Um fyrningu kröfuréttinda og sjónarmið um beitingu kröfuvaktar
Hugmyndin að rannsóknarefni þessarar ritgerðar er sprottin af fréttaumfjöllun um stöðu þeirra einstaklinga sem enn sitja fastir á vanskilaskrá, tæplega fjórtán árum eftir hrun íslenska bankakerfisins, sökum þess að kröfuhafar virðast halda kröfum á lífi út í hið endalausa. Markmið rannsóknarinnar er að kanna, í því samhengi, hver fyrningarfrest-ur kröfuréttinda er samkvæmt íslenskum lögum og hvaða reglur gilda um slit á fyrningu. Jafnframt hvað felst í kröfuvakt og hvaða sjónarmið liggja að baki beitingu hennar. Þá verður skoðað hvort kröfuvakt geti leitt til fyrningarslita og hvort einhver dæmi séu þess að kröfuhafar hafi með einhverjum hætti gengið á réttindi skuldara eða beitt ólögmætum aðferðum. Höfundur byggir á hefðbundinni lögfræðilegri aðferð eða dogmatískri aðferðafræði. Viðfangsefni rannsóknarinnar eru skoðuð með hliðsjón af lögum, lögskýringargögnum, dómum og úrskurðum sem og skrifum fræðimanna. Vísað er í átján dóma með það að markmiði að útskýra löggjöfina enn frekar og eru valdir dómar reifaðir í sama tilgangi. Helstu hugtök sem fjallað er um eru hinn almenni skuldari, kröfuréttur, krafa, skuldara-samband, fyrningarfrestur, slit fyrningar, peningakrafa, kröfuvakt og ólögmæti. Helstu niðurstöður sýna að gildandi fyrningarlög nr. 150/2007 gera kröfuhöfum kleift að rjúfa fyrningu út í hið óendanlega, sem gengur þvert á þau meginmarkmið laganna, að tryggja að endi verði bundinn á skuldbindingar sem stofnað hefur verið til. Þá hafa kröfuhafar og innheimtuaðilar oftar en ekki farið offari og gengið á rétt skuldara með innheimtu fyrndra krafna sem og skráningu umdeildra skulda í skuldastöðukerfi Creditinfo Lánstrausts hf.
Lokaritgerðir, Lögfræði, Bankahrunið 2008, Vanskil, Kröfuréttur, Eftirgjöf skulda, Fyrning krafna
Networked Digital Library of Theses and Dissertations