Líkamlegt álag og ákefð hjá íslenskum sportdönsurum
Sportdans á sér langa sögu og þróaðist mikið á 19. öld. Markmið þessarar rannsóknar var að skoða líkamlegt álag og ákefð á íslenskum dönsurum. 18 pör tóku þátt á aldrinum 14-27 ára, þeim var skipt niður í tvo hópa eftir aldri. Rannsókninni var skipt niður á tvo daga. Fyrsta daginn voru grunnmælingar teknar af þátttakendum eins og hæð, þyngd, hámarkshjartsláttur. Píptest var notað til þess að áætla hámarkssúrefnisupptöku hjá þátttakendum. Seinni daginn voru pörin fengin til að dansa umferð af dönsunum í sitthvorum stílnum. Niðurstöður sýna að pörin nota bæði loftfirrt og loftháð þol þegar umferðin var tekin. Einnig var ekki mikil munur á milli dansstíla eins og erlendar rannsóknir sýna en suður-amerísku dansarnir voru aðeins hærri í prósentu af hámarkshjartslætti en yfir heildartímann þá voru standard dansarnir með hærri prósentu af hámarkshjartslætti. Hámarkssúrefnisupptaka var lægri hjá íslenskum pörum en í fyrri rannsóknum en var svipuð í rannsókn sem Bankby gerði. Áætlaða hámarkssúrefnisupptakan hjá Þátttakendum myndi flokkast samkvæmt Cooper stofnuninni sem ágætt eða yfirburðar gott. Þegar tölurnar eru bornar saman við aðrar íþróttir þá eru heildarmeðaltölin hjá bæði yngri og eldri hópnum yfir blaki og fimleikum en undir fótbolta og sundi samkvæmt rannsókninni sem Bria gerði en karlarnir voru þó yfir meðaltalinu í fótbolta. Það sjást einnig tengsl á milli tónlistar og stigvaxandi ákefðar út frá hjartslætti. Þar sést stigvaxandi ákefð eftir því sem takturinn verður hraðari og meira álag er á dönsurunum.
Íþróttafræði, Dansarar, Líkamsástand, Tækni- og verkfræðideild
Networked Digital Library of Theses and Dissertations