{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5376024"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5376024","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαγνωστικές μέθοδοι σύγχρονοι και κλασσικότεροι προσέγγισης των ονυχομυκητιάσεων","abstract":"Σκοπός: Η παρούσα εργασία αποσκοπεί στην ολοκληρωμένη αποτύπωση των διαγνωστικών μεθόδων της ονυχομυκητίασης, μέσω βιβλιογραφικής ανασκόπησης, και στη συγκριτική αξιολόγηση τόσο των κλασικών όσο και των σύγχρονων τεχνικών. Η συχνή υποδιάγνωση της νόσου και η ανάγκη για ακριβέστερη ταυτοποίηση των παθογόνων καθιστούν επιτακτική τη διερεύνηση της διαγνωστικής τους αξίας. Μεθοδολογία: Η αναζήτηση πραγματοποιήθηκε στη βάση PubMed για την περίοδο 1980–2025. Συμπεριλήφθηκαν πρωτότυπα ερευνητικά άρθρα στην αγγλική γλώσσα, τα οποία αφορούσαν αποκλειστικά τη διάγνωση ονυχομυκητίασης σε ανθρώπους. Από τα αρχικά ευρήματα, εφαρμόστηκαν διαδοχικά κριτήρια (γλώσσα, είδος μελέτης, αντιστοιχία τίτλου/abstract, είδος δείγματος), με τελική επιλογή 25 μελετών. Αξιολογήθηκαν οι παραδοσιακές μέθοδοι – άμεση μικροσκόπηση, καλλιέργεια και βιοψία – καθώς και οι νεότερες τεχνικές, όπως PCR και παράγωγά της, MALDI-TOF MS, ονυχοσκόπηση, OCT , RCM κα. Αποτελέσματα: Οι κλασικές μέθοδοι παραμένουν θεμελιώδεις λόγω χαμηλού κόστους και ευρείας διαθεσιμότητας, ωστόσο παρουσιάζουν περιορισμούς στην ευαισθησία, στην ταχύτητα και στην ικανότητα ταυτοποίησης. Οι μοριακές και απεικονιστικές τεχνικές επιδεικνύουν σαφώς μεγαλύτερη ακρίβεια, επιτρέπουν την ταχεία αναγνώριση παθογόνων ακόμη και σε «αρνητικά» ή οριακά δείγματα, και παρέχουν νέες διαγνωστικές δυνατότητες. Επιπλέον, η κατανόηση του ρόλου των βιομεμβρανών καταδεικνύει μηχανισμούς αντοχής των μυκήτων και εξηγεί την αποτυχία κλασικών μεθόδων και θεραπειών σε επίμονες λοιμώξεις. Συμπεράσματα: Η παρούσα ανασκόπηση αναδεικνύει ότι, παρά τη μακροχρόνια χρήση τους, οι κλασικές διαγνωστικές μέθοδοι της ονυχομυκητίασης παρουσιάζουν σημαντικούς περιορισμούς ως προς την ευαισθησία, την ειδικότητα και τον χρόνο λήψης αποτελεσμάτων. Η εξέλιξη των σύγχρονων διαγνωστικών τεχνικών —κυρίως των μοριακών μεθόδων, της φασματομετρίας μάζας (MALDI-TOF MS) και των μη επεμβατικών απεικονιστικών τεχνικών— έχει βελτιώσει σημαντικά την ακρίβεια και την ταχύτητα ταυτοποίησης των παθογόνων, προσφέροντας σαφές πλεονέκτημα έναντι των παραδοσιακών μεθόδων. Επιπλέον, η κατανόηση του ρόλου των μυκητιασικών βιομεμβρανών αποτελεί κρίσιμο στοιχείο για την ερμηνεία της θεραπευτικής αντοχής και των περιπτώσεων εμμένουσας νόσου. Η ολοκληρωμένη προσέγγιση, που συνδυάζει τις κλασικές με τις νεότερες διαγνωστικές τεχνικές, προκύπτει ως η πιο αποτελεσματική στρατηγική για ακριβή διάγνωση και στοχευμένη θεραπεία. Συνολικά, η ενσωμάτωση των σύγχρονων εργαλείων σε επικαιροποιημένους διαγνωστικούς αλγορίθμους αποτελεί βασικό βήμα για τη βελτιστοποίηση της κλινικής πρακτικής και την αποτελεσματικότερη διαχείριση της ονυχομυκητίασης.","abstract_html":"Σκοπός: Η παρούσα εργασία αποσκοπεί στην ολοκληρωμένη αποτύπωση των διαγνωστικών μεθόδων της ονυχομυκητίασης, μέσω βιβλιογραφικής ανασκόπησης, και στη συγκριτική αξιολόγηση τόσο των κλασικών όσο και των σύγχρονων τεχνικών. Η συχνή υποδιάγνωση της νόσου και η ανάγκη για ακριβέστερη ταυτοποίηση των παθογόνων καθιστούν επιτακτική τη διερεύνηση της διαγνωστικής τους αξίας. Μεθοδολογία: Η αναζήτηση πραγματοποιήθηκε στη βάση PubMed για την περίοδο 1980–2025. Συμπεριλήφθηκαν πρωτότυπα ερευνητικά άρθρα στην αγγλική γλώσσα, τα οποία αφορούσαν αποκλειστικά τη διάγνωση ονυχομυκητίασης σε ανθρώπους. Από τα αρχικά ευρήματα, εφαρμόστηκαν διαδοχικά κριτήρια (γλώσσα, είδος μελέτης, αντιστοιχία τίτλου/abstract, είδος δείγματος), με τελική επιλογή 25 μελετών. Αξιολογήθηκαν οι παραδοσιακές μέθοδοι – άμεση μικροσκόπηση, καλλιέργεια και βιοψία – καθώς και οι νεότερες τεχνικές, όπως PCR και παράγωγά της, MALDI-TOF MS, ονυχοσκόπηση, OCT , RCM κα. Αποτελέσματα: Οι κλασικές μέθοδοι παραμένουν θεμελιώδεις λόγω χαμηλού κόστους και ευρείας διαθεσιμότητας, ωστόσο παρουσιάζουν περιορισμούς στην ευαισθησία, στην ταχύτητα και στην ικανότητα ταυτοποίησης. Οι μοριακές και απεικονιστικές τεχνικές επιδεικνύουν σαφώς μεγαλύτερη ακρίβεια, επιτρέπουν την ταχεία αναγνώριση παθογόνων ακόμη και σε «αρνητικά» ή οριακά δείγματα, και παρέχουν νέες διαγνωστικές δυνατότητες. Επιπλέον, η κατανόηση του ρόλου των βιομεμβρανών καταδεικνύει μηχανισμούς αντοχής των μυκήτων και εξηγεί την αποτυχία κλασικών μεθόδων και θεραπειών σε επίμονες λοιμώξεις. Συμπεράσματα: Η παρούσα ανασκόπηση αναδεικνύει ότι, παρά τη μακροχρόνια χρήση τους, οι κλασικές διαγνωστικές μέθοδοι της ονυχομυκητίασης παρουσιάζουν σημαντικούς περιορισμούς ως προς την ευαισθησία, την ειδικότητα και τον χρόνο λήψης αποτελεσμάτων. Η εξέλιξη των σύγχρονων διαγνωστικών τεχνικών —κυρίως των μοριακών μεθόδων, της φασματομετρίας μάζας (MALDI-TOF MS) και των μη επεμβατικών απεικονιστικών τεχνικών— έχει βελτιώσει σημαντικά την ακρίβεια και την ταχύτητα ταυτοποίησης των παθογόνων, προσφέροντας σαφές πλεονέκτημα έναντι των παραδοσιακών μεθόδων. Επιπλέον, η κατανόηση του ρόλου των μυκητιασικών βιομεμβρανών αποτελεί κρίσιμο στοιχείο για την ερμηνεία της θεραπευτικής αντοχής και των περιπτώσεων εμμένουσας νόσου. Η ολοκληρωμένη προσέγγιση, που συνδυάζει τις κλασικές με τις νεότερες διαγνωστικές τεχνικές, προκύπτει ως η πιο αποτελεσματική στρατηγική για ακριβή διάγνωση και στοχευμένη θεραπεία. Συνολικά, η ενσωμάτωση των σύγχρονων εργαλείων σε επικαιροποιημένους διαγνωστικούς αλγορίθμους αποτελεί βασικό βήμα για τη βελτιστοποίηση της κλινικής πρακτικής και την αποτελεσματικότερη διαχείριση της ονυχομυκητίασης.","abstract_has_math":false,"creators":["Μακρή Ανδρομάχη Ιωάννα","Makri Andromachi Ioanna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:24Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5376024"],"render_values":[{"text":"uoadl:5376024","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5376024","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μακρή Ανδρομάχη Ιωάννα","Makri Andromachi Ioanna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5376024","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5376024"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Η παρούσα εργασία αποσκοπεί στην ολοκληρωμένη αποτύπωση των διαγνωστικών μεθόδων της ονυχομυκητίασης, μέσω βιβλιογραφικής ανασκόπησης, και στη συγκριτική αξιολόγηση τόσο των κλασικών όσο και των σύγχρονων τεχνικών. Η συχνή υποδιάγνωση της νόσου και η ανάγκη για ακριβέστερη ταυτοποίηση των παθογόνων καθιστούν επιτακτική τη διερεύνηση της διαγνωστικής τους αξίας. Μεθοδολογία: Η αναζήτηση πραγματοποιήθηκε στη βάση PubMed για την περίοδο 1980–2025. Συμπεριλήφθηκαν πρωτότυπα ερευνητικά άρθρα στην αγγλική γλώσσα, τα οποία αφορούσαν αποκλειστικά τη διάγνωση ονυχομυκητίασης σε ανθρώπους. Από τα αρχικά ευρήματα, εφαρμόστηκαν διαδοχικά κριτήρια (γλώσσα, είδος μελέτης, αντιστοιχία τίτλου/abstract, είδος δείγματος), με τελική επιλογή 25 μελετών. Αξιολογήθηκαν οι παραδοσιακές μέθοδοι – άμεση μικροσκόπηση, καλλιέργεια και βιοψία – καθώς και οι νεότερες τεχνικές, όπως PCR και παράγωγά της, MALDI-TOF MS, ονυχοσκόπηση, OCT , RCM κα. Αποτελέσματα: Οι κλασικές μέθοδοι παραμένουν θεμελιώδεις λόγω χαμηλού κόστους και ευρείας διαθεσιμότητας, ωστόσο παρουσιάζουν περιορισμούς στην ευαισθησία, στην ταχύτητα και στην ικανότητα ταυτοποίησης. Οι μοριακές και απεικονιστικές τεχνικές επιδεικνύουν σαφώς μεγαλύτερη ακρίβεια, επιτρέπουν την ταχεία αναγνώριση παθογόνων ακόμη και σε «αρνητικά» ή οριακά δείγματα, και παρέχουν νέες διαγνωστικές δυνατότητες. Επιπλέον, η κατανόηση του ρόλου των βιομεμβρανών καταδεικνύει μηχανισμούς αντοχής των μυκήτων και εξηγεί την αποτυχία κλασικών μεθόδων και θεραπειών σε επίμονες λοιμώξεις. Συμπεράσματα: Η παρούσα ανασκόπηση αναδεικνύει ότι, παρά τη μακροχρόνια χρήση τους, οι κλασικές διαγνωστικές μέθοδοι της ονυχομυκητίασης παρουσιάζουν σημαντικούς περιορισμούς ως προς την ευαισθησία, την ειδικότητα και τον χρόνο λήψης αποτελεσμάτων. Η εξέλιξη των σύγχρονων διαγνωστικών τεχνικών —κυρίως των μοριακών μεθόδων, της φασματομετρίας μάζας (MALDI-TOF MS) και των μη επεμβατικών απεικονιστικών τεχνικών— έχει βελτιώσει σημαντικά την ακρίβεια και την ταχύτητα ταυτοποίησης των παθογόνων, προσφέροντας σαφές πλεονέκτημα έναντι των παραδοσιακών μεθόδων. Επιπλέον, η κατανόηση του ρόλου των μυκητιασικών βιομεμβρανών αποτελεί κρίσιμο στοιχείο για την ερμηνεία της θεραπευτικής αντοχής και των περιπτώσεων εμμένουσας νόσου. Η ολοκληρωμένη προσέγγιση, που συνδυάζει τις κλασικές με τις νεότερες διαγνωστικές τεχνικές, προκύπτει ως η πιο αποτελεσματική στρατηγική για ακριβή διάγνωση και στοχευμένη θεραπεία. Συνολικά, η ενσωμάτωση των σύγχρονων εργαλείων σε επικαιροποιημένους διαγνωστικούς αλγορίθμους αποτελεί βασικό βήμα για τη βελτιστοποίηση της κλινικής πρακτικής και την αποτελεσματικότερη διαχείριση της ονυχομυκητίασης.","Purpose: This study aims to provide a comprehensive overview of the diagnostic methods used in onychomycosis through a literature review, and to comparatively assess both classical and modern diagnostic approaches. Given the frequent underdiagnosis of the disease and the need for precise pathogen identification, an updated evaluation of available techniques is essential. Methods: A structured search was conducted in PubMed for the period 1980–2025. Eligible studies included original research articles written in English, focused exclusively on the diagnosis of onychomycosis in humans. From an initial pool of articles, sequential filtering based on language, study type, title/abstract relevance, and sample type led to the final inclusion of 25 studies. The review examined traditional diagnostic techniques—direct microscopy, fungal culture, and biopsy—alongside newer methods such as PCR and its variations, MALDI-TOF MS, onychoscopy, optical coherence tomography (OCT), reflectance confocal microscopy (RCM), etc. Results: Classical methods remain foundational due to their low cost and widespread availability, yet they are limited by lower sensitivity, slower turnaround times, and insufficient discriminatory capacity. In contrast, molecular and imaging techniques demonstrate markedly superior accuracy, enabling rapid pathogen identification even in “negative” or borderline samples and expanding diagnostic capabilities. Furthermore, contemporary insights into fungal biofilm formation help explain persistent infections and therapeutic failures, highlighting the limitations of traditional techniques. Conclusions: This review highlights that, despite their long-standing use, traditional diagnostic methods for onychomycosis present notable limitations in sensitivity, specificity, and turnaround time. The emergence of modern diagnostic tools —including molecular assays, MALDI-TOF MS, and non-invasive imaging techniques— has substantially enhanced the accuracy and speed of pathogen identification, offering a clear advantage over conventional approaches. Furthermore, understanding the role of fungal biofilms is essential for interpreting therapeutic failure and persistent infections, as biofilm- associated organisms exhibit increased resistance to antifungal agents. An integrated diagnostic strategy that combines classical and advanced methodologies emerges as the most effective approach for achieving precise diagnosis and guiding targeted therapy. Overall, the incorporation of contemporary diagnostic technologies into updated clinical algorithms represents a crucial step toward optimizing clinical practice and improving the management of onychomycosis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαγνωστικές μέθοδοι σύγχρονοι και κλασσικότεροι προσέγγισης των ονυχομυκητιάσεων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μακρή Ανδρομάχη Ιωάννα","Makri Andromachi Ioanna"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Σκοπός: Η παρούσα εργασία αποσκοπεί στην ολοκληρωμένη αποτύπωση των διαγνωστικών μεθόδων της ονυχομυκητίασης, μέσω βιβλιογραφικής ανασκόπησης, και στη συγκριτική αξιολόγηση τόσο των κλασικών όσο και των σύγχρονων τεχνικών. Η συχνή υποδιάγνωση της νόσου και η ανάγκη για ακριβέστερη ταυτοποίηση των παθογόνων καθιστούν επιτακτική τη διερεύνηση της διαγνωστικής τους αξίας. Μεθοδολογία: Η αναζήτηση πραγματοποιήθηκε στη βάση PubMed για την περίοδο 1980–2025. Συμπεριλήφθηκαν πρωτότυπα ερευνητικά άρθρα στην αγγλική γλώσσα, τα οποία αφορούσαν αποκλειστικά τη διάγνωση ονυχομυκητίασης σε ανθρώπους. Από τα αρχικά ευρήματα, εφαρμόστηκαν διαδοχικά κριτήρια (γλώσσα, είδος μελέτης, αντιστοιχία τίτλου/abstract, είδος δείγματος), με τελική επιλογή 25 μελετών. Αξιολογήθηκαν οι παραδοσιακές μέθοδοι – άμεση μικροσκόπηση, καλλιέργεια και βιοψία – καθώς και οι νεότερες τεχνικές, όπως PCR και παράγωγά της, MALDI-TOF MS, ονυχοσκόπηση, OCT , RCM κα. Αποτελέσματα: Οι κλασικές μέθοδοι παραμένουν θεμελιώδεις λόγω χαμηλού κόστους και ευρείας διαθεσιμότητας, ωστόσο παρουσιάζουν περιορισμούς στην ευαισθησία, στην ταχύτητα και στην ικανότητα ταυτοποίησης. Οι μοριακές και απεικονιστικές τεχνικές επιδεικνύουν σαφώς μεγαλύτερη ακρίβεια, επιτρέπουν την ταχεία αναγνώριση παθογόνων ακόμη και σε «αρνητικά» ή οριακά δείγματα, και παρέχουν νέες διαγνωστικές δυνατότητες. Επιπλέον, η κατανόηση του ρόλου των βιομεμβρανών καταδεικνύει μηχανισμούς αντοχής των μυκήτων και εξηγεί την αποτυχία κλασικών μεθόδων και θεραπειών σε επίμονες λοιμώξεις. Συμπεράσματα: Η παρούσα ανασκόπηση αναδεικνύει ότι, παρά τη μακροχρόνια χρήση τους, οι κλασικές διαγνωστικές μέθοδοι της ονυχομυκητίασης παρουσιάζουν σημαντικούς περιορισμούς ως προς την ευαισθησία, την ειδικότητα και τον χρόνο λήψης αποτελεσμάτων. Η εξέλιξη των σύγχρονων διαγνωστικών τεχνικών —κυρίως των μοριακών μεθόδων, της φασματομετρίας μάζας (MALDI-TOF MS) και των μη επεμβατικών απεικονιστικών τεχνικών— έχει βελτιώσει σημαντικά την ακρίβεια και την ταχύτητα ταυτοποίησης των παθογόνων, προσφέροντας σαφές πλεονέκτημα έναντι των παραδοσιακών μεθόδων. Επιπλέον, η κατανόηση του ρόλου των μυκητιασικών βιομεμβρανών αποτελεί κρίσιμο στοιχείο για την ερμηνεία της θεραπευτικής αντοχής και των περιπτώσεων εμμένουσας νόσου. Η ολοκληρωμένη προσέγγιση, που συνδυάζει τις κλασικές με τις νεότερες διαγνωστικές τεχνικές, προκύπτει ως η πιο αποτελεσματική στρατηγική για ακριβή διάγνωση και στοχευμένη θεραπεία. Συνολικά, η ενσωμάτωση των σύγχρονων εργαλείων σε επικαιροποιημένους διαγνωστικούς αλγορίθμους αποτελεί βασικό βήμα για τη βελτιστοποίηση της κλινικής πρακτικής και την αποτελεσματικότερη διαχείριση της ονυχομυκητίασης.","Purpose: This study aims to provide a comprehensive overview of the diagnostic methods used in onychomycosis through a literature review, and to comparatively assess both classical and modern diagnostic approaches. Given the frequent underdiagnosis of the disease and the need for precise pathogen identification, an updated evaluation of available techniques is essential. Methods: A structured search was conducted in PubMed for the period 1980–2025. Eligible studies included original research articles written in English, focused exclusively on the diagnosis of onychomycosis in humans. From an initial pool of articles, sequential filtering based on language, study type, title/abstract relevance, and sample type led to the final inclusion of 25 studies. The review examined traditional diagnostic techniques—direct microscopy, fungal culture, and biopsy—alongside newer methods such as PCR and its variations, MALDI-TOF MS, onychoscopy, optical coherence tomography (OCT), reflectance confocal microscopy (RCM), etc. Results: Classical methods remain foundational due to their low cost and widespread availability, yet they are limited by lower sensitivity, slower turnaround times, and insufficient discriminatory capacity. In contrast, molecular and imaging techniques demonstrate markedly superior accuracy, enabling rapid pathogen identification even in “negative” or borderline samples and expanding diagnostic capabilities. Furthermore, contemporary insights into fungal biofilm formation help explain persistent infections and therapeutic failures, highlighting the limitations of traditional techniques. Conclusions: This review highlights that, despite their long-standing use, traditional diagnostic methods for onychomycosis present notable limitations in sensitivity, specificity, and turnaround time. The emergence of modern diagnostic tools —including molecular assays, MALDI-TOF MS, and non-invasive imaging techniques— has substantially enhanced the accuracy and speed of pathogen identification, offering a clear advantage over conventional approaches. Furthermore, understanding the role of fungal biofilms is essential for interpreting therapeutic failure and persistent infections, as biofilm- associated organisms exhibit increased resistance to antifungal agents. An integrated diagnostic strategy that combines classical and advanced methodologies emerges as the most effective approach for achieving precise diagnosis and guiding targeted therapy. Overall, the incorporation of contemporary diagnostic technologies into updated clinical algorithms represents a crucial step toward optimizing clinical practice and improving the management of onychomycosis."],"dc:identifier":["uoadl:5376024","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5376024"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διαγνωστικές μέθοδοι σύγχρονοι και κλασσικότεροι προσέγγισης των ονυχομυκητιάσεων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:24Z"}