{"id":{"repo_id":"reykjavik","oai_identifier":"oai:skemman.is:1946/38668"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/reykjavik/oai:skemman.is:1946/38668","repository":{"repo_id":"reykjavik","name":"Reykjavík University","base_url":"https://skemman.is/oai/request"},"display":{"title":"Afbrot barna og ungmenna : refsiúrræði fyrir unga afbrotamenn","abstract":"Afbrot barna og ungmenna er víðfemt vandamál sem sporna verður við með markvissum aðgerðum. Mikilvægt er að stuðla að þeirri þróun að samfélagið veiti einstaklingum, sem leiðast út í afbrot eða eru líklegir til þess, jákvæðan stuðning og dragi þannig úr slíkri hegðun. Í þessari ritgerð er fjallað um refsingar og önnur úrræði sem standa afbrotamönnum á aldrinum 15-21 árs til boða. Með lögfestingu Barnasáttmálans, árið 2013, voru gerðar breytingar á vistun sakhæfra barna sem dæmd eru í óskilorðsbundið fangelsi. Gerð verður grein fyrir þeim breytingum, bæði fyrir og eftir lögfestingu sáttmálans og hvernig Ísland tryggir að skilyrði c-liðar 37. gr. sáttmálans sé fullnægt. Fangelsisvist er almennt talin hafa slæm áhrif á börn og er reynt eftir bestu getu að færa þau úr því umhverfi yfir í barnaverndarumhverfið. Ekki er þörf á unglingafangelsi á Íslandi og hefur umræðan um það minnkað til muna eftir lögfestingu Barnasáttmálans. Núgildandi fyrirkomulag hefur reynst vel og eru börn aðeins vistuð í fangelsi í undantekningartilfellum. Skilorðsbundnum refsidómum og ákærufrestunum hefur fækkað til muna síðustu ár. Er það neikvæð þróun í ljósi þess að ákærufrestun er almennt talin hentugt úrræði fyrir unga afbrotamenn þar sem þeim er gefinn kostur á að taka sig á. Á sama tíma hefur veiting annarra úrræða aukist, líkt og reynslulausn og rafrænt eftirlit. Er það jákvæð þróun þar sem úrræðin brúa ákveðið bil milli fangelsisvistar og endurkomu einstaklings í samfélagið á ný. Afplánun refsinga utan fangelsa er talin vera betur til þess fallin að hafa uppbyggileg og jákvæð áhrif á börn og ungmenni en óskilorðsbundið fangelsi. Helstu niðurstöður ritgerðarinnar eru þær að skýrari og skilvirkari reglur þurfi um þau úrræði sem standa börnum og ungmennum til boða. Nauðsynlegt er að grípa fyrr inn í þegar börn og ungmenni sýna frávik í hegðun sinni. Erfitt er að grípa inn í aðstæður þegar barn er langt leitt í afbrotum og komið í algert öngstræti.","abstract_html":"Afbrot barna og ungmenna er víðfemt vandamál sem sporna verður við með markvissum aðgerðum. Mikilvægt er að stuðla að þeirri þróun að samfélagið veiti einstaklingum, sem leiðast út í afbrot eða eru líklegir til þess, jákvæðan stuðning og dragi þannig úr slíkri hegðun. Í þessari ritgerð er fjallað um refsingar og önnur úrræði sem standa afbrotamönnum á aldrinum 15-21 árs til boða. Með lögfestingu Barnasáttmálans, árið 2013, voru gerðar breytingar á vistun sakhæfra barna sem dæmd eru í óskilorðsbundið fangelsi. Gerð verður grein fyrir þeim breytingum, bæði fyrir og eftir lögfestingu sáttmálans og hvernig Ísland tryggir að skilyrði c-liðar 37. gr. sáttmálans sé fullnægt. Fangelsisvist er almennt talin hafa slæm áhrif á börn og er reynt eftir bestu getu að færa þau úr því umhverfi yfir í barnaverndarumhverfið. Ekki er þörf á unglingafangelsi á Íslandi og hefur umræðan um það minnkað til muna eftir lögfestingu Barnasáttmálans. Núgildandi fyrirkomulag hefur reynst vel og eru börn aðeins vistuð í fangelsi í undantekningartilfellum. Skilorðsbundnum refsidómum og ákærufrestunum hefur fækkað til muna síðustu ár. Er það neikvæð þróun í ljósi þess að ákærufrestun er almennt talin hentugt úrræði fyrir unga afbrotamenn þar sem þeim er gefinn kostur á að taka sig á. Á sama tíma hefur veiting annarra úrræða aukist, líkt og reynslulausn og rafrænt eftirlit. Er það jákvæð þróun þar sem úrræðin brúa ákveðið bil milli fangelsisvistar og endurkomu einstaklings í samfélagið á ný. Afplánun refsinga utan fangelsa er talin vera betur til þess fallin að hafa uppbyggileg og jákvæð áhrif á börn og ungmenni en óskilorðsbundið fangelsi. Helstu niðurstöður ritgerðarinnar eru þær að skýrari og skilvirkari reglur þurfi um þau úrræði sem standa börnum og ungmennum til boða. Nauðsynlegt er að grípa fyrr inn í þegar börn og ungmenni sýna frávik í hegðun sinni. Erfitt er að grípa inn í aðstæður þegar barn er langt leitt í afbrotum og komið í algert öngstræti.","abstract_has_math":false,"creators":["Hildur Ýr Þórðardóttir 1996-"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":["Háskólinn í Reykjavík"],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021-06-01T11:13:18Z","date_published":"2021-06-01T11:13:18Z","updated_at":"2026-07-27T20:43:09Z","subjects":["Lögfræði","Meistaraprófsritgerðir","Refsiréttur","Unglingar"],"languages":["is"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"http://hdl.handle.net/1946/38668","outbound_label":"Handle","outbound_source":"dc:identifier.uri"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:contributor","label":"Contributor","values":["Háskólinn í Reykjavík"]},{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Hildur Ýr Þórðardóttir 1996-"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date.accessioned","label":"Dc Date Accessioned","values":["2021-06-01T11:13:17Z"]},{"key":"dc:date.available","label":"Dc Date Available","values":["2021-06-01T11:13:17Z"]},{"key":"dc:date.issued","label":"Date","values":["2021-06-01T11:13:18Z"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Lögfræði","Meistaraprófsritgerðir","Refsiréttur","Unglingar"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language.iso","label":"Language (ISO)","values":["is"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier.uri","label":"Identifier URI","values":["http://hdl.handle.net/1946/38668"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description.abstract","label":"Abstract","values":["Afbrot barna og ungmenna er víðfemt vandamál sem sporna verður við með markvissum aðgerðum. Mikilvægt er að stuðla að þeirri þróun að samfélagið veiti einstaklingum, sem leiðast út í afbrot eða eru líklegir til þess, jákvæðan stuðning og dragi þannig úr slíkri hegðun. Í þessari ritgerð er fjallað um refsingar og önnur úrræði sem standa afbrotamönnum á aldrinum 15-21 árs til boða. Með lögfestingu Barnasáttmálans, árið 2013, voru gerðar breytingar á vistun sakhæfra barna sem dæmd eru í óskilorðsbundið fangelsi. Gerð verður grein fyrir þeim breytingum, bæði fyrir og eftir lögfestingu sáttmálans og hvernig Ísland tryggir að skilyrði c-liðar 37. gr. sáttmálans sé fullnægt. Fangelsisvist er almennt talin hafa slæm áhrif á börn og er reynt eftir bestu getu að færa þau úr því umhverfi yfir í barnaverndarumhverfið. Ekki er þörf á unglingafangelsi á Íslandi og hefur umræðan um það minnkað til muna eftir lögfestingu Barnasáttmálans. Núgildandi fyrirkomulag hefur reynst vel og eru börn aðeins vistuð í fangelsi í undantekningartilfellum. Skilorðsbundnum refsidómum og ákærufrestunum hefur fækkað til muna síðustu ár. Er það neikvæð þróun í ljósi þess að ákærufrestun er almennt talin hentugt úrræði fyrir unga afbrotamenn þar sem þeim er gefinn kostur á að taka sig á. Á sama tíma hefur veiting annarra úrræða aukist, líkt og reynslulausn og rafrænt eftirlit. Er það jákvæð þróun þar sem úrræðin brúa ákveðið bil milli fangelsisvistar og endurkomu einstaklings í samfélagið á ný. Afplánun refsinga utan fangelsa er talin vera betur til þess fallin að hafa uppbyggileg og jákvæð áhrif á börn og ungmenni en óskilorðsbundið fangelsi. Helstu niðurstöður ritgerðarinnar eru þær að skýrari og skilvirkari reglur þurfi um þau úrræði sem standa börnum og ungmennum til boða. Nauðsynlegt er að grípa fyrr inn í þegar börn og ungmenni sýna frávik í hegðun sinni. Erfitt er að grípa inn í aðstæður þegar barn er langt leitt í afbrotum og komið í algert öngstræti.","Juvenile delinquency Juvenile delinquency is a widespread problem that needs to be addressed with effective measures. Therefore, it is important to promote the development that individuals that are likely to or will surely go down a criminal path are given positive support, thereby mitigating such behavior. This thesis discusses punishment, as well as other resources available to offenders between the ages of 15-21. By the incorporation of The United Nations Convention on the Rights of the Child in 2013, changes were made in the imprisonment of culpable children that receive nonconditional imprisonment. Changes that were made in relation to The Convention will be explained, both before and after its incorporation, as well as how Iceland ensures the requirements listed under subparagraph c Article 37 are met. The imprisonment of children is generally considered to affect them negatively and they are, if possible, moved out of that environment into the realm of the Child welfare system. In Iceland, a juvenile detention center has not been considered necessary and debates about it are much rarer after the incorporation of The Convention. The current arrangement has proved successful, and children are very rarely imprisoned. Conditional discharges have occurred less frequently in the last couple of years. These are not positive developments seeing that conditional discharges are considered a suitable arrangement for young offenders, where they are given a chance to change course. At the same time, the use of other options are on the rise, such as parole and electronic supervision. This is a positive development seeing that these provisions help in bridging the gap between imprisonment and when the individual is released back into society. Serving sentences outside the prison walls is considered to effect children in a more constructive and better way than a prison sentence without probation would. This thesis concludes that clearer and more effective regulations with regards to provisions available to young offenders are required. It is vital to intervene quickly when early warning signs present themselves. Any intervention becomes way more challenging when a child has gone far down the path of crime and hit a complete dead-end."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Afbrot barna og ungmenna : refsiúrræði fyrir unga afbrotamenn"]}]}],"canonical_facts":{"dc:contributor":["Háskólinn í Reykjavík"],"dc:creator":["Hildur Ýr Þórðardóttir 1996-"],"dc:date.accessioned":["2021-06-01T11:13:17Z"],"dc:date.available":["2021-06-01T11:13:17Z"],"dc:date.issued":["2021-06-01T11:13:18Z"],"dc:description.abstract":["Afbrot barna og ungmenna er víðfemt vandamál sem sporna verður við með markvissum aðgerðum. Mikilvægt er að stuðla að þeirri þróun að samfélagið veiti einstaklingum, sem leiðast út í afbrot eða eru líklegir til þess, jákvæðan stuðning og dragi þannig úr slíkri hegðun. Í þessari ritgerð er fjallað um refsingar og önnur úrræði sem standa afbrotamönnum á aldrinum 15-21 árs til boða. Með lögfestingu Barnasáttmálans, árið 2013, voru gerðar breytingar á vistun sakhæfra barna sem dæmd eru í óskilorðsbundið fangelsi. Gerð verður grein fyrir þeim breytingum, bæði fyrir og eftir lögfestingu sáttmálans og hvernig Ísland tryggir að skilyrði c-liðar 37. gr. sáttmálans sé fullnægt. Fangelsisvist er almennt talin hafa slæm áhrif á börn og er reynt eftir bestu getu að færa þau úr því umhverfi yfir í barnaverndarumhverfið. Ekki er þörf á unglingafangelsi á Íslandi og hefur umræðan um það minnkað til muna eftir lögfestingu Barnasáttmálans. Núgildandi fyrirkomulag hefur reynst vel og eru börn aðeins vistuð í fangelsi í undantekningartilfellum. Skilorðsbundnum refsidómum og ákærufrestunum hefur fækkað til muna síðustu ár. Er það neikvæð þróun í ljósi þess að ákærufrestun er almennt talin hentugt úrræði fyrir unga afbrotamenn þar sem þeim er gefinn kostur á að taka sig á. Á sama tíma hefur veiting annarra úrræða aukist, líkt og reynslulausn og rafrænt eftirlit. Er það jákvæð þróun þar sem úrræðin brúa ákveðið bil milli fangelsisvistar og endurkomu einstaklings í samfélagið á ný. Afplánun refsinga utan fangelsa er talin vera betur til þess fallin að hafa uppbyggileg og jákvæð áhrif á börn og ungmenni en óskilorðsbundið fangelsi. Helstu niðurstöður ritgerðarinnar eru þær að skýrari og skilvirkari reglur þurfi um þau úrræði sem standa börnum og ungmennum til boða. Nauðsynlegt er að grípa fyrr inn í þegar börn og ungmenni sýna frávik í hegðun sinni. Erfitt er að grípa inn í aðstæður þegar barn er langt leitt í afbrotum og komið í algert öngstræti.","Juvenile delinquency Juvenile delinquency is a widespread problem that needs to be addressed with effective measures. Therefore, it is important to promote the development that individuals that are likely to or will surely go down a criminal path are given positive support, thereby mitigating such behavior. This thesis discusses punishment, as well as other resources available to offenders between the ages of 15-21. By the incorporation of The United Nations Convention on the Rights of the Child in 2013, changes were made in the imprisonment of culpable children that receive nonconditional imprisonment. Changes that were made in relation to The Convention will be explained, both before and after its incorporation, as well as how Iceland ensures the requirements listed under subparagraph c Article 37 are met. The imprisonment of children is generally considered to affect them negatively and they are, if possible, moved out of that environment into the realm of the Child welfare system. In Iceland, a juvenile detention center has not been considered necessary and debates about it are much rarer after the incorporation of The Convention. The current arrangement has proved successful, and children are very rarely imprisoned. Conditional discharges have occurred less frequently in the last couple of years. These are not positive developments seeing that conditional discharges are considered a suitable arrangement for young offenders, where they are given a chance to change course. At the same time, the use of other options are on the rise, such as parole and electronic supervision. This is a positive development seeing that these provisions help in bridging the gap between imprisonment and when the individual is released back into society. Serving sentences outside the prison walls is considered to effect children in a more constructive and better way than a prison sentence without probation would. This thesis concludes that clearer and more effective regulations with regards to provisions available to young offenders are required. It is vital to intervene quickly when early warning signs present themselves. Any intervention becomes way more challenging when a child has gone far down the path of crime and hit a complete dead-end."],"dc:identifier.uri":["http://hdl.handle.net/1946/38668"],"dc:language.iso":["is"],"dc:subject":["Lögfræði","Meistaraprófsritgerðir","Refsiréttur","Unglingar"],"dc:title":["Afbrot barna og ungmenna : refsiúrræði fyrir unga afbrotamenn"],"dc:type":["Thesis"]},"updated_at":"2026-07-27T20:43:09Z"}