„Andskotinn, ég tek einn hring í viðbót“ : Prjón, tjáning og sjálfbærni í íslenskri menningu

Hvernig upplifir íslenskt prjónafólk prjón sem tjáningarform eða hluta af skapandi sjálfsmynd? Hvernig hefur íslensk prjónamenning þróast með tilliti til sjálfbærni og hægari tísku? Efni þessarar rannsóknar beinist að því hvernig íslenskt prjónafólk tjáir sig í gegnum prjón og hvort það sé hluti af þeirra skapandi sjálfsmynd. Prjón á sér langa sögu í íslenskri menningu og er hefðin enn þann dag í dag lifandi og margir prjóna sér til gamans eða til að öðlast hugarró. Einnig verður leitað svara við því hvort íslenskt prjónafólk veltir fyrir sér sjálfbærninni sem og hægari tísku þar sem prjónafatnaður er vissulega búinn til á hægan máta. Það veitir innsýn í það hvernig þróunin hefur orðið á þó nokkrum árum. Við gerð þessarar rannsóknar var notast við eigindlega gagnagreiningu og voru tekin sex viðtöl við íslenskt prjónafólk, þrjá karlmenn og þrjár konur. Öll höfðu þau áhugaverða sögu að segja varðandi bakgrunn sinn á prjóni og kom það berlega í ljós í niðurstöðunum. Niðurstöðurnar sýndu að prjón getur leitt til þess að það myndist ákveðið tjáningarform hjá prjónafólki og frelsi til að prjóna það sem þau vilja frá sínu höfði frekar en að styðjast við uppskriftir. Uppskriftir geta gefið hugmyndir til að byrja með en svo verður útkoman að einhverju allt öðru undir lokin.

Author dc:creator

• Harpa Sigríður Óskarsdóttir 1999-

Contributors dc:contributor

• Háskólinn á Bifröst

• Prjón
• Tjáningarform
• Menning
• Sjálfbærni

Language dc:language.iso

is

Handle dc:identifier.uri

https://hdl.handle.net/1946/52156

OAI identifier oai:identifier

oai:skemman.is:1946/52156