Leikhúsið gegnir fjölbreyttum hlutverkum, það er staður fyrir listræna tjáningu og er mikilvægur þáttur í menningarlífi samfélags. Að fara í leikhús er góð skemmtun, en það getur jafnframt verið fræðandi, hreyft við djúpstæðum tilfinningum, orðið til hugarfarsbreytinga og jafnvel haft lækningamátt fyrir sálina í ákveðnum tilvikum. Þessi rannsókn beinist að áhrifum sjálfsævisögulegra leikverka sem taka á flóknum málefnum og tabúum innan samfélagsins, á áhorfendur. Markmiðið var að varpa ljósi á hvernig nýta má listina og leikhúsið til góðra verka og sem vettvang fyrir umræður um samfélagsleg málefni. Um er að ræða eigindlega tilviksrannsókn sem byggir á þemagreiningu viðtala við aðstandendur sýninganna Vertu úlfur og Saknaðarilmur, sem hafa verið til sýninga á fjölum Þjóðleikhússins. Auk þess var framkvæmd orðræðugreining á umsögnum áhorfenda umræddra sýninga, sem nálgast má á samfélagsmiðlum. Niðurstöður rannsóknarinnar benda til þess að leikverk sem byggja á persónulegum frásögnum af erfiðri reynslu, geti ekki aðeins hvatt til umræðna, heldur einnig örvað viðtakendur til sjálfsskoðunar og stuðlað að aukinni samkennd. Leiklistin geti virkjað tilfinningaleg viðbrögð áhorfenda, hvatt til umburðarlyndis sem svo getur leitt til breyttra viðhorfa. Leikhúsið hefur þannig tækifæri til þess að vera hreyfiafl í samfélaginu þegar kemur að meðhöndlun mikilvægra málefna.
Leikhús, Sjálfsævisögur, Leikrit, Samfélag
Networked Digital Library of Theses and Dissertations