{"id":{"repo_id":"bifrost","oai_identifier":"oai:skemman.is:1946/52122"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/bifrost/oai:skemman.is:1946/52122","repository":{"repo_id":"bifrost","name":"Bifröst University","base_url":"https://skemman.is/oai/request"},"display":{"title":"Samvinna neyðarstjórna og almannavarna höfuðborgarsvæðisins í heimsfaraldri: Hverning tókst að halda utan um viðbrögð og tryggja öryggi íbúa?","abstract":"Heimsfaraldur COVID-19 reyndi á stjórnsýslu og neyðarviðbragðskerfi um allan heim. Á höfuðborgarsvæðinu á Íslandi mættust tvö stjórnsýslustig – ríkið og sveitarfélögin – í sameiginlegu almannavarnakerfi þar sem Almannavarnanefnd höfuðborgarsvæðisins (AHS) og Slökkvilið höfuðborgarsvæðisins (SHS) gegndu lykilhlutverki. Markmið rannsóknarinnar er að greina hvernig samvinna neyðarstjórna sveitarfélaganna og almannavarna á höfuðborgarsvæðinu tókst í heimsfaraldrinum og hvernig stjórnsýslan hélt utan um viðbrögð til að tryggja öryggi íbúa. Rannsóknarspurningin er: Hvernig tókst samvinna neyðarstjórna og almannavarna á höfuðborgarsvæðinu í heimsfaraldri COVID-19 að halda utan um viðbrögð og tryggja öryggi íbúa? Beitt er eigindlegri tilviksrannsókn þar sem unnið er með ýmis skjöl, svo sem fundargerðir, leiðbeiningar og skýrslur ásamt þremur hálfstöðluðum viðtölum við lykilaðila innan AHS og SHS. Niðurstöður eru settar í fræðilegt samhengi fjölþættrar stjórnsýslu og norrænna viðbragða við COVID-19. Helstu niðurstöður sýna að sameiginlegt stjórnkerfi AHS og SHS studdi við samræmda ákvarðanatöku sveitarfélaganna, sérstaklega hvað varðar skóla- og velferðarþjónustu, fjöldabólusetningar og vernd viðkvæmra hópa. Stuttar boðleiðir, traust og skipulögð upplýsingamiðlun voru meginstyrkleikar kerfisins og gerðu sveitarfélögunum kleift að útfæra reglugerðir ríkisins með hliðsjón af staðbundnum aðstæðum. Á sama tíma komu fram veikleikar í reglugerðarferli ríkisins, skortur á formlegum rýnihópum frá vettvangi og hætta á upplýsingaóreiðu þegar utanaðkomandi aðilar fóru fram hjá samhæfingu AHS. Þá var álag á stjórnendur og lykilstarfsfólk langvarandi og undirstrikaði þörf fyrir markviss vaktakerfi og hvíldarstefnu í langvarandi neyðarverkefnum. Fræðilegt framlag ritgerðarinnar felst í því að varpa ljósi á hvernig sameiginlegt almannavarnakerfi sveitarfélaga getur virkað sem brú milli ríkisvalds og nærþjónustu í heimsfaraldri, í samhengi norrænnar stjórnskipunar. Hagnýtar ályktanir lúta að því að styrkja hlutverk sveitarfélaga í reglugerðarferli, festa innviði AHS og SHS í sessi og efla kerfisbundna vernd mannauðs í almannavörnum.","abstract_html":"Heimsfaraldur COVID-19 reyndi á stjórnsýslu og neyðarviðbragðskerfi um allan heim. Á höfuðborgarsvæðinu á Íslandi mættust tvö stjórnsýslustig – ríkið og sveitarfélögin – í sameiginlegu almannavarnakerfi þar sem Almannavarnanefnd höfuðborgarsvæðisins (AHS) og Slökkvilið höfuðborgarsvæðisins (SHS) gegndu lykilhlutverki. Markmið rannsóknarinnar er að greina hvernig samvinna neyðarstjórna sveitarfélaganna og almannavarna á höfuðborgarsvæðinu tókst í heimsfaraldrinum og hvernig stjórnsýslan hélt utan um viðbrögð til að tryggja öryggi íbúa. Rannsóknarspurningin er: Hvernig tókst samvinna neyðarstjórna og almannavarna á höfuðborgarsvæðinu í heimsfaraldri COVID-19 að halda utan um viðbrögð og tryggja öryggi íbúa? Beitt er eigindlegri tilviksrannsókn þar sem unnið er með ýmis skjöl, svo sem fundargerðir, leiðbeiningar og skýrslur ásamt þremur hálfstöðluðum viðtölum við lykilaðila innan AHS og SHS. Niðurstöður eru settar í fræðilegt samhengi fjölþættrar stjórnsýslu og norrænna viðbragða við COVID-19. Helstu niðurstöður sýna að sameiginlegt stjórnkerfi AHS og SHS studdi við samræmda ákvarðanatöku sveitarfélaganna, sérstaklega hvað varðar skóla- og velferðarþjónustu, fjöldabólusetningar og vernd viðkvæmra hópa. Stuttar boðleiðir, traust og skipulögð upplýsingamiðlun voru meginstyrkleikar kerfisins og gerðu sveitarfélögunum kleift að útfæra reglugerðir ríkisins með hliðsjón af staðbundnum aðstæðum. Á sama tíma komu fram veikleikar í reglugerðarferli ríkisins, skortur á formlegum rýnihópum frá vettvangi og hætta á upplýsingaóreiðu þegar utanaðkomandi aðilar fóru fram hjá samhæfingu AHS. Þá var álag á stjórnendur og lykilstarfsfólk langvarandi og undirstrikaði þörf fyrir markviss vaktakerfi og hvíldarstefnu í langvarandi neyðarverkefnum. Fræðilegt framlag ritgerðarinnar felst í því að varpa ljósi á hvernig sameiginlegt almannavarnakerfi sveitarfélaga getur virkað sem brú milli ríkisvalds og nærþjónustu í heimsfaraldri, í samhengi norrænnar stjórnskipunar. Hagnýtar ályktanir lúta að því að styrkja hlutverk sveitarfélaga í reglugerðarferli, festa innviði AHS og SHS í sessi og efla kerfisbundna vernd mannauðs í almannavörnum.","abstract_has_math":false,"creators":["Sara Margrét Rabasca Brynjarsdóttir 1998-"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":["Háskólinn á Bifröst"],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026-02-14T16:02:39Z","date_published":"2026-02-14T16:02:39Z","updated_at":"2026-07-27T18:51:17Z","subjects":["Almannavarnir","Heimsfaraldrar","Höfuðborgarsvæðið","Áfallastjórnun","Upplýsingamiðlun","Traust","Bólusetningar"],"languages":["is"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://hdl.handle.net/1946/52122","outbound_label":"Handle","outbound_source":"dc:identifier.uri"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:contributor","label":"Contributor","values":["Háskólinn á Bifröst"]},{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Sara Margrét Rabasca Brynjarsdóttir 1998-"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date.accessioned","label":"Dc Date Accessioned","values":["2026-02-14T16:02:35Z"]},{"key":"dc:date.available","label":"Dc Date Available","values":["2026-02-14T16:02:35Z"]},{"key":"dc:date.issued","label":"Date","values":["2026-02-14T16:02:39Z"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Almannavarnir","Heimsfaraldrar","Höfuðborgarsvæðið","Áfallastjórnun","Upplýsingamiðlun","Traust","Bólusetningar"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language.iso","label":"Language (ISO)","values":["is"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier.uri","label":"Identifier URI","values":["https://hdl.handle.net/1946/52122"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description.abstract","label":"Abstract","values":["Heimsfaraldur COVID-19 reyndi á stjórnsýslu og neyðarviðbragðskerfi um allan heim. Á höfuðborgarsvæðinu á Íslandi mættust tvö stjórnsýslustig – ríkið og sveitarfélögin – í sameiginlegu almannavarnakerfi þar sem Almannavarnanefnd höfuðborgarsvæðisins (AHS) og Slökkvilið höfuðborgarsvæðisins (SHS) gegndu lykilhlutverki. Markmið rannsóknarinnar er að greina hvernig samvinna neyðarstjórna sveitarfélaganna og almannavarna á höfuðborgarsvæðinu tókst í heimsfaraldrinum og hvernig stjórnsýslan hélt utan um viðbrögð til að tryggja öryggi íbúa. Rannsóknarspurningin er: Hvernig tókst samvinna neyðarstjórna og almannavarna á höfuðborgarsvæðinu í heimsfaraldri COVID-19 að halda utan um viðbrögð og tryggja öryggi íbúa? Beitt er eigindlegri tilviksrannsókn þar sem unnið er með ýmis skjöl, svo sem fundargerðir, leiðbeiningar og skýrslur ásamt þremur hálfstöðluðum viðtölum við lykilaðila innan AHS og SHS. Niðurstöður eru settar í fræðilegt samhengi fjölþættrar stjórnsýslu og norrænna viðbragða við COVID-19. Helstu niðurstöður sýna að sameiginlegt stjórnkerfi AHS og SHS studdi við samræmda ákvarðanatöku sveitarfélaganna, sérstaklega hvað varðar skóla- og velferðarþjónustu, fjöldabólusetningar og vernd viðkvæmra hópa. Stuttar boðleiðir, traust og skipulögð upplýsingamiðlun voru meginstyrkleikar kerfisins og gerðu sveitarfélögunum kleift að útfæra reglugerðir ríkisins með hliðsjón af staðbundnum aðstæðum. Á sama tíma komu fram veikleikar í reglugerðarferli ríkisins, skortur á formlegum rýnihópum frá vettvangi og hætta á upplýsingaóreiðu þegar utanaðkomandi aðilar fóru fram hjá samhæfingu AHS. Þá var álag á stjórnendur og lykilstarfsfólk langvarandi og undirstrikaði þörf fyrir markviss vaktakerfi og hvíldarstefnu í langvarandi neyðarverkefnum. Fræðilegt framlag ritgerðarinnar felst í því að varpa ljósi á hvernig sameiginlegt almannavarnakerfi sveitarfélaga getur virkað sem brú milli ríkisvalds og nærþjónustu í heimsfaraldri, í samhengi norrænnar stjórnskipunar. Hagnýtar ályktanir lúta að því að styrkja hlutverk sveitarfélaga í reglugerðarferli, festa innviði AHS og SHS í sessi og efla kerfisbundna vernd mannauðs í almannavörnum.","The COVID-19 pandemic put public administration and emergency management systems under unprecedented strain. In the Reykjavík metropolitan area, two administrative levels – the state and the municipalities – met within a joint civil protection structure, where the Metropolitan Civil Protection Committee (AHS) and the Capital Area Fire and Rescue Service (SHS) played key roles. The aim of this thesis is to examine how cooperation between municipal emergency management boards and civil protection authorities in the capital area functioned during the pandemic, and how the administration managed the response to safeguard residents’ safety and essential services. The research question is: How did cooperation between municipal emergency boards and civil protection authorities in the Reykjavík metropolitan area during the COVID-19 pandemic succeed in coordinating the response and ensuring the safety of residents? The study applies a qualitative case study design, combining document analysis of meeting minutes, guidelines and official reports with three semi-structured interviews with key actors within AHS and SHS. The findings are interpreted through the lens of multi-level governance and in comparison, with Nordic responses to COVID-19. The results indicate that the joint AHS/SHS governance structure supported coordinated decision-making among the municipalities, particularly regarding schools, welfare services, mass vaccination and the protection of vulnerable groups. Short communication lines, mutual trust and structured information sharing were key strengths of the system and enabled local adaptation of national regulations. At the same time, weaknesses became apparent in the central regulatory process, including limited involvement of frontline actors in drafting regulations and a risk of information disorder when other organizations communicated outside the AHS coordination channels. Prolonged workload and role strain among managers and key staff highlighted the need for formalized shift systems and rest policies in long-lasting emergencies. The thesis contributes to the literature by illustrating how a joint municipal civil protection structure can function as a bridge between central government and local service provision in a pandemic, within a Nordic governance context. Practically, the study points to the importance of strengthening the role of municipalities in regulatory processes, consolidating the organizational capacity of AHS and SHS, and improving the systematic protection of human resources in civil protection and emergency management."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Samvinna neyðarstjórna og almannavarna höfuðborgarsvæðisins í heimsfaraldri: Hverning tókst að halda utan um viðbrögð og tryggja öryggi íbúa?","Cooperation between Municipal Emergency Boards and Civil Protection in the Reykjavík Metropolitan Area during the COVID-19 Pandemic: How Did Public Administration Manage the Response and Ensure the Safety of Residents?"]}]}],"canonical_facts":{"dc:contributor":["Háskólinn á Bifröst"],"dc:creator":["Sara Margrét Rabasca Brynjarsdóttir 1998-"],"dc:date.accessioned":["2026-02-14T16:02:35Z"],"dc:date.available":["2026-02-14T16:02:35Z"],"dc:date.issued":["2026-02-14T16:02:39Z"],"dc:description.abstract":["Heimsfaraldur COVID-19 reyndi á stjórnsýslu og neyðarviðbragðskerfi um allan heim. Á höfuðborgarsvæðinu á Íslandi mættust tvö stjórnsýslustig – ríkið og sveitarfélögin – í sameiginlegu almannavarnakerfi þar sem Almannavarnanefnd höfuðborgarsvæðisins (AHS) og Slökkvilið höfuðborgarsvæðisins (SHS) gegndu lykilhlutverki. Markmið rannsóknarinnar er að greina hvernig samvinna neyðarstjórna sveitarfélaganna og almannavarna á höfuðborgarsvæðinu tókst í heimsfaraldrinum og hvernig stjórnsýslan hélt utan um viðbrögð til að tryggja öryggi íbúa. Rannsóknarspurningin er: Hvernig tókst samvinna neyðarstjórna og almannavarna á höfuðborgarsvæðinu í heimsfaraldri COVID-19 að halda utan um viðbrögð og tryggja öryggi íbúa? Beitt er eigindlegri tilviksrannsókn þar sem unnið er með ýmis skjöl, svo sem fundargerðir, leiðbeiningar og skýrslur ásamt þremur hálfstöðluðum viðtölum við lykilaðila innan AHS og SHS. Niðurstöður eru settar í fræðilegt samhengi fjölþættrar stjórnsýslu og norrænna viðbragða við COVID-19. Helstu niðurstöður sýna að sameiginlegt stjórnkerfi AHS og SHS studdi við samræmda ákvarðanatöku sveitarfélaganna, sérstaklega hvað varðar skóla- og velferðarþjónustu, fjöldabólusetningar og vernd viðkvæmra hópa. Stuttar boðleiðir, traust og skipulögð upplýsingamiðlun voru meginstyrkleikar kerfisins og gerðu sveitarfélögunum kleift að útfæra reglugerðir ríkisins með hliðsjón af staðbundnum aðstæðum. Á sama tíma komu fram veikleikar í reglugerðarferli ríkisins, skortur á formlegum rýnihópum frá vettvangi og hætta á upplýsingaóreiðu þegar utanaðkomandi aðilar fóru fram hjá samhæfingu AHS. Þá var álag á stjórnendur og lykilstarfsfólk langvarandi og undirstrikaði þörf fyrir markviss vaktakerfi og hvíldarstefnu í langvarandi neyðarverkefnum. Fræðilegt framlag ritgerðarinnar felst í því að varpa ljósi á hvernig sameiginlegt almannavarnakerfi sveitarfélaga getur virkað sem brú milli ríkisvalds og nærþjónustu í heimsfaraldri, í samhengi norrænnar stjórnskipunar. Hagnýtar ályktanir lúta að því að styrkja hlutverk sveitarfélaga í reglugerðarferli, festa innviði AHS og SHS í sessi og efla kerfisbundna vernd mannauðs í almannavörnum.","The COVID-19 pandemic put public administration and emergency management systems under unprecedented strain. In the Reykjavík metropolitan area, two administrative levels – the state and the municipalities – met within a joint civil protection structure, where the Metropolitan Civil Protection Committee (AHS) and the Capital Area Fire and Rescue Service (SHS) played key roles. The aim of this thesis is to examine how cooperation between municipal emergency management boards and civil protection authorities in the capital area functioned during the pandemic, and how the administration managed the response to safeguard residents’ safety and essential services. The research question is: How did cooperation between municipal emergency boards and civil protection authorities in the Reykjavík metropolitan area during the COVID-19 pandemic succeed in coordinating the response and ensuring the safety of residents? The study applies a qualitative case study design, combining document analysis of meeting minutes, guidelines and official reports with three semi-structured interviews with key actors within AHS and SHS. The findings are interpreted through the lens of multi-level governance and in comparison, with Nordic responses to COVID-19. The results indicate that the joint AHS/SHS governance structure supported coordinated decision-making among the municipalities, particularly regarding schools, welfare services, mass vaccination and the protection of vulnerable groups. Short communication lines, mutual trust and structured information sharing were key strengths of the system and enabled local adaptation of national regulations. At the same time, weaknesses became apparent in the central regulatory process, including limited involvement of frontline actors in drafting regulations and a risk of information disorder when other organizations communicated outside the AHS coordination channels. Prolonged workload and role strain among managers and key staff highlighted the need for formalized shift systems and rest policies in long-lasting emergencies. The thesis contributes to the literature by illustrating how a joint municipal civil protection structure can function as a bridge between central government and local service provision in a pandemic, within a Nordic governance context. Practically, the study points to the importance of strengthening the role of municipalities in regulatory processes, consolidating the organizational capacity of AHS and SHS, and improving the systematic protection of human resources in civil protection and emergency management."],"dc:identifier.uri":["https://hdl.handle.net/1946/52122"],"dc:language.iso":["is"],"dc:subject":["Almannavarnir","Heimsfaraldrar","Höfuðborgarsvæðið","Áfallastjórnun","Upplýsingamiðlun","Traust","Bólusetningar"],"dc:title":["Samvinna neyðarstjórna og almannavarna höfuðborgarsvæðisins í heimsfaraldri: Hverning tókst að halda utan um viðbrögð og tryggja öryggi íbúa?","Cooperation between Municipal Emergency Boards and Civil Protection in the Reykjavík Metropolitan Area during the COVID-19 Pandemic: How Did Public Administration Manage the Response and Ensure the Safety of Residents?"],"dc:type":["Thesis"]},"updated_at":"2026-07-27T18:51:17Z"}