Riftun óvenjulegrar greiðslu skuldar á grundvelli 134. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.
Eitt helsta markmið skiptastjóra við bústjórn er að hámarka verðmæti þrotabúsins. Nokkrar leiðir eru til þess tækar en helstu aðferðir skiptastjóra eru að finna í XX. kafla laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Á grundvelli þeirra reglna getur skiptastjóri farið fram á að tilteknum ráðstöfunum þrotamanns á tilteknu tímabili verði hnekkt. Ein mest nýtta riftunarregla gjaldþrotaréttarins má finna í 134. gr. fyrrnefndra laga sem kveður á um riftun á greiðslu skuldar fyrir frestdag sem að einhverju leyti er óvenjuleg, nema greiðslan virðist venjuleg eftir atvikum. Markmið ritgerðinnar er að gera grein þróun reglunnar og beitingu hennar í framkvæmd, auk annarra atriða sem máli skipta. Stuðst er við hina fræðilegu lagalegu aðferð (e. doctrinal method) við rannsóknina. Helstu niðurstöður ritgerðinnar eru í fyrsta lagi að greiðsla skuldar með öðru en peningum og greiðsla fyrir gjalddaga er ávallt óvenjuleg ráðstöfun, nema venja hafi myndast í viðskiptum aðila eða önnur mjög sérhæfð atriði og er dómframkvæmd mjög samrýmd í þessum efnum. Í öðru lagi að umfjöllun um greiðslur sem skert hafa greiðslugetu skuldara er takmörkuð og mat á umræddu skilyrði er matskennt. Þó má segja að sú lína sem dómstólar hafa lagt sé sú að í fyrsta lagi skuli líta til hvort starfsemi skuldara hafi verið hætt þegar greiðslan fór fram, í öðru lagi eignastöðu og skuldastöðu skuldara á þeim tíma þegar greiðslan fer fram og í þriðja lagi rýrnun sem verður á handbæru fé skuldara. Framkvæmd ákvæðisins er því ekki að öllu leyti eins og í nágrannaþjóðum okkar. Endurgreiðsla í kjölfar riftunar á grundvelli reglunnar fer að meginstefnu til með endurgreiðslu auðgunar riftunarþola, en þó má finna dæmi þess að riftunarþoli skili þeim verðmætum sem honum hefur hlotnast þegar um ræðir greiðslu með óvenjulegum greiðslueyri.
Lögfræði, Meistaraprófsritgerðir, Gjaldþrotaréttur, Skuldir
Networked Digital Library of Theses and Dissertations