{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5375309"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5375309","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Virtual autopsy: Μπορεί να αντικαταστήσει τη συμβατική νεκροψία-νεκροτομή; Σύγκριση της αποτελεσματικότητας των ελάχιστα ή μη επεμβατικών απεικονιστικών μεθόδων με την κλασική νεκροτομή για τον προσδιορισμό της αιτίας θανάτου / Virtual autopsy: Can it replace the conventional autopsy? A comparative evaluation of the effectiveness of minimally or non-invasive imaging modalities versus conventional autopsy in determining the cause of death","abstract":"Η νεκροψία–νεκροτομή αποτελεί διαχρονικά τη μέθοδο αναφοράς για τον προσδιορισμό της αιτίας θανάτου, τόσο σε κλινικό όσο και σε ιατροδικαστικό πλαίσιο. Ωστόσο, τα τελευταία έτη παρατηρείται διεθνώς σημαντική μείωση των ποσοστών διενέργειάς της, λόγω ηθικών, θρησκευτικών, κοινωνικών και πρακτικών παραμέτρων, καθώς και λόγω της επεμβατικής φύσης της διαδικασίας. Η ανάγκη για λιγότερο παρεμβατικές προσεγγίσεις οδήγησε στην ανάπτυξη της μεταθανάτιας απεικόνισης, με κύριες τεχνικές τη μεταθανάτια υπολογιστική τομογραφία (PMCT), τη μεταθανάτια μαγνητική τομογραφία (PMMRI) και τη μεταθανάτια αξονική αγγειογραφία (PMCTA). Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση του κατά πόσο οι ανωτέρω απεικονιστικές ή ελάχιστα επεμβατικές μέθοδοι μπορούν να αποδώσουν με ακρίβεια την κύρια αιτία θανάτου, σε σύγκριση με τη συμβατική νεκροψία–νεκροτομή, και εάν δύνανται μελλοντικά να λειτουργήσουν ως εναλλακτική αυτής. Πραγματοποιήθηκε συγκριτική βιβλιογραφική ανασκόπηση μελετών που αξιολόγησαν τη διαγνωστική τους επίδοση μέσω δεικτών όπως η ευαισθησία, η ειδικότητα και ο συντελεστής συμφωνίας κ. Τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι κάθε απεικονιστική μέθοδος παρουσιάζει υψηλή διαγνωστική ακρίβεια σε συγκεκριμένες κατηγορίες ευρημάτων, όπως τραυματικές κακώσεις, μεγάλες αιμορραγίες ή καρδιαγγειακές βλάβες. Παρά ταύτα, καμία μέθοδος δεν εμφανίζει καθολική υπεροχή ούτε επαρκή διαγνωστική ακρίβεια ώστε να υποκαταστήσει πλήρως τη νεκροψία–νεκροτομή. Συνεπώς, η μεταθανάτια απεικόνιση φαίνεται να λειτουργεί επί του παρόντος συμπληρωματικά, ενισχύοντας και όχι αντικαθιστώντας τη συμβατική διερεύνηση του θανάτου.","abstract_html":"Η νεκροψία–νεκροτομή αποτελεί διαχρονικά τη μέθοδο αναφοράς για τον προσδιορισμό της αιτίας θανάτου, τόσο σε κλινικό όσο και σε ιατροδικαστικό πλαίσιο. Ωστόσο, τα τελευταία έτη παρατηρείται διεθνώς σημαντική μείωση των ποσοστών διενέργειάς της, λόγω ηθικών, θρησκευτικών, κοινωνικών και πρακτικών παραμέτρων, καθώς και λόγω της επεμβατικής φύσης της διαδικασίας. Η ανάγκη για λιγότερο παρεμβατικές προσεγγίσεις οδήγησε στην ανάπτυξη της μεταθανάτιας απεικόνισης, με κύριες τεχνικές τη μεταθανάτια υπολογιστική τομογραφία (PMCT), τη μεταθανάτια μαγνητική τομογραφία (PMMRI) και τη μεταθανάτια αξονική αγγειογραφία (PMCTA). Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση του κατά πόσο οι ανωτέρω απεικονιστικές ή ελάχιστα επεμβατικές μέθοδοι μπορούν να αποδώσουν με ακρίβεια την κύρια αιτία θανάτου, σε σύγκριση με τη συμβατική νεκροψία–νεκροτομή, και εάν δύνανται μελλοντικά να λειτουργήσουν ως εναλλακτική αυτής. Πραγματοποιήθηκε συγκριτική βιβλιογραφική ανασκόπηση μελετών που αξιολόγησαν τη διαγνωστική τους επίδοση μέσω δεικτών όπως η ευαισθησία, η ειδικότητα και ο συντελεστής συμφωνίας κ. Τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι κάθε απεικονιστική μέθοδος παρουσιάζει υψηλή διαγνωστική ακρίβεια σε συγκεκριμένες κατηγορίες ευρημάτων, όπως τραυματικές κακώσεις, μεγάλες αιμορραγίες ή καρδιαγγειακές βλάβες. Παρά ταύτα, καμία μέθοδος δεν εμφανίζει καθολική υπεροχή ούτε επαρκή διαγνωστική ακρίβεια ώστε να υποκαταστήσει πλήρως τη νεκροψία–νεκροτομή. Συνεπώς, η μεταθανάτια απεικόνιση φαίνεται να λειτουργεί επί του παρόντος συμπληρωματικά, ενισχύοντας και όχι αντικαθιστώντας τη συμβατική διερεύνηση του θανάτου.","abstract_has_math":false,"creators":["Σδούγκου Δήμητρα","Sdougkou Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:23Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5375309"],"render_values":[{"text":"uoadl:5375309","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5375309","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σδούγκου Δήμητρα","Sdougkou Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5375309","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5375309"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η νεκροψία–νεκροτομή αποτελεί διαχρονικά τη μέθοδο αναφοράς για τον προσδιορισμό της αιτίας θανάτου, τόσο σε κλινικό όσο και σε ιατροδικαστικό πλαίσιο. Ωστόσο, τα τελευταία έτη παρατηρείται διεθνώς σημαντική μείωση των ποσοστών διενέργειάς της, λόγω ηθικών, θρησκευτικών, κοινωνικών και πρακτικών παραμέτρων, καθώς και λόγω της επεμβατικής φύσης της διαδικασίας. Η ανάγκη για λιγότερο παρεμβατικές προσεγγίσεις οδήγησε στην ανάπτυξη της μεταθανάτιας απεικόνισης, με κύριες τεχνικές τη μεταθανάτια υπολογιστική τομογραφία (PMCT), τη μεταθανάτια μαγνητική τομογραφία (PMMRI) και τη μεταθανάτια αξονική αγγειογραφία (PMCTA). Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση του κατά πόσο οι ανωτέρω απεικονιστικές ή ελάχιστα επεμβατικές μέθοδοι μπορούν να αποδώσουν με ακρίβεια την κύρια αιτία θανάτου, σε σύγκριση με τη συμβατική νεκροψία–νεκροτομή, και εάν δύνανται μελλοντικά να λειτουργήσουν ως εναλλακτική αυτής. Πραγματοποιήθηκε συγκριτική βιβλιογραφική ανασκόπηση μελετών που αξιολόγησαν τη διαγνωστική τους επίδοση μέσω δεικτών όπως η ευαισθησία, η ειδικότητα και ο συντελεστής συμφωνίας κ. Τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι κάθε απεικονιστική μέθοδος παρουσιάζει υψηλή διαγνωστική ακρίβεια σε συγκεκριμένες κατηγορίες ευρημάτων, όπως τραυματικές κακώσεις, μεγάλες αιμορραγίες ή καρδιαγγειακές βλάβες. Παρά ταύτα, καμία μέθοδος δεν εμφανίζει καθολική υπεροχή ούτε επαρκή διαγνωστική ακρίβεια ώστε να υποκαταστήσει πλήρως τη νεκροψία–νεκροτομή. Συνεπώς, η μεταθανάτια απεικόνιση φαίνεται να λειτουργεί επί του παρόντος συμπληρωματικά, ενισχύοντας και όχι αντικαθιστώντας τη συμβατική διερεύνηση του θανάτου.","Conventional autopsy remains the gold standard for determining the cause of death in both clinical and forensic practice. However, in recent decades, autopsy rates have declined worldwide due to ethical, religious, social, and logistical considerations, as well as the inherently invasive nature of the procedure. The need for less invasive approaches has led to the development of post-mortem imaging techniques, primarily post-mortem computed tomography (PMCT), post-mortem magnetic resonance imaging (PMMRI), and post-mortem CT angiography (PMCTA). The aim of the present study was to investigate whether these minimally or non-invasive imaging methods can accurately determine the primary cause of death in comparison with conventional autopsy, and to assess their potential to act as alternative diagnostic tools. A comparative literature review was conducted, focusing on studies evaluating diagnostic performance through measures such as sensitivity, specificity, and kappa agreement coefficients. The findings indicate that each imaging modality demonstrates high diagnostic accuracy in specific categories of findings, including traumatic injuries, major hemorrhages, and certain cardiovascular conditions. Nevertheless, none of the examined methods consistently achieves comprehensive diagnostic accuracy across all categories of death. At present, post-mortem imaging cannot fully replace conventional autopsy as the reference standard. Instead, it appears to function primarily as a complementary tool, enhancing the overall diagnostic process rather than substituting the traditional autopsy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Virtual autopsy: Μπορεί να αντικαταστήσει τη συμβατική νεκροψία-νεκροτομή; Σύγκριση της αποτελεσματικότητας των ελάχιστα ή μη επεμβατικών απεικονιστικών μεθόδων με την κλασική νεκροτομή για τον προσδιορισμό της αιτίας θανάτου / Virtual autopsy: Can it replace the conventional autopsy? A comparative evaluation of the effectiveness of minimally or non-invasive imaging modalities versus conventional autopsy in determining the cause of death"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σδούγκου Δήμητρα","Sdougkou Dimitra"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η νεκροψία–νεκροτομή αποτελεί διαχρονικά τη μέθοδο αναφοράς για τον προσδιορισμό της αιτίας θανάτου, τόσο σε κλινικό όσο και σε ιατροδικαστικό πλαίσιο. Ωστόσο, τα τελευταία έτη παρατηρείται διεθνώς σημαντική μείωση των ποσοστών διενέργειάς της, λόγω ηθικών, θρησκευτικών, κοινωνικών και πρακτικών παραμέτρων, καθώς και λόγω της επεμβατικής φύσης της διαδικασίας. Η ανάγκη για λιγότερο παρεμβατικές προσεγγίσεις οδήγησε στην ανάπτυξη της μεταθανάτιας απεικόνισης, με κύριες τεχνικές τη μεταθανάτια υπολογιστική τομογραφία (PMCT), τη μεταθανάτια μαγνητική τομογραφία (PMMRI) και τη μεταθανάτια αξονική αγγειογραφία (PMCTA). Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση του κατά πόσο οι ανωτέρω απεικονιστικές ή ελάχιστα επεμβατικές μέθοδοι μπορούν να αποδώσουν με ακρίβεια την κύρια αιτία θανάτου, σε σύγκριση με τη συμβατική νεκροψία–νεκροτομή, και εάν δύνανται μελλοντικά να λειτουργήσουν ως εναλλακτική αυτής. Πραγματοποιήθηκε συγκριτική βιβλιογραφική ανασκόπηση μελετών που αξιολόγησαν τη διαγνωστική τους επίδοση μέσω δεικτών όπως η ευαισθησία, η ειδικότητα και ο συντελεστής συμφωνίας κ. Τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι κάθε απεικονιστική μέθοδος παρουσιάζει υψηλή διαγνωστική ακρίβεια σε συγκεκριμένες κατηγορίες ευρημάτων, όπως τραυματικές κακώσεις, μεγάλες αιμορραγίες ή καρδιαγγειακές βλάβες. Παρά ταύτα, καμία μέθοδος δεν εμφανίζει καθολική υπεροχή ούτε επαρκή διαγνωστική ακρίβεια ώστε να υποκαταστήσει πλήρως τη νεκροψία–νεκροτομή. Συνεπώς, η μεταθανάτια απεικόνιση φαίνεται να λειτουργεί επί του παρόντος συμπληρωματικά, ενισχύοντας και όχι αντικαθιστώντας τη συμβατική διερεύνηση του θανάτου.","Conventional autopsy remains the gold standard for determining the cause of death in both clinical and forensic practice. However, in recent decades, autopsy rates have declined worldwide due to ethical, religious, social, and logistical considerations, as well as the inherently invasive nature of the procedure. The need for less invasive approaches has led to the development of post-mortem imaging techniques, primarily post-mortem computed tomography (PMCT), post-mortem magnetic resonance imaging (PMMRI), and post-mortem CT angiography (PMCTA). The aim of the present study was to investigate whether these minimally or non-invasive imaging methods can accurately determine the primary cause of death in comparison with conventional autopsy, and to assess their potential to act as alternative diagnostic tools. A comparative literature review was conducted, focusing on studies evaluating diagnostic performance through measures such as sensitivity, specificity, and kappa agreement coefficients. The findings indicate that each imaging modality demonstrates high diagnostic accuracy in specific categories of findings, including traumatic injuries, major hemorrhages, and certain cardiovascular conditions. Nevertheless, none of the examined methods consistently achieves comprehensive diagnostic accuracy across all categories of death. At present, post-mortem imaging cannot fully replace conventional autopsy as the reference standard. Instead, it appears to function primarily as a complementary tool, enhancing the overall diagnostic process rather than substituting the traditional autopsy."],"dc:identifier":["uoadl:5375309","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5375309"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Virtual autopsy: Μπορεί να αντικαταστήσει τη συμβατική νεκροψία-νεκροτομή; Σύγκριση της αποτελεσματικότητας των ελάχιστα ή μη επεμβατικών απεικονιστικών μεθόδων με την κλασική νεκροτομή για τον προσδιορισμό της αιτίας θανάτου / Virtual autopsy: Can it replace the conventional autopsy? A comparative evaluation of the effectiveness of minimally or non-invasive imaging modalities versus conventional autopsy in determining the cause of death"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:23Z"}