Hér greinir höfundur afstöðu fólks í íslenskum tónlistariðnaði til stafrænna tónlistartæknilausna og hvort tónlistartæknilausnin UNNA gæti nýst þeim markhópi. Höfundur veltir því fram því hvort til sé íslenskur hljómur í tónlist, sem tengist tilraun til að skilja hughrif tónlistar og áhrif umhverfis. Með þverfaglegri nálgun, reynslu, innihaldsgreiningu og eigindlegri rannsókn, sem fól í sér skoðanakönnun og viðtöl við fagaðila, greinir höfundur að hughrif þeirra sem hlusta á tónlist hefur verið gerð að hagrænni neyslu. Þau sem skapa hafa verið skilin eftir án upplýsingaflæðis til að takast á við flókin bakheim tónlistar með takmarkaðar leiðir til að afla sér tekna, verja réttindi sín og koma tónlist sinni á framfæri. Einnig er skýrt að stoðiðnaður tónlistar, þá sérstaklega á Íslandi, hefur verið vanræktur. Þörf er á tölulegum greiningum og stuðningi við innviði, sem áætlaðar eru samkvæmt skýrslum fagaðila og vinnuhópa, en skortur er á skýrum aðgerðaráætlunum. Niðurstaðan er sú að tónlist er persónuleg og hughrifin með djúpar rætur í umhverfi og upplifun. Neyslumynstur hefur breyst og tæknihlið tónlistar flókin og sérhæfð. Þörf er á miðlægu og gegnsæju kerfi og tæknilausn sem þjónar þeim sem skapa og þeim sem njóta tónlistar. Möguleiki er á að nýta sérstöðu íslenska markaðarins í tónlist og tækni og þar með íslensku tæknilausnina UNNA. Lykilorð: Tónlist, tækni, hughrif, hagkerfi, UNNA
Steinunn Þóra Camilla Sigurðardóttir 1984-
Lokaritgerðir, Menningaráhrif, Tónlist, Menningarhagfræði
Networked Digital Library of Theses and Dissertations