{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5375303"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5375303","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Βιβλιογραφική ανασκόπηση χορήγησης οσιμερτινίμπης σε ασθενείς με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα και θετικές μοριακές μεταλλάξεις EGFR/ Literature review of osimertinib administration in patients with non-small cell lung cancer and positive EGFR molecular mutations","abstract":"Ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα παραμένει νόσημα με υψηλή θνησιμότητα, ενώ η αναγνώριση ενεργοποιητικών μεταλλάξεων του EGFR έχει μετατοπίσει τη θεραπεία προς στοχευμένες επιλογές σε όλα τα θεραπευτικά στάδια συνολικά. Σκοπός της εργασίας ήταν η συστηματική αποτίμηση της κλινικής αξίας της οσιμερτινίμπης σε ασθενείς με EGFR-μεταλλαγμένο ΜΜΚΠ, στην πρώτη γραμμή, στην επικουρική χορήγηση και ως εδραίωση μετά οριστική χημειοακτινοθεραπεία, με έμφαση στην αποτελεσματικότητα, στην ενδοκράνια νόσο, στην ασφάλεια και στην αλληλουχία μετά από πρόοδο. Τα δεδομένα από μελέτες φάσης ΙΙΙ υποστηρίζουν υπεροχή της οσιμερτινίμπης έναντι παλαιότερων EGFR-TKIs ως προς PFS και OS, καθώς και καλύτερο έλεγχο εγκεφαλικών μεταστάσεων. Η προσθήκη πλατίνας–πεμετρεξέδης στην πρώτη γραμμή παρατείνει περαιτέρω την PFS, με τίμημα αυξημένη τοξικότητα και μεγαλύτερη ανάγκη υποστηρικτικής φροντίδας. Στην επικουρική ρύθμιση μετά ριζική εκτομή και στο ανεγχείρητο στάδιο ΙΙΙ ως εδραίωση καταγράφεται σημαντική μείωση κινδύνου υποτροπής, με ειδικό ενδιαφέρον για τα πρότυπα υποτροπής στο ΚΝΣ. Μετά από πρόοδο, η αντοχή εμφανίζεται ετερογενής, άρα απαιτείται επανέλεγχος με ιστική ή υγρή βιοψία και εξατομικευμένη επιλογή δεύτερης γραμμής. Επειδή η ανοσοθεραπεία έχει περιορισμένη αποτελεσματικότητα στο EGFR-οδηγούμενο νόσημα και μπορεί να επιβαρύνει την ασφάλεια σε αλληλουχίες με TKIs, η λήψη αποφάσεων πρέπει να στηρίζεται σε σαφή μοριακά δεδομένα και σε κλινικά τελικά σημεία. Συνολικά, η οσιμερτινίμπη αποτελεί κεντρικό άξονα θεραπείας, υπό την προϋπόθεση έγκαιρου μοριακού ελέγχου, οργανωμένης παρακολούθησης και προγραμματισμού στρατηγικής μετά την εξέλιξη.","abstract_html":"Ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα παραμένει νόσημα με υψηλή θνησιμότητα, ενώ η αναγνώριση ενεργοποιητικών μεταλλάξεων του EGFR έχει μετατοπίσει τη θεραπεία προς στοχευμένες επιλογές σε όλα τα θεραπευτικά στάδια συνολικά. Σκοπός της εργασίας ήταν η συστηματική αποτίμηση της κλινικής αξίας της οσιμερτινίμπης σε ασθενείς με EGFR-μεταλλαγμένο ΜΜΚΠ, στην πρώτη γραμμή, στην επικουρική χορήγηση και ως εδραίωση μετά οριστική χημειοακτινοθεραπεία, με έμφαση στην αποτελεσματικότητα, στην ενδοκράνια νόσο, στην ασφάλεια και στην αλληλουχία μετά από πρόοδο. Τα δεδομένα από μελέτες φάσης ΙΙΙ υποστηρίζουν υπεροχή της οσιμερτινίμπης έναντι παλαιότερων EGFR-TKIs ως προς PFS και OS, καθώς και καλύτερο έλεγχο εγκεφαλικών μεταστάσεων. Η προσθήκη πλατίνας–πεμετρεξέδης στην πρώτη γραμμή παρατείνει περαιτέρω την PFS, με τίμημα αυξημένη τοξικότητα και μεγαλύτερη ανάγκη υποστηρικτικής φροντίδας. Στην επικουρική ρύθμιση μετά ριζική εκτομή και στο ανεγχείρητο στάδιο ΙΙΙ ως εδραίωση καταγράφεται σημαντική μείωση κινδύνου υποτροπής, με ειδικό ενδιαφέρον για τα πρότυπα υποτροπής στο ΚΝΣ. Μετά από πρόοδο, η αντοχή εμφανίζεται ετερογενής, άρα απαιτείται επανέλεγχος με ιστική ή υγρή βιοψία και εξατομικευμένη επιλογή δεύτερης γραμμής. Επειδή η ανοσοθεραπεία έχει περιορισμένη αποτελεσματικότητα στο EGFR-οδηγούμενο νόσημα και μπορεί να επιβαρύνει την ασφάλεια σε αλληλουχίες με TKIs, η λήψη αποφάσεων πρέπει να στηρίζεται σε σαφή μοριακά δεδομένα και σε κλινικά τελικά σημεία. Συνολικά, η οσιμερτινίμπη αποτελεί κεντρικό άξονα θεραπείας, υπό την προϋπόθεση έγκαιρου μοριακού ελέγχου, οργανωμένης παρακολούθησης και προγραμματισμού στρατηγικής μετά την εξέλιξη.","abstract_has_math":false,"creators":["Δαμακούδη Εριέττα","Damakoudi Erietta"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:23Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5375303"],"render_values":[{"text":"uoadl:5375303","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5375303","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δαμακούδη Εριέττα","Damakoudi Erietta"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5375303","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5375303"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα παραμένει νόσημα με υψηλή θνησιμότητα, ενώ η αναγνώριση ενεργοποιητικών μεταλλάξεων του EGFR έχει μετατοπίσει τη θεραπεία προς στοχευμένες επιλογές σε όλα τα θεραπευτικά στάδια συνολικά. Σκοπός της εργασίας ήταν η συστηματική αποτίμηση της κλινικής αξίας της οσιμερτινίμπης σε ασθενείς με EGFR-μεταλλαγμένο ΜΜΚΠ, στην πρώτη γραμμή, στην επικουρική χορήγηση και ως εδραίωση μετά οριστική χημειοακτινοθεραπεία, με έμφαση στην αποτελεσματικότητα, στην ενδοκράνια νόσο, στην ασφάλεια και στην αλληλουχία μετά από πρόοδο. Τα δεδομένα από μελέτες φάσης ΙΙΙ υποστηρίζουν υπεροχή της οσιμερτινίμπης έναντι παλαιότερων EGFR-TKIs ως προς PFS και OS, καθώς και καλύτερο έλεγχο εγκεφαλικών μεταστάσεων. Η προσθήκη πλατίνας–πεμετρεξέδης στην πρώτη γραμμή παρατείνει περαιτέρω την PFS, με τίμημα αυξημένη τοξικότητα και μεγαλύτερη ανάγκη υποστηρικτικής φροντίδας. Στην επικουρική ρύθμιση μετά ριζική εκτομή και στο ανεγχείρητο στάδιο ΙΙΙ ως εδραίωση καταγράφεται σημαντική μείωση κινδύνου υποτροπής, με ειδικό ενδιαφέρον για τα πρότυπα υποτροπής στο ΚΝΣ. Μετά από πρόοδο, η αντοχή εμφανίζεται ετερογενής, άρα απαιτείται επανέλεγχος με ιστική ή υγρή βιοψία και εξατομικευμένη επιλογή δεύτερης γραμμής. Επειδή η ανοσοθεραπεία έχει περιορισμένη αποτελεσματικότητα στο EGFR-οδηγούμενο νόσημα και μπορεί να επιβαρύνει την ασφάλεια σε αλληλουχίες με TKIs, η λήψη αποφάσεων πρέπει να στηρίζεται σε σαφή μοριακά δεδομένα και σε κλινικά τελικά σημεία. Συνολικά, η οσιμερτινίμπη αποτελεί κεντρικό άξονα θεραπείας, υπό την προϋπόθεση έγκαιρου μοριακού ελέγχου, οργανωμένης παρακολούθησης και προγραμματισμού στρατηγικής μετά την εξέλιξη.","Non-small Cell Lung Cancer remains a disease with high mortality, while the identification of activating EGFR Mutations has shifted treatment toward targeted therapeutic options across all stages of care. The aim of this study was the systematic evaluation of the clinical value of Osimertinib in patients with EGFR-mutated NSCLC, in the first-line setting, in adjuvant administration, and as consolidation therapy following definitive chemoradiotherapy, with emphasis on efficacy, intracranial disease control, safety, and sequencing after progression. Data from phase III studies support the superiority of osimertinib over earlier EGFR-TKIs in terms of progression-free survival (PFS) and overall survival (OS), as well as improved control of brain metastases. The addition of platinum–pemetrexed in the first-line setting further prolongs PFS, at the cost of increased toxicity and a greater need for supportive care. In the adjuvant setting after radical resection and in unresectable stage III disease as consolidation therapy, a significant reduction in the risk of recurrence has been observed, with particular interest in patterns of central nervous system (CNS) relapse. Following progression, resistance appears heterogeneous; therefore, reassessment with tissue or liquid biopsy and individualized second-line treatment selection are required. Because immunotherapy demonstrates limited efficacy in EGFR-driven disease and may adversely affect safety in sequences involving TKIs, decision-making should be based on clear molecular data and clinical endpoints. Overall, osimertinib represents a central pillar of treatment, provided that timely molecular testing, structured monitoring, and strategic planning after disease progression are ensured."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Βιβλιογραφική ανασκόπηση χορήγησης οσιμερτινίμπης σε ασθενείς με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα και θετικές μοριακές μεταλλάξεις EGFR/ Literature review of osimertinib administration in patients with non-small cell lung cancer and positive EGFR molecular mutations"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δαμακούδη Εριέττα","Damakoudi Erietta"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα παραμένει νόσημα με υψηλή θνησιμότητα, ενώ η αναγνώριση ενεργοποιητικών μεταλλάξεων του EGFR έχει μετατοπίσει τη θεραπεία προς στοχευμένες επιλογές σε όλα τα θεραπευτικά στάδια συνολικά. Σκοπός της εργασίας ήταν η συστηματική αποτίμηση της κλινικής αξίας της οσιμερτινίμπης σε ασθενείς με EGFR-μεταλλαγμένο ΜΜΚΠ, στην πρώτη γραμμή, στην επικουρική χορήγηση και ως εδραίωση μετά οριστική χημειοακτινοθεραπεία, με έμφαση στην αποτελεσματικότητα, στην ενδοκράνια νόσο, στην ασφάλεια και στην αλληλουχία μετά από πρόοδο. Τα δεδομένα από μελέτες φάσης ΙΙΙ υποστηρίζουν υπεροχή της οσιμερτινίμπης έναντι παλαιότερων EGFR-TKIs ως προς PFS και OS, καθώς και καλύτερο έλεγχο εγκεφαλικών μεταστάσεων. Η προσθήκη πλατίνας–πεμετρεξέδης στην πρώτη γραμμή παρατείνει περαιτέρω την PFS, με τίμημα αυξημένη τοξικότητα και μεγαλύτερη ανάγκη υποστηρικτικής φροντίδας. Στην επικουρική ρύθμιση μετά ριζική εκτομή και στο ανεγχείρητο στάδιο ΙΙΙ ως εδραίωση καταγράφεται σημαντική μείωση κινδύνου υποτροπής, με ειδικό ενδιαφέρον για τα πρότυπα υποτροπής στο ΚΝΣ. Μετά από πρόοδο, η αντοχή εμφανίζεται ετερογενής, άρα απαιτείται επανέλεγχος με ιστική ή υγρή βιοψία και εξατομικευμένη επιλογή δεύτερης γραμμής. Επειδή η ανοσοθεραπεία έχει περιορισμένη αποτελεσματικότητα στο EGFR-οδηγούμενο νόσημα και μπορεί να επιβαρύνει την ασφάλεια σε αλληλουχίες με TKIs, η λήψη αποφάσεων πρέπει να στηρίζεται σε σαφή μοριακά δεδομένα και σε κλινικά τελικά σημεία. Συνολικά, η οσιμερτινίμπη αποτελεί κεντρικό άξονα θεραπείας, υπό την προϋπόθεση έγκαιρου μοριακού ελέγχου, οργανωμένης παρακολούθησης και προγραμματισμού στρατηγικής μετά την εξέλιξη.","Non-small Cell Lung Cancer remains a disease with high mortality, while the identification of activating EGFR Mutations has shifted treatment toward targeted therapeutic options across all stages of care. The aim of this study was the systematic evaluation of the clinical value of Osimertinib in patients with EGFR-mutated NSCLC, in the first-line setting, in adjuvant administration, and as consolidation therapy following definitive chemoradiotherapy, with emphasis on efficacy, intracranial disease control, safety, and sequencing after progression. Data from phase III studies support the superiority of osimertinib over earlier EGFR-TKIs in terms of progression-free survival (PFS) and overall survival (OS), as well as improved control of brain metastases. The addition of platinum–pemetrexed in the first-line setting further prolongs PFS, at the cost of increased toxicity and a greater need for supportive care. In the adjuvant setting after radical resection and in unresectable stage III disease as consolidation therapy, a significant reduction in the risk of recurrence has been observed, with particular interest in patterns of central nervous system (CNS) relapse. Following progression, resistance appears heterogeneous; therefore, reassessment with tissue or liquid biopsy and individualized second-line treatment selection are required. Because immunotherapy demonstrates limited efficacy in EGFR-driven disease and may adversely affect safety in sequences involving TKIs, decision-making should be based on clear molecular data and clinical endpoints. Overall, osimertinib represents a central pillar of treatment, provided that timely molecular testing, structured monitoring, and strategic planning after disease progression are ensured."],"dc:identifier":["uoadl:5375303","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5375303"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Βιβλιογραφική ανασκόπηση χορήγησης οσιμερτινίμπης σε ασθενείς με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα και θετικές μοριακές μεταλλάξεις EGFR/ Literature review of osimertinib administration in patients with non-small cell lung cancer and positive EGFR molecular mutations"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:23Z"}