{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5425674"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5425674","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συγκριτική αξιολόγηση μεμβρανών προσομοίωσης διαπέρασης ρινικού βλεννογόνου από τα φάρμακα","abstract":"Τα τελευταία χρόνια η ρινική χορήγηση προσελκύει σημαντικό ενδιαφέρον για τη θεραπεία παθήσεων του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος, καθώς αποτελεί μια μη επεμβατική οδό με πλεονεκτήματα όπως η εύκολη χορήγηση, η ταχεία έναρξη δράσης και η αποφυγή του φαινομένου πρώτης διόδου. Η αξιολόγηση της διαπερατότητας των φαρμάκων μέσω του ρινικού βλεννογόνου και της έκτασης της απορρόφησής τους από τη ρινική κοιλότητα είναι καθοριστικής σημασίας για την επιλογή κατάλληλων υποψηφίων δραστικών ουσιών για ανάπτυξη ρινικών φαρμακοτεχνικών μορφών. Στο πλαίσιο αυτό, η παρούσα Διπλωματική Εργασία στοχεύει στην ανάπτυξη in vitro μοντέλου προσομοίωσης της διαπέρασης του ρινικού βλεννογόνου. Για τον σκοπό αυτό μελετήθηκε η διαπέραση δραστικών ουσιών που ανήκουν στις Τάξεις Ι, ΙΙ, ΙΙΙ και IV του Συστήματος Βιοφαρμακευτικής Ταξινόμησης (BCS), διαμέσου τεχνητών μεμβρανών προσομοίωσης της διαπέρασης βιολογικών φραγμών. Η επιλογή των μεμβρανών, καθώς και των δραστικών ουσιών, βασίστηκε στην προηγούμενη εμπειρία του εργαστηρίου Βιοφαρμακευτικής–Φαρμακοκινητικής και στα διαθέσιμα βιβλιογραφικά δεδομένα. Συγκεκριμένα, μελετήθηκε in vitro, η διαπέραση της δονεπεζίλης (Τάξη Ι), της φλουρβιπροφαίνης (Τάξη ΙΙ), της ακυκλοβίρης (Τάξη III) και της κερκετίνης (Τάξη ΙV) μέσω μεμβράνης αναγεννημένης κυτταρίνης, ύστερα από απλή κατεργασία (RC) ή εμποτισμό σε μυριστικό ισοπροπυλεστέρα (IPM-RC), καθώς και μεμβράνης Strat-M, με χρήση της πειραματικής διάταξης των κυττάρων Franz, σε συνθήκες θερμοκρασίας και pH που προσομοιάζουν αυτές της ρινικής κοιλότητας. Τα δείγματα από τα πειράματα αναλύθηκαν με τη χρήση υγρής χρωματογραφίας υψηλής απόδοσης με ανιχνευτή φωτοδιόδων (HPLC-PDA), ύστερα από ανάπτυξη κατάλληλης αναλυτικής μεθόδου για κάθε ουσία. Τα αποτελέσματα υποβλήθηκαν σε στατιστική επεξεργασία και πραγματοποιήθηκε σύγκριση τόσο μεταξύ των ουσιών για κάθε μεμβράνη, όσο και μεταξύ των μεμβρανών για κάθε ουσία. Τα ευρήματα έδειξαν ότι η διαπέραση των υπό μελέτη ουσιών εξαρτάται τόσο από τα φυσικοχημικά χαρακτηριστικά τους, όσο και από τον τύπο της μεμβράνης. Η μεμβράνη αναγεννημένης κυτταρίνης εμποτισμένη με μυριστικό ισοπροπυλεστέρα (IPM-RC) παρουσίασε την κοντινότερη συμπεριφορά στον ρινικό βλεννογόνο για τη δονεπεζίλη, ενώ η Strat-M εμφάνισε πολύ χαμηλή διαπέραση για σχεδόν όλες τις ουσίες, καθιστώντας την ακατάλληλη για προσομοίωση της ρινικής οδού. Επιπλέον, βιβλιογραφικά δεδομένα υποδεικνύουν ότι η χρήση εκδόχων, όπως κυκλοδεξτρίνες και πολυμερή, μπορεί να βελτιώσει σημαντικά τη διαπέραση των ουσιών, και επομένως συνιστά μια πολλά υποσχόμενη κατεύθυνση για μελλοντική έρευνα.","abstract_html":"Τα τελευταία χρόνια η ρινική χορήγηση προσελκύει σημαντικό ενδιαφέρον για τη θεραπεία παθήσεων του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος, καθώς αποτελεί μια μη επεμβατική οδό με πλεονεκτήματα όπως η εύκολη χορήγηση, η ταχεία έναρξη δράσης και η αποφυγή του φαινομένου πρώτης διόδου. Η αξιολόγηση της διαπερατότητας των φαρμάκων μέσω του ρινικού βλεννογόνου και της έκτασης της απορρόφησής τους από τη ρινική κοιλότητα είναι καθοριστικής σημασίας για την επιλογή κατάλληλων υποψηφίων δραστικών ουσιών για ανάπτυξη ρινικών φαρμακοτεχνικών μορφών. Στο πλαίσιο αυτό, η παρούσα Διπλωματική Εργασία στοχεύει στην ανάπτυξη in vitro μοντέλου προσομοίωσης της διαπέρασης του ρινικού βλεννογόνου. Για τον σκοπό αυτό μελετήθηκε η διαπέραση δραστικών ουσιών που ανήκουν στις Τάξεις Ι, ΙΙ, ΙΙΙ και IV του Συστήματος Βιοφαρμακευτικής Ταξινόμησης (BCS), διαμέσου τεχνητών μεμβρανών προσομοίωσης της διαπέρασης βιολογικών φραγμών. Η επιλογή των μεμβρανών, καθώς και των δραστικών ουσιών, βασίστηκε στην προηγούμενη εμπειρία του εργαστηρίου Βιοφαρμακευτικής–Φαρμακοκινητικής και στα διαθέσιμα βιβλιογραφικά δεδομένα. Συγκεκριμένα, μελετήθηκε in vitro, η διαπέραση της δονεπεζίλης (Τάξη Ι), της φλουρβιπροφαίνης (Τάξη ΙΙ), της ακυκλοβίρης (Τάξη III) και της κερκετίνης (Τάξη ΙV) μέσω μεμβράνης αναγεννημένης κυτταρίνης, ύστερα από απλή κατεργασία (RC) ή εμποτισμό σε μυριστικό ισοπροπυλεστέρα (IPM-RC), καθώς και μεμβράνης Strat-M, με χρήση της πειραματικής διάταξης των κυττάρων Franz, σε συνθήκες θερμοκρασίας και pH που προσομοιάζουν αυτές της ρινικής κοιλότητας. Τα δείγματα από τα πειράματα αναλύθηκαν με τη χρήση υγρής χρωματογραφίας υψηλής απόδοσης με ανιχνευτή φωτοδιόδων (HPLC-PDA), ύστερα από ανάπτυξη κατάλληλης αναλυτικής μεθόδου για κάθε ουσία. Τα αποτελέσματα υποβλήθηκαν σε στατιστική επεξεργασία και πραγματοποιήθηκε σύγκριση τόσο μεταξύ των ουσιών για κάθε μεμβράνη, όσο και μεταξύ των μεμβρανών για κάθε ουσία. Τα ευρήματα έδειξαν ότι η διαπέραση των υπό μελέτη ουσιών εξαρτάται τόσο από τα φυσικοχημικά χαρακτηριστικά τους, όσο και από τον τύπο της μεμβράνης. Η μεμβράνη αναγεννημένης κυτταρίνης εμποτισμένη με μυριστικό ισοπροπυλεστέρα (IPM-RC) παρουσίασε την κοντινότερη συμπεριφορά στον ρινικό βλεννογόνο για τη δονεπεζίλη, ενώ η Strat-M εμφάνισε πολύ χαμηλή διαπέραση για σχεδόν όλες τις ουσίες, καθιστώντας την ακατάλληλη για προσομοίωση της ρινικής οδού. Επιπλέον, βιβλιογραφικά δεδομένα υποδεικνύουν ότι η χρήση εκδόχων, όπως κυκλοδεξτρίνες και πολυμερή, μπορεί να βελτιώσει σημαντικά τη διαπέραση των ουσιών, και επομένως συνιστά μια πολλά υποσχόμενη κατεύθυνση για μελλοντική έρευνα.","abstract_has_math":false,"creators":["ΜΠΟΓΡΗ ΘΕΟΔΩΡΑ","ΒOGRI THEODORA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-08-21T16:41:59Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5425674"],"render_values":[{"text":"uoadl:5425674","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5425674","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5425674","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΜΠΟΓΡΗ ΘΕΟΔΩΡΑ","ΒOGRI THEODORA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5425674","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5425674"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα τελευταία χρόνια η ρινική χορήγηση προσελκύει σημαντικό ενδιαφέρον για τη θεραπεία παθήσεων του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος, καθώς αποτελεί μια μη επεμβατική οδό με πλεονεκτήματα όπως η εύκολη χορήγηση, η ταχεία έναρξη δράσης και η αποφυγή του φαινομένου πρώτης διόδου. Η αξιολόγηση της διαπερατότητας των φαρμάκων μέσω του ρινικού βλεννογόνου και της έκτασης της απορρόφησής τους από τη ρινική κοιλότητα είναι καθοριστικής σημασίας για την επιλογή κατάλληλων υποψηφίων δραστικών ουσιών για ανάπτυξη ρινικών φαρμακοτεχνικών μορφών. Στο πλαίσιο αυτό, η παρούσα Διπλωματική Εργασία στοχεύει στην ανάπτυξη in vitro μοντέλου προσομοίωσης της διαπέρασης του ρινικού βλεννογόνου. Για τον σκοπό αυτό μελετήθηκε η διαπέραση δραστικών ουσιών που ανήκουν στις Τάξεις Ι, ΙΙ, ΙΙΙ και IV του Συστήματος Βιοφαρμακευτικής Ταξινόμησης (BCS), διαμέσου τεχνητών μεμβρανών προσομοίωσης της διαπέρασης βιολογικών φραγμών. Η επιλογή των μεμβρανών, καθώς και των δραστικών ουσιών, βασίστηκε στην προηγούμενη εμπειρία του εργαστηρίου Βιοφαρμακευτικής–Φαρμακοκινητικής και στα διαθέσιμα βιβλιογραφικά δεδομένα. Συγκεκριμένα, μελετήθηκε in vitro, η διαπέραση της δονεπεζίλης (Τάξη Ι), της φλουρβιπροφαίνης (Τάξη ΙΙ), της ακυκλοβίρης (Τάξη III) και της κερκετίνης (Τάξη ΙV) μέσω μεμβράνης αναγεννημένης κυτταρίνης, ύστερα από απλή κατεργασία (RC) ή εμποτισμό σε μυριστικό ισοπροπυλεστέρα (IPM-RC), καθώς και μεμβράνης Strat-M, με χρήση της πειραματικής διάταξης των κυττάρων Franz, σε συνθήκες θερμοκρασίας και pH που προσομοιάζουν αυτές της ρινικής κοιλότητας. Τα δείγματα από τα πειράματα αναλύθηκαν με τη χρήση υγρής χρωματογραφίας υψηλής απόδοσης με ανιχνευτή φωτοδιόδων (HPLC-PDA), ύστερα από ανάπτυξη κατάλληλης αναλυτικής μεθόδου για κάθε ουσία. Τα αποτελέσματα υποβλήθηκαν σε στατιστική επεξεργασία και πραγματοποιήθηκε σύγκριση τόσο μεταξύ των ουσιών για κάθε μεμβράνη, όσο και μεταξύ των μεμβρανών για κάθε ουσία. Τα ευρήματα έδειξαν ότι η διαπέραση των υπό μελέτη ουσιών εξαρτάται τόσο από τα φυσικοχημικά χαρακτηριστικά τους, όσο και από τον τύπο της μεμβράνης. Η μεμβράνη αναγεννημένης κυτταρίνης εμποτισμένη με μυριστικό ισοπροπυλεστέρα (IPM-RC) παρουσίασε την κοντινότερη συμπεριφορά στον ρινικό βλεννογόνο για τη δονεπεζίλη, ενώ η Strat-M εμφάνισε πολύ χαμηλή διαπέραση για σχεδόν όλες τις ουσίες, καθιστώντας την ακατάλληλη για προσομοίωση της ρινικής οδού. Επιπλέον, βιβλιογραφικά δεδομένα υποδεικνύουν ότι η χρήση εκδόχων, όπως κυκλοδεξτρίνες και πολυμερή, μπορεί να βελτιώσει σημαντικά τη διαπέραση των ουσιών, και επομένως συνιστά μια πολλά υποσχόμενη κατεύθυνση για μελλοντική έρευνα.","In recent years, intranasal drug delivery has attracted considerable interest for the treatment of Central Nervous System disorders, as it represents a non-invasive administration route with several advantages, including ease of administration, rapid onset of action, and avoidance of first-pass metabolism. The evaluation of drug permeability across the nasal mucosa and the extent of drug absorption from the nasal cavity are crucial factors in the selection of suitable candidates for the development of intranasal formulations. Within this context, the present thesis aimed to develop an in vitro model for simulating permeation through the nasal ucosa. For this purpose, the permeation of active pharmaceutical ingredients belonging to Classes I, II, III, and IV of the Biopharmaceutics Classification System (BCS) was investigated using artificial membranes designed to simulate biological barriers. The selection of both membranes and active compounds was based on the previous experience of the Biopharmaceutics–Pharmacokinetics Laboratory as well as on available literature data. Specifically, the in vitro permeation of donepezil (Class I), flurbiprofen (Class II), acyclovir (Class IΙΙ) and quercetin (Class IV) was studied through regenerated cellulose membranes either untreated or impregnated with isopropyl myristate (IPM), as well as through Strat-M membranes. Experiments were performed using Franz diffusion cells under temperature and pH conditions simulating those of the nasal cavity. Samples collected from the permeation studies were analyzed using high-performance liquid chromatography coupled with a photodiode array detector (HPLC-PDA), following the development of an appropriate analytical method for each compound. The results were statistically evaluated and compared both among the investigated compounds for each membrane and among the different membranes for each compound. The findings demonstrated that drug permeation depends on both the physicochemical properties of the compounds and the characteristics of the membrane used. The isopropyl myristate (IPM)-treated regenerated cellulose membrane exhibited behavior more closely resembling that of the nasal mucosa for donepezil, whereas the Strat-M membrane showed very limited permeation for almost all compounds, indicating that it is unsuitable for simulating the nasal route of administration. Furthermore, literature data suggest that the use of excipients, such as cyclodextrins and polymers, may significantly enhance drug permeation and therefore constitutes a promising area for future research."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συγκριτική αξιολόγηση μεμβρανών προσομοίωσης διαπέρασης ρινικού βλεννογόνου από τα φάρμακα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΜΠΟΓΡΗ ΘΕΟΔΩΡΑ","ΒOGRI THEODORA"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Τα τελευταία χρόνια η ρινική χορήγηση προσελκύει σημαντικό ενδιαφέρον για τη θεραπεία παθήσεων του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος, καθώς αποτελεί μια μη επεμβατική οδό με πλεονεκτήματα όπως η εύκολη χορήγηση, η ταχεία έναρξη δράσης και η αποφυγή του φαινομένου πρώτης διόδου. Η αξιολόγηση της διαπερατότητας των φαρμάκων μέσω του ρινικού βλεννογόνου και της έκτασης της απορρόφησής τους από τη ρινική κοιλότητα είναι καθοριστικής σημασίας για την επιλογή κατάλληλων υποψηφίων δραστικών ουσιών για ανάπτυξη ρινικών φαρμακοτεχνικών μορφών. Στο πλαίσιο αυτό, η παρούσα Διπλωματική Εργασία στοχεύει στην ανάπτυξη in vitro μοντέλου προσομοίωσης της διαπέρασης του ρινικού βλεννογόνου. Για τον σκοπό αυτό μελετήθηκε η διαπέραση δραστικών ουσιών που ανήκουν στις Τάξεις Ι, ΙΙ, ΙΙΙ και IV του Συστήματος Βιοφαρμακευτικής Ταξινόμησης (BCS), διαμέσου τεχνητών μεμβρανών προσομοίωσης της διαπέρασης βιολογικών φραγμών. Η επιλογή των μεμβρανών, καθώς και των δραστικών ουσιών, βασίστηκε στην προηγούμενη εμπειρία του εργαστηρίου Βιοφαρμακευτικής–Φαρμακοκινητικής και στα διαθέσιμα βιβλιογραφικά δεδομένα. Συγκεκριμένα, μελετήθηκε in vitro, η διαπέραση της δονεπεζίλης (Τάξη Ι), της φλουρβιπροφαίνης (Τάξη ΙΙ), της ακυκλοβίρης (Τάξη III) και της κερκετίνης (Τάξη ΙV) μέσω μεμβράνης αναγεννημένης κυτταρίνης, ύστερα από απλή κατεργασία (RC) ή εμποτισμό σε μυριστικό ισοπροπυλεστέρα (IPM-RC), καθώς και μεμβράνης Strat-M, με χρήση της πειραματικής διάταξης των κυττάρων Franz, σε συνθήκες θερμοκρασίας και pH που προσομοιάζουν αυτές της ρινικής κοιλότητας. Τα δείγματα από τα πειράματα αναλύθηκαν με τη χρήση υγρής χρωματογραφίας υψηλής απόδοσης με ανιχνευτή φωτοδιόδων (HPLC-PDA), ύστερα από ανάπτυξη κατάλληλης αναλυτικής μεθόδου για κάθε ουσία. Τα αποτελέσματα υποβλήθηκαν σε στατιστική επεξεργασία και πραγματοποιήθηκε σύγκριση τόσο μεταξύ των ουσιών για κάθε μεμβράνη, όσο και μεταξύ των μεμβρανών για κάθε ουσία. Τα ευρήματα έδειξαν ότι η διαπέραση των υπό μελέτη ουσιών εξαρτάται τόσο από τα φυσικοχημικά χαρακτηριστικά τους, όσο και από τον τύπο της μεμβράνης. Η μεμβράνη αναγεννημένης κυτταρίνης εμποτισμένη με μυριστικό ισοπροπυλεστέρα (IPM-RC) παρουσίασε την κοντινότερη συμπεριφορά στον ρινικό βλεννογόνο για τη δονεπεζίλη, ενώ η Strat-M εμφάνισε πολύ χαμηλή διαπέραση για σχεδόν όλες τις ουσίες, καθιστώντας την ακατάλληλη για προσομοίωση της ρινικής οδού. Επιπλέον, βιβλιογραφικά δεδομένα υποδεικνύουν ότι η χρήση εκδόχων, όπως κυκλοδεξτρίνες και πολυμερή, μπορεί να βελτιώσει σημαντικά τη διαπέραση των ουσιών, και επομένως συνιστά μια πολλά υποσχόμενη κατεύθυνση για μελλοντική έρευνα.","In recent years, intranasal drug delivery has attracted considerable interest for the treatment of Central Nervous System disorders, as it represents a non-invasive administration route with several advantages, including ease of administration, rapid onset of action, and avoidance of first-pass metabolism. The evaluation of drug permeability across the nasal mucosa and the extent of drug absorption from the nasal cavity are crucial factors in the selection of suitable candidates for the development of intranasal formulations. Within this context, the present thesis aimed to develop an in vitro model for simulating permeation through the nasal ucosa. For this purpose, the permeation of active pharmaceutical ingredients belonging to Classes I, II, III, and IV of the Biopharmaceutics Classification System (BCS) was investigated using artificial membranes designed to simulate biological barriers. The selection of both membranes and active compounds was based on the previous experience of the Biopharmaceutics–Pharmacokinetics Laboratory as well as on available literature data. Specifically, the in vitro permeation of donepezil (Class I), flurbiprofen (Class II), acyclovir (Class IΙΙ) and quercetin (Class IV) was studied through regenerated cellulose membranes either untreated or impregnated with isopropyl myristate (IPM), as well as through Strat-M membranes. Experiments were performed using Franz diffusion cells under temperature and pH conditions simulating those of the nasal cavity. Samples collected from the permeation studies were analyzed using high-performance liquid chromatography coupled with a photodiode array detector (HPLC-PDA), following the development of an appropriate analytical method for each compound. The results were statistically evaluated and compared both among the investigated compounds for each membrane and among the different membranes for each compound. The findings demonstrated that drug permeation depends on both the physicochemical properties of the compounds and the characteristics of the membrane used. The isopropyl myristate (IPM)-treated regenerated cellulose membrane exhibited behavior more closely resembling that of the nasal mucosa for donepezil, whereas the Strat-M membrane showed very limited permeation for almost all compounds, indicating that it is unsuitable for simulating the nasal route of administration. Furthermore, literature data suggest that the use of excipients, such as cyclodextrins and polymers, may significantly enhance drug permeation and therefore constitutes a promising area for future research."],"dc:identifier":["uoadl:5425674","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5425674"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Συγκριτική αξιολόγηση μεμβρανών προσομοίωσης διαπέρασης ρινικού βλεννογόνου από τα φάρμακα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-08-21T16:41:59Z"}