{"id":{"repo_id":"bifrost","oai_identifier":"oai:skemman.is:1946/43483"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/bifrost/oai:skemman.is:1946/43483","repository":{"repo_id":"bifrost","name":"Bifröst University","base_url":"https://skemman.is/oai/request"},"display":{"title":"Nálgunarbann : uppfyllir Ísland skyldur 50. og 53. greinar Istanbúl samningsins um fullnægjandi vernd til handa þolendum?","abstract":"Nálgunarbann. Uppfyllir Ísland skyldur 50. og 53. greinar Istanbúl samningsins um fullnægjandi vernd til handa þolendum? Samningur Evrópuráðsins um forvarnir og baráttu gegn ofbeldi gagnvart konum og heimilisofbeldi, svokallaður Istanbúl-samningur, var fullgiltur af hálfu Íslands árið 2018. Meðal markmiða samningsins er að setja fram heildarramma, stefnu og ráðstafanir til að vernda og aðstoða þolendur ofbeldis og heimilisofbeldis. Í 50. gr. Istanbúlsamningsins er gerð sú krafa að löggæslustofnanir hafi burði til að bregðast tafarlaust og á viðeigandi hátt við ofbeldi gegn konum og heimilisofbeldi, með lagasetningu eða öðrum hætti, þannig að þolendum sé samstundis veitt vernd. Í 53. gr. er gerð krafa um að unnt sé að grípa til nálgunarbanns eða annarra verndarráðstafana til verndar þolendum ofbeldis. Tilgangur með nálgunarbanni, er að sá sem um það sækir, njóti verndar og fái frið fyrir geranda. Í samfélagsumræðunni síðustu misseri hefur það vakið athygli, hversu litlar afleiðingar það virðist hafa þegar einstaklingur brýtur gegn nálgunarbanni og að úrræðaleysi valdi því að lögreglan og löggjafinn bregðast seint við. Ef afleiðingar þess að brjóta gegn nálgunarbanni eru engar, þá er verndin í raun ekki til staðar. Umkvartanir þolenda lýsa varnarleysi þeirra og úrræðaleysi lögreglu gagnvart ítrekuðum brotum án teljandi afleiðinga. Tilgangur þessarar ritgerðar er að rannsaka hvort Ísland uppfylli skuldbindingar Istanbúlsamningsins hvaða varðar nálgunarbann og tafarlausa vernd, sbr. 50. og 53. gr. samningsins. Niðurstaða ritgerðarinnar er sú, að íslensk stjórnvöld uppfylla ekki að fullu ákvæði 50. og 53. gr. Istanbúlsamningsins, um nálgunarbann og tafarlausa vernd.","abstract_html":"Nálgunarbann. Uppfyllir Ísland skyldur 50. og 53. greinar Istanbúl samningsins um fullnægjandi vernd til handa þolendum? Samningur Evrópuráðsins um forvarnir og baráttu gegn ofbeldi gagnvart konum og heimilisofbeldi, svokallaður Istanbúl-samningur, var fullgiltur af hálfu Íslands árið 2018. Meðal markmiða samningsins er að setja fram heildarramma, stefnu og ráðstafanir til að vernda og aðstoða þolendur ofbeldis og heimilisofbeldis. Í 50. gr. Istanbúlsamningsins er gerð sú krafa að löggæslustofnanir hafi burði til að bregðast tafarlaust og á viðeigandi hátt við ofbeldi gegn konum og heimilisofbeldi, með lagasetningu eða öðrum hætti, þannig að þolendum sé samstundis veitt vernd. Í 53. gr. er gerð krafa um að unnt sé að grípa til nálgunarbanns eða annarra verndarráðstafana til verndar þolendum ofbeldis. Tilgangur með nálgunarbanni, er að sá sem um það sækir, njóti verndar og fái frið fyrir geranda. Í samfélagsumræðunni síðustu misseri hefur það vakið athygli, hversu litlar afleiðingar það virðist hafa þegar einstaklingur brýtur gegn nálgunarbanni og að úrræðaleysi valdi því að lögreglan og löggjafinn bregðast seint við. Ef afleiðingar þess að brjóta gegn nálgunarbanni eru engar, þá er verndin í raun ekki til staðar. Umkvartanir þolenda lýsa varnarleysi þeirra og úrræðaleysi lögreglu gagnvart ítrekuðum brotum án teljandi afleiðinga. Tilgangur þessarar ritgerðar er að rannsaka hvort Ísland uppfylli skuldbindingar Istanbúlsamningsins hvaða varðar nálgunarbann og tafarlausa vernd, sbr. 50. og 53. gr. samningsins. Niðurstaða ritgerðarinnar er sú, að íslensk stjórnvöld uppfylla ekki að fullu ákvæði 50. og 53. gr. Istanbúlsamningsins, um nálgunarbann og tafarlausa vernd.","abstract_has_math":false,"creators":["Unnur Ósk Sigfinnsdóttir 1982-"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":["Háskólinn á Bifröst"],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2023,"date_issued":"2023-03-31T14:03:03Z","date_published":"2023-03-31T14:03:03Z","updated_at":"2026-07-27T18:50:14Z","subjects":["Lögfræði","Nálgunarbann","Heimilisofbeldi","Ofbeldi","Lögreglan","Varnarleysi"],"languages":["is"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"http://hdl.handle.net/1946/43483","outbound_label":"Handle","outbound_source":"dc:identifier.uri"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:contributor","label":"Contributor","values":["Háskólinn á Bifröst"]},{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Unnur Ósk Sigfinnsdóttir 1982-"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date.accessioned","label":"Dc Date Accessioned","values":["2023-03-31T14:03:02Z"]},{"key":"dc:date.available","label":"Dc Date Available","values":["2023-03-31T14:03:02Z"]},{"key":"dc:date.issued","label":"Date","values":["2023-03-31T14:03:03Z"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Lögfræði","Nálgunarbann","Heimilisofbeldi","Ofbeldi","Lögreglan","Varnarleysi"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language.iso","label":"Language (ISO)","values":["is"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier.uri","label":"Identifier URI","values":["http://hdl.handle.net/1946/43483"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description.abstract","label":"Abstract","values":["Nálgunarbann. Uppfyllir Ísland skyldur 50. og 53. greinar Istanbúl samningsins um fullnægjandi vernd til handa þolendum? Samningur Evrópuráðsins um forvarnir og baráttu gegn ofbeldi gagnvart konum og heimilisofbeldi, svokallaður Istanbúl-samningur, var fullgiltur af hálfu Íslands árið 2018. Meðal markmiða samningsins er að setja fram heildarramma, stefnu og ráðstafanir til að vernda og aðstoða þolendur ofbeldis og heimilisofbeldis. Í 50. gr. Istanbúlsamningsins er gerð sú krafa að löggæslustofnanir hafi burði til að bregðast tafarlaust og á viðeigandi hátt við ofbeldi gegn konum og heimilisofbeldi, með lagasetningu eða öðrum hætti, þannig að þolendum sé samstundis veitt vernd. Í 53. gr. er gerð krafa um að unnt sé að grípa til nálgunarbanns eða annarra verndarráðstafana til verndar þolendum ofbeldis. Tilgangur með nálgunarbanni, er að sá sem um það sækir, njóti verndar og fái frið fyrir geranda. Í samfélagsumræðunni síðustu misseri hefur það vakið athygli, hversu litlar afleiðingar það virðist hafa þegar einstaklingur brýtur gegn nálgunarbanni og að úrræðaleysi valdi því að lögreglan og löggjafinn bregðast seint við. Ef afleiðingar þess að brjóta gegn nálgunarbanni eru engar, þá er verndin í raun ekki til staðar. Umkvartanir þolenda lýsa varnarleysi þeirra og úrræðaleysi lögreglu gagnvart ítrekuðum brotum án teljandi afleiðinga. Tilgangur þessarar ritgerðar er að rannsaka hvort Ísland uppfylli skuldbindingar Istanbúlsamningsins hvaða varðar nálgunarbann og tafarlausa vernd, sbr. 50. og 53. gr. samningsins. Niðurstaða ritgerðarinnar er sú, að íslensk stjórnvöld uppfylla ekki að fullu ákvæði 50. og 53. gr. Istanbúlsamningsins, um nálgunarbann og tafarlausa vernd.","Restraining Order. Does Iceland comply with articles 50. and 53. of the Istanbul Convention with regards to adequate protection for victims? The Council of Europe Convention on preventing and combating violence against women and domestic violence, so called Istanbul Convention, was ratified by the Icelandic Government in 2018. Among the Convention objectives is to present a holistic approach, objectives and arrangements for protecting and assisting victims of violence against women and domestic violence. Article 50 of the Istanbul Convention requires law enforcement to be able to act promptly and appropriately towards all violence against women and domestic violence and offering adequate and immediate protection to victims. Article 53 requires that restraining or protection orders can be applied for protection of victims. The intention of a restraining order is to provide protection and peace for the applicant against the persecutor. Recent social debate has highlighted the lack of consequences of restraining orders violations and helplessness of law enforcement and legislator lead to late reactions. While consequences of restraining orders violations er little to none then the protection is not existing. Victim complaints indicate vulnerability of victims and helplessness of law enforcement towards repeated offences with only minor consequence for the perpetrator. The aim of this thesis is to confirm if Iceland complies with the commitments of the Istanbul Convention on immediate protections and restraining orders as stated in articles 50 and 53. The thesis conclusion is that the Icelandic government do not fully comply with articles 50 and 53 on immediate protection and restraining orders."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Nálgunarbann : uppfyllir Ísland skyldur 50. og 53. greinar Istanbúl samningsins um fullnægjandi vernd til handa þolendum?","Restraining order : does Iceland comply with articles 50. and 53. of the Istanbul Convention with regards to adequate protection for victims?"]}]}],"canonical_facts":{"dc:contributor":["Háskólinn á Bifröst"],"dc:creator":["Unnur Ósk Sigfinnsdóttir 1982-"],"dc:date.accessioned":["2023-03-31T14:03:02Z"],"dc:date.available":["2023-03-31T14:03:02Z"],"dc:date.issued":["2023-03-31T14:03:03Z"],"dc:description.abstract":["Nálgunarbann. Uppfyllir Ísland skyldur 50. og 53. greinar Istanbúl samningsins um fullnægjandi vernd til handa þolendum? Samningur Evrópuráðsins um forvarnir og baráttu gegn ofbeldi gagnvart konum og heimilisofbeldi, svokallaður Istanbúl-samningur, var fullgiltur af hálfu Íslands árið 2018. Meðal markmiða samningsins er að setja fram heildarramma, stefnu og ráðstafanir til að vernda og aðstoða þolendur ofbeldis og heimilisofbeldis. Í 50. gr. Istanbúlsamningsins er gerð sú krafa að löggæslustofnanir hafi burði til að bregðast tafarlaust og á viðeigandi hátt við ofbeldi gegn konum og heimilisofbeldi, með lagasetningu eða öðrum hætti, þannig að þolendum sé samstundis veitt vernd. Í 53. gr. er gerð krafa um að unnt sé að grípa til nálgunarbanns eða annarra verndarráðstafana til verndar þolendum ofbeldis. Tilgangur með nálgunarbanni, er að sá sem um það sækir, njóti verndar og fái frið fyrir geranda. Í samfélagsumræðunni síðustu misseri hefur það vakið athygli, hversu litlar afleiðingar það virðist hafa þegar einstaklingur brýtur gegn nálgunarbanni og að úrræðaleysi valdi því að lögreglan og löggjafinn bregðast seint við. Ef afleiðingar þess að brjóta gegn nálgunarbanni eru engar, þá er verndin í raun ekki til staðar. Umkvartanir þolenda lýsa varnarleysi þeirra og úrræðaleysi lögreglu gagnvart ítrekuðum brotum án teljandi afleiðinga. Tilgangur þessarar ritgerðar er að rannsaka hvort Ísland uppfylli skuldbindingar Istanbúlsamningsins hvaða varðar nálgunarbann og tafarlausa vernd, sbr. 50. og 53. gr. samningsins. Niðurstaða ritgerðarinnar er sú, að íslensk stjórnvöld uppfylla ekki að fullu ákvæði 50. og 53. gr. Istanbúlsamningsins, um nálgunarbann og tafarlausa vernd.","Restraining Order. Does Iceland comply with articles 50. and 53. of the Istanbul Convention with regards to adequate protection for victims? The Council of Europe Convention on preventing and combating violence against women and domestic violence, so called Istanbul Convention, was ratified by the Icelandic Government in 2018. Among the Convention objectives is to present a holistic approach, objectives and arrangements for protecting and assisting victims of violence against women and domestic violence. Article 50 of the Istanbul Convention requires law enforcement to be able to act promptly and appropriately towards all violence against women and domestic violence and offering adequate and immediate protection to victims. Article 53 requires that restraining or protection orders can be applied for protection of victims. The intention of a restraining order is to provide protection and peace for the applicant against the persecutor. Recent social debate has highlighted the lack of consequences of restraining orders violations and helplessness of law enforcement and legislator lead to late reactions. While consequences of restraining orders violations er little to none then the protection is not existing. Victim complaints indicate vulnerability of victims and helplessness of law enforcement towards repeated offences with only minor consequence for the perpetrator. The aim of this thesis is to confirm if Iceland complies with the commitments of the Istanbul Convention on immediate protections and restraining orders as stated in articles 50 and 53. The thesis conclusion is that the Icelandic government do not fully comply with articles 50 and 53 on immediate protection and restraining orders."],"dc:identifier.uri":["http://hdl.handle.net/1946/43483"],"dc:language.iso":["is"],"dc:subject":["Lögfræði","Nálgunarbann","Heimilisofbeldi","Ofbeldi","Lögreglan","Varnarleysi"],"dc:title":["Nálgunarbann : uppfyllir Ísland skyldur 50. og 53. greinar Istanbúl samningsins um fullnægjandi vernd til handa þolendum?","Restraining order : does Iceland comply with articles 50. and 53. of the Istanbul Convention with regards to adequate protection for victims?"],"dc:type":["Thesis"]},"updated_at":"2026-07-27T18:50:14Z"}