{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5376262"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5376262","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"«Η αιώνια ακινησία του κακού: χρόνος, βούληση και ηθική παγίωση στον Αυγουστίνο, τον Θωμά Ακινάτη και τον Δάντη»","abstract":"Η παρούσα εργασία διερευνά την έννοια της «αιώνιας ακινησίας του κακού» μέσα από τη συγκριτική μελέτη της σκέψης του Αυγουστίνου Ιππώνος, του Θωμά Ακινάτη και του Ντάντε Αλιγκέρι. Κεντρικά ερωτήματα αποτελούν το πώς η ελεύθερη βούληση, όταν αποκόπτεται από τον χρόνο, ο οποίος λειτουργεί ως χώρος μεταβολής, δύναται να καταλήγει σε μία αμετάβλητη και οριστική κατάσταση, και το πώς το κακό από πράξη μετατρέπεται σε οντολογική στάση ύπαρξης. Στον Αυγουστίνο, το κακό κατανοείται ως στέρηση του αγαθού («privatio boni») και η βούληση ως δύναμη αγάπης που εκτείνεται στον χρόνο, που καθίσταται δυνατή η μετάνοια και η μεταστροφή. Στον Ακινάτη, η μεταφυσική διάκριση μεταξύ χρόνου, αιώνιου και αιωνιότητας θεμελιώνει μία θεωρία παγίωσης της βούλησης όταν παύει η χρονική μεταβολή, δηλαδή μετά τον θάνατο. Αυτή η παύση της διαδοχής ερμηνεύεται ως φανέρωση του τελικού αυτό-καθορισμού της βούλησης, αναδεικνύοντας την υπαρξιακή βαρύτητα της ελευθερίας και τη μεταφυσική διάσταση της ηθικής πράξης. Στον Δάντη, η ποιητική απεικόνιση της κόλασης ως παγωμένης ακινησίας δραματοποιεί τη θεολογική ιδέα της αυτό-παγίωσης της ελεύθερης βούλησης ενώ ταυτόχρονα μέσω του έργου του προστίθεται και το στοιχείο της αιώνιας επανάληψης της επιθυμίας των ψυχών. Δια ταύτα, η μελέτη επικεντρώνεται στη σχέση μεταξύ χρόνου, ελευθερίας και ηθικής παγίωσης, εξετάζοντας το αν η αιώνια κατάσταση των ψυχών συνιστά εξωτερική τιμωρία ή εσωτερική συνέπεια της ίδιας της βούλησης. Η «αιώνια ακινησία του κακού» δεν αποτελεί απλώς μέρος ενός εσχατολογικού δόγματος, αλλά δείκτη για την βαθύτερη κατανόηση της σχέσης μεταξύ χρόνου και ηθικής. Η αιώνια κατάσταση της κόλασης ερμηνεύεται ως τραγική ολοκλήρωση μιας επιλογής που διαμορφώθηκε εντός του χρόνου και παγιώθηκε πέραν αυτού.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία διερευνά την έννοια της «αιώνιας ακινησίας του κακού» μέσα από τη συγκριτική μελέτη της σκέψης του Αυγουστίνου Ιππώνος, του Θωμά Ακινάτη και του Ντάντε Αλιγκέρι. Κεντρικά ερωτήματα αποτελούν το πώς η ελεύθερη βούληση, όταν αποκόπτεται από τον χρόνο, ο οποίος λειτουργεί ως χώρος μεταβολής, δύναται να καταλήγει σε μία αμετάβλητη και οριστική κατάσταση, και το πώς το κακό από πράξη μετατρέπεται σε οντολογική στάση ύπαρξης. Στον Αυγουστίνο, το κακό κατανοείται ως στέρηση του αγαθού («privatio boni») και η βούληση ως δύναμη αγάπης που εκτείνεται στον χρόνο, που καθίσταται δυνατή η μετάνοια και η μεταστροφή. Στον Ακινάτη, η μεταφυσική διάκριση μεταξύ χρόνου, αιώνιου και αιωνιότητας θεμελιώνει μία θεωρία παγίωσης της βούλησης όταν παύει η χρονική μεταβολή, δηλαδή μετά τον θάνατο. Αυτή η παύση της διαδοχής ερμηνεύεται ως φανέρωση του τελικού αυτό-καθορισμού της βούλησης, αναδεικνύοντας την υπαρξιακή βαρύτητα της ελευθερίας και τη μεταφυσική διάσταση της ηθικής πράξης. Στον Δάντη, η ποιητική απεικόνιση της κόλασης ως παγωμένης ακινησίας δραματοποιεί τη θεολογική ιδέα της αυτό-παγίωσης της ελεύθερης βούλησης ενώ ταυτόχρονα μέσω του έργου του προστίθεται και το στοιχείο της αιώνιας επανάληψης της επιθυμίας των ψυχών. Δια ταύτα, η μελέτη επικεντρώνεται στη σχέση μεταξύ χρόνου, ελευθερίας και ηθικής παγίωσης, εξετάζοντας το αν η αιώνια κατάσταση των ψυχών συνιστά εξωτερική τιμωρία ή εσωτερική συνέπεια της ίδιας της βούλησης. Η «αιώνια ακινησία του κακού» δεν αποτελεί απλώς μέρος ενός εσχατολογικού δόγματος, αλλά δείκτη για την βαθύτερη κατανόηση της σχέσης μεταξύ χρόνου και ηθικής. Η αιώνια κατάσταση της κόλασης ερμηνεύεται ως τραγική ολοκλήρωση μιας επιλογής που διαμορφώθηκε εντός του χρόνου και παγιώθηκε πέραν αυτού.","abstract_has_math":false,"creators":["ΜΑΘΙΟΠΟΥΛΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ","MATHIOPOULOU PANAGIOTA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:24Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5376262"],"render_values":[{"text":"uoadl:5376262","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5376262","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΜΑΘΙΟΠΟΥΛΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ","MATHIOPOULOU PANAGIOTA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5376262","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5376262"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία διερευνά την έννοια της «αιώνιας ακινησίας του κακού» μέσα από τη συγκριτική μελέτη της σκέψης του Αυγουστίνου Ιππώνος, του Θωμά Ακινάτη και του Ντάντε Αλιγκέρι. Κεντρικά ερωτήματα αποτελούν το πώς η ελεύθερη βούληση, όταν αποκόπτεται από τον χρόνο, ο οποίος λειτουργεί ως χώρος μεταβολής, δύναται να καταλήγει σε μία αμετάβλητη και οριστική κατάσταση, και το πώς το κακό από πράξη μετατρέπεται σε οντολογική στάση ύπαρξης. Στον Αυγουστίνο, το κακό κατανοείται ως στέρηση του αγαθού («privatio boni») και η βούληση ως δύναμη αγάπης που εκτείνεται στον χρόνο, που καθίσταται δυνατή η μετάνοια και η μεταστροφή. Στον Ακινάτη, η μεταφυσική διάκριση μεταξύ χρόνου, αιώνιου και αιωνιότητας θεμελιώνει μία θεωρία παγίωσης της βούλησης όταν παύει η χρονική μεταβολή, δηλαδή μετά τον θάνατο. Αυτή η παύση της διαδοχής ερμηνεύεται ως φανέρωση του τελικού αυτό-καθορισμού της βούλησης, αναδεικνύοντας την υπαρξιακή βαρύτητα της ελευθερίας και τη μεταφυσική διάσταση της ηθικής πράξης. Στον Δάντη, η ποιητική απεικόνιση της κόλασης ως παγωμένης ακινησίας δραματοποιεί τη θεολογική ιδέα της αυτό-παγίωσης της ελεύθερης βούλησης ενώ ταυτόχρονα μέσω του έργου του προστίθεται και το στοιχείο της αιώνιας επανάληψης της επιθυμίας των ψυχών. Δια ταύτα, η μελέτη επικεντρώνεται στη σχέση μεταξύ χρόνου, ελευθερίας και ηθικής παγίωσης, εξετάζοντας το αν η αιώνια κατάσταση των ψυχών συνιστά εξωτερική τιμωρία ή εσωτερική συνέπεια της ίδιας της βούλησης. Η «αιώνια ακινησία του κακού» δεν αποτελεί απλώς μέρος ενός εσχατολογικού δόγματος, αλλά δείκτη για την βαθύτερη κατανόηση της σχέσης μεταξύ χρόνου και ηθικής. Η αιώνια κατάσταση της κόλασης ερμηνεύεται ως τραγική ολοκλήρωση μιας επιλογής που διαμορφώθηκε εντός του χρόνου και παγιώθηκε πέραν αυτού.","This thesis examines the notion of the “eternal immobility of evil” through a comparative study of Augustine of Hippo, Thomas Aquinas, and Dante Alighieri. Its central questions concern how free will, when separated from time, the realm in which change and transformation occur, can culminate in an unalterable and definitive state, and how evil can be transformed from an act into an ontological condition of existence. In Augustine’s thought, evil is understood as a privation of the good («privatio boni»), while the will is conceived as a movement of love extended in time, within which repentance and moral transformation remain possible. In Aquinas, the metaphysical distinction between time, aeviternity, and eternity grounds a theory of the stabilization of the will once temporal change ceases, that is, after death. This end of temporal change reveals the will’s final act of self-determination, highlighting the existential gravity of freedom and the metaphysical dimension of moral action. In Dante, the poetic representation of Hell as frozen immobility dramatizes the theological and metaphysical idea of freedom becoming self-enclosed and irrevocably fixed, while at the same time, through his work, the element of the eternal repetition of the desire of souls is added. Therefore, the study focuses on the relationship between time, freedom, and moral fixation, examining whether the eternal state of souls constitutes an external punishment or the internal consequence of the will itself. The “eternal immobility of evil” thus emerges not as a simply part of an eschatological doctrine, but as an indicator for a deeper understanding of the relationship between time and morality. The eternal condition of Hell is interpreted as the tragic culmination of a choice formed within time and irrevocably fixed beyond it."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["«Η αιώνια ακινησία του κακού: χρόνος, βούληση και ηθική παγίωση στον Αυγουστίνο, τον Θωμά Ακινάτη και τον Δάντη»"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΜΑΘΙΟΠΟΥΛΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ","MATHIOPOULOU PANAGIOTA"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία διερευνά την έννοια της «αιώνιας ακινησίας του κακού» μέσα από τη συγκριτική μελέτη της σκέψης του Αυγουστίνου Ιππώνος, του Θωμά Ακινάτη και του Ντάντε Αλιγκέρι. Κεντρικά ερωτήματα αποτελούν το πώς η ελεύθερη βούληση, όταν αποκόπτεται από τον χρόνο, ο οποίος λειτουργεί ως χώρος μεταβολής, δύναται να καταλήγει σε μία αμετάβλητη και οριστική κατάσταση, και το πώς το κακό από πράξη μετατρέπεται σε οντολογική στάση ύπαρξης. Στον Αυγουστίνο, το κακό κατανοείται ως στέρηση του αγαθού («privatio boni») και η βούληση ως δύναμη αγάπης που εκτείνεται στον χρόνο, που καθίσταται δυνατή η μετάνοια και η μεταστροφή. Στον Ακινάτη, η μεταφυσική διάκριση μεταξύ χρόνου, αιώνιου και αιωνιότητας θεμελιώνει μία θεωρία παγίωσης της βούλησης όταν παύει η χρονική μεταβολή, δηλαδή μετά τον θάνατο. Αυτή η παύση της διαδοχής ερμηνεύεται ως φανέρωση του τελικού αυτό-καθορισμού της βούλησης, αναδεικνύοντας την υπαρξιακή βαρύτητα της ελευθερίας και τη μεταφυσική διάσταση της ηθικής πράξης. Στον Δάντη, η ποιητική απεικόνιση της κόλασης ως παγωμένης ακινησίας δραματοποιεί τη θεολογική ιδέα της αυτό-παγίωσης της ελεύθερης βούλησης ενώ ταυτόχρονα μέσω του έργου του προστίθεται και το στοιχείο της αιώνιας επανάληψης της επιθυμίας των ψυχών. Δια ταύτα, η μελέτη επικεντρώνεται στη σχέση μεταξύ χρόνου, ελευθερίας και ηθικής παγίωσης, εξετάζοντας το αν η αιώνια κατάσταση των ψυχών συνιστά εξωτερική τιμωρία ή εσωτερική συνέπεια της ίδιας της βούλησης. Η «αιώνια ακινησία του κακού» δεν αποτελεί απλώς μέρος ενός εσχατολογικού δόγματος, αλλά δείκτη για την βαθύτερη κατανόηση της σχέσης μεταξύ χρόνου και ηθικής. Η αιώνια κατάσταση της κόλασης ερμηνεύεται ως τραγική ολοκλήρωση μιας επιλογής που διαμορφώθηκε εντός του χρόνου και παγιώθηκε πέραν αυτού.","This thesis examines the notion of the “eternal immobility of evil” through a comparative study of Augustine of Hippo, Thomas Aquinas, and Dante Alighieri. Its central questions concern how free will, when separated from time, the realm in which change and transformation occur, can culminate in an unalterable and definitive state, and how evil can be transformed from an act into an ontological condition of existence. In Augustine’s thought, evil is understood as a privation of the good («privatio boni»), while the will is conceived as a movement of love extended in time, within which repentance and moral transformation remain possible. In Aquinas, the metaphysical distinction between time, aeviternity, and eternity grounds a theory of the stabilization of the will once temporal change ceases, that is, after death. This end of temporal change reveals the will’s final act of self-determination, highlighting the existential gravity of freedom and the metaphysical dimension of moral action. In Dante, the poetic representation of Hell as frozen immobility dramatizes the theological and metaphysical idea of freedom becoming self-enclosed and irrevocably fixed, while at the same time, through his work, the element of the eternal repetition of the desire of souls is added. Therefore, the study focuses on the relationship between time, freedom, and moral fixation, examining whether the eternal state of souls constitutes an external punishment or the internal consequence of the will itself. The “eternal immobility of evil” thus emerges not as a simply part of an eschatological doctrine, but as an indicator for a deeper understanding of the relationship between time and morality. The eternal condition of Hell is interpreted as the tragic culmination of a choice formed within time and irrevocably fixed beyond it."],"dc:identifier":["uoadl:5376262","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5376262"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["«Η αιώνια ακινησία του κακού: χρόνος, βούληση και ηθική παγίωση στον Αυγουστίνο, τον Θωμά Ακινάτη και τον Δάντη»"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:24Z"}