{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5402081"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5402081","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τo triage υπό το πρίσμα του Ωφελισμισμού σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης","abstract":"Η παρούσα εργασία εξετάζει το ζήτημα του triage σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης υπό το πρίσμα του ωφελιμισμού, επιδιώκοντας να αξιολογήσει την επάρκεια της αρχής της μεγιστοποίησης ως κανονιστικού θεμελίου κατανομής ιατρικών πόρων. Το triage, από τη στρατιωτική του απαρχή έως τη σύγχρονη εφαρμογή σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας και πολιτικές δημόσιας υγείας, συνιστά πρακτική διαλογής που ενεργοποιείται σε συνθήκες σπανιότητας, όπου δεν είναι δυνατή η ικανοποίηση όλων των θεραπευτικών αναγκών. Σε αυτές τις συνθήκες, η λήψη αποφάσων δεν είναι απλώς τεχνικό αλλά κανονιστικό ζήτημα, καθώς προϋποθέτει κριτήρια ιεράρχησης ανθρώπινων ζωών και αναγκών. Η εργασία αναπτύσσει αρχικά τη θεωρητική θεμελίωση του ωφελιμισμού, από τον κλασικό ηδονισμό του Bentham έως τη διάκριση ποιοτικών απολαύσεων του Mill και τις σύγχρονες μορφές συνεπειοκρατίας. Η αρχή της ωφέλειας, ως απαίτηση μεγιστοποίησης της συνολικής ευημερίας, παρέχει σαφές συγκριτικό κριτήριο σε περιβάλλοντα περιορισμένων πόρων. Στο πλαίσιο του triage, η αρχή αυτή μεταφράζεται σε διάσωση του μεγαλύτερου αριθμού ζωών ή ετών ζωής, συχνά μέσω εργαλείων όπως οι QALYs και οι κλινικοί δείκτες πρόγνωσης. Στη συνέχεια αναλύεται η εφαρμογή της μεγιστοποίησης σε κλινικό επίπεδο, ιδίως σε συνθήκες εντατικής θεραπείας. Η διάκριση μεταξύ διάσωσης ζωών και διάσωσης ετών ζωής αναδεικνύει τη σημασία της χρονικής διάστασης της ωφέλειας, ενώ η χρήση ποσοτικών δεικτών αποτυπώνει τη συνεπειοκρατική λογική σε πρακτικό επίπεδο. Παράλληλα, επισημαίνονται οι θεωρητικές δυσκολίες της αθροιστικότητας και της διαπροσωπικής σύγκρισης ωφέλειας. Εν συνεχεία, παρουσιάζεται η δεοντολογική κριτική και η κριτική του Rwals έναντι του ωφελιμισμού. Η κριτική αυτή υπογραμμίζει ότι η αθροιστική λογική ενδέχεται να παραγνωρίζει τη μοναδικότητα και την ίση αξία κάθε προσώπου. Η προτεραιοποίηση προτείνεται ως ενδιάμεση θέση που σταθμίζει τις ωφέλειες με βάση την αρχική κατάσταση του προσώπου. Με βάση τις παραπάνω θεωρητικές εντάσεις, διαμορφώνεται πρόταση υβριδικού κανονιστικού μοντέλου. Το μοντέλο αυτό αναγνωρίζει τη λειτουργική αναγκαιότητα της μεγιστοποίησης σε συνθήκες ακραίας σπανιότητας, αλλά εντάσσει την εφαρμογή της σε πλαίσιο θεσμικών περιορισμών: απαγόρευση διακρίσεων, διαφάνεια, δημόσια δικαιολόγηση και, όπου ενδείκνυται, προτεραιότητα σε ευάλωτες ομάδες. Η σύνθεση αυτή επιδιώκει να διατηρήσει την αποτελεσματικότητα χωρίς να θυσιάζει την αρχή της ίσης ηθικής αξίας των προσώπων. Η πανδημία COVID-19 εξετάζεται ως εμπειρική δοκιμασία των παραπάνω θεωρητικών σχημάτων. Η εφαρμογή crisis standards of care, τα εθνικά πρωτόκολλα κατανομής αναπνευστήρων και η εμβολιαστική προτεραιοποίηση ανέδειξαν την αναγκαιότητα αλλά και τα όρια της μεγιστοποίησης. Η σύγκριση μεταξύ κλινικού triage και πληθυσμιακής κατανομής εμβολίων κατέδειξε ότι η αρχή της ωφέλειας εφαρμόζεται σε διαφορετικά επίπεδα με διαφορετική ένταση, πάντοτε όμως υπό την πίεση νομικών και κοινωνικών περιορισμών. Συνολικά, η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο ωφελιμισμός αποτελεί αναγκαίο αλλά όχι επαρκές θεμέλιο για το triage σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Η αρχή της μεγιστοποίησης παρέχει αναντικατάστατο εργαλείο λήψης αποφάσεων υπό σπανιότητα, αλλά η κανονιστική της νομιμοποίηση εξαρτάται από την ενσωμάτωσή της σε υβριδικό πλαίσιο που διασφαλίζει σεβασμό της αξιοπρέπειας, ισότητα και θεσμική διαφάνεια. Το triage αναδεικνύεται έτσι ως πεδίο όπου η ηθική θεωρία καλείται όχι να εξαλείψει το τραγικό στοιχείο της επιλογής, αλλά να το διαχειριστεί με δικαιοσύνη και κανονιστική συνέπεια.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία εξετάζει το ζήτημα του triage σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης υπό το πρίσμα του ωφελιμισμού, επιδιώκοντας να αξιολογήσει την επάρκεια της αρχής της μεγιστοποίησης ως κανονιστικού θεμελίου κατανομής ιατρικών πόρων. Το triage, από τη στρατιωτική του απαρχή έως τη σύγχρονη εφαρμογή σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας και πολιτικές δημόσιας υγείας, συνιστά πρακτική διαλογής που ενεργοποιείται σε συνθήκες σπανιότητας, όπου δεν είναι δυνατή η ικανοποίηση όλων των θεραπευτικών αναγκών. Σε αυτές τις συνθήκες, η λήψη αποφάσων δεν είναι απλώς τεχνικό αλλά κανονιστικό ζήτημα, καθώς προϋποθέτει κριτήρια ιεράρχησης ανθρώπινων ζωών και αναγκών. Η εργασία αναπτύσσει αρχικά τη θεωρητική θεμελίωση του ωφελιμισμού, από τον κλασικό ηδονισμό του Bentham έως τη διάκριση ποιοτικών απολαύσεων του Mill και τις σύγχρονες μορφές συνεπειοκρατίας. Η αρχή της ωφέλειας, ως απαίτηση μεγιστοποίησης της συνολικής ευημερίας, παρέχει σαφές συγκριτικό κριτήριο σε περιβάλλοντα περιορισμένων πόρων. Στο πλαίσιο του triage, η αρχή αυτή μεταφράζεται σε διάσωση του μεγαλύτερου αριθμού ζωών ή ετών ζωής, συχνά μέσω εργαλείων όπως οι QALYs και οι κλινικοί δείκτες πρόγνωσης. Στη συνέχεια αναλύεται η εφαρμογή της μεγιστοποίησης σε κλινικό επίπεδο, ιδίως σε συνθήκες εντατικής θεραπείας. Η διάκριση μεταξύ διάσωσης ζωών και διάσωσης ετών ζωής αναδεικνύει τη σημασία της χρονικής διάστασης της ωφέλειας, ενώ η χρήση ποσοτικών δεικτών αποτυπώνει τη συνεπειοκρατική λογική σε πρακτικό επίπεδο. Παράλληλα, επισημαίνονται οι θεωρητικές δυσκολίες της αθροιστικότητας και της διαπροσωπικής σύγκρισης ωφέλειας. Εν συνεχεία, παρουσιάζεται η δεοντολογική κριτική και η κριτική του Rwals έναντι του ωφελιμισμού. Η κριτική αυτή υπογραμμίζει ότι η αθροιστική λογική ενδέχεται να παραγνωρίζει τη μοναδικότητα και την ίση αξία κάθε προσώπου. Η προτεραιοποίηση προτείνεται ως ενδιάμεση θέση που σταθμίζει τις ωφέλειες με βάση την αρχική κατάσταση του προσώπου. Με βάση τις παραπάνω θεωρητικές εντάσεις, διαμορφώνεται πρόταση υβριδικού κανονιστικού μοντέλου. Το μοντέλο αυτό αναγνωρίζει τη λειτουργική αναγκαιότητα της μεγιστοποίησης σε συνθήκες ακραίας σπανιότητας, αλλά εντάσσει την εφαρμογή της σε πλαίσιο θεσμικών περιορισμών: απαγόρευση διακρίσεων, διαφάνεια, δημόσια δικαιολόγηση και, όπου ενδείκνυται, προτεραιότητα σε ευάλωτες ομάδες. Η σύνθεση αυτή επιδιώκει να διατηρήσει την αποτελεσματικότητα χωρίς να θυσιάζει την αρχή της ίσης ηθικής αξίας των προσώπων. Η πανδημία COVID-19 εξετάζεται ως εμπειρική δοκιμασία των παραπάνω θεωρητικών σχημάτων. Η εφαρμογή crisis standards of care, τα εθνικά πρωτόκολλα κατανομής αναπνευστήρων και η εμβολιαστική προτεραιοποίηση ανέδειξαν την αναγκαιότητα αλλά και τα όρια της μεγιστοποίησης. Η σύγκριση μεταξύ κλινικού triage και πληθυσμιακής κατανομής εμβολίων κατέδειξε ότι η αρχή της ωφέλειας εφαρμόζεται σε διαφορετικά επίπεδα με διαφορετική ένταση, πάντοτε όμως υπό την πίεση νομικών και κοινωνικών περιορισμών. Συνολικά, η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο ωφελιμισμός αποτελεί αναγκαίο αλλά όχι επαρκές θεμέλιο για το triage σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Η αρχή της μεγιστοποίησης παρέχει αναντικατάστατο εργαλείο λήψης αποφάσεων υπό σπανιότητα, αλλά η κανονιστική της νομιμοποίηση εξαρτάται από την ενσωμάτωσή της σε υβριδικό πλαίσιο που διασφαλίζει σεβασμό της αξιοπρέπειας, ισότητα και θεσμική διαφάνεια. Το triage αναδεικνύεται έτσι ως πεδίο όπου η ηθική θεωρία καλείται όχι να εξαλείψει το τραγικό στοιχείο της επιλογής, αλλά να το διαχειριστεί με δικαιοσύνη και κανονιστική συνέπεια.","abstract_has_math":false,"creators":["Κεϊβανίδης Ιωάννης","Keivanidis ioannis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:32Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5402081"],"render_values":[{"text":"uoadl:5402081","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5402081","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κεϊβανίδης Ιωάννης","Keivanidis ioannis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5402081","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5402081"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία εξετάζει το ζήτημα του triage σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης υπό το πρίσμα του ωφελιμισμού, επιδιώκοντας να αξιολογήσει την επάρκεια της αρχής της μεγιστοποίησης ως κανονιστικού θεμελίου κατανομής ιατρικών πόρων. Το triage, από τη στρατιωτική του απαρχή έως τη σύγχρονη εφαρμογή σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας και πολιτικές δημόσιας υγείας, συνιστά πρακτική διαλογής που ενεργοποιείται σε συνθήκες σπανιότητας, όπου δεν είναι δυνατή η ικανοποίηση όλων των θεραπευτικών αναγκών. Σε αυτές τις συνθήκες, η λήψη αποφάσων δεν είναι απλώς τεχνικό αλλά κανονιστικό ζήτημα, καθώς προϋποθέτει κριτήρια ιεράρχησης ανθρώπινων ζωών και αναγκών. Η εργασία αναπτύσσει αρχικά τη θεωρητική θεμελίωση του ωφελιμισμού, από τον κλασικό ηδονισμό του Bentham έως τη διάκριση ποιοτικών απολαύσεων του Mill και τις σύγχρονες μορφές συνεπειοκρατίας. Η αρχή της ωφέλειας, ως απαίτηση μεγιστοποίησης της συνολικής ευημερίας, παρέχει σαφές συγκριτικό κριτήριο σε περιβάλλοντα περιορισμένων πόρων. Στο πλαίσιο του triage, η αρχή αυτή μεταφράζεται σε διάσωση του μεγαλύτερου αριθμού ζωών ή ετών ζωής, συχνά μέσω εργαλείων όπως οι QALYs και οι κλινικοί δείκτες πρόγνωσης. Στη συνέχεια αναλύεται η εφαρμογή της μεγιστοποίησης σε κλινικό επίπεδο, ιδίως σε συνθήκες εντατικής θεραπείας. Η διάκριση μεταξύ διάσωσης ζωών και διάσωσης ετών ζωής αναδεικνύει τη σημασία της χρονικής διάστασης της ωφέλειας, ενώ η χρήση ποσοτικών δεικτών αποτυπώνει τη συνεπειοκρατική λογική σε πρακτικό επίπεδο. Παράλληλα, επισημαίνονται οι θεωρητικές δυσκολίες της αθροιστικότητας και της διαπροσωπικής σύγκρισης ωφέλειας. Εν συνεχεία, παρουσιάζεται η δεοντολογική κριτική και η κριτική του Rwals έναντι του ωφελιμισμού. Η κριτική αυτή υπογραμμίζει ότι η αθροιστική λογική ενδέχεται να παραγνωρίζει τη μοναδικότητα και την ίση αξία κάθε προσώπου. Η προτεραιοποίηση προτείνεται ως ενδιάμεση θέση που σταθμίζει τις ωφέλειες με βάση την αρχική κατάσταση του προσώπου. Με βάση τις παραπάνω θεωρητικές εντάσεις, διαμορφώνεται πρόταση υβριδικού κανονιστικού μοντέλου. Το μοντέλο αυτό αναγνωρίζει τη λειτουργική αναγκαιότητα της μεγιστοποίησης σε συνθήκες ακραίας σπανιότητας, αλλά εντάσσει την εφαρμογή της σε πλαίσιο θεσμικών περιορισμών: απαγόρευση διακρίσεων, διαφάνεια, δημόσια δικαιολόγηση και, όπου ενδείκνυται, προτεραιότητα σε ευάλωτες ομάδες. Η σύνθεση αυτή επιδιώκει να διατηρήσει την αποτελεσματικότητα χωρίς να θυσιάζει την αρχή της ίσης ηθικής αξίας των προσώπων. Η πανδημία COVID-19 εξετάζεται ως εμπειρική δοκιμασία των παραπάνω θεωρητικών σχημάτων. Η εφαρμογή crisis standards of care, τα εθνικά πρωτόκολλα κατανομής αναπνευστήρων και η εμβολιαστική προτεραιοποίηση ανέδειξαν την αναγκαιότητα αλλά και τα όρια της μεγιστοποίησης. Η σύγκριση μεταξύ κλινικού triage και πληθυσμιακής κατανομής εμβολίων κατέδειξε ότι η αρχή της ωφέλειας εφαρμόζεται σε διαφορετικά επίπεδα με διαφορετική ένταση, πάντοτε όμως υπό την πίεση νομικών και κοινωνικών περιορισμών. Συνολικά, η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο ωφελιμισμός αποτελεί αναγκαίο αλλά όχι επαρκές θεμέλιο για το triage σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Η αρχή της μεγιστοποίησης παρέχει αναντικατάστατο εργαλείο λήψης αποφάσεων υπό σπανιότητα, αλλά η κανονιστική της νομιμοποίηση εξαρτάται από την ενσωμάτωσή της σε υβριδικό πλαίσιο που διασφαλίζει σεβασμό της αξιοπρέπειας, ισότητα και θεσμική διαφάνεια. Το triage αναδεικνύεται έτσι ως πεδίο όπου η ηθική θεωρία καλείται όχι να εξαλείψει το τραγικό στοιχείο της επιλογής, αλλά να το διαχειριστεί με δικαιοσύνη και κανονιστική συνέπεια.","This thesis examines the ethical problem of triage in emergency situations through the lens of utilitarianism, aiming to assess whether the principle of maximization provides an adequate normative foundation for the allocation of scarce medical resources. Triage, from its military origins to its contemporary application in intensive care units and public health policy, constitutes a practice activated under conditions of scarcity, where not all medical needs can be met. In such circumstances, decision-making is not merely technical but fundamentally normative, as it requires criteria for prioritizing lives and treatment claims. The study begins with a theoretical reconstruction of utilitarianism, tracing its development from Bentham’s classical hedonism to Mill’s qualitative refinement of pleasures and to contemporary consequentialist formulations. The principle of utility, understood as the maximization of overall well-being, offers a clear comparative framework in contexts of limited resources. Within triage settings, this principle translates into saving the greatest number of lives or the greatest number of life-years, often operationalized through instruments such as Quality-Adjusted Life Years (QALYs) and clinical prognostic indicators. The thesis then analyzes the practical application of maximization in clinical triage, particularly in intensive care environments. The distinction between saving lives and saving life-years highlights the temporal dimension of benefit, while quantitative metrics reflect the consequentialist logic embedded in allocation protocols. At the same time, theoretical challenges arise regarding aggregation and interpersonal comparison of welfare, raising questions about the normative legitimacy of purely additive reasoning. Subsequently, the work examines deontological and Rawlsian critiques of utilitarianism. Kant’s conception of human dignity and Rawls’s idea of the separateness of persons challenge the permissibility of fully offsetting the losses of some individuals with the gains of others. These critiques emphasize that additive reasoning may fail to capture the equal moral worth and distinctiveness of each person. Prioritarian theory is considered as an intermediate position that assigns greater moral weight to benefits accruing to those who are worse off. In light of these tensions, the thesis proposes a hybrid normative model. This model acknowledges the functional necessity of maximization under extreme scarcity but situates its application within a framework of institutional constraints: non-discrimination, transparency, public justification, and, where appropriate, priority to vulnerable groups. The aim is to preserve effectiveness without sacrificing the principle of equal moral value. The COVID-19 pandemic is examined as an empirical test case of these theoretical frameworks. Crisis standards of care, national ventilator allocation protocols, and vaccine prioritization strategies revealed both the necessity and the limits of maximization. The comparison between clinical triage and population-level vaccine allocation demonstrates that the principle of utility operates differently across levels of decision-making, yet consistently under legal and social constraints. The thesis concludes that utilitarianism constitutes a necessary but not sufficient normative basis for triage in emergency contexts. The principle of maximization provides an indispensable decision-making tool under scarcity, yet its moral legitimacy depends on integration within a hybrid framework that safeguards dignity, equality, and institutional accountability. Triage thus emerges as a domain in which ethical theory does not eliminate the tragic dimension of choice but seeks to manage it through principled and publicly defensible structures."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τo triage υπό το πρίσμα του Ωφελισμισμού σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κεϊβανίδης Ιωάννης","Keivanidis ioannis"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία εξετάζει το ζήτημα του triage σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης υπό το πρίσμα του ωφελιμισμού, επιδιώκοντας να αξιολογήσει την επάρκεια της αρχής της μεγιστοποίησης ως κανονιστικού θεμελίου κατανομής ιατρικών πόρων. Το triage, από τη στρατιωτική του απαρχή έως τη σύγχρονη εφαρμογή σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας και πολιτικές δημόσιας υγείας, συνιστά πρακτική διαλογής που ενεργοποιείται σε συνθήκες σπανιότητας, όπου δεν είναι δυνατή η ικανοποίηση όλων των θεραπευτικών αναγκών. Σε αυτές τις συνθήκες, η λήψη αποφάσων δεν είναι απλώς τεχνικό αλλά κανονιστικό ζήτημα, καθώς προϋποθέτει κριτήρια ιεράρχησης ανθρώπινων ζωών και αναγκών. Η εργασία αναπτύσσει αρχικά τη θεωρητική θεμελίωση του ωφελιμισμού, από τον κλασικό ηδονισμό του Bentham έως τη διάκριση ποιοτικών απολαύσεων του Mill και τις σύγχρονες μορφές συνεπειοκρατίας. Η αρχή της ωφέλειας, ως απαίτηση μεγιστοποίησης της συνολικής ευημερίας, παρέχει σαφές συγκριτικό κριτήριο σε περιβάλλοντα περιορισμένων πόρων. Στο πλαίσιο του triage, η αρχή αυτή μεταφράζεται σε διάσωση του μεγαλύτερου αριθμού ζωών ή ετών ζωής, συχνά μέσω εργαλείων όπως οι QALYs και οι κλινικοί δείκτες πρόγνωσης. Στη συνέχεια αναλύεται η εφαρμογή της μεγιστοποίησης σε κλινικό επίπεδο, ιδίως σε συνθήκες εντατικής θεραπείας. Η διάκριση μεταξύ διάσωσης ζωών και διάσωσης ετών ζωής αναδεικνύει τη σημασία της χρονικής διάστασης της ωφέλειας, ενώ η χρήση ποσοτικών δεικτών αποτυπώνει τη συνεπειοκρατική λογική σε πρακτικό επίπεδο. Παράλληλα, επισημαίνονται οι θεωρητικές δυσκολίες της αθροιστικότητας και της διαπροσωπικής σύγκρισης ωφέλειας. Εν συνεχεία, παρουσιάζεται η δεοντολογική κριτική και η κριτική του Rwals έναντι του ωφελιμισμού. Η κριτική αυτή υπογραμμίζει ότι η αθροιστική λογική ενδέχεται να παραγνωρίζει τη μοναδικότητα και την ίση αξία κάθε προσώπου. Η προτεραιοποίηση προτείνεται ως ενδιάμεση θέση που σταθμίζει τις ωφέλειες με βάση την αρχική κατάσταση του προσώπου. Με βάση τις παραπάνω θεωρητικές εντάσεις, διαμορφώνεται πρόταση υβριδικού κανονιστικού μοντέλου. Το μοντέλο αυτό αναγνωρίζει τη λειτουργική αναγκαιότητα της μεγιστοποίησης σε συνθήκες ακραίας σπανιότητας, αλλά εντάσσει την εφαρμογή της σε πλαίσιο θεσμικών περιορισμών: απαγόρευση διακρίσεων, διαφάνεια, δημόσια δικαιολόγηση και, όπου ενδείκνυται, προτεραιότητα σε ευάλωτες ομάδες. Η σύνθεση αυτή επιδιώκει να διατηρήσει την αποτελεσματικότητα χωρίς να θυσιάζει την αρχή της ίσης ηθικής αξίας των προσώπων. Η πανδημία COVID-19 εξετάζεται ως εμπειρική δοκιμασία των παραπάνω θεωρητικών σχημάτων. Η εφαρμογή crisis standards of care, τα εθνικά πρωτόκολλα κατανομής αναπνευστήρων και η εμβολιαστική προτεραιοποίηση ανέδειξαν την αναγκαιότητα αλλά και τα όρια της μεγιστοποίησης. Η σύγκριση μεταξύ κλινικού triage και πληθυσμιακής κατανομής εμβολίων κατέδειξε ότι η αρχή της ωφέλειας εφαρμόζεται σε διαφορετικά επίπεδα με διαφορετική ένταση, πάντοτε όμως υπό την πίεση νομικών και κοινωνικών περιορισμών. Συνολικά, η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο ωφελιμισμός αποτελεί αναγκαίο αλλά όχι επαρκές θεμέλιο για το triage σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Η αρχή της μεγιστοποίησης παρέχει αναντικατάστατο εργαλείο λήψης αποφάσεων υπό σπανιότητα, αλλά η κανονιστική της νομιμοποίηση εξαρτάται από την ενσωμάτωσή της σε υβριδικό πλαίσιο που διασφαλίζει σεβασμό της αξιοπρέπειας, ισότητα και θεσμική διαφάνεια. Το triage αναδεικνύεται έτσι ως πεδίο όπου η ηθική θεωρία καλείται όχι να εξαλείψει το τραγικό στοιχείο της επιλογής, αλλά να το διαχειριστεί με δικαιοσύνη και κανονιστική συνέπεια.","This thesis examines the ethical problem of triage in emergency situations through the lens of utilitarianism, aiming to assess whether the principle of maximization provides an adequate normative foundation for the allocation of scarce medical resources. Triage, from its military origins to its contemporary application in intensive care units and public health policy, constitutes a practice activated under conditions of scarcity, where not all medical needs can be met. In such circumstances, decision-making is not merely technical but fundamentally normative, as it requires criteria for prioritizing lives and treatment claims. The study begins with a theoretical reconstruction of utilitarianism, tracing its development from Bentham’s classical hedonism to Mill’s qualitative refinement of pleasures and to contemporary consequentialist formulations. The principle of utility, understood as the maximization of overall well-being, offers a clear comparative framework in contexts of limited resources. Within triage settings, this principle translates into saving the greatest number of lives or the greatest number of life-years, often operationalized through instruments such as Quality-Adjusted Life Years (QALYs) and clinical prognostic indicators. The thesis then analyzes the practical application of maximization in clinical triage, particularly in intensive care environments. The distinction between saving lives and saving life-years highlights the temporal dimension of benefit, while quantitative metrics reflect the consequentialist logic embedded in allocation protocols. At the same time, theoretical challenges arise regarding aggregation and interpersonal comparison of welfare, raising questions about the normative legitimacy of purely additive reasoning. Subsequently, the work examines deontological and Rawlsian critiques of utilitarianism. Kant’s conception of human dignity and Rawls’s idea of the separateness of persons challenge the permissibility of fully offsetting the losses of some individuals with the gains of others. These critiques emphasize that additive reasoning may fail to capture the equal moral worth and distinctiveness of each person. Prioritarian theory is considered as an intermediate position that assigns greater moral weight to benefits accruing to those who are worse off. In light of these tensions, the thesis proposes a hybrid normative model. This model acknowledges the functional necessity of maximization under extreme scarcity but situates its application within a framework of institutional constraints: non-discrimination, transparency, public justification, and, where appropriate, priority to vulnerable groups. The aim is to preserve effectiveness without sacrificing the principle of equal moral value. The COVID-19 pandemic is examined as an empirical test case of these theoretical frameworks. Crisis standards of care, national ventilator allocation protocols, and vaccine prioritization strategies revealed both the necessity and the limits of maximization. The comparison between clinical triage and population-level vaccine allocation demonstrates that the principle of utility operates differently across levels of decision-making, yet consistently under legal and social constraints. The thesis concludes that utilitarianism constitutes a necessary but not sufficient normative basis for triage in emergency contexts. The principle of maximization provides an indispensable decision-making tool under scarcity, yet its moral legitimacy depends on integration within a hybrid framework that safeguards dignity, equality, and institutional accountability. Triage thus emerges as a domain in which ethical theory does not eliminate the tragic dimension of choice but seeks to manage it through principled and publicly defensible structures."],"dc:identifier":["uoadl:5402081","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5402081"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Τo triage υπό το πρίσμα του Ωφελισμισμού σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:32Z"}