{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5402518"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5402518","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συγκριτική μελέτη των κοινωνικο-πολιτικών εξελίξεων στην Ανατολική Λοκρίδα και την Νοτιοδυτική Πελοπόννησο κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού","abstract":"Η παρούσα εργασία επιχειρεί την προσέγγιση των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού στο Αιγαίο μέσω της σύγκρισης των αντίστοιχων αρχαιολογικά ανιχνεύσιμων διεργασιών σε ένα ανακτορικό κέντρο και μία περιφερειακή περιοχή του μυκηναϊκού κόσμου, εστιάζοντας στην διαμόρφωση, την ακμή και την κατάρρευση του ανακτορικού συστήματος. Η Νοτιοδυτική Πελοπόννησος, αντιπροσωπεύει μια περιοχή όπου το ανακτορικό σύστημα έφτασε σε πλήρη ωρίμανση, ενώ γνώρισε την άνοδο στην εξουσία μιας άρχουσας τάξης η οποία, με κέντρο το ανάκτορο του Εγκλιανού, ανέπτυξε μια συγκεντρωτική διοίκηση με έντονο γραφειοκρατικό χαρακτήρα και ισχυρή ιεραρχική δομή στην κορυφή της οποίας βρισκόταν ο άνακτας. Το κράτος της Πύλου επέκτεινε σταδιακά την επικράτειά του, ενσωματώνοντας μικρότερα κέντρα της περιοχής. Εντούτοις, ο έντονος συγκεντρωτισμός του φαίνεται ότι υπήρξε καθοριστικής σημασίας για την παρακμή και την εγκατάλειψη της περιοχής κατά τα χρόνια που ακολούθησαν την καταστροφή των ανακτόρων. Από την άλλη, η Ανατολική Λοκρίδα αποτελεί μια περιφερειακή οντότητα που χαρακτηρίζεται από σημαντικά παράκτια κέντρα, όπως η νησίδα Μήτρου και ο Κύνος. Εκεί, παρά την πρώιμη ένταξη των αρχουσών ομάδων στα σημαντικότερα δίκτυα της εποχής, δεν αναπτύχθηκε το ανακτορικό σύστημα. Είναι αμφίβολο αν η περιοχή ενσωματώθηκε ποτέ πλήρως στην επικράτεια κάποιου ανακτορικού κέντρου, ενώ, αν και διαθέτουμε λιγότερα αρχαιολογικά δεδομένα, φαίνεται ότι αναπτύχθηκαν λιγότερο συγκεντρωτικές μορφές εξουσίας. O περιορισμένος βαθμός εξάρτησης και ενσωμάτωσης στο ανακτορικό σύστημα συνέβαλε στην ανθεκτικότητά της κατά την περίοδο που ακολούθησε την πτώση των ανακτορικών κρατών, ενώ το κενό της κεντρικής εξουσίας έδωσε νέες προοπτικές για την τοπική ανάπτυξη της περιοχής που γνώρισε σημαντική άνθηση.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία επιχειρεί την προσέγγιση των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού στο Αιγαίο μέσω της σύγκρισης των αντίστοιχων αρχαιολογικά ανιχνεύσιμων διεργασιών σε ένα ανακτορικό κέντρο και μία περιφερειακή περιοχή του μυκηναϊκού κόσμου, εστιάζοντας στην διαμόρφωση, την ακμή και την κατάρρευση του ανακτορικού συστήματος. Η Νοτιοδυτική Πελοπόννησος, αντιπροσωπεύει μια περιοχή όπου το ανακτορικό σύστημα έφτασε σε πλήρη ωρίμανση, ενώ γνώρισε την άνοδο στην εξουσία μιας άρχουσας τάξης η οποία, με κέντρο το ανάκτορο του Εγκλιανού, ανέπτυξε μια συγκεντρωτική διοίκηση με έντονο γραφειοκρατικό χαρακτήρα και ισχυρή ιεραρχική δομή στην κορυφή της οποίας βρισκόταν ο άνακτας. Το κράτος της Πύλου επέκτεινε σταδιακά την επικράτειά του, ενσωματώνοντας μικρότερα κέντρα της περιοχής. Εντούτοις, ο έντονος συγκεντρωτισμός του φαίνεται ότι υπήρξε καθοριστικής σημασίας για την παρακμή και την εγκατάλειψη της περιοχής κατά τα χρόνια που ακολούθησαν την καταστροφή των ανακτόρων. Από την άλλη, η Ανατολική Λοκρίδα αποτελεί μια περιφερειακή οντότητα που χαρακτηρίζεται από σημαντικά παράκτια κέντρα, όπως η νησίδα Μήτρου και ο Κύνος. Εκεί, παρά την πρώιμη ένταξη των αρχουσών ομάδων στα σημαντικότερα δίκτυα της εποχής, δεν αναπτύχθηκε το ανακτορικό σύστημα. Είναι αμφίβολο αν η περιοχή ενσωματώθηκε ποτέ πλήρως στην επικράτεια κάποιου ανακτορικού κέντρου, ενώ, αν και διαθέτουμε λιγότερα αρχαιολογικά δεδομένα, φαίνεται ότι αναπτύχθηκαν λιγότερο συγκεντρωτικές μορφές εξουσίας. O περιορισμένος βαθμός εξάρτησης και ενσωμάτωσης στο ανακτορικό σύστημα συνέβαλε στην ανθεκτικότητά της κατά την περίοδο που ακολούθησε την πτώση των ανακτορικών κρατών, ενώ το κενό της κεντρικής εξουσίας έδωσε νέες προοπτικές για την τοπική ανάπτυξη της περιοχής που γνώρισε σημαντική άνθηση.","abstract_has_math":false,"creators":["ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΥΡΤΩ","NIKOLAOU MYRTO"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:32Z","subjects":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5402518"],"render_values":[{"text":"uoadl:5402518","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5402518","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΥΡΤΩ","NIKOLAOU MYRTO"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Αρχαιολογία","Archaeology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5402518","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5402518"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία επιχειρεί την προσέγγιση των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού στο Αιγαίο μέσω της σύγκρισης των αντίστοιχων αρχαιολογικά ανιχνεύσιμων διεργασιών σε ένα ανακτορικό κέντρο και μία περιφερειακή περιοχή του μυκηναϊκού κόσμου, εστιάζοντας στην διαμόρφωση, την ακμή και την κατάρρευση του ανακτορικού συστήματος. Η Νοτιοδυτική Πελοπόννησος, αντιπροσωπεύει μια περιοχή όπου το ανακτορικό σύστημα έφτασε σε πλήρη ωρίμανση, ενώ γνώρισε την άνοδο στην εξουσία μιας άρχουσας τάξης η οποία, με κέντρο το ανάκτορο του Εγκλιανού, ανέπτυξε μια συγκεντρωτική διοίκηση με έντονο γραφειοκρατικό χαρακτήρα και ισχυρή ιεραρχική δομή στην κορυφή της οποίας βρισκόταν ο άνακτας. Το κράτος της Πύλου επέκτεινε σταδιακά την επικράτειά του, ενσωματώνοντας μικρότερα κέντρα της περιοχής. Εντούτοις, ο έντονος συγκεντρωτισμός του φαίνεται ότι υπήρξε καθοριστικής σημασίας για την παρακμή και την εγκατάλειψη της περιοχής κατά τα χρόνια που ακολούθησαν την καταστροφή των ανακτόρων. Από την άλλη, η Ανατολική Λοκρίδα αποτελεί μια περιφερειακή οντότητα που χαρακτηρίζεται από σημαντικά παράκτια κέντρα, όπως η νησίδα Μήτρου και ο Κύνος. Εκεί, παρά την πρώιμη ένταξη των αρχουσών ομάδων στα σημαντικότερα δίκτυα της εποχής, δεν αναπτύχθηκε το ανακτορικό σύστημα. Είναι αμφίβολο αν η περιοχή ενσωματώθηκε ποτέ πλήρως στην επικράτεια κάποιου ανακτορικού κέντρου, ενώ, αν και διαθέτουμε λιγότερα αρχαιολογικά δεδομένα, φαίνεται ότι αναπτύχθηκαν λιγότερο συγκεντρωτικές μορφές εξουσίας. O περιορισμένος βαθμός εξάρτησης και ενσωμάτωσης στο ανακτορικό σύστημα συνέβαλε στην ανθεκτικότητά της κατά την περίοδο που ακολούθησε την πτώση των ανακτορικών κρατών, ενώ το κενό της κεντρικής εξουσίας έδωσε νέες προοπτικές για την τοπική ανάπτυξη της περιοχής που γνώρισε σημαντική άνθηση.","This thesis attempts to approach socio-political developments in the Late Bronze Age Aegean through the comparative assessment of such processes (archaeologically detectable) in a palatial state and a peripheral region of the Mycenaean world, focusing on the formation, peak and collapse of the palatial system. Southwestern Peloponnese, where Pylos emerged as the central administrative and economic core of a palatial state, represents a region in which the palatial system reached full maturity with the rise to power of a ruling class with a strong bureaucratic character and a clear and strong hierarchy headed by the wanax. The Pylos polity exhibited territorial expansion into the Hither and Further Provinces. However, the strong centralization of this palatial state seems to have been decisive for the total desertification of the region in the years that followed the destructions of the palaces. On the other hand, East Locris constituted a more or less peripheral entity characterized by important coastal settlements, such as Mitrou and Kynos. There, despite the early integration of its ruling class into the major networks of the time, the palatial system was never adopted, and it is doubtful if the region was ever fully integrated into the palatial system. Although we have less archaeological data, it seems that less centralized forms of power were developed there. This limited degree of dependence and integration in the palatial system was crucial for its durability in the period that followed the fall of the palatial states, while the vacuum of central authority in the region provided new perspectives and opportunities for the local development of the region which experienced a significant flourishing."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συγκριτική μελέτη των κοινωνικο-πολιτικών εξελίξεων στην Ανατολική Λοκρίδα και την Νοτιοδυτική Πελοπόννησο κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΥΡΤΩ","NIKOLAOU MYRTO"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία επιχειρεί την προσέγγιση των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού στο Αιγαίο μέσω της σύγκρισης των αντίστοιχων αρχαιολογικά ανιχνεύσιμων διεργασιών σε ένα ανακτορικό κέντρο και μία περιφερειακή περιοχή του μυκηναϊκού κόσμου, εστιάζοντας στην διαμόρφωση, την ακμή και την κατάρρευση του ανακτορικού συστήματος. Η Νοτιοδυτική Πελοπόννησος, αντιπροσωπεύει μια περιοχή όπου το ανακτορικό σύστημα έφτασε σε πλήρη ωρίμανση, ενώ γνώρισε την άνοδο στην εξουσία μιας άρχουσας τάξης η οποία, με κέντρο το ανάκτορο του Εγκλιανού, ανέπτυξε μια συγκεντρωτική διοίκηση με έντονο γραφειοκρατικό χαρακτήρα και ισχυρή ιεραρχική δομή στην κορυφή της οποίας βρισκόταν ο άνακτας. Το κράτος της Πύλου επέκτεινε σταδιακά την επικράτειά του, ενσωματώνοντας μικρότερα κέντρα της περιοχής. Εντούτοις, ο έντονος συγκεντρωτισμός του φαίνεται ότι υπήρξε καθοριστικής σημασίας για την παρακμή και την εγκατάλειψη της περιοχής κατά τα χρόνια που ακολούθησαν την καταστροφή των ανακτόρων. Από την άλλη, η Ανατολική Λοκρίδα αποτελεί μια περιφερειακή οντότητα που χαρακτηρίζεται από σημαντικά παράκτια κέντρα, όπως η νησίδα Μήτρου και ο Κύνος. Εκεί, παρά την πρώιμη ένταξη των αρχουσών ομάδων στα σημαντικότερα δίκτυα της εποχής, δεν αναπτύχθηκε το ανακτορικό σύστημα. Είναι αμφίβολο αν η περιοχή ενσωματώθηκε ποτέ πλήρως στην επικράτεια κάποιου ανακτορικού κέντρου, ενώ, αν και διαθέτουμε λιγότερα αρχαιολογικά δεδομένα, φαίνεται ότι αναπτύχθηκαν λιγότερο συγκεντρωτικές μορφές εξουσίας. O περιορισμένος βαθμός εξάρτησης και ενσωμάτωσης στο ανακτορικό σύστημα συνέβαλε στην ανθεκτικότητά της κατά την περίοδο που ακολούθησε την πτώση των ανακτορικών κρατών, ενώ το κενό της κεντρικής εξουσίας έδωσε νέες προοπτικές για την τοπική ανάπτυξη της περιοχής που γνώρισε σημαντική άνθηση.","This thesis attempts to approach socio-political developments in the Late Bronze Age Aegean through the comparative assessment of such processes (archaeologically detectable) in a palatial state and a peripheral region of the Mycenaean world, focusing on the formation, peak and collapse of the palatial system. Southwestern Peloponnese, where Pylos emerged as the central administrative and economic core of a palatial state, represents a region in which the palatial system reached full maturity with the rise to power of a ruling class with a strong bureaucratic character and a clear and strong hierarchy headed by the wanax. The Pylos polity exhibited territorial expansion into the Hither and Further Provinces. However, the strong centralization of this palatial state seems to have been decisive for the total desertification of the region in the years that followed the destructions of the palaces. On the other hand, East Locris constituted a more or less peripheral entity characterized by important coastal settlements, such as Mitrou and Kynos. There, despite the early integration of its ruling class into the major networks of the time, the palatial system was never adopted, and it is doubtful if the region was ever fully integrated into the palatial system. Although we have less archaeological data, it seems that less centralized forms of power were developed there. This limited degree of dependence and integration in the palatial system was crucial for its durability in the period that followed the fall of the palatial states, while the vacuum of central authority in the region provided new perspectives and opportunities for the local development of the region which experienced a significant flourishing."],"dc:identifier":["uoadl:5402518","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5402518"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"dc:title":["Συγκριτική μελέτη των κοινωνικο-πολιτικών εξελίξεων στην Ανατολική Λοκρίδα και την Νοτιοδυτική Πελοπόννησο κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:32Z"}