{"id":{"repo_id":"bifrost","oai_identifier":"oai:skemman.is:1946/51652"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/bifrost/oai:skemman.is:1946/51652","repository":{"repo_id":"bifrost","name":"Bifröst University","base_url":"https://skemman.is/oai/request"},"display":{"title":"Lagaumhverfi sýndareigna: Hvernig falla sýndareignir að gildandi íslenskum rétti og ESB regluverki og er þörf á lagabreytingu til að tryggja viðeigandi neytenda- og fjárfestavernd?","abstract":"Veruleg aukning viðskipta með sýndareignir á síðastliðnum árum hefur haft í för með sér lagalega óvissu, einkum varðandi réttarstöðu þeirra aðila sem stunda viðskipti með slíkar eignir, sérstaklega með tilliti til neytenda- og fjárfestaverndar. Í íslenskum lögum hafa sýndareignir verið skilgreindar sem hvers konar verðmæti á stafrænu formi sem hægt er að nota sem greiðslu, fjárfestingu og miðla milli aðila, að því tilskildu að þær teljist hvorki til rafeyris skv.lögum nr. 17/2013 né til gjaldmiðils sem gefinn er út af seðlabanka eða öðrum stjórnvöldum. Markmið höfundar er að greina hvernig sýndareignir falla að gildandi rétti og nýtilkominni reglugerð Evrópuþingsins og ráðsins (ESB) 2023/1114 um markaði fyrir sýndareignir (MiCA) og hvort sú lagaumgjörð tryggi viðeigandi neytenda- og fjárfestavernd. Helstu niðurstöður benda til að neytenda- og fjárfestavernd viðskipta með sýndareignir sé verulega takmörkuð samkvæmt íslenskum rétti. Þótt tilteknar eignategundir falli að hluta undir núgildandi lagabálka skortir bæði heildstæða löggjöf og réttarframkvæmd sem veiti skýra leiðsögn um réttaráhrif slíkra viðskipta. Innleiðing MiCA, sem byggir á tæknilega hlutlausri nálgun og miðar að því að draga úr réttaróvissu á þessu sviði, telst mikilvægt skref í átt að samræmdri og skýrri lagalegri meðferð slíkra viðskipta. Þrátt fyrir það verður að telja nauðsynlegt að tryggja að innleiðing hennar verði studd viðeigandi innlendum lagabreytingum, svo unnt sé að tryggja skýra afmörkun, raunhæfa neytenda- og fjárfestavernd og markvissar stjórnsýslu- og eftirlitsheimildir innan íslensks réttar. Að öðrum kosti munu gloppur og óvissa halda áfram að grafa undan réttaröryggi aðila á þessum vaxandi markaði.","abstract_html":"Veruleg aukning viðskipta með sýndareignir á síðastliðnum árum hefur haft í för með sér lagalega óvissu, einkum varðandi réttarstöðu þeirra aðila sem stunda viðskipti með slíkar eignir, sérstaklega með tilliti til neytenda- og fjárfestaverndar. Í íslenskum lögum hafa sýndareignir verið skilgreindar sem hvers konar verðmæti á stafrænu formi sem hægt er að nota sem greiðslu, fjárfestingu og miðla milli aðila, að því tilskildu að þær teljist hvorki til rafeyris skv.lögum nr. 17/2013 né til gjaldmiðils sem gefinn er út af seðlabanka eða öðrum stjórnvöldum. Markmið höfundar er að greina hvernig sýndareignir falla að gildandi rétti og nýtilkominni reglugerð Evrópuþingsins og ráðsins (ESB) 2023/1114 um markaði fyrir sýndareignir (MiCA) og hvort sú lagaumgjörð tryggi viðeigandi neytenda- og fjárfestavernd. Helstu niðurstöður benda til að neytenda- og fjárfestavernd viðskipta með sýndareignir sé verulega takmörkuð samkvæmt íslenskum rétti. Þótt tilteknar eignategundir falli að hluta undir núgildandi lagabálka skortir bæði heildstæða löggjöf og réttarframkvæmd sem veiti skýra leiðsögn um réttaráhrif slíkra viðskipta. Innleiðing MiCA, sem byggir á tæknilega hlutlausri nálgun og miðar að því að draga úr réttaróvissu á þessu sviði, telst mikilvægt skref í átt að samræmdri og skýrri lagalegri meðferð slíkra viðskipta. Þrátt fyrir það verður að telja nauðsynlegt að tryggja að innleiðing hennar verði studd viðeigandi innlendum lagabreytingum, svo unnt sé að tryggja skýra afmörkun, raunhæfa neytenda- og fjárfestavernd og markvissar stjórnsýslu- og eftirlitsheimildir innan íslensks réttar. Að öðrum kosti munu gloppur og óvissa halda áfram að grafa undan réttaröryggi aðila á þessum vaxandi markaði.","abstract_has_math":false,"creators":["Hrefna Sif Gunnarsdóttir 1988-"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":["Háskólinn á Bifröst"],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025-11-13T13:21:04Z","date_published":"2025-11-13T13:21:04Z","updated_at":"2026-07-27T18:52:54Z","subjects":["Lögfræði","Sýndareignir","Neytendavernd","Fjárfestar"],"languages":["is"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://hdl.handle.net/1946/51652","outbound_label":"Handle","outbound_source":"dc:identifier.uri"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:contributor","label":"Contributor","values":["Háskólinn á Bifröst"]},{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Hrefna Sif Gunnarsdóttir 1988-"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date.accessioned","label":"Dc Date Accessioned","values":["2025-11-13T13:21:00Z"]},{"key":"dc:date.available","label":"Dc Date Available","values":["2025-11-13T13:21:00Z"]},{"key":"dc:date.issued","label":"Date","values":["2025-11-13T13:21:04Z"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Lögfræði","Sýndareignir","Neytendavernd","Fjárfestar"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language.iso","label":"Language (ISO)","values":["is"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier.uri","label":"Identifier URI","values":["https://hdl.handle.net/1946/51652"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description.abstract","label":"Abstract","values":["Veruleg aukning viðskipta með sýndareignir á síðastliðnum árum hefur haft í för með sér lagalega óvissu, einkum varðandi réttarstöðu þeirra aðila sem stunda viðskipti með slíkar eignir, sérstaklega með tilliti til neytenda- og fjárfestaverndar. Í íslenskum lögum hafa sýndareignir verið skilgreindar sem hvers konar verðmæti á stafrænu formi sem hægt er að nota sem greiðslu, fjárfestingu og miðla milli aðila, að því tilskildu að þær teljist hvorki til rafeyris skv.lögum nr. 17/2013 né til gjaldmiðils sem gefinn er út af seðlabanka eða öðrum stjórnvöldum. Markmið höfundar er að greina hvernig sýndareignir falla að gildandi rétti og nýtilkominni reglugerð Evrópuþingsins og ráðsins (ESB) 2023/1114 um markaði fyrir sýndareignir (MiCA) og hvort sú lagaumgjörð tryggi viðeigandi neytenda- og fjárfestavernd. Helstu niðurstöður benda til að neytenda- og fjárfestavernd viðskipta með sýndareignir sé verulega takmörkuð samkvæmt íslenskum rétti. Þótt tilteknar eignategundir falli að hluta undir núgildandi lagabálka skortir bæði heildstæða löggjöf og réttarframkvæmd sem veiti skýra leiðsögn um réttaráhrif slíkra viðskipta. Innleiðing MiCA, sem byggir á tæknilega hlutlausri nálgun og miðar að því að draga úr réttaróvissu á þessu sviði, telst mikilvægt skref í átt að samræmdri og skýrri lagalegri meðferð slíkra viðskipta. Þrátt fyrir það verður að telja nauðsynlegt að tryggja að innleiðing hennar verði studd viðeigandi innlendum lagabreytingum, svo unnt sé að tryggja skýra afmörkun, raunhæfa neytenda- og fjárfestavernd og markvissar stjórnsýslu- og eftirlitsheimildir innan íslensks réttar. Að öðrum kosti munu gloppur og óvissa halda áfram að grafa undan réttaröryggi aðila á þessum vaxandi markaði.","Abstract The significant increase in transactions involving crypto assets in recent years has led to legal uncertainty, particularly regarding the legal status of those engaged in trading such assets, especially in terms of consumer and investor protection. In Icelandic law, crypto assets have been defined as any form of digital value that can be used for payment, investment, and transfer between parties, provided they are neither considered electronic money under e-money laws nor currency issued by a central bank or other authorities. The author's objective is to analyze how crypto assets fit into existing law and the newly introduced regulation (EU) 2023/1114 of the European Parliament and of the Council on Markets in Crypto-assets (MiCA), and whether this legal framework ensures appropriate consumer and investor protection. The main findings indicate that consumer and investor protection in crypto asset transactions is significantly limited under Icelandic law. Although certain types of assets partially fall under current legal frameworks, there is a lack of both comprehensive legislation and legal practice providing clear guidance on the legal effects of such transactions. The implementation of MiCA is considered an important step towards a harmonized and clear legal treatment of such transactions. Nevertheless, its success depends on appropriate domestic legal changes to ensure clear delineation, realistic consumer and investor protection, and effective supervisory powers. Otherwise, gaps and uncertainty will continue to undermine legal security in this growing market."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Lagaumhverfi sýndareigna: Hvernig falla sýndareignir að gildandi íslenskum rétti og ESB regluverki og er þörf á lagabreytingu til að tryggja viðeigandi neytenda- og fjárfestavernd?"]}]}],"canonical_facts":{"dc:contributor":["Háskólinn á Bifröst"],"dc:creator":["Hrefna Sif Gunnarsdóttir 1988-"],"dc:date.accessioned":["2025-11-13T13:21:00Z"],"dc:date.available":["2025-11-13T13:21:00Z"],"dc:date.issued":["2025-11-13T13:21:04Z"],"dc:description.abstract":["Veruleg aukning viðskipta með sýndareignir á síðastliðnum árum hefur haft í för með sér lagalega óvissu, einkum varðandi réttarstöðu þeirra aðila sem stunda viðskipti með slíkar eignir, sérstaklega með tilliti til neytenda- og fjárfestaverndar. Í íslenskum lögum hafa sýndareignir verið skilgreindar sem hvers konar verðmæti á stafrænu formi sem hægt er að nota sem greiðslu, fjárfestingu og miðla milli aðila, að því tilskildu að þær teljist hvorki til rafeyris skv.lögum nr. 17/2013 né til gjaldmiðils sem gefinn er út af seðlabanka eða öðrum stjórnvöldum. Markmið höfundar er að greina hvernig sýndareignir falla að gildandi rétti og nýtilkominni reglugerð Evrópuþingsins og ráðsins (ESB) 2023/1114 um markaði fyrir sýndareignir (MiCA) og hvort sú lagaumgjörð tryggi viðeigandi neytenda- og fjárfestavernd. Helstu niðurstöður benda til að neytenda- og fjárfestavernd viðskipta með sýndareignir sé verulega takmörkuð samkvæmt íslenskum rétti. Þótt tilteknar eignategundir falli að hluta undir núgildandi lagabálka skortir bæði heildstæða löggjöf og réttarframkvæmd sem veiti skýra leiðsögn um réttaráhrif slíkra viðskipta. Innleiðing MiCA, sem byggir á tæknilega hlutlausri nálgun og miðar að því að draga úr réttaróvissu á þessu sviði, telst mikilvægt skref í átt að samræmdri og skýrri lagalegri meðferð slíkra viðskipta. Þrátt fyrir það verður að telja nauðsynlegt að tryggja að innleiðing hennar verði studd viðeigandi innlendum lagabreytingum, svo unnt sé að tryggja skýra afmörkun, raunhæfa neytenda- og fjárfestavernd og markvissar stjórnsýslu- og eftirlitsheimildir innan íslensks réttar. Að öðrum kosti munu gloppur og óvissa halda áfram að grafa undan réttaröryggi aðila á þessum vaxandi markaði.","Abstract The significant increase in transactions involving crypto assets in recent years has led to legal uncertainty, particularly regarding the legal status of those engaged in trading such assets, especially in terms of consumer and investor protection. In Icelandic law, crypto assets have been defined as any form of digital value that can be used for payment, investment, and transfer between parties, provided they are neither considered electronic money under e-money laws nor currency issued by a central bank or other authorities. The author's objective is to analyze how crypto assets fit into existing law and the newly introduced regulation (EU) 2023/1114 of the European Parliament and of the Council on Markets in Crypto-assets (MiCA), and whether this legal framework ensures appropriate consumer and investor protection. The main findings indicate that consumer and investor protection in crypto asset transactions is significantly limited under Icelandic law. Although certain types of assets partially fall under current legal frameworks, there is a lack of both comprehensive legislation and legal practice providing clear guidance on the legal effects of such transactions. The implementation of MiCA is considered an important step towards a harmonized and clear legal treatment of such transactions. Nevertheless, its success depends on appropriate domestic legal changes to ensure clear delineation, realistic consumer and investor protection, and effective supervisory powers. Otherwise, gaps and uncertainty will continue to undermine legal security in this growing market."],"dc:identifier.uri":["https://hdl.handle.net/1946/51652"],"dc:language.iso":["is"],"dc:subject":["Lögfræði","Sýndareignir","Neytendavernd","Fjárfestar"],"dc:title":["Lagaumhverfi sýndareigna: Hvernig falla sýndareignir að gildandi íslenskum rétti og ESB regluverki og er þörf á lagabreytingu til að tryggja viðeigandi neytenda- og fjárfestavernd?"],"dc:type":["Thesis"]},"updated_at":"2026-07-27T18:52:54Z"}