{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5424959"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5424959","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διάσταση ουλής και ρήξη μήτρας σε έδαφος προηγηθείσας καισαρικής τομής και συσχέτιση με τον τρόπο συρραφής της προηγούμενης τομής","abstract":"Η παρούσα βιβλιογραφική ανασκόπηση επιχείρησε να συνθέσει κριτικά τα υπάρχοντα δεδομένα σχετικά με τη διάσταση της ουλής και τη ρήξη της μήτρας σε έδαφος προηγηθείσας καισαρικής τομής (ΚΤ), με ιδιαίτερη έμφαση στη συσχέτισή τους με τον τρόπο συρραφής της προηγούμενης τομής στη μήτρα ως τροποποιήσιμο παράγοντα της ποιότητας της ουλής. Η καισαρική τομή αποτελεί τη συχνότερη μείζονα χειρουργική επέμβαση παγκοσμίως (21,1% την περίοδο 2010–2018, με προοπτική 28,5% το 2030), με την Ελλάδα ανάμεσα στις χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά στην Ευρώπη (~50%). Η διάσταση ουλής (niche) ανιχνεύεται σε 60–80% των γυναικών με ιστορικό ΚΤ. Η ρήξη μήτρας παραμένει σπάνια (~0,7% σε TOLAC) αλλά με υψηλή περιγεννητική νοσηρότητα. Τα σύγχρονα δεδομένα από μετα-αναλύσεις RCTs συγκλίνουν στο «προτεινόμενο συνδυασμό βάσει απεικονιστικών δεικτών»: συρραφή σε δύο στρώματα με μη κλειδωμένο πρώτο στρώμα και μη συρραφή του ενδομητρίου, με τάση υπέρ των barbed ραμμάτων. Η τεχνική αυτή σχετίζεται με μεγαλύτερο υπολειπόμενο πάχος μυομητρίου (+1,3 έως +2,6 mm) και μικρότερο επιπολασμό niche (~30% μείωση) στα απεικονιστικά κριτήρια, ενώ τα κλινικά δεδομένα για τον κίνδυνο ρήξης παραμένουν λιγότερο συνεπή (κυρίως από μελέτες παρατήρησης). Η τεχνική συρραφής της πρώτης ΚΤ είναι ουσιώδης παράγοντας για την ποιότητα της ουλής και κατ' επέκταση την ασφάλεια μελλοντικών κυήσεων. Η εφαρμογή της βέλτιστης τεχνικής, η συστηματική υπερηχογραφική αξιολόγηση της ουλής, η τεκμηριωμένη συμβουλευτική για VBAC/TOLAC και η έγκαιρη διάγνωση σύνθετων επιπλοκών (PAS, CSP) σε τριτοβάθμια κέντρα αποτελούν τους πυλώνες της σύγχρονης πρακτικής. Στην Ελλάδα, όπου τα ποσοστά ΚΤ είναι ιδιαίτερα υψηλά και η εφαρμογή VBAC περιορισμένη, απαιτούνται συστημικές παρεμβάσεις σε επίπεδο εκπαίδευσης, εθνικών οδηγιών και οργάνωσης κέντρων αναφοράς.","abstract_html":"Η παρούσα βιβλιογραφική ανασκόπηση επιχείρησε να συνθέσει κριτικά τα υπάρχοντα δεδομένα σχετικά με τη διάσταση της ουλής και τη ρήξη της μήτρας σε έδαφος προηγηθείσας καισαρικής τομής (ΚΤ), με ιδιαίτερη έμφαση στη συσχέτισή τους με τον τρόπο συρραφής της προηγούμενης τομής στη μήτρα ως τροποποιήσιμο παράγοντα της ποιότητας της ουλής. Η καισαρική τομή αποτελεί τη συχνότερη μείζονα χειρουργική επέμβαση παγκοσμίως (21,1% την περίοδο 2010–2018, με προοπτική 28,5% το 2030), με την Ελλάδα ανάμεσα στις χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά στην Ευρώπη (~50%). Η διάσταση ουλής (niche) ανιχνεύεται σε 60–80% των γυναικών με ιστορικό ΚΤ. Η ρήξη μήτρας παραμένει σπάνια (~0,7% σε TOLAC) αλλά με υψηλή περιγεννητική νοσηρότητα. Τα σύγχρονα δεδομένα από μετα-αναλύσεις RCTs συγκλίνουν στο «προτεινόμενο συνδυασμό βάσει απεικονιστικών δεικτών»: συρραφή σε δύο στρώματα με μη κλειδωμένο πρώτο στρώμα και μη συρραφή του ενδομητρίου, με τάση υπέρ των barbed ραμμάτων. Η τεχνική αυτή σχετίζεται με μεγαλύτερο υπολειπόμενο πάχος μυομητρίου (+1,3 έως +2,6 mm) και μικρότερο επιπολασμό niche (~30% μείωση) στα απεικονιστικά κριτήρια, ενώ τα κλινικά δεδομένα για τον κίνδυνο ρήξης παραμένουν λιγότερο συνεπή (κυρίως από μελέτες παρατήρησης). Η τεχνική συρραφής της πρώτης ΚΤ είναι ουσιώδης παράγοντας για την ποιότητα της ουλής και κατ' επέκταση την ασφάλεια μελλοντικών κυήσεων. Η εφαρμογή της βέλτιστης τεχνικής, η συστηματική υπερηχογραφική αξιολόγηση της ουλής, η τεκμηριωμένη συμβουλευτική για VBAC/TOLAC και η έγκαιρη διάγνωση σύνθετων επιπλοκών (PAS, CSP) σε τριτοβάθμια κέντρα αποτελούν τους πυλώνες της σύγχρονης πρακτικής. Στην Ελλάδα, όπου τα ποσοστά ΚΤ είναι ιδιαίτερα υψηλά και η εφαρμογή VBAC περιορισμένη, απαιτούνται συστημικές παρεμβάσεις σε επίπεδο εκπαίδευσης, εθνικών οδηγιών και οργάνωσης κέντρων αναφοράς.","abstract_has_math":false,"creators":["Πανοσκάλτσης Ανδρέας","Panoskaltsis Andreas"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-08-21T16:41:56Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5424959"],"render_values":[{"text":"uoadl:5424959","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5424959","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5424959","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πανοσκάλτσης Ανδρέας","Panoskaltsis Andreas"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5424959","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5424959"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα βιβλιογραφική ανασκόπηση επιχείρησε να συνθέσει κριτικά τα υπάρχοντα δεδομένα σχετικά με τη διάσταση της ουλής και τη ρήξη της μήτρας σε έδαφος προηγηθείσας καισαρικής τομής (ΚΤ), με ιδιαίτερη έμφαση στη συσχέτισή τους με τον τρόπο συρραφής της προηγούμενης τομής στη μήτρα ως τροποποιήσιμο παράγοντα της ποιότητας της ουλής. Η καισαρική τομή αποτελεί τη συχνότερη μείζονα χειρουργική επέμβαση παγκοσμίως (21,1% την περίοδο 2010–2018, με προοπτική 28,5% το 2030), με την Ελλάδα ανάμεσα στις χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά στην Ευρώπη (~50%). Η διάσταση ουλής (niche) ανιχνεύεται σε 60–80% των γυναικών με ιστορικό ΚΤ. Η ρήξη μήτρας παραμένει σπάνια (~0,7% σε TOLAC) αλλά με υψηλή περιγεννητική νοσηρότητα. Τα σύγχρονα δεδομένα από μετα-αναλύσεις RCTs συγκλίνουν στο «προτεινόμενο συνδυασμό βάσει απεικονιστικών δεικτών»: συρραφή σε δύο στρώματα με μη κλειδωμένο πρώτο στρώμα και μη συρραφή του ενδομητρίου, με τάση υπέρ των barbed ραμμάτων. Η τεχνική αυτή σχετίζεται με μεγαλύτερο υπολειπόμενο πάχος μυομητρίου (+1,3 έως +2,6 mm) και μικρότερο επιπολασμό niche (~30% μείωση) στα απεικονιστικά κριτήρια, ενώ τα κλινικά δεδομένα για τον κίνδυνο ρήξης παραμένουν λιγότερο συνεπή (κυρίως από μελέτες παρατήρησης). Η τεχνική συρραφής της πρώτης ΚΤ είναι ουσιώδης παράγοντας για την ποιότητα της ουλής και κατ' επέκταση την ασφάλεια μελλοντικών κυήσεων. Η εφαρμογή της βέλτιστης τεχνικής, η συστηματική υπερηχογραφική αξιολόγηση της ουλής, η τεκμηριωμένη συμβουλευτική για VBAC/TOLAC και η έγκαιρη διάγνωση σύνθετων επιπλοκών (PAS, CSP) σε τριτοβάθμια κέντρα αποτελούν τους πυλώνες της σύγχρονης πρακτικής. Στην Ελλάδα, όπου τα ποσοστά ΚΤ είναι ιδιαίτερα υψηλά και η εφαρμογή VBAC περιορισμένη, απαιτούνται συστημικές παρεμβάσεις σε επίπεδο εκπαίδευσης, εθνικών οδηγιών και οργάνωσης κέντρων αναφοράς.","This narrative review aims to critically synthesize the available evidence on uterine scar dehiscence and rupture in women with a previous caesarean section (CS), with particular emphasis on their association with the technique of uterine closure as a modifiable determinant of scar quality. Caesarean section is the most common major surgical procedure worldwide (21.1% in 2010–2018, with a projection of 28.5% by 2030); Greece has one of the highest CS rates in Europe (~50%). Scar dehiscence (niche) is detected in 60–80% of women with a history of CS. Uterine rupture during trial of labor after caesarean remains rare (~0.7%) but carries substantial perinatal morbidity. Meta-analyses of randomized trials converge on an \"optimal combination\": double-layer closure with an unlocked first layer and non-suturing of the endometrium, with emerging evidence favoring barbed sutures. This approach yields a greater residual myometrial thickness (+1.3 to +2.6 mm), a ~30% lower niche prevalence on imaging criteria, whereas clinical data on rupture risk remain less consistent (mainly from observational studies). The closure technique at the primary caesarean section is a central determinant of scar quality and, by extension, of the safety of subsequent pregnancies. Implementation of the optimal technique, systematic sonographic scar evaluation, evidence-based VBAC/TOLAC counselling, and early diagnosis of complex complications (PAS, CSP) in referral centers represent the pillars of contemporary practice. In Greece, where CS rates are particularly high and VBAC uptake limited, systemic interventions at the level of training, national guidelines and referral organization are warranted."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διάσταση ουλής και ρήξη μήτρας σε έδαφος προηγηθείσας καισαρικής τομής και συσχέτιση με τον τρόπο συρραφής της προηγούμενης τομής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πανοσκάλτσης Ανδρέας","Panoskaltsis Andreas"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα βιβλιογραφική ανασκόπηση επιχείρησε να συνθέσει κριτικά τα υπάρχοντα δεδομένα σχετικά με τη διάσταση της ουλής και τη ρήξη της μήτρας σε έδαφος προηγηθείσας καισαρικής τομής (ΚΤ), με ιδιαίτερη έμφαση στη συσχέτισή τους με τον τρόπο συρραφής της προηγούμενης τομής στη μήτρα ως τροποποιήσιμο παράγοντα της ποιότητας της ουλής. Η καισαρική τομή αποτελεί τη συχνότερη μείζονα χειρουργική επέμβαση παγκοσμίως (21,1% την περίοδο 2010–2018, με προοπτική 28,5% το 2030), με την Ελλάδα ανάμεσα στις χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά στην Ευρώπη (~50%). Η διάσταση ουλής (niche) ανιχνεύεται σε 60–80% των γυναικών με ιστορικό ΚΤ. Η ρήξη μήτρας παραμένει σπάνια (~0,7% σε TOLAC) αλλά με υψηλή περιγεννητική νοσηρότητα. Τα σύγχρονα δεδομένα από μετα-αναλύσεις RCTs συγκλίνουν στο «προτεινόμενο συνδυασμό βάσει απεικονιστικών δεικτών»: συρραφή σε δύο στρώματα με μη κλειδωμένο πρώτο στρώμα και μη συρραφή του ενδομητρίου, με τάση υπέρ των barbed ραμμάτων. Η τεχνική αυτή σχετίζεται με μεγαλύτερο υπολειπόμενο πάχος μυομητρίου (+1,3 έως +2,6 mm) και μικρότερο επιπολασμό niche (~30% μείωση) στα απεικονιστικά κριτήρια, ενώ τα κλινικά δεδομένα για τον κίνδυνο ρήξης παραμένουν λιγότερο συνεπή (κυρίως από μελέτες παρατήρησης). Η τεχνική συρραφής της πρώτης ΚΤ είναι ουσιώδης παράγοντας για την ποιότητα της ουλής και κατ' επέκταση την ασφάλεια μελλοντικών κυήσεων. Η εφαρμογή της βέλτιστης τεχνικής, η συστηματική υπερηχογραφική αξιολόγηση της ουλής, η τεκμηριωμένη συμβουλευτική για VBAC/TOLAC και η έγκαιρη διάγνωση σύνθετων επιπλοκών (PAS, CSP) σε τριτοβάθμια κέντρα αποτελούν τους πυλώνες της σύγχρονης πρακτικής. Στην Ελλάδα, όπου τα ποσοστά ΚΤ είναι ιδιαίτερα υψηλά και η εφαρμογή VBAC περιορισμένη, απαιτούνται συστημικές παρεμβάσεις σε επίπεδο εκπαίδευσης, εθνικών οδηγιών και οργάνωσης κέντρων αναφοράς.","This narrative review aims to critically synthesize the available evidence on uterine scar dehiscence and rupture in women with a previous caesarean section (CS), with particular emphasis on their association with the technique of uterine closure as a modifiable determinant of scar quality. Caesarean section is the most common major surgical procedure worldwide (21.1% in 2010–2018, with a projection of 28.5% by 2030); Greece has one of the highest CS rates in Europe (~50%). Scar dehiscence (niche) is detected in 60–80% of women with a history of CS. Uterine rupture during trial of labor after caesarean remains rare (~0.7%) but carries substantial perinatal morbidity. Meta-analyses of randomized trials converge on an \"optimal combination\": double-layer closure with an unlocked first layer and non-suturing of the endometrium, with emerging evidence favoring barbed sutures. This approach yields a greater residual myometrial thickness (+1.3 to +2.6 mm), a ~30% lower niche prevalence on imaging criteria, whereas clinical data on rupture risk remain less consistent (mainly from observational studies). The closure technique at the primary caesarean section is a central determinant of scar quality and, by extension, of the safety of subsequent pregnancies. Implementation of the optimal technique, systematic sonographic scar evaluation, evidence-based VBAC/TOLAC counselling, and early diagnosis of complex complications (PAS, CSP) in referral centers represent the pillars of contemporary practice. In Greece, where CS rates are particularly high and VBAC uptake limited, systemic interventions at the level of training, national guidelines and referral organization are warranted."],"dc:identifier":["uoadl:5424959","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5424959"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διάσταση ουλής και ρήξη μήτρας σε έδαφος προηγηθείσας καισαρικής τομής και συσχέτιση με τον τρόπο συρραφής της προηγούμενης τομής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-08-21T16:41:56Z"}