{"id":{"repo_id":"bifrost","oai_identifier":"oai:skemman.is:1946/53785"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/bifrost/oai:skemman.is:1946/53785","repository":{"repo_id":"bifrost","name":"Bifröst University","base_url":"https://skemman.is/oai/request"},"display":{"title":"Vinsældir án vettvangs?","abstract":"Ritgerðin skoðar stöðu söngleikjalistformsins í íslensku menningarumhverfi og metur hvort það hafi þróast sem sjálfstæður menningarvettvangur. Þrátt fyrir miklar vinsældir skortir formið skýra skilgreiningu og formlega viðurkenningu í löggjöf, stefnumótun og stofnanakerfi. Þessi þversögn, vinsældir án vettvangs, er kjarni rannsóknarinnar. Greiningin byggir á vettvangskenningu Pierre Bourdieu og kenningum Paul DiMaggio um stofnanavæðingu. Þróað er líkan með tveimur ásum. Fyrri ásinn metur stig stofnanavæðingar út frá fjórum þáttum: menntun, faglegu samfélagi, stofnunum og framleiðslu og fjármögnun og opinberri stefnu. Seinni ásinn metur stöðu vettvangsins milli tveggja póla: annars vegar vægi faglegs og fræðilegs umhverfis, hins vegar áhrifum markaðar og annarra ytri mótunaráhrifa; vettvangurinn er staðsettur á þessum ás eftir vægi þessara þátta. Með eigindlegri skjalagreiningu og samanburði við Bretland, Bandaríkin, Þýskaland og Svíþjóð er staða Íslands metin. Niðurstöður sýna að söngleikjaformið býr við veika til miðlungs stofnanavæðingu. Háskólamenntun er nánast engin, faglegt samfélag óskipulagt og formið nýtur engrar sértækrar viðurkenningar í lögum eða stefnum. Fjármögnun er að mestu bundin við verkefnasjóði án langtímastuðnings. Niðurstöður benda jafnframt til þess að vinsældir formsins byggist að verulegu leyti á ytri, markaðsdrifnum þáttum fremur en sjálfstæðum faglegum innviðum. Samanburður sýnir að þar sem söngleikjalist hefur þróast sem sjálfstæður vettvangur byggist sú þróun á sérhæfðri menntun og skipulögðum, faglegum og stofnanalegum innviðum. Ályktunin er sú að söngleikjaformið hafi ekki þróast sem sjálfstæður menningarvettvangur. Frekari þróun krefst markvissrar uppbyggingar menntunar, faglegs samfélags og skýrari stöðu í opinberri stefnu. Þó eru blikur á lofti, ekki síst í orðræðu, um að vettvangurinn hafi nú möguleika á að styrkjast. Lykilorð: söngleikir, menningarvettvangur, stofnanavæðing, menningarstefna, sviðslistir, Ísland, Bourdieu, DiMaggio","abstract_html":"Ritgerðin skoðar stöðu söngleikjalistformsins í íslensku menningarumhverfi og metur hvort það hafi þróast sem sjálfstæður menningarvettvangur. Þrátt fyrir miklar vinsældir skortir formið skýra skilgreiningu og formlega viðurkenningu í löggjöf, stefnumótun og stofnanakerfi. Þessi þversögn, vinsældir án vettvangs, er kjarni rannsóknarinnar. Greiningin byggir á vettvangskenningu Pierre Bourdieu og kenningum Paul DiMaggio um stofnanavæðingu. Þróað er líkan með tveimur ásum. Fyrri ásinn metur stig stofnanavæðingar út frá fjórum þáttum: menntun, faglegu samfélagi, stofnunum og framleiðslu og fjármögnun og opinberri stefnu. Seinni ásinn metur stöðu vettvangsins milli tveggja póla: annars vegar vægi faglegs og fræðilegs umhverfis, hins vegar áhrifum markaðar og annarra ytri mótunaráhrifa; vettvangurinn er staðsettur á þessum ás eftir vægi þessara þátta. Með eigindlegri skjalagreiningu og samanburði við Bretland, Bandaríkin, Þýskaland og Svíþjóð er staða Íslands metin. Niðurstöður sýna að söngleikjaformið býr við veika til miðlungs stofnanavæðingu. Háskólamenntun er nánast engin, faglegt samfélag óskipulagt og formið nýtur engrar sértækrar viðurkenningar í lögum eða stefnum. Fjármögnun er að mestu bundin við verkefnasjóði án langtímastuðnings. Niðurstöður benda jafnframt til þess að vinsældir formsins byggist að verulegu leyti á ytri, markaðsdrifnum þáttum fremur en sjálfstæðum faglegum innviðum. Samanburður sýnir að þar sem söngleikjalist hefur þróast sem sjálfstæður vettvangur byggist sú þróun á sérhæfðri menntun og skipulögðum, faglegum og stofnanalegum innviðum. Ályktunin er sú að söngleikjaformið hafi ekki þróast sem sjálfstæður menningarvettvangur. Frekari þróun krefst markvissrar uppbyggingar menntunar, faglegs samfélags og skýrari stöðu í opinberri stefnu. Þó eru blikur á lofti, ekki síst í orðræðu, um að vettvangurinn hafi nú möguleika á að styrkjast. Lykilorð: söngleikir, menningarvettvangur, stofnanavæðing, menningarstefna, sviðslistir, Ísland, Bourdieu, DiMaggio","abstract_has_math":false,"creators":["Þór Breiðfjörð Kristinsson 1971-"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":["Háskólinn á Bifröst"],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026-06-13T14:08:46Z","date_published":"2026-06-13T14:08:46Z","updated_at":"2026-07-27T18:55:01Z","subjects":["Söngleikir","Menningarstefna","Sviðslistir","Ísland"],"languages":["is"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://hdl.handle.net/1946/53785","outbound_label":"Handle","outbound_source":"dc:identifier.uri"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:contributor","label":"Contributor","values":["Háskólinn á Bifröst"]},{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Þór Breiðfjörð Kristinsson 1971-"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date.accessioned","label":"Dc Date Accessioned","values":["2026-06-13T14:08:42Z"]},{"key":"dc:date.available","label":"Dc Date Available","values":["2026-06-13T14:08:42Z"]},{"key":"dc:date.issued","label":"Date","values":["2026-06-13T14:08:46Z"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Söngleikir","Menningarstefna","Sviðslistir","Ísland"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language.iso","label":"Language (ISO)","values":["is"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier.uri","label":"Identifier URI","values":["https://hdl.handle.net/1946/53785"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description.abstract","label":"Abstract","values":["Ritgerðin skoðar stöðu söngleikjalistformsins í íslensku menningarumhverfi og metur hvort það hafi þróast sem sjálfstæður menningarvettvangur. Þrátt fyrir miklar vinsældir skortir formið skýra skilgreiningu og formlega viðurkenningu í löggjöf, stefnumótun og stofnanakerfi. Þessi þversögn, vinsældir án vettvangs, er kjarni rannsóknarinnar. Greiningin byggir á vettvangskenningu Pierre Bourdieu og kenningum Paul DiMaggio um stofnanavæðingu. Þróað er líkan með tveimur ásum. Fyrri ásinn metur stig stofnanavæðingar út frá fjórum þáttum: menntun, faglegu samfélagi, stofnunum og framleiðslu og fjármögnun og opinberri stefnu. Seinni ásinn metur stöðu vettvangsins milli tveggja póla: annars vegar vægi faglegs og fræðilegs umhverfis, hins vegar áhrifum markaðar og annarra ytri mótunaráhrifa; vettvangurinn er staðsettur á þessum ás eftir vægi þessara þátta. Með eigindlegri skjalagreiningu og samanburði við Bretland, Bandaríkin, Þýskaland og Svíþjóð er staða Íslands metin. Niðurstöður sýna að söngleikjaformið býr við veika til miðlungs stofnanavæðingu. Háskólamenntun er nánast engin, faglegt samfélag óskipulagt og formið nýtur engrar sértækrar viðurkenningar í lögum eða stefnum. Fjármögnun er að mestu bundin við verkefnasjóði án langtímastuðnings. Niðurstöður benda jafnframt til þess að vinsældir formsins byggist að verulegu leyti á ytri, markaðsdrifnum þáttum fremur en sjálfstæðum faglegum innviðum. Samanburður sýnir að þar sem söngleikjalist hefur þróast sem sjálfstæður vettvangur byggist sú þróun á sérhæfðri menntun og skipulögðum, faglegum og stofnanalegum innviðum. Ályktunin er sú að söngleikjaformið hafi ekki þróast sem sjálfstæður menningarvettvangur. Frekari þróun krefst markvissrar uppbyggingar menntunar, faglegs samfélags og skýrari stöðu í opinberri stefnu. Þó eru blikur á lofti, ekki síst í orðræðu, um að vettvangurinn hafi nú möguleika á að styrkjast. Lykilorð: söngleikir, menningarvettvangur, stofnanavæðing, menningarstefna, sviðslistir, Ísland, Bourdieu, DiMaggio","This thesis examines the status of musical theatre in the Icelandic cultural environment and assesses whether it has developed as an independent cultural field. Despite strong audience popularity, the art form lacks a clear definition and formal recognition in legislation, policy, and institutional structures. This paradox, popularity without a platform, forms the study’s central premise. The analysis draws on Pierre Bourdieu’s field theory and Paul DiMaggio’s framework of institutionalisation. An analytical model is developed along two axes: the degree of institutionalisation, assessed across four analytical dimensions, education, professional community, institutions and production, and funding and public policy; the second axis is defined by the balance between two opposing forces, field-specific aesthetic criteria and artistic judgement versus external pressures, particularly market forces, positioning the field along a continuum between autonomy and heteronomy. Using qualitative document analysis and a comparative approach, the study examines Iceland alongside the United Kingdom, the United States, Germany, and Sweden. The findings indicate that musical theatre in Iceland occupies a weak to moderate position in terms of institutionalisation. Higher education is largely absent, the professional community remains unstructured, and the field lacks distinct recognition in law and policy. Funding is primarily project-based, with limited long-term support. The results further suggest that its popularity is driven largely by external, market-oriented factors rather than autonomous professional structures. Comparative findings show that independent development is supported by specialised education, organised professional communities, and stronger institutional or market infrastructures. The thesis concludes that musical theatre in Iceland has not developed as an independent cultural field. Further development depends on targeted investment in education, the formation of a formal professional community, and clearer recognition within public policy, though emerging discursive shifts suggest potential for increased autonomy. Keywords: musical theatre, cultural field, institutionalisation, cultural policy, performing arts, Iceland, Bourdieu, DiMaggio"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Vinsældir án vettvangs?","Popularity Without a Platform? Musical theatre as a cultural field in Iceland"]}]}],"canonical_facts":{"dc:contributor":["Háskólinn á Bifröst"],"dc:creator":["Þór Breiðfjörð Kristinsson 1971-"],"dc:date.accessioned":["2026-06-13T14:08:42Z"],"dc:date.available":["2026-06-13T14:08:42Z"],"dc:date.issued":["2026-06-13T14:08:46Z"],"dc:description.abstract":["Ritgerðin skoðar stöðu söngleikjalistformsins í íslensku menningarumhverfi og metur hvort það hafi þróast sem sjálfstæður menningarvettvangur. Þrátt fyrir miklar vinsældir skortir formið skýra skilgreiningu og formlega viðurkenningu í löggjöf, stefnumótun og stofnanakerfi. Þessi þversögn, vinsældir án vettvangs, er kjarni rannsóknarinnar. Greiningin byggir á vettvangskenningu Pierre Bourdieu og kenningum Paul DiMaggio um stofnanavæðingu. Þróað er líkan með tveimur ásum. Fyrri ásinn metur stig stofnanavæðingar út frá fjórum þáttum: menntun, faglegu samfélagi, stofnunum og framleiðslu og fjármögnun og opinberri stefnu. Seinni ásinn metur stöðu vettvangsins milli tveggja póla: annars vegar vægi faglegs og fræðilegs umhverfis, hins vegar áhrifum markaðar og annarra ytri mótunaráhrifa; vettvangurinn er staðsettur á þessum ás eftir vægi þessara þátta. Með eigindlegri skjalagreiningu og samanburði við Bretland, Bandaríkin, Þýskaland og Svíþjóð er staða Íslands metin. Niðurstöður sýna að söngleikjaformið býr við veika til miðlungs stofnanavæðingu. Háskólamenntun er nánast engin, faglegt samfélag óskipulagt og formið nýtur engrar sértækrar viðurkenningar í lögum eða stefnum. Fjármögnun er að mestu bundin við verkefnasjóði án langtímastuðnings. Niðurstöður benda jafnframt til þess að vinsældir formsins byggist að verulegu leyti á ytri, markaðsdrifnum þáttum fremur en sjálfstæðum faglegum innviðum. Samanburður sýnir að þar sem söngleikjalist hefur þróast sem sjálfstæður vettvangur byggist sú þróun á sérhæfðri menntun og skipulögðum, faglegum og stofnanalegum innviðum. Ályktunin er sú að söngleikjaformið hafi ekki þróast sem sjálfstæður menningarvettvangur. Frekari þróun krefst markvissrar uppbyggingar menntunar, faglegs samfélags og skýrari stöðu í opinberri stefnu. Þó eru blikur á lofti, ekki síst í orðræðu, um að vettvangurinn hafi nú möguleika á að styrkjast. Lykilorð: söngleikir, menningarvettvangur, stofnanavæðing, menningarstefna, sviðslistir, Ísland, Bourdieu, DiMaggio","This thesis examines the status of musical theatre in the Icelandic cultural environment and assesses whether it has developed as an independent cultural field. Despite strong audience popularity, the art form lacks a clear definition and formal recognition in legislation, policy, and institutional structures. This paradox, popularity without a platform, forms the study’s central premise. The analysis draws on Pierre Bourdieu’s field theory and Paul DiMaggio’s framework of institutionalisation. An analytical model is developed along two axes: the degree of institutionalisation, assessed across four analytical dimensions, education, professional community, institutions and production, and funding and public policy; the second axis is defined by the balance between two opposing forces, field-specific aesthetic criteria and artistic judgement versus external pressures, particularly market forces, positioning the field along a continuum between autonomy and heteronomy. Using qualitative document analysis and a comparative approach, the study examines Iceland alongside the United Kingdom, the United States, Germany, and Sweden. The findings indicate that musical theatre in Iceland occupies a weak to moderate position in terms of institutionalisation. Higher education is largely absent, the professional community remains unstructured, and the field lacks distinct recognition in law and policy. Funding is primarily project-based, with limited long-term support. The results further suggest that its popularity is driven largely by external, market-oriented factors rather than autonomous professional structures. Comparative findings show that independent development is supported by specialised education, organised professional communities, and stronger institutional or market infrastructures. The thesis concludes that musical theatre in Iceland has not developed as an independent cultural field. Further development depends on targeted investment in education, the formation of a formal professional community, and clearer recognition within public policy, though emerging discursive shifts suggest potential for increased autonomy. Keywords: musical theatre, cultural field, institutionalisation, cultural policy, performing arts, Iceland, Bourdieu, DiMaggio"],"dc:identifier.uri":["https://hdl.handle.net/1946/53785"],"dc:language.iso":["is"],"dc:subject":["Söngleikir","Menningarstefna","Sviðslistir","Ísland"],"dc:title":["Vinsældir án vettvangs?","Popularity Without a Platform? Musical theatre as a cultural field in Iceland"],"dc:type":["Thesis"]},"updated_at":"2026-07-27T18:55:01Z"}