{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5424269"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5424269","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"«Ο παράγοντας συμπάθεια στην αξιολόγηση των μαθητών από τους εκπαιδευτικούς στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση»","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον ρόλο που μπορεί να διαδραματίζει η συμπάθεια στην αξιολόγηση των μαθητών από εκπαιδευτικούς της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Το ενδιαφέρον της μελέτης εστιάζει σε ένα λεπτό αλλά ουσιαστικό ζήτημα της σχολικής καθημερινότητας: στο κατά πόσο η θετική συναισθηματική στάση του εκπαιδευτικού απέναντι σε έναν μαθητή μπορεί να συνυπάρχει με την ανάγκη για δίκαιη, έγκυρη και υπεύθυνη αξιολογική κρίση. Η εργασία εκκινεί από την παραδοχή ότι η αξιολόγηση δεν αποτελεί μια αποκομμένη ή αποκλειστικά τεχνική διαδικασία, αλλά εντάσσεται πάντοτε στο πλαίσιο της παιδαγωγικής σχέσης, των καθημερινών αλληλεπιδράσεων, των προσδοκιών και των επαγγελματικών ορίων που διαμορφώνονται μέσα στη σχολική τάξη. Στο θεωρητικό μέρος της εργασίας η συμπάθεια προσεγγίζεται ως σύνθετη διάσταση της σχέσης εκπαιδευτικού–μαθητή και όχι ως απλή προσωπική προτίμηση ή ως μορφή εύνοιας. Η ανάλυση στηρίζεται στη βιβλιογραφία για τη σχέση εκπαιδευτικού–μαθητή, με έμφαση στην ψυχολογική, κοινωνική και ηθική της διάσταση. Ειδικότερα, αξιοποιούνται θεωρητικές προσεγγίσεις όπως η θεωρία της προσκόλλησης, η θεωρία του αυτοπροσδιορισμού και το Model for Interpersonal Teacher Behavior, καθώς συμβάλλουν στην κατανόηση εννοιών όπως η συναισθηματική ασφάλεια, η εγγύτητα, η υποστήριξη, η επικοινωνία, η εμπιστοσύνη και η παιδαγωγική επιρροή. Παράλληλα, η εργασία συνδέει τη συμπάθεια με βασικές αρχές της αξιολόγησης, όπως η εγκυρότητα, η αξιοπιστία, η αντικειμενικότητα και η παιδαγωγική δικαιοσύνη, αναδεικνύοντας τον κίνδυνο η θετική διάθεση απέναντι σε έναν μαθητή να επηρεάσει, έστω και άθελα, την ερμηνεία της προσπάθειας, της συμπεριφοράς ή της επίδοσής του. Η έρευνα ακολουθεί ποιοτική μεθοδολογική προσέγγιση και βασίζεται σε ημιδομημένες συνεντεύξεις εκπαιδευτικών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Μέσα από τις απαντήσεις τους διερευνάται ο τρόπος με τον οποίο οι ίδιοι αντιλαμβάνονται τη συμπάθεια στο σχολικό πλαίσιο, πώς τη διαφοροποιούν από συγγενείς έννοιες, όπως το ενδιαφέρον, η οικειότητα και η καλή συνεργασία, καθώς και πώς αξιολογούν την πιθανή επίδρασή της στην εκπαιδευτική και αξιολογική τους πρακτική. Τα ευρήματα δείχνουν ότι οι εκπαιδευτικοί αναγνωρίζουν τη συμπάθεια ως ανθρώπινη και αναπόφευκτη διάσταση της παιδαγωγικής σχέσης, την οποία όμως δεν ταυτίζουν με την προνομιακή μεταχείριση. Αντίθετα, τη συνδέουν με την ανάγκη για κατανόηση, προσεκτικότερη παιδαγωγική προσέγγιση, σαφή όρια, κοινά κριτήρια και συνεχή αναστοχασμό. Συνολικά, η εργασία αναδεικνύει ότι η συμπάθεια δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ούτε ως συναίσθημα που πρέπει απλώς να αποκλειστεί από τη σχολική ζωή ούτε ως ουδέτερος παράγοντας χωρίς συνέπειες. Πρόκειται για μια διακριτική αλλά σημαντική πλευρά της εκπαιδευτικής σχέσης, η οποία μπορεί να λειτουργήσει υποστηρικτικά για τον μαθητή, όταν μετασχηματίζεται σε παιδαγωγική ευαισθησία και υπεύθυνη καθοδήγηση. Ταυτόχρονα, όμως, μπορεί να δημιουργήσει κινδύνους αξιολογικής μεροληψίας, όταν δεν αναγνωρίζεται και δεν οριοθετείται από τον εκπαιδευτικό. Η συμβολή της μελέτης έγκειται στο ότι φέρνει στο προσκήνιο ένα συχνά άρρητο ζήτημα της εκπαιδευτικής πράξης: την ανάγκη ο εκπαιδευτικός να αξιολογεί με δικαιοσύνη και επαγγελματική συνέπεια, χωρίς να αποκόπτει την αξιολόγηση από την ανθρώπινη και σχεσιακή διάσταση της παιδαγωγικής του αποστολής.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον ρόλο που μπορεί να διαδραματίζει η συμπάθεια στην αξιολόγηση των μαθητών από εκπαιδευτικούς της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Το ενδιαφέρον της μελέτης εστιάζει σε ένα λεπτό αλλά ουσιαστικό ζήτημα της σχολικής καθημερινότητας: στο κατά πόσο η θετική συναισθηματική στάση του εκπαιδευτικού απέναντι σε έναν μαθητή μπορεί να συνυπάρχει με την ανάγκη για δίκαιη, έγκυρη και υπεύθυνη αξιολογική κρίση. Η εργασία εκκινεί από την παραδοχή ότι η αξιολόγηση δεν αποτελεί μια αποκομμένη ή αποκλειστικά τεχνική διαδικασία, αλλά εντάσσεται πάντοτε στο πλαίσιο της παιδαγωγικής σχέσης, των καθημερινών αλληλεπιδράσεων, των προσδοκιών και των επαγγελματικών ορίων που διαμορφώνονται μέσα στη σχολική τάξη. Στο θεωρητικό μέρος της εργασίας η συμπάθεια προσεγγίζεται ως σύνθετη διάσταση της σχέσης εκπαιδευτικού–μαθητή και όχι ως απλή προσωπική προτίμηση ή ως μορφή εύνοιας. Η ανάλυση στηρίζεται στη βιβλιογραφία για τη σχέση εκπαιδευτικού–μαθητή, με έμφαση στην ψυχολογική, κοινωνική και ηθική της διάσταση. Ειδικότερα, αξιοποιούνται θεωρητικές προσεγγίσεις όπως η θεωρία της προσκόλλησης, η θεωρία του αυτοπροσδιορισμού και το Model for Interpersonal Teacher Behavior, καθώς συμβάλλουν στην κατανόηση εννοιών όπως η συναισθηματική ασφάλεια, η εγγύτητα, η υποστήριξη, η επικοινωνία, η εμπιστοσύνη και η παιδαγωγική επιρροή. Παράλληλα, η εργασία συνδέει τη συμπάθεια με βασικές αρχές της αξιολόγησης, όπως η εγκυρότητα, η αξιοπιστία, η αντικειμενικότητα και η παιδαγωγική δικαιοσύνη, αναδεικνύοντας τον κίνδυνο η θετική διάθεση απέναντι σε έναν μαθητή να επηρεάσει, έστω και άθελα, την ερμηνεία της προσπάθειας, της συμπεριφοράς ή της επίδοσής του. Η έρευνα ακολουθεί ποιοτική μεθοδολογική προσέγγιση και βασίζεται σε ημιδομημένες συνεντεύξεις εκπαιδευτικών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Μέσα από τις απαντήσεις τους διερευνάται ο τρόπος με τον οποίο οι ίδιοι αντιλαμβάνονται τη συμπάθεια στο σχολικό πλαίσιο, πώς τη διαφοροποιούν από συγγενείς έννοιες, όπως το ενδιαφέρον, η οικειότητα και η καλή συνεργασία, καθώς και πώς αξιολογούν την πιθανή επίδρασή της στην εκπαιδευτική και αξιολογική τους πρακτική. Τα ευρήματα δείχνουν ότι οι εκπαιδευτικοί αναγνωρίζουν τη συμπάθεια ως ανθρώπινη και αναπόφευκτη διάσταση της παιδαγωγικής σχέσης, την οποία όμως δεν ταυτίζουν με την προνομιακή μεταχείριση. Αντίθετα, τη συνδέουν με την ανάγκη για κατανόηση, προσεκτικότερη παιδαγωγική προσέγγιση, σαφή όρια, κοινά κριτήρια και συνεχή αναστοχασμό. Συνολικά, η εργασία αναδεικνύει ότι η συμπάθεια δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ούτε ως συναίσθημα που πρέπει απλώς να αποκλειστεί από τη σχολική ζωή ούτε ως ουδέτερος παράγοντας χωρίς συνέπειες. Πρόκειται για μια διακριτική αλλά σημαντική πλευρά της εκπαιδευτικής σχέσης, η οποία μπορεί να λειτουργήσει υποστηρικτικά για τον μαθητή, όταν μετασχηματίζεται σε παιδαγωγική ευαισθησία και υπεύθυνη καθοδήγηση. Ταυτόχρονα, όμως, μπορεί να δημιουργήσει κινδύνους αξιολογικής μεροληψίας, όταν δεν αναγνωρίζεται και δεν οριοθετείται από τον εκπαιδευτικό. Η συμβολή της μελέτης έγκειται στο ότι φέρνει στο προσκήνιο ένα συχνά άρρητο ζήτημα της εκπαιδευτικής πράξης: την ανάγκη ο εκπαιδευτικός να αξιολογεί με δικαιοσύνη και επαγγελματική συνέπεια, χωρίς να αποκόπτει την αξιολόγηση από την ανθρώπινη και σχεσιακή διάσταση της παιδαγωγικής του αποστολής.","abstract_has_math":false,"creators":["Δαρδαμάνη Κωνσταντίνα","Dardamani Konstantina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-08-21T16:41:56Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek","English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5424269"],"render_values":[{"text":"uoadl:5424269","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5424269","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5424269","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δαρδαμάνη Κωνσταντίνα","Dardamani Konstantina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek","English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5424269","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5424269"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον ρόλο που μπορεί να διαδραματίζει η συμπάθεια στην αξιολόγηση των μαθητών από εκπαιδευτικούς της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Το ενδιαφέρον της μελέτης εστιάζει σε ένα λεπτό αλλά ουσιαστικό ζήτημα της σχολικής καθημερινότητας: στο κατά πόσο η θετική συναισθηματική στάση του εκπαιδευτικού απέναντι σε έναν μαθητή μπορεί να συνυπάρχει με την ανάγκη για δίκαιη, έγκυρη και υπεύθυνη αξιολογική κρίση. Η εργασία εκκινεί από την παραδοχή ότι η αξιολόγηση δεν αποτελεί μια αποκομμένη ή αποκλειστικά τεχνική διαδικασία, αλλά εντάσσεται πάντοτε στο πλαίσιο της παιδαγωγικής σχέσης, των καθημερινών αλληλεπιδράσεων, των προσδοκιών και των επαγγελματικών ορίων που διαμορφώνονται μέσα στη σχολική τάξη. Στο θεωρητικό μέρος της εργασίας η συμπάθεια προσεγγίζεται ως σύνθετη διάσταση της σχέσης εκπαιδευτικού–μαθητή και όχι ως απλή προσωπική προτίμηση ή ως μορφή εύνοιας. Η ανάλυση στηρίζεται στη βιβλιογραφία για τη σχέση εκπαιδευτικού–μαθητή, με έμφαση στην ψυχολογική, κοινωνική και ηθική της διάσταση. Ειδικότερα, αξιοποιούνται θεωρητικές προσεγγίσεις όπως η θεωρία της προσκόλλησης, η θεωρία του αυτοπροσδιορισμού και το Model for Interpersonal Teacher Behavior, καθώς συμβάλλουν στην κατανόηση εννοιών όπως η συναισθηματική ασφάλεια, η εγγύτητα, η υποστήριξη, η επικοινωνία, η εμπιστοσύνη και η παιδαγωγική επιρροή. Παράλληλα, η εργασία συνδέει τη συμπάθεια με βασικές αρχές της αξιολόγησης, όπως η εγκυρότητα, η αξιοπιστία, η αντικειμενικότητα και η παιδαγωγική δικαιοσύνη, αναδεικνύοντας τον κίνδυνο η θετική διάθεση απέναντι σε έναν μαθητή να επηρεάσει, έστω και άθελα, την ερμηνεία της προσπάθειας, της συμπεριφοράς ή της επίδοσής του. Η έρευνα ακολουθεί ποιοτική μεθοδολογική προσέγγιση και βασίζεται σε ημιδομημένες συνεντεύξεις εκπαιδευτικών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Μέσα από τις απαντήσεις τους διερευνάται ο τρόπος με τον οποίο οι ίδιοι αντιλαμβάνονται τη συμπάθεια στο σχολικό πλαίσιο, πώς τη διαφοροποιούν από συγγενείς έννοιες, όπως το ενδιαφέρον, η οικειότητα και η καλή συνεργασία, καθώς και πώς αξιολογούν την πιθανή επίδρασή της στην εκπαιδευτική και αξιολογική τους πρακτική. Τα ευρήματα δείχνουν ότι οι εκπαιδευτικοί αναγνωρίζουν τη συμπάθεια ως ανθρώπινη και αναπόφευκτη διάσταση της παιδαγωγικής σχέσης, την οποία όμως δεν ταυτίζουν με την προνομιακή μεταχείριση. Αντίθετα, τη συνδέουν με την ανάγκη για κατανόηση, προσεκτικότερη παιδαγωγική προσέγγιση, σαφή όρια, κοινά κριτήρια και συνεχή αναστοχασμό. Συνολικά, η εργασία αναδεικνύει ότι η συμπάθεια δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ούτε ως συναίσθημα που πρέπει απλώς να αποκλειστεί από τη σχολική ζωή ούτε ως ουδέτερος παράγοντας χωρίς συνέπειες. Πρόκειται για μια διακριτική αλλά σημαντική πλευρά της εκπαιδευτικής σχέσης, η οποία μπορεί να λειτουργήσει υποστηρικτικά για τον μαθητή, όταν μετασχηματίζεται σε παιδαγωγική ευαισθησία και υπεύθυνη καθοδήγηση. Ταυτόχρονα, όμως, μπορεί να δημιουργήσει κινδύνους αξιολογικής μεροληψίας, όταν δεν αναγνωρίζεται και δεν οριοθετείται από τον εκπαιδευτικό. Η συμβολή της μελέτης έγκειται στο ότι φέρνει στο προσκήνιο ένα συχνά άρρητο ζήτημα της εκπαιδευτικής πράξης: την ανάγκη ο εκπαιδευτικός να αξιολογεί με δικαιοσύνη και επαγγελματική συνέπεια, χωρίς να αποκόπτει την αξιολόγηση από την ανθρώπινη και σχεσιακή διάσταση της παιδαγωγικής του αποστολής.","The present master’s thesis examines the role that teacher-perceived student likability may play in the assessment of students in Secondary Education. The study focuses on a subtle yet significant aspect of everyday school life: the extent to which a teacher’s positive emotional disposition toward a student can coexist with the need for fair, valid, and professionally responsible assessment. The thesis is based on the assumption that student assessment is not an isolated or purely technical procedure, but is always embedded within the pedagogical relationship, daily classroom interactions, expectations, and professional boundaries that are formed in the school context. In the theoretical part of the study, likability is approached as a complex dimension of the teacher–student relationship, rather than as a simple personal preference or a form of favoritism. The analysis draws on the literature concerning teacher–student relationships, with particular emphasis on their psychological, social, and ethical dimensions. More specifically, theoretical perspectives such as Attachment Theory, Self-Determination Theory, and the Model for Interpersonal Teacher Behavior are employed, as they contribute to the understanding of concepts such as emotional security, closeness, support, communication, trust, and pedagogical influence. At the same time, the thesis connects likability with central principles of assessment, such as validity, reliability, objectivity, and pedagogical fairness, highlighting the possibility that a positive attitude toward a student may, even unintentionally, affect the interpretation of that student’s effort, behavior, or academic performance. Methodologically, the research adopts a qualitative approach and is based on semi-structured interviews with Secondary Education teachers. Through their responses, the study explores how teachers understand likability within the school context, how they distinguish it from related concepts such as interest, familiarity, and good cooperation, and how they perceive its possible influence on their pedagogical and assessment practices. The findings indicate that teachers recognize likability as a human and, to some extent, inevitable dimension of the pedagogical relationship. However, they do not identify it with preferential treatment. On the contrary, they associate it with the need for understanding, a more careful pedagogical approach, clear professional boundaries, common assessment criteria, and continuous reflective self-monitoring. Overall, the study shows that likability cannot be treated either as an emotion that should simply be excluded from school life or as a neutral factor without consequences. Rather, it constitutes a subtle but important aspect of the educational relationship, which may support students when it is transformed into pedagogical sensitivity and responsible guidance. At the same time, however, it may create risks of assessment bias when it is not consciously recognized and professionally regulated by the teacher. The contribution of this study lies in bringing to the foreground an issue that often remains implicit in educational practice: the need for teachers to assess students with fairness and professional consistency, without detaching assessment from the human and relational dimension of their pedagogical role."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["«Ο παράγοντας συμπάθεια στην αξιολόγηση των μαθητών από τους εκπαιδευτικούς στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση»"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δαρδαμάνη Κωνσταντίνα","Dardamani Konstantina"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον ρόλο που μπορεί να διαδραματίζει η συμπάθεια στην αξιολόγηση των μαθητών από εκπαιδευτικούς της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Το ενδιαφέρον της μελέτης εστιάζει σε ένα λεπτό αλλά ουσιαστικό ζήτημα της σχολικής καθημερινότητας: στο κατά πόσο η θετική συναισθηματική στάση του εκπαιδευτικού απέναντι σε έναν μαθητή μπορεί να συνυπάρχει με την ανάγκη για δίκαιη, έγκυρη και υπεύθυνη αξιολογική κρίση. Η εργασία εκκινεί από την παραδοχή ότι η αξιολόγηση δεν αποτελεί μια αποκομμένη ή αποκλειστικά τεχνική διαδικασία, αλλά εντάσσεται πάντοτε στο πλαίσιο της παιδαγωγικής σχέσης, των καθημερινών αλληλεπιδράσεων, των προσδοκιών και των επαγγελματικών ορίων που διαμορφώνονται μέσα στη σχολική τάξη. Στο θεωρητικό μέρος της εργασίας η συμπάθεια προσεγγίζεται ως σύνθετη διάσταση της σχέσης εκπαιδευτικού–μαθητή και όχι ως απλή προσωπική προτίμηση ή ως μορφή εύνοιας. Η ανάλυση στηρίζεται στη βιβλιογραφία για τη σχέση εκπαιδευτικού–μαθητή, με έμφαση στην ψυχολογική, κοινωνική και ηθική της διάσταση. Ειδικότερα, αξιοποιούνται θεωρητικές προσεγγίσεις όπως η θεωρία της προσκόλλησης, η θεωρία του αυτοπροσδιορισμού και το Model for Interpersonal Teacher Behavior, καθώς συμβάλλουν στην κατανόηση εννοιών όπως η συναισθηματική ασφάλεια, η εγγύτητα, η υποστήριξη, η επικοινωνία, η εμπιστοσύνη και η παιδαγωγική επιρροή. Παράλληλα, η εργασία συνδέει τη συμπάθεια με βασικές αρχές της αξιολόγησης, όπως η εγκυρότητα, η αξιοπιστία, η αντικειμενικότητα και η παιδαγωγική δικαιοσύνη, αναδεικνύοντας τον κίνδυνο η θετική διάθεση απέναντι σε έναν μαθητή να επηρεάσει, έστω και άθελα, την ερμηνεία της προσπάθειας, της συμπεριφοράς ή της επίδοσής του. Η έρευνα ακολουθεί ποιοτική μεθοδολογική προσέγγιση και βασίζεται σε ημιδομημένες συνεντεύξεις εκπαιδευτικών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Μέσα από τις απαντήσεις τους διερευνάται ο τρόπος με τον οποίο οι ίδιοι αντιλαμβάνονται τη συμπάθεια στο σχολικό πλαίσιο, πώς τη διαφοροποιούν από συγγενείς έννοιες, όπως το ενδιαφέρον, η οικειότητα και η καλή συνεργασία, καθώς και πώς αξιολογούν την πιθανή επίδρασή της στην εκπαιδευτική και αξιολογική τους πρακτική. Τα ευρήματα δείχνουν ότι οι εκπαιδευτικοί αναγνωρίζουν τη συμπάθεια ως ανθρώπινη και αναπόφευκτη διάσταση της παιδαγωγικής σχέσης, την οποία όμως δεν ταυτίζουν με την προνομιακή μεταχείριση. Αντίθετα, τη συνδέουν με την ανάγκη για κατανόηση, προσεκτικότερη παιδαγωγική προσέγγιση, σαφή όρια, κοινά κριτήρια και συνεχή αναστοχασμό. Συνολικά, η εργασία αναδεικνύει ότι η συμπάθεια δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ούτε ως συναίσθημα που πρέπει απλώς να αποκλειστεί από τη σχολική ζωή ούτε ως ουδέτερος παράγοντας χωρίς συνέπειες. Πρόκειται για μια διακριτική αλλά σημαντική πλευρά της εκπαιδευτικής σχέσης, η οποία μπορεί να λειτουργήσει υποστηρικτικά για τον μαθητή, όταν μετασχηματίζεται σε παιδαγωγική ευαισθησία και υπεύθυνη καθοδήγηση. Ταυτόχρονα, όμως, μπορεί να δημιουργήσει κινδύνους αξιολογικής μεροληψίας, όταν δεν αναγνωρίζεται και δεν οριοθετείται από τον εκπαιδευτικό. Η συμβολή της μελέτης έγκειται στο ότι φέρνει στο προσκήνιο ένα συχνά άρρητο ζήτημα της εκπαιδευτικής πράξης: την ανάγκη ο εκπαιδευτικός να αξιολογεί με δικαιοσύνη και επαγγελματική συνέπεια, χωρίς να αποκόπτει την αξιολόγηση από την ανθρώπινη και σχεσιακή διάσταση της παιδαγωγικής του αποστολής.","The present master’s thesis examines the role that teacher-perceived student likability may play in the assessment of students in Secondary Education. The study focuses on a subtle yet significant aspect of everyday school life: the extent to which a teacher’s positive emotional disposition toward a student can coexist with the need for fair, valid, and professionally responsible assessment. The thesis is based on the assumption that student assessment is not an isolated or purely technical procedure, but is always embedded within the pedagogical relationship, daily classroom interactions, expectations, and professional boundaries that are formed in the school context. In the theoretical part of the study, likability is approached as a complex dimension of the teacher–student relationship, rather than as a simple personal preference or a form of favoritism. The analysis draws on the literature concerning teacher–student relationships, with particular emphasis on their psychological, social, and ethical dimensions. More specifically, theoretical perspectives such as Attachment Theory, Self-Determination Theory, and the Model for Interpersonal Teacher Behavior are employed, as they contribute to the understanding of concepts such as emotional security, closeness, support, communication, trust, and pedagogical influence. At the same time, the thesis connects likability with central principles of assessment, such as validity, reliability, objectivity, and pedagogical fairness, highlighting the possibility that a positive attitude toward a student may, even unintentionally, affect the interpretation of that student’s effort, behavior, or academic performance. Methodologically, the research adopts a qualitative approach and is based on semi-structured interviews with Secondary Education teachers. Through their responses, the study explores how teachers understand likability within the school context, how they distinguish it from related concepts such as interest, familiarity, and good cooperation, and how they perceive its possible influence on their pedagogical and assessment practices. The findings indicate that teachers recognize likability as a human and, to some extent, inevitable dimension of the pedagogical relationship. However, they do not identify it with preferential treatment. On the contrary, they associate it with the need for understanding, a more careful pedagogical approach, clear professional boundaries, common assessment criteria, and continuous reflective self-monitoring. Overall, the study shows that likability cannot be treated either as an emotion that should simply be excluded from school life or as a neutral factor without consequences. Rather, it constitutes a subtle but important aspect of the educational relationship, which may support students when it is transformed into pedagogical sensitivity and responsible guidance. At the same time, however, it may create risks of assessment bias when it is not consciously recognized and professionally regulated by the teacher. The contribution of this study lies in bringing to the foreground an issue that often remains implicit in educational practice: the need for teachers to assess students with fairness and professional consistency, without detaching assessment from the human and relational dimension of their pedagogical role."],"dc:identifier":["uoadl:5424269","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5424269"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek","English"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["«Ο παράγοντας συμπάθεια στην αξιολόγηση των μαθητών από τους εκπαιδευτικούς στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση»"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-08-21T16:41:56Z"}