{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5401113"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5401113","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διακειμενικότητα: Ιουλιέτα του Σαίξπηρ - Και Ιουλιέτα του Άκη Δήμου","abstract":"Η παρούσα εργασία εξετάζει τη διακειμενική πορεία της μορφής της Ιουλιέτας, από το σαιξπηρικό Ρωμαίος και Ιουλιέτα έως το έργο του Άκη Δήμου …Και Ιουλιέτα και τη σύγχρονη δραματουργική σύνθεση Ιουλιέτα 2.0: Ο Αλγόριθμος του Έρωτα. Βασικός στόχος είναι να αναδειχθεί ο τρόπος με τον οποίο η Ιουλιέτα μετασχηματίζεται από τραγική ηρωίδα της δράσης σε μετατραγική φωνή επιβίωσης και, στη συνέχεια, σε σύγχρονο υποκείμενο της ψηφιακής εποχής. Η μελέτη στηρίζεται θεωρητικά στις έννοιες της διακειμενικότητας, της επανεγγραφής και του μετατραγικού. Αρχικά, η Ιουλιέτα του Σαίξπηρ προσεγγίζεται ως δραματικό πρόσωπο που συγκροτείται μέσα από τον λόγο, την επιθυμία και τη σύγκρουση με τη γονική εξουσία. Στη συνέχεια, η Ιουλιέτα του Άκη Δήμου αναλύεται ως επιζώσα μορφή, η οποία δεν ολοκληρώνεται μέσα στον θάνατο, αλλά παραμένει εγκλωβισμένη στη μνήμη, στο πένθος, στη φθορά και στις αναδρομές. Τέλος, η εργασία εξετάζει τη δυνατότητα μιας νέας Ιουλιέτας στο ψηφιακό περιβάλλον του 2026. Στο Ιουλιέτα 2.0, ο έρωτας δεν διαμορφώνεται πλέον μόνο από την κοινωνική απαγόρευση ή το τραύμα της απώλειας, αλλά και από τα social media, τη συνεχή επικοινωνία, την ανάγκη επιβεβαίωσης και την αλγοριθμική διαχείριση της επιθυμίας. Η Ιουλιέτα Β, ως ψηφιακή συνομιλήτρια και αλγοριθμική φωνή, καθιστά ορατό τον τρόπο με τον οποίο η σύγχρονη υποκειμενικότητα διαμορφώνεται μέσα από τεχνολογικά περιβάλλοντα. Η εργασία καταλήγει ότι η Ιουλιέτα δεν αποτελεί στατικό λογοτεχνικό σύμβολο, αλλά ανοιχτό δραματουργικό σχήμα, ικανό να μετασχηματίζεται ανάλογα με τις ιστορικές, αισθητικές και πολιτισμικές ανάγκες κάθε εποχής. Από την τραγική πράξη στη μετατραγική φωνή και από εκεί στην ψηφιακή συνθήκη, η μορφή της συνεχίζει να επανέρχεται επειδή εξακολουθεί να εκφράζει τις μεταβαλλόμενες μορφές του έρωτα, της απώλειας, της επιθυμίας και της ανθρώπινης μοναξιάς.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία εξετάζει τη διακειμενική πορεία της μορφής της Ιουλιέτας, από το σαιξπηρικό Ρωμαίος και Ιουλιέτα έως το έργο του Άκη Δήμου …Και Ιουλιέτα και τη σύγχρονη δραματουργική σύνθεση Ιουλιέτα 2.0: Ο Αλγόριθμος του Έρωτα. Βασικός στόχος είναι να αναδειχθεί ο τρόπος με τον οποίο η Ιουλιέτα μετασχηματίζεται από τραγική ηρωίδα της δράσης σε μετατραγική φωνή επιβίωσης και, στη συνέχεια, σε σύγχρονο υποκείμενο της ψηφιακής εποχής. Η μελέτη στηρίζεται θεωρητικά στις έννοιες της διακειμενικότητας, της επανεγγραφής και του μετατραγικού. Αρχικά, η Ιουλιέτα του Σαίξπηρ προσεγγίζεται ως δραματικό πρόσωπο που συγκροτείται μέσα από τον λόγο, την επιθυμία και τη σύγκρουση με τη γονική εξουσία. Στη συνέχεια, η Ιουλιέτα του Άκη Δήμου αναλύεται ως επιζώσα μορφή, η οποία δεν ολοκληρώνεται μέσα στον θάνατο, αλλά παραμένει εγκλωβισμένη στη μνήμη, στο πένθος, στη φθορά και στις αναδρομές. Τέλος, η εργασία εξετάζει τη δυνατότητα μιας νέας Ιουλιέτας στο ψηφιακό περιβάλλον του 2026. Στο Ιουλιέτα 2.0, ο έρωτας δεν διαμορφώνεται πλέον μόνο από την κοινωνική απαγόρευση ή το τραύμα της απώλειας, αλλά και από τα social media, τη συνεχή επικοινωνία, την ανάγκη επιβεβαίωσης και την αλγοριθμική διαχείριση της επιθυμίας. Η Ιουλιέτα Β, ως ψηφιακή συνομιλήτρια και αλγοριθμική φωνή, καθιστά ορατό τον τρόπο με τον οποίο η σύγχρονη υποκειμενικότητα διαμορφώνεται μέσα από τεχνολογικά περιβάλλοντα. Η εργασία καταλήγει ότι η Ιουλιέτα δεν αποτελεί στατικό λογοτεχνικό σύμβολο, αλλά ανοιχτό δραματουργικό σχήμα, ικανό να μετασχηματίζεται ανάλογα με τις ιστορικές, αισθητικές και πολιτισμικές ανάγκες κάθε εποχής. Από την τραγική πράξη στη μετατραγική φωνή και από εκεί στην ψηφιακή συνθήκη, η μορφή της συνεχίζει να επανέρχεται επειδή εξακολουθεί να εκφράζει τις μεταβαλλόμενες μορφές του έρωτα, της απώλειας, της επιθυμίας και της ανθρώπινης μοναξιάς.","abstract_has_math":false,"creators":["ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ ΜΑΡΙΝΑ","PANTELAKI MARINA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:28Z","subjects":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5401113"],"render_values":[{"text":"uoadl:5401113","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5401113","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ ΜΑΡΙΝΑ","PANTELAKI MARINA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5401113","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5401113"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία εξετάζει τη διακειμενική πορεία της μορφής της Ιουλιέτας, από το σαιξπηρικό Ρωμαίος και Ιουλιέτα έως το έργο του Άκη Δήμου …Και Ιουλιέτα και τη σύγχρονη δραματουργική σύνθεση Ιουλιέτα 2.0: Ο Αλγόριθμος του Έρωτα. Βασικός στόχος είναι να αναδειχθεί ο τρόπος με τον οποίο η Ιουλιέτα μετασχηματίζεται από τραγική ηρωίδα της δράσης σε μετατραγική φωνή επιβίωσης και, στη συνέχεια, σε σύγχρονο υποκείμενο της ψηφιακής εποχής. Η μελέτη στηρίζεται θεωρητικά στις έννοιες της διακειμενικότητας, της επανεγγραφής και του μετατραγικού. Αρχικά, η Ιουλιέτα του Σαίξπηρ προσεγγίζεται ως δραματικό πρόσωπο που συγκροτείται μέσα από τον λόγο, την επιθυμία και τη σύγκρουση με τη γονική εξουσία. Στη συνέχεια, η Ιουλιέτα του Άκη Δήμου αναλύεται ως επιζώσα μορφή, η οποία δεν ολοκληρώνεται μέσα στον θάνατο, αλλά παραμένει εγκλωβισμένη στη μνήμη, στο πένθος, στη φθορά και στις αναδρομές. Τέλος, η εργασία εξετάζει τη δυνατότητα μιας νέας Ιουλιέτας στο ψηφιακό περιβάλλον του 2026. Στο Ιουλιέτα 2.0, ο έρωτας δεν διαμορφώνεται πλέον μόνο από την κοινωνική απαγόρευση ή το τραύμα της απώλειας, αλλά και από τα social media, τη συνεχή επικοινωνία, την ανάγκη επιβεβαίωσης και την αλγοριθμική διαχείριση της επιθυμίας. Η Ιουλιέτα Β, ως ψηφιακή συνομιλήτρια και αλγοριθμική φωνή, καθιστά ορατό τον τρόπο με τον οποίο η σύγχρονη υποκειμενικότητα διαμορφώνεται μέσα από τεχνολογικά περιβάλλοντα. Η εργασία καταλήγει ότι η Ιουλιέτα δεν αποτελεί στατικό λογοτεχνικό σύμβολο, αλλά ανοιχτό δραματουργικό σχήμα, ικανό να μετασχηματίζεται ανάλογα με τις ιστορικές, αισθητικές και πολιτισμικές ανάγκες κάθε εποχής. Από την τραγική πράξη στη μετατραγική φωνή και από εκεί στην ψηφιακή συνθήκη, η μορφή της συνεχίζει να επανέρχεται επειδή εξακολουθεί να εκφράζει τις μεταβαλλόμενες μορφές του έρωτα, της απώλειας, της επιθυμίας και της ανθρώπινης μοναξιάς.","This paper examines the intertextual trajectory of the figure of Juliet, from Shakespeare’s Romeo and Juliet to Akis Dimou’s ...And Juliet, and the contemporary dramaturgical composition Juliet 2.0: The Algorithm of Love. The primary objective is to highlight how Juliet is transformed from a tragic heroine of action into a post-tragic voice of survival, and subsequently into a modern subject of the digital age.The study is theoretically grounded in the concepts of intertextuality, rewriting, and the post-tragic. Initially, Shakespeare’s Juliet is approached as a dramatic character constructed through discourse, desire, and conflict with parental authority. Next, Akis Dimou’s Juliet is analyzed as a surviving figure who does not achieve closure in death, but remains trapped in memory, grief, decay, and reminiscence.inally, the paper explores the possibility of a new Juliet within the digital environment of 2026. In Juliet 2.0, love is no longer shaped solely by social prohibition or the trauma of loss, but also by social media, constant communication, the need for validation, and the algorithmic management of desire. Juliet B, functioning as a digital interlocutor and an algorithmic voice, makes visible the way contemporary subjectivity is formed within technological environments.The paper concludes that Juliet is not a static literary symbol, but an open dramaturgical template, capable of transforming according to the historical, aesthetic, and cultural needs of each era. From tragic action to a post-tragic voice, and from there to the digital condition, her figure continues to recur because it still expresses the shifting forms of love, loss, desire, and human loneliness."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διακειμενικότητα: Ιουλιέτα του Σαίξπηρ - Και Ιουλιέτα του Άκη Δήμου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ ΜΑΡΙΝΑ","PANTELAKI MARINA"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία εξετάζει τη διακειμενική πορεία της μορφής της Ιουλιέτας, από το σαιξπηρικό Ρωμαίος και Ιουλιέτα έως το έργο του Άκη Δήμου …Και Ιουλιέτα και τη σύγχρονη δραματουργική σύνθεση Ιουλιέτα 2.0: Ο Αλγόριθμος του Έρωτα. Βασικός στόχος είναι να αναδειχθεί ο τρόπος με τον οποίο η Ιουλιέτα μετασχηματίζεται από τραγική ηρωίδα της δράσης σε μετατραγική φωνή επιβίωσης και, στη συνέχεια, σε σύγχρονο υποκείμενο της ψηφιακής εποχής. Η μελέτη στηρίζεται θεωρητικά στις έννοιες της διακειμενικότητας, της επανεγγραφής και του μετατραγικού. Αρχικά, η Ιουλιέτα του Σαίξπηρ προσεγγίζεται ως δραματικό πρόσωπο που συγκροτείται μέσα από τον λόγο, την επιθυμία και τη σύγκρουση με τη γονική εξουσία. Στη συνέχεια, η Ιουλιέτα του Άκη Δήμου αναλύεται ως επιζώσα μορφή, η οποία δεν ολοκληρώνεται μέσα στον θάνατο, αλλά παραμένει εγκλωβισμένη στη μνήμη, στο πένθος, στη φθορά και στις αναδρομές. Τέλος, η εργασία εξετάζει τη δυνατότητα μιας νέας Ιουλιέτας στο ψηφιακό περιβάλλον του 2026. Στο Ιουλιέτα 2.0, ο έρωτας δεν διαμορφώνεται πλέον μόνο από την κοινωνική απαγόρευση ή το τραύμα της απώλειας, αλλά και από τα social media, τη συνεχή επικοινωνία, την ανάγκη επιβεβαίωσης και την αλγοριθμική διαχείριση της επιθυμίας. Η Ιουλιέτα Β, ως ψηφιακή συνομιλήτρια και αλγοριθμική φωνή, καθιστά ορατό τον τρόπο με τον οποίο η σύγχρονη υποκειμενικότητα διαμορφώνεται μέσα από τεχνολογικά περιβάλλοντα. Η εργασία καταλήγει ότι η Ιουλιέτα δεν αποτελεί στατικό λογοτεχνικό σύμβολο, αλλά ανοιχτό δραματουργικό σχήμα, ικανό να μετασχηματίζεται ανάλογα με τις ιστορικές, αισθητικές και πολιτισμικές ανάγκες κάθε εποχής. Από την τραγική πράξη στη μετατραγική φωνή και από εκεί στην ψηφιακή συνθήκη, η μορφή της συνεχίζει να επανέρχεται επειδή εξακολουθεί να εκφράζει τις μεταβαλλόμενες μορφές του έρωτα, της απώλειας, της επιθυμίας και της ανθρώπινης μοναξιάς.","This paper examines the intertextual trajectory of the figure of Juliet, from Shakespeare’s Romeo and Juliet to Akis Dimou’s ...And Juliet, and the contemporary dramaturgical composition Juliet 2.0: The Algorithm of Love. The primary objective is to highlight how Juliet is transformed from a tragic heroine of action into a post-tragic voice of survival, and subsequently into a modern subject of the digital age.The study is theoretically grounded in the concepts of intertextuality, rewriting, and the post-tragic. Initially, Shakespeare’s Juliet is approached as a dramatic character constructed through discourse, desire, and conflict with parental authority. Next, Akis Dimou’s Juliet is analyzed as a surviving figure who does not achieve closure in death, but remains trapped in memory, grief, decay, and reminiscence.inally, the paper explores the possibility of a new Juliet within the digital environment of 2026. In Juliet 2.0, love is no longer shaped solely by social prohibition or the trauma of loss, but also by social media, constant communication, the need for validation, and the algorithmic management of desire. Juliet B, functioning as a digital interlocutor and an algorithmic voice, makes visible the way contemporary subjectivity is formed within technological environments.The paper concludes that Juliet is not a static literary symbol, but an open dramaturgical template, capable of transforming according to the historical, aesthetic, and cultural needs of each era. From tragic action to a post-tragic voice, and from there to the digital condition, her figure continues to recur because it still expresses the shifting forms of love, loss, desire, and human loneliness."],"dc:identifier":["uoadl:5401113","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5401113"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"],"dc:title":["Διακειμενικότητα: Ιουλιέτα του Σαίξπηρ - Και Ιουλιέτα του Άκη Δήμου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:28Z"}