Markaðsmisnotkun í ljósi dómaframkvæmdar á Íslandi
Markaðsmisnotkun í ljósi dómaframkvæmdar á Íslandi Mikilvægt er að íslensk löggjöf um verðbréfaviðskipti stuðli að því að verðbréfaviðskipti fari fram þannig að utanaðkomandi aðilar geti treyst því að heiðarlega sé komið fram. Í 117. gr. laga um verðbréfaviðskipti nr. 108/2007 (vvl.) er að finna ákvæði sem kveður á um bann við markaðsmisnotkun og er því ætlað að tryggja að aðilar geti ekki haft óeðlileg áhrif á verðmyndun fjármálagerninga. Ekki hefur mikið reynt á ákvæði 117. gr. vvl. fyrir íslenskum dómstólum en ákvæði um markaðsmisnotkun hefur verið í lögum í tæp 20 ár, eða frá 1996. Í kjölfar bankahrunsins í október 2008 hafa átt sér stað miklar umræður á opinberum vettvangi um það hvort markaðsmisnotkun hafi átt sér stað í auknum mæli í aðdraganda hrunsins. Markmið ritgerðarinnar er að varpa ljósi á þá háttsemi sem tengist dómaframkvæmd á sviði markaðmisnotkunar en eftirfarandi dómsmál eru til umfjöllunar: mál nr. S-1635/2003, Hrd. 52/2010, mál nr. S-207/2013 og Hrd. 145/2014 Í upphafi ritgerðarinnar er fjallað um þau lög og reglur sem gilda um markaðsmisnotkun og lögskýringargögn sem lögð eru til grundvallar við mat á henni. Þá er leitast við að kanna hvaða aðferðir og háttsemi teljist til markaðsmisnotkunar í ljósi dómaframkvæmdar og hvernig dómstólar á Íslandi hafa túlkað ákvæði um markaðsmisnotkun. Þannig er lagt heildstætt mat á þá háttsemi sem vörðuðu dómana og einnig leitast við að taka afstöðu til niðurstöðu ofangreindra dómsmála. Að lokum er gerður stuttur samanburður við ákvæði um markaðsmisnotkun í dönskum lögum. Ákvæði 117. gr. vvl. er fremur óskýrt og er því erfitt að átta sig á því hvaða háttsemi getur fallið undir það. Af dómaframkvæmdinni má álykta að ákvæðið sé túlkað fremur rúmt enda getur verknaðarlýsing þess náð yfir margar aðferðir markaðsmisnotkunar.
Networked Digital Library of Theses and Dissertations