Í lokaverkefni þessu er leitast við að svara því, í hvaða formi, mynd, stöðu eða rennsli, vatn sé hæft til eignar. Hver geti átt það og hverskonar réttindi er eðlilegt að aðili eða aðilar, hafi yfir því að ráða, þegar horft er til eðlis þess og þýðingar. Í fyrsta kafla meginmálsins er ljósi varpað á eignarhæfishugtakið sjálft og viss sjónarmið sem áhrif geta haft á það hvort hlutir teljist hæfir til að vera eignir. Þá er kannað, á hvaða grundvelli þyrfti að byggja eignarrétt að vatni. Næst er farið í það að ákvarða eignarhæfi sérhverrar myndar vatns, vegna hins mjög svo sérstaka eðlis þess að koma fyrir í mörgum myndum. Að því loknu er vikið að því hvernig næstu nágrannaþjóðir okkar hafa tekið á spurningunni um eignarhæfi vatns og hagað vatnalöggjöf sinni. Síðasti kafli meginmálsins er svo tvískiptur. Fyrst eru kynntar helstu eignarstefnur sem fram hafa komið í íslenskum vatnsrétti og síðan til hvaða sjónarmiða þurfi að líta þegar aðila eða aðilum er játaður réttur yfir vatni. Ennfremur því, hverjir teljist hæfir til að fara með slíkan rétt. Í lokin eru svo niðurstöður settar fram, þar sem meginreglan er fundin vera óeignarhæfi vatns, þó með undantekningum eins og gjarnan er með slíkar reglur.
Lögfræði, Viðskiptalögfræði, Vatnsréttindi, Eignarréttur
Networked Digital Library of Theses and Dissertations