{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5401545"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5401545","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η θέση της πλήρους προεγχειρητικής χημειοθεραπείας σε οριακά εξαιρέσιμα νεοπλάσματα παγκρέατος","abstract":"Ο καρκίνος του παγκρέατος αποτελεί μία από τις πλέον επιθετικές κακοήθειες, με υψηλή θνητότητα, συχνά σχετίζεται με καθυστερημένη διάγνωση και περιορισμένα ποσοστά χειρουργικής εξαιρεσιμότητας. Ιδιαίτερη πρόκληση αποτελεί η κατηγορία του οριακά εξαιρέσιμου αδενοκαρκινώματος, όπου η στενή σχέση του όγκου με μείζονα αγγειακά στελέχη μειώνει την πιθανότητα επίτευξης R0 εκτομής. Για τις ανάγκες της μελέτης πραγματοποιήθηκε ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας μέσω PubMed, Scopus και Cochrane Database, με έμφαση σε νεότερες δημοσιεύσεις, κλινικές μελέτες και διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες. Τα διαθέσιμα δεδομένα δείχνουν ότι η ολική νεοεπικουρική χημειοθεραπεία επιτρέπει την πρώιμη αντιμετώπιση πιθανής μικρομεταστατικής νόσου, αυξάνει την πιθανότητα ολοκλήρωσης της συστηματικής θεραπείας και συμβάλλει στην καλύτερη επιλογή ασθενών που μπορούν πραγματικά να ωφεληθούν από ριζική χειρουργική επέμβαση. Παράλληλα, σχετίζεται με αυξημένα ποσοστά R0 εκτομής, βελτίωση της παθολογοανατομικής ανταπόκρισης και, σε αρκετές μελέτες, καλύτερη συνολική επιβίωση. Τα συχνότερα χρησιμοποιούμενα σχήματα είναι το FOLFIRINOX και τα σχήματα με βάση τη Gemcitabine, με επιλογή ανάλογα με τη γενική κατάσταση, την ηλικία και τις συννοσηρότητες του ασθενούς. Η ακτινοθεραπεία μπορεί να έχει θέση σε επιλεγμένες περιπτώσεις με σημαντική αγγειακή εμπλοκή. Παρά τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα, παραμένουν περιορισμοί, όπως η ετερογένεια των μελετών, η απουσία μεγάλων τυχαιοποιημένων δοκιμών και η ανάγκη καλύτερων βιοδεικτών. Συμπερασματικά, η ολική νεοεπικουρική χημειοθεραπεία αποτελεί πολλά υποσχόμενη στρατηγική για επιλεγμένους ασθενείς με οριακά εξαιρέσιμο καρκίνο παγκρέατος, στο πλαίσιο εξατομικευμένης και διεπιστημονικής αντιμετώπισης.","abstract_html":"Ο καρκίνος του παγκρέατος αποτελεί μία από τις πλέον επιθετικές κακοήθειες, με υψηλή θνητότητα, συχνά σχετίζεται με καθυστερημένη διάγνωση και περιορισμένα ποσοστά χειρουργικής εξαιρεσιμότητας. Ιδιαίτερη πρόκληση αποτελεί η κατηγορία του οριακά εξαιρέσιμου αδενοκαρκινώματος, όπου η στενή σχέση του όγκου με μείζονα αγγειακά στελέχη μειώνει την πιθανότητα επίτευξης R0 εκτομής. Για τις ανάγκες της μελέτης πραγματοποιήθηκε ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας μέσω PubMed, Scopus και Cochrane Database, με έμφαση σε νεότερες δημοσιεύσεις, κλινικές μελέτες και διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες. Τα διαθέσιμα δεδομένα δείχνουν ότι η ολική νεοεπικουρική χημειοθεραπεία επιτρέπει την πρώιμη αντιμετώπιση πιθανής μικρομεταστατικής νόσου, αυξάνει την πιθανότητα ολοκλήρωσης της συστηματικής θεραπείας και συμβάλλει στην καλύτερη επιλογή ασθενών που μπορούν πραγματικά να ωφεληθούν από ριζική χειρουργική επέμβαση. Παράλληλα, σχετίζεται με αυξημένα ποσοστά R0 εκτομής, βελτίωση της παθολογοανατομικής ανταπόκρισης και, σε αρκετές μελέτες, καλύτερη συνολική επιβίωση. Τα συχνότερα χρησιμοποιούμενα σχήματα είναι το FOLFIRINOX και τα σχήματα με βάση τη Gemcitabine, με επιλογή ανάλογα με τη γενική κατάσταση, την ηλικία και τις συννοσηρότητες του ασθενούς. Η ακτινοθεραπεία μπορεί να έχει θέση σε επιλεγμένες περιπτώσεις με σημαντική αγγειακή εμπλοκή. Παρά τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα, παραμένουν περιορισμοί, όπως η ετερογένεια των μελετών, η απουσία μεγάλων τυχαιοποιημένων δοκιμών και η ανάγκη καλύτερων βιοδεικτών. Συμπερασματικά, η ολική νεοεπικουρική χημειοθεραπεία αποτελεί πολλά υποσχόμενη στρατηγική για επιλεγμένους ασθενείς με οριακά εξαιρέσιμο καρκίνο παγκρέατος, στο πλαίσιο εξατομικευμένης και διεπιστημονικής αντιμετώπισης.","abstract_has_math":false,"creators":["Δουδακμάνης Χρήστος","Doudakmanis Christos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:30Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5401545"],"render_values":[{"text":"uoadl:5401545","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5401545","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δουδακμάνης Χρήστος","Doudakmanis Christos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5401545","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5401545"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο καρκίνος του παγκρέατος αποτελεί μία από τις πλέον επιθετικές κακοήθειες, με υψηλή θνητότητα, συχνά σχετίζεται με καθυστερημένη διάγνωση και περιορισμένα ποσοστά χειρουργικής εξαιρεσιμότητας. Ιδιαίτερη πρόκληση αποτελεί η κατηγορία του οριακά εξαιρέσιμου αδενοκαρκινώματος, όπου η στενή σχέση του όγκου με μείζονα αγγειακά στελέχη μειώνει την πιθανότητα επίτευξης R0 εκτομής. Για τις ανάγκες της μελέτης πραγματοποιήθηκε ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας μέσω PubMed, Scopus και Cochrane Database, με έμφαση σε νεότερες δημοσιεύσεις, κλινικές μελέτες και διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες. Τα διαθέσιμα δεδομένα δείχνουν ότι η ολική νεοεπικουρική χημειοθεραπεία επιτρέπει την πρώιμη αντιμετώπιση πιθανής μικρομεταστατικής νόσου, αυξάνει την πιθανότητα ολοκλήρωσης της συστηματικής θεραπείας και συμβάλλει στην καλύτερη επιλογή ασθενών που μπορούν πραγματικά να ωφεληθούν από ριζική χειρουργική επέμβαση. Παράλληλα, σχετίζεται με αυξημένα ποσοστά R0 εκτομής, βελτίωση της παθολογοανατομικής ανταπόκρισης και, σε αρκετές μελέτες, καλύτερη συνολική επιβίωση. Τα συχνότερα χρησιμοποιούμενα σχήματα είναι το FOLFIRINOX και τα σχήματα με βάση τη Gemcitabine, με επιλογή ανάλογα με τη γενική κατάσταση, την ηλικία και τις συννοσηρότητες του ασθενούς. Η ακτινοθεραπεία μπορεί να έχει θέση σε επιλεγμένες περιπτώσεις με σημαντική αγγειακή εμπλοκή. Παρά τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα, παραμένουν περιορισμοί, όπως η ετερογένεια των μελετών, η απουσία μεγάλων τυχαιοποιημένων δοκιμών και η ανάγκη καλύτερων βιοδεικτών. Συμπερασματικά, η ολική νεοεπικουρική χημειοθεραπεία αποτελεί πολλά υποσχόμενη στρατηγική για επιλεγμένους ασθενείς με οριακά εξαιρέσιμο καρκίνο παγκρέατος, στο πλαίσιο εξατομικευμένης και διεπιστημονικής αντιμετώπισης.","Pancreatic cancer remains one of the most aggressive malignancies, characterized by, late diagnosis, early metastatic potential, low rates of radical surgical resection and high mortality. Borderline resectable pancreatic ductal adenocarcinoma represents a particularly challenging subgroup, as tumor involvement of major vascular structures significantly reduces the likelihood of achieving negative surgical margins. The review was based on an extensive search of the international literature using PubMed, Scopus and the Cochrane Database, focusing on recent peer-reviewed studies, clinical trials and international guidelines. Current evidence suggests that total neoadjuvant chemotherapy offers several theoretical and clinical advantages. It enables early treatment of occult micrometastatic disease, increases the probability that patients will complete systemic therapy before surgery and facilitates the selection of patients who are most likely to benefit from radical resection. Moreover, this strategy has been associated with higher R0 resection rates, improved pathological response and, in several studies, prolonged overall survival compared with upfront surgery. The most commonly used regimens include FOLFIRINOX and Gemcitabine-based combinations, particularly Gemcitabine/nab-Paclitaxel. FOLFIRINOX is generally preferred for patients with good performance status, whereas Gemcitabine-based regimens may be more appropriate for older or frailer patients with comorbidities. The role of radiotherapy remains debated, although it may be useful in selected cases with significant vascular involvement and high risk of margin-positive resection. Despite encouraging findings, several limitations remain, including heterogeneity in resectability criteria, variability in chemotherapy protocols, limited randomized evidence and the limited evidence regarding patients with poor performance status. Future perspectives include the integration of molecular biomarkers, liquid biopsy, radiomics, artificial intelligence, immunotherapy and targeted therapies to optimize patient selection and treatment personalization. Overall, total neoadjuvant chemotherapy appears to be a promising therapeutic strategy for carefully selected patients with borderline resectable pancreatic cancer, provided it is delivered within experienced multidisciplinary pancreatic cancer high-volume centers."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η θέση της πλήρους προεγχειρητικής χημειοθεραπείας σε οριακά εξαιρέσιμα νεοπλάσματα παγκρέατος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δουδακμάνης Χρήστος","Doudakmanis Christos"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Ο καρκίνος του παγκρέατος αποτελεί μία από τις πλέον επιθετικές κακοήθειες, με υψηλή θνητότητα, συχνά σχετίζεται με καθυστερημένη διάγνωση και περιορισμένα ποσοστά χειρουργικής εξαιρεσιμότητας. Ιδιαίτερη πρόκληση αποτελεί η κατηγορία του οριακά εξαιρέσιμου αδενοκαρκινώματος, όπου η στενή σχέση του όγκου με μείζονα αγγειακά στελέχη μειώνει την πιθανότητα επίτευξης R0 εκτομής. Για τις ανάγκες της μελέτης πραγματοποιήθηκε ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας μέσω PubMed, Scopus και Cochrane Database, με έμφαση σε νεότερες δημοσιεύσεις, κλινικές μελέτες και διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες. Τα διαθέσιμα δεδομένα δείχνουν ότι η ολική νεοεπικουρική χημειοθεραπεία επιτρέπει την πρώιμη αντιμετώπιση πιθανής μικρομεταστατικής νόσου, αυξάνει την πιθανότητα ολοκλήρωσης της συστηματικής θεραπείας και συμβάλλει στην καλύτερη επιλογή ασθενών που μπορούν πραγματικά να ωφεληθούν από ριζική χειρουργική επέμβαση. Παράλληλα, σχετίζεται με αυξημένα ποσοστά R0 εκτομής, βελτίωση της παθολογοανατομικής ανταπόκρισης και, σε αρκετές μελέτες, καλύτερη συνολική επιβίωση. Τα συχνότερα χρησιμοποιούμενα σχήματα είναι το FOLFIRINOX και τα σχήματα με βάση τη Gemcitabine, με επιλογή ανάλογα με τη γενική κατάσταση, την ηλικία και τις συννοσηρότητες του ασθενούς. Η ακτινοθεραπεία μπορεί να έχει θέση σε επιλεγμένες περιπτώσεις με σημαντική αγγειακή εμπλοκή. Παρά τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα, παραμένουν περιορισμοί, όπως η ετερογένεια των μελετών, η απουσία μεγάλων τυχαιοποιημένων δοκιμών και η ανάγκη καλύτερων βιοδεικτών. Συμπερασματικά, η ολική νεοεπικουρική χημειοθεραπεία αποτελεί πολλά υποσχόμενη στρατηγική για επιλεγμένους ασθενείς με οριακά εξαιρέσιμο καρκίνο παγκρέατος, στο πλαίσιο εξατομικευμένης και διεπιστημονικής αντιμετώπισης.","Pancreatic cancer remains one of the most aggressive malignancies, characterized by, late diagnosis, early metastatic potential, low rates of radical surgical resection and high mortality. Borderline resectable pancreatic ductal adenocarcinoma represents a particularly challenging subgroup, as tumor involvement of major vascular structures significantly reduces the likelihood of achieving negative surgical margins. The review was based on an extensive search of the international literature using PubMed, Scopus and the Cochrane Database, focusing on recent peer-reviewed studies, clinical trials and international guidelines. Current evidence suggests that total neoadjuvant chemotherapy offers several theoretical and clinical advantages. It enables early treatment of occult micrometastatic disease, increases the probability that patients will complete systemic therapy before surgery and facilitates the selection of patients who are most likely to benefit from radical resection. Moreover, this strategy has been associated with higher R0 resection rates, improved pathological response and, in several studies, prolonged overall survival compared with upfront surgery. The most commonly used regimens include FOLFIRINOX and Gemcitabine-based combinations, particularly Gemcitabine/nab-Paclitaxel. FOLFIRINOX is generally preferred for patients with good performance status, whereas Gemcitabine-based regimens may be more appropriate for older or frailer patients with comorbidities. The role of radiotherapy remains debated, although it may be useful in selected cases with significant vascular involvement and high risk of margin-positive resection. Despite encouraging findings, several limitations remain, including heterogeneity in resectability criteria, variability in chemotherapy protocols, limited randomized evidence and the limited evidence regarding patients with poor performance status. Future perspectives include the integration of molecular biomarkers, liquid biopsy, radiomics, artificial intelligence, immunotherapy and targeted therapies to optimize patient selection and treatment personalization. Overall, total neoadjuvant chemotherapy appears to be a promising therapeutic strategy for carefully selected patients with borderline resectable pancreatic cancer, provided it is delivered within experienced multidisciplinary pancreatic cancer high-volume centers."],"dc:identifier":["uoadl:5401545","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5401545"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η θέση της πλήρους προεγχειρητικής χημειοθεραπείας σε οριακά εξαιρέσιμα νεοπλάσματα παγκρέατος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:30Z"}