{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5402446"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5402446","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"«Η Ηθική Φιλοσοφία του Αριστοτέλη σε Σύγκριση με Εκείνη του Κομφούκιου»","abstract":"Η ηθική φιλοσοφία του Αριστοτέλη και του Κομφούκιου συγκροτεί δύο ολοκληρωμένα συστήματα σκέψης που αποσκοπούν στη διαμόρφωση του ενάρετου βίου και στην κατανόηση της ευτυχίας ως θεμελιώδους σκοπού της ανθρώπινης ζωής. Παρά τη διαφορετική ιστορική αι πολιτισμική τους αφετηρία, και οι δύο φιλόσοφοι αντιλαμβάνονται την ηθική όχι ως αφηρημένο σύνολο κανόνων, αλλά ως βιωμένη πρακτική που διαμορφώνεται μέσα από την παιδεία, τη συνήθεια και τη σταδιακή καλλιέργεια του χαρακτήρα. Στην αριστοτελική σκέψη, η ευδαιμονία νοείται ως δραστηριότητα σύμφωνη με την αρετή και τον ορθό λόγο και συνδέεται άρρηκτα με την άσκηση των ηθικών και διανοητικών αρετών. Η αρετή αποκτάται ως έξη μέσω της επανάληψης και της παιδευτικής διαδικασίας, ενώ η φρόνηση λειτουργεί ως καθοριστικός παράγοντας για τη σωστή κρίση και την ορθή πράξη σε κάθε περίσταση. Η ανθρώπινη πράξη εντάσσεται σε ‘ένα κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο η άσκηση της αρετής καθίσταται δυνατή και ουσιαστική. Στην κομφουκιανή ηθική, η έμφαση μετατοπίζεται στη ρύθμιση των κοινωνικών σχέσεων και στην επίτευξη της κοινωνικής αρμονίας μέσω της προσωπικής καλλιέργειας. Κεντρικές έννοιες, όπως η ανθρωπιά, η τελετουργική πράξη και ο σεβασμός προς την οικογένεια και την παράδοση, υπογραμμίζουν τη σημασία της ηθικής συμπεριφοράς ως προϋπόθεσης για τη σταθερότητα της κοινότητας. Η αρετή διαμορφώνεται μέσα από την τήρηση προτύπων, τη μίμηση ενάρετων παραδειγμάτων και τη συνεχή αυτοπειθαρχία, ενώ η ηθική μάθηση αντιμετωπίζεται ως δια βίου διαδικασία. Η συγκριτική προσέγγιση αναδεικνύει τόσα κοινά σημεία όσο και ουσιώδεις διαφοροποιήσεις ανάμεσα στις δύο παραδόσεις. Κοινός παρονομαστής αποτελεί η αντίληψη της ηθικής ως πορείας αυτοβελτίωσης και υπευθυνότητας, ενώ οι διαφορές εντοπίζονται στο ρόλο της θεωρητικής γνώσης και στη σχέση ατόμου και κοινωνίας. Οι δύο φιλοσοφίες προσφέρουν διαχρονικά πρότυπα κατανόησης της αρετής και της ευτυχίας, τα οποία παραμένουν επίκαιρα και γόνιμα για τον σύγχρονο ηθικό προβληματισμό, ιδίως σε ζητήματα ηθικής αγωγής, κοινωνικής συνοχής και υπεύθυνης στάσης ζωής.","abstract_html":"Η ηθική φιλοσοφία του Αριστοτέλη και του Κομφούκιου συγκροτεί δύο ολοκληρωμένα συστήματα σκέψης που αποσκοπούν στη διαμόρφωση του ενάρετου βίου και στην κατανόηση της ευτυχίας ως θεμελιώδους σκοπού της ανθρώπινης ζωής. Παρά τη διαφορετική ιστορική αι πολιτισμική τους αφετηρία, και οι δύο φιλόσοφοι αντιλαμβάνονται την ηθική όχι ως αφηρημένο σύνολο κανόνων, αλλά ως βιωμένη πρακτική που διαμορφώνεται μέσα από την παιδεία, τη συνήθεια και τη σταδιακή καλλιέργεια του χαρακτήρα. Στην αριστοτελική σκέψη, η ευδαιμονία νοείται ως δραστηριότητα σύμφωνη με την αρετή και τον ορθό λόγο και συνδέεται άρρηκτα με την άσκηση των ηθικών και διανοητικών αρετών. Η αρετή αποκτάται ως έξη μέσω της επανάληψης και της παιδευτικής διαδικασίας, ενώ η φρόνηση λειτουργεί ως καθοριστικός παράγοντας για τη σωστή κρίση και την ορθή πράξη σε κάθε περίσταση. Η ανθρώπινη πράξη εντάσσεται σε ‘ένα κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο η άσκηση της αρετής καθίσταται δυνατή και ουσιαστική. Στην κομφουκιανή ηθική, η έμφαση μετατοπίζεται στη ρύθμιση των κοινωνικών σχέσεων και στην επίτευξη της κοινωνικής αρμονίας μέσω της προσωπικής καλλιέργειας. Κεντρικές έννοιες, όπως η ανθρωπιά, η τελετουργική πράξη και ο σεβασμός προς την οικογένεια και την παράδοση, υπογραμμίζουν τη σημασία της ηθικής συμπεριφοράς ως προϋπόθεσης για τη σταθερότητα της κοινότητας. Η αρετή διαμορφώνεται μέσα από την τήρηση προτύπων, τη μίμηση ενάρετων παραδειγμάτων και τη συνεχή αυτοπειθαρχία, ενώ η ηθική μάθηση αντιμετωπίζεται ως δια βίου διαδικασία. Η συγκριτική προσέγγιση αναδεικνύει τόσα κοινά σημεία όσο και ουσιώδεις διαφοροποιήσεις ανάμεσα στις δύο παραδόσεις. Κοινός παρονομαστής αποτελεί η αντίληψη της ηθικής ως πορείας αυτοβελτίωσης και υπευθυνότητας, ενώ οι διαφορές εντοπίζονται στο ρόλο της θεωρητικής γνώσης και στη σχέση ατόμου και κοινωνίας. Οι δύο φιλοσοφίες προσφέρουν διαχρονικά πρότυπα κατανόησης της αρετής και της ευτυχίας, τα οποία παραμένουν επίκαιρα και γόνιμα για τον σύγχρονο ηθικό προβληματισμό, ιδίως σε ζητήματα ηθικής αγωγής, κοινωνικής συνοχής και υπεύθυνης στάσης ζωής.","abstract_has_math":false,"creators":["ΚΑΠΡΗ ΚΥΡΙΑΚΗ","KAPRI KYRIAKI"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:32Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek","English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5402446"],"render_values":[{"text":"uoadl:5402446","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5402446","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΚΑΠΡΗ ΚΥΡΙΑΚΗ","KAPRI KYRIAKI"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek","English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5402446","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5402446"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ηθική φιλοσοφία του Αριστοτέλη και του Κομφούκιου συγκροτεί δύο ολοκληρωμένα συστήματα σκέψης που αποσκοπούν στη διαμόρφωση του ενάρετου βίου και στην κατανόηση της ευτυχίας ως θεμελιώδους σκοπού της ανθρώπινης ζωής. Παρά τη διαφορετική ιστορική αι πολιτισμική τους αφετηρία, και οι δύο φιλόσοφοι αντιλαμβάνονται την ηθική όχι ως αφηρημένο σύνολο κανόνων, αλλά ως βιωμένη πρακτική που διαμορφώνεται μέσα από την παιδεία, τη συνήθεια και τη σταδιακή καλλιέργεια του χαρακτήρα. Στην αριστοτελική σκέψη, η ευδαιμονία νοείται ως δραστηριότητα σύμφωνη με την αρετή και τον ορθό λόγο και συνδέεται άρρηκτα με την άσκηση των ηθικών και διανοητικών αρετών. Η αρετή αποκτάται ως έξη μέσω της επανάληψης και της παιδευτικής διαδικασίας, ενώ η φρόνηση λειτουργεί ως καθοριστικός παράγοντας για τη σωστή κρίση και την ορθή πράξη σε κάθε περίσταση. Η ανθρώπινη πράξη εντάσσεται σε ‘ένα κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο η άσκηση της αρετής καθίσταται δυνατή και ουσιαστική. Στην κομφουκιανή ηθική, η έμφαση μετατοπίζεται στη ρύθμιση των κοινωνικών σχέσεων και στην επίτευξη της κοινωνικής αρμονίας μέσω της προσωπικής καλλιέργειας. Κεντρικές έννοιες, όπως η ανθρωπιά, η τελετουργική πράξη και ο σεβασμός προς την οικογένεια και την παράδοση, υπογραμμίζουν τη σημασία της ηθικής συμπεριφοράς ως προϋπόθεσης για τη σταθερότητα της κοινότητας. Η αρετή διαμορφώνεται μέσα από την τήρηση προτύπων, τη μίμηση ενάρετων παραδειγμάτων και τη συνεχή αυτοπειθαρχία, ενώ η ηθική μάθηση αντιμετωπίζεται ως δια βίου διαδικασία. Η συγκριτική προσέγγιση αναδεικνύει τόσα κοινά σημεία όσο και ουσιώδεις διαφοροποιήσεις ανάμεσα στις δύο παραδόσεις. Κοινός παρονομαστής αποτελεί η αντίληψη της ηθικής ως πορείας αυτοβελτίωσης και υπευθυνότητας, ενώ οι διαφορές εντοπίζονται στο ρόλο της θεωρητικής γνώσης και στη σχέση ατόμου και κοινωνίας. Οι δύο φιλοσοφίες προσφέρουν διαχρονικά πρότυπα κατανόησης της αρετής και της ευτυχίας, τα οποία παραμένουν επίκαιρα και γόνιμα για τον σύγχρονο ηθικό προβληματισμό, ιδίως σε ζητήματα ηθικής αγωγής, κοινωνικής συνοχής και υπεύθυνης στάσης ζωής.","The ethical philosophies of Aristotle and Confucius constitute two comprehensive systems of thought aimed at the formation of the virtuous life and the understanding of happiness as a fundamental goal of human existence. Despite their different historical and cultural backgrounds, both philosophers conceive ethics not as an abstract set of rules but as a lived practice shaped through education, habit, and the gradual cultivation of character. In Aristotelian thought, eudaimonia is understood as an activity in accordance with virtue and reason, and is inseparably linked to the exercise of moral and intellectual virtues. Virtue is acquired as a stable disposition through habituation and educational formation, while practical wisdom (phronesis) functions as the decisive factor guiding correct judgment and moral action in particular circumstances. Human action is embedded within a social and political framework in which the exercise of virtue becomes both possible and meaningful. In Confucian ethics, emphasis is placed on the regulation of social relationships and the achievement of social harmony through personal cultivation. Central concepts such as humaneness (ren), ritual propriety (li), and respect for family and tradition underscore the importance of moral conduct as a prerequisite for communal stability. Virtue is shaped through adherence to established models, the imitation of exemplary figures, and continuous self-discipline, while moral learning is regarded as a lifelong process. A comparative perspective highlights both convergences and significant divergences between the two traditions. A shared foundation lies in the understanding of ethics as a path of self-improvement and responsibility, whereas differences emerge regarding the role of theoretical knowledge and the relationship between the individual and society. Both philosophical approaches offer enduring models for understanding virtue and happiness, which remain relevant and productive for contemporary ethical reflection, particularly in discussions concerning moral education, social cohesion, and responsible ways of life."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["«Η Ηθική Φιλοσοφία του Αριστοτέλη σε Σύγκριση με Εκείνη του Κομφούκιου»"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΚΑΠΡΗ ΚΥΡΙΑΚΗ","KAPRI KYRIAKI"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η ηθική φιλοσοφία του Αριστοτέλη και του Κομφούκιου συγκροτεί δύο ολοκληρωμένα συστήματα σκέψης που αποσκοπούν στη διαμόρφωση του ενάρετου βίου και στην κατανόηση της ευτυχίας ως θεμελιώδους σκοπού της ανθρώπινης ζωής. Παρά τη διαφορετική ιστορική αι πολιτισμική τους αφετηρία, και οι δύο φιλόσοφοι αντιλαμβάνονται την ηθική όχι ως αφηρημένο σύνολο κανόνων, αλλά ως βιωμένη πρακτική που διαμορφώνεται μέσα από την παιδεία, τη συνήθεια και τη σταδιακή καλλιέργεια του χαρακτήρα. Στην αριστοτελική σκέψη, η ευδαιμονία νοείται ως δραστηριότητα σύμφωνη με την αρετή και τον ορθό λόγο και συνδέεται άρρηκτα με την άσκηση των ηθικών και διανοητικών αρετών. Η αρετή αποκτάται ως έξη μέσω της επανάληψης και της παιδευτικής διαδικασίας, ενώ η φρόνηση λειτουργεί ως καθοριστικός παράγοντας για τη σωστή κρίση και την ορθή πράξη σε κάθε περίσταση. Η ανθρώπινη πράξη εντάσσεται σε ‘ένα κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο η άσκηση της αρετής καθίσταται δυνατή και ουσιαστική. Στην κομφουκιανή ηθική, η έμφαση μετατοπίζεται στη ρύθμιση των κοινωνικών σχέσεων και στην επίτευξη της κοινωνικής αρμονίας μέσω της προσωπικής καλλιέργειας. Κεντρικές έννοιες, όπως η ανθρωπιά, η τελετουργική πράξη και ο σεβασμός προς την οικογένεια και την παράδοση, υπογραμμίζουν τη σημασία της ηθικής συμπεριφοράς ως προϋπόθεσης για τη σταθερότητα της κοινότητας. Η αρετή διαμορφώνεται μέσα από την τήρηση προτύπων, τη μίμηση ενάρετων παραδειγμάτων και τη συνεχή αυτοπειθαρχία, ενώ η ηθική μάθηση αντιμετωπίζεται ως δια βίου διαδικασία. Η συγκριτική προσέγγιση αναδεικνύει τόσα κοινά σημεία όσο και ουσιώδεις διαφοροποιήσεις ανάμεσα στις δύο παραδόσεις. Κοινός παρονομαστής αποτελεί η αντίληψη της ηθικής ως πορείας αυτοβελτίωσης και υπευθυνότητας, ενώ οι διαφορές εντοπίζονται στο ρόλο της θεωρητικής γνώσης και στη σχέση ατόμου και κοινωνίας. Οι δύο φιλοσοφίες προσφέρουν διαχρονικά πρότυπα κατανόησης της αρετής και της ευτυχίας, τα οποία παραμένουν επίκαιρα και γόνιμα για τον σύγχρονο ηθικό προβληματισμό, ιδίως σε ζητήματα ηθικής αγωγής, κοινωνικής συνοχής και υπεύθυνης στάσης ζωής.","The ethical philosophies of Aristotle and Confucius constitute two comprehensive systems of thought aimed at the formation of the virtuous life and the understanding of happiness as a fundamental goal of human existence. Despite their different historical and cultural backgrounds, both philosophers conceive ethics not as an abstract set of rules but as a lived practice shaped through education, habit, and the gradual cultivation of character. In Aristotelian thought, eudaimonia is understood as an activity in accordance with virtue and reason, and is inseparably linked to the exercise of moral and intellectual virtues. Virtue is acquired as a stable disposition through habituation and educational formation, while practical wisdom (phronesis) functions as the decisive factor guiding correct judgment and moral action in particular circumstances. Human action is embedded within a social and political framework in which the exercise of virtue becomes both possible and meaningful. In Confucian ethics, emphasis is placed on the regulation of social relationships and the achievement of social harmony through personal cultivation. Central concepts such as humaneness (ren), ritual propriety (li), and respect for family and tradition underscore the importance of moral conduct as a prerequisite for communal stability. Virtue is shaped through adherence to established models, the imitation of exemplary figures, and continuous self-discipline, while moral learning is regarded as a lifelong process. A comparative perspective highlights both convergences and significant divergences between the two traditions. A shared foundation lies in the understanding of ethics as a path of self-improvement and responsibility, whereas differences emerge regarding the role of theoretical knowledge and the relationship between the individual and society. Both philosophical approaches offer enduring models for understanding virtue and happiness, which remain relevant and productive for contemporary ethical reflection, particularly in discussions concerning moral education, social cohesion, and responsible ways of life."],"dc:identifier":["uoadl:5402446","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5402446"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek","English"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["«Η Ηθική Φιλοσοφία του Αριστοτέλη σε Σύγκριση με Εκείνη του Κομφούκιου»"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:32Z"}