Ákvörðun refsinga og lögmæltar refsiákvörðunarástæður í líkamsárásarmálum er varða 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940
Þegar einstaklingur gerist sekur um refsiverða háttsemi fyrir afbrot koma til álita margvísleg sjónarmið við ákvörðun refsingar. Meðal þess sem kemur til álita eru lögmæltar refsiákvörðunarástæður, ólögmæltar refsiákvörðunarástæður og refsihækkunar- og refsilækkunarheimildir. Meginviðfangsefni ritgerðarinnar felst í að skoða til hvaða sjónarmiða dómstólar líta til við ákvörðun refsingar og hvaða áhrif lögmæltar refsiákvörðunarástæður hafa í málum er varða 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Fjallað verður um mikilvæga breytingu á hegningarlögunum sem varðaði líkamsmeiðingarákvæði laganna og hvar mörkin liggja milli líkamsmeiðingarákvæða laganna. Þá verður litið til þeirra áhrifa sem ásetingur og gáleysi hafa í líkamsárásarmálum og að lokum verður fjallað um lögmæltar refsiákvörðunarástæður, skv. 1. mgr. 70. gr. almennra hegingarlaga nr. 19/1940. Litið verður til dóma Hæstaréttar og Landsréttar ásamt héraðsdóma í þeim tilgangi að skýra hugtök, skilgreiningar og ákvarðanir dómstóla með góðum hætti.
Lokaritgerðir, Refsiréttur, Sakhæfi, Gáleysi, Hegningarlög, Líkamsárásir
Networked Digital Library of Theses and Dissertations