{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5375259"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5375259","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σχεδιασμός, Ανάπτυξη και Μελέτη Λυοτροπικών Υγρών Κρυστάλλων για την Ενσωμάτωση του Νικοτιναμίδο-Αδενινο-Δινουκλετοτιδίου (NAD+)","abstract":"Στα πλαίσια αντιμετώπισης των περιορισμών που παρουσιάζουν οι συμβατικοί τρόποι χορήγησης φαρμάκων, η νανοτεχνολογία φαίνεται να αποκτά ολοένα και περισσότερο επιστημονικό ενδιαφέρον, τόσο από την άποψη της διάγνωσης, όσο και από την πλευρά της θεραπείας διαφόρων ασθενειών. Ανάλογα το δομικό υλικό από το οποίο αποτελούνται οι νανοφορείς χωρίζονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: ανόργανους (μεταλλικά νανοσωματίδια, νανοσωλήνες άνθρακα), πολυμερικούς και λιπιδικούς (λιποσώματα, στερεά λιπιδικά νανοσωματίδια κ.λ.π). Το κοινό χαρακτηριστικό που οφείλει να περιγράφει όλα τα νανοσυστήματα είναι η υψηλή βιοδιαθεσιμότητα και η καλή βιοαποικοδομησιμότητα. Με βάση το νανοφορέα που θα επιλεχθεί η φαρμακευτική ουσία μπορεί να εγκλωβιστεί, να διαλυθεί ή να συνδεθεί ομοιοπολικά, ενώ η μεταφορά γίνεται παθητικά. Έπειτα, γίνεται αναφορά στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των υγρών κρυστάλλων και ακολουθεί η ταξινόμηση τους σε δύο κύριες κατηγορίες, στους θερμοτροπικούς και στους λυοτροπικούς, όπου εξηγούνται εξίσου και οι τεχνικές προετοιμασίας τους (bottom up και top down τεχνικές). Επιπρόσθετα, αναφέρονται τα κυριότερα χαρακτηριστικά που εξετάζονται για τα νανοσυστήματα αυτά (π.χ. μέγεθος, ζ-δυναμικό, κ.λ.π.), όπως και οι τεχνικές χαρακτηρισμού που επιλέγονται ανάλογα αν εξετάζεται ο φυσικοχημικός τους χαρακτηρισμός, η εσωτερική τους μορφολογία, το ποσοστό εγκλωβισμού του φαρμάκου ή οι μεταβάσεις φάσεων συναρτήσει της αλλαγής της θερμοκρασίας. Το μόριο που επιλέχθηκε να ενσωματωθεί είναι το νικοτιναμίδο-αδενινο-δινουκλεοτίδιο (NAD+), όπου πρόκειται για ένα μικρό, ευαίσθητο, υδρόφιλο μόριο που αν χορηγηθεί συμπληρωματικά στον ανθρώπινο οργανισμό αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη λύση για την καθυστέρηση της κυτταρικής γήρανσης σε διαφόρους τομείς, συμπεριλαμβανομένης και της αισθητικής δερματολογίας. Ωστόσο, εξαιτίας της περιορισμένης βιοδιαθεσιμότητάς του και της περιορισμένης σταθερότητάς του, κρίνεται αναγκαίος ο αρχικός εγκλωβισμός του σ’ ένα νανοφορέα. Για το συγκεκριμένο πείραμα, για την παρασκευή των λυοτροπικών υγρών κρυστάλλων, ως λιπίδιο επιλέχθηκε η μονοελαϊκή γλυκερόλη (GMO) και ως σταθεροποιητής των νανοσυστημάτων το πολοξαμερές P-188, σε τέσσερις διαφορετικές αναλογίες με το λιπίδιο (5:95, 10:90, 15:85, 20:80 % w/w P-188:GMO) και ακολουθήθηκε για όλα τα δείγματα η μέθοδος της υπερήχησης προκειμένου να επιτευχθεί ο σχηματισμός μιας ομοιογενούς γαλακτώδους διασποράς. Έπειτα, ακολούθησε ο προσδιορισμός των φυσικοχημικών χαρακτηριστικών τους (υδροδυναμική διάμετρος (Dh (nm)), δείκτης πολυδιασποράς (PDI), ζ-δυναμικό (mV) ) με τη βοήθεια της δυναμικής σκέδασης φωτός και της ηλεκτροφορητικής σκέδασης φωτός αντίστοιχα, όπου οι μετρήσεις επαναλήφθηκαν για συνολικό διάστημα 60 ημερών σε συνθήκες αποθήκευσης (25 ℃). Παρατηρήθηκε λοιπόν, ότι όσο αυξάνεται το ποσοστό του σταθεροποιητή P-188, τόσο μειώνεται το μέγεθος της υδροδυναμικής διαμέτρου με αποτέλεσμα τα δείγματα με το μεγαλύτερο ποσοστό σε P-188 (20 % w/w) να παρουσιάζουν μετρήσεις 139.2 nm και 148.3 nm αντίστοιχα. Παρολ’ αυτά, ο δείκτης πολυδιασποράς, δεν επηρεάζεται από την μεταβολή του ποσοστού του σταθεροποιητή, καθώς οι τιμές για όλα τα δείγματα κυμαίνονται μεταξύ 0.1-0.2. Οι τιμές του ζ-δυναμικού για όλα τα νανοσυστήματα μετρήθηκαν την ημέρα παρασκευής τους εξίσου και προσδιορίστηκαν να είναι μικρότερες -30 mV. Στη συνέχεια, εξετάστηκε αν μεταβάλλεται η σταθερότητα των νανοσυστημάτων σε βιομιμητικές συνθήκες (37 ℃), όπου η αύξηση της θερμοκρασίας, όπως και η μεταβολή του ποσοστού του επιφανειοδραστικού, δεν παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές στις τιμές των φυσικοχημικών χαρακτηριστικών. Συγκεκριμένα για τους νανοφορείς που έγινε εγκλωβισμός του NAD+ (C=0.2 mg/ml) , προσδιορίστηκε το ποσοστό εγκλωβισμού του φαρμάκου με βάση τη διαδικασία της φυγοκεντρικής διαπίδυσης, παρουσιάζοντας υψηλά ποσοστά ( > 85%) σε όλα τα νανοσυστήματα, ενώ η απορρόφηση του ελεύθερου φαρμάκου προσδιορίστηκε με φασματοφωτόμετρο UV/Vis. Αντίστοιχα, επαναλήφθηκε η ίδια διαδικασία προκειμένου να εξεταστεί αν υπάρχει διαρροή φαρμάκου σε συνθήκες αποθήκευσης και τελικά να εξασφαλιστεί η σταθερότητα ενός νανοσυστήματος σε συνολικό διάστημα 60 ημερών. Τέλος, πραγματοποιήθηκε in vitro μελέτη αποδέσμευσης της δραστικής ουσίας, , όπου σε προκαθορισμένα χρονικά σημεία έγινε δειγματοληψία και η συγκέντρωση του νικοτιναμίδο-αδενινο-δινουκλεοτίδιο από τα δείγματα που συλλέχθηκαν προσδιορίστηκε παρομοίως με φασματοφωτόμετρο UV/Vis όπου ανεξαρτήτως του ποσοστού του σταθεροποιητή, παρατηρήθηκε παρόμοιο προφίλ αποδέσμευσης με αρχική ταχεία αποδέσμευση (40%), που ακολουθήθηκε από παρατεταμένη αποδέσμευση μέχρι το μέγιστο ποσοστό απελευθέρωσης (~70-80%), και έπειτα διατήρηση της δράσης έως και 24 ώρες. Συμπερασματικά, με βάση τα αποτελέσματα του πειράματος που διεκπονήθηκε, οι λυοτροπικοί υγροί κρύσταλλοι που αναπτύχθηκαν με το λιπίδιο της μονοελαϊκής γλυκερόλης (GMO) και ως σταθεροποιητή το Pluronic P-188 παρουσιάζονται ως σταθεροί νανοφορείς με τα κατάλληλα χαρακτηριστικά για τον εγκλωβισμό και την αποδέσμευση του NAD+.","abstract_html":"Στα πλαίσια αντιμετώπισης των περιορισμών που παρουσιάζουν οι συμβατικοί τρόποι χορήγησης φαρμάκων, η νανοτεχνολογία φαίνεται να αποκτά ολοένα και περισσότερο επιστημονικό ενδιαφέρον, τόσο από την άποψη της διάγνωσης, όσο και από την πλευρά της θεραπείας διαφόρων ασθενειών. Ανάλογα το δομικό υλικό από το οποίο αποτελούνται οι νανοφορείς χωρίζονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: ανόργανους (μεταλλικά νανοσωματίδια, νανοσωλήνες άνθρακα), πολυμερικούς και λιπιδικούς (λιποσώματα, στερεά λιπιδικά νανοσωματίδια κ.λ.π). Το κοινό χαρακτηριστικό που οφείλει να περιγράφει όλα τα νανοσυστήματα είναι η υψηλή βιοδιαθεσιμότητα και η καλή βιοαποικοδομησιμότητα. Με βάση το νανοφορέα που θα επιλεχθεί η φαρμακευτική ουσία μπορεί να εγκλωβιστεί, να διαλυθεί ή να συνδεθεί ομοιοπολικά, ενώ η μεταφορά γίνεται παθητικά. Έπειτα, γίνεται αναφορά στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των υγρών κρυστάλλων και ακολουθεί η ταξινόμηση τους σε δύο κύριες κατηγορίες, στους θερμοτροπικούς και στους λυοτροπικούς, όπου εξηγούνται εξίσου και οι τεχνικές προετοιμασίας τους (bottom up και top down τεχνικές). Επιπρόσθετα, αναφέρονται τα κυριότερα χαρακτηριστικά που εξετάζονται για τα νανοσυστήματα αυτά (π.χ. μέγεθος, ζ-δυναμικό, κ.λ.π.), όπως και οι τεχνικές χαρακτηρισμού που επιλέγονται ανάλογα αν εξετάζεται ο φυσικοχημικός τους χαρακτηρισμός, η εσωτερική τους μορφολογία, το ποσοστό εγκλωβισμού του φαρμάκου ή οι μεταβάσεις φάσεων συναρτήσει της αλλαγής της θερμοκρασίας. Το μόριο που επιλέχθηκε να ενσωματωθεί είναι το νικοτιναμίδο-αδενινο-δινουκλεοτίδιο (NAD+), όπου πρόκειται για ένα μικρό, ευαίσθητο, υδρόφιλο μόριο που αν χορηγηθεί συμπληρωματικά στον ανθρώπινο οργανισμό αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη λύση για την καθυστέρηση της κυτταρικής γήρανσης σε διαφόρους τομείς, συμπεριλαμβανομένης και της αισθητικής δερματολογίας. Ωστόσο, εξαιτίας της περιορισμένης βιοδιαθεσιμότητάς του και της περιορισμένης σταθερότητάς του, κρίνεται αναγκαίος ο αρχικός εγκλωβισμός του σ’ ένα νανοφορέα. Για το συγκεκριμένο πείραμα, για την παρασκευή των λυοτροπικών υγρών κρυστάλλων, ως λιπίδιο επιλέχθηκε η μονοελαϊκή γλυκερόλη (GMO) και ως σταθεροποιητής των νανοσυστημάτων το πολοξαμερές P-188, σε τέσσερις διαφορετικές αναλογίες με το λιπίδιο (5:95, 10:90, 15:85, 20:80 % w/w P-188:GMO) και ακολουθήθηκε για όλα τα δείγματα η μέθοδος της υπερήχησης προκειμένου να επιτευχθεί ο σχηματισμός μιας ομοιογενούς γαλακτώδους διασποράς. Έπειτα, ακολούθησε ο προσδιορισμός των φυσικοχημικών χαρακτηριστικών τους (υδροδυναμική διάμετρος (Dh (nm)), δείκτης πολυδιασποράς (PDI), ζ-δυναμικό (mV) ) με τη βοήθεια της δυναμικής σκέδασης φωτός και της ηλεκτροφορητικής σκέδασης φωτός αντίστοιχα, όπου οι μετρήσεις επαναλήφθηκαν για συνολικό διάστημα 60 ημερών σε συνθήκες αποθήκευσης (25 ℃). Παρατηρήθηκε λοιπόν, ότι όσο αυξάνεται το ποσοστό του σταθεροποιητή P-188, τόσο μειώνεται το μέγεθος της υδροδυναμικής διαμέτρου με αποτέλεσμα τα δείγματα με το μεγαλύτερο ποσοστό σε P-188 (20 % w/w) να παρουσιάζουν μετρήσεις 139.2 nm και 148.3 nm αντίστοιχα. Παρολ’ αυτά, ο δείκτης πολυδιασποράς, δεν επηρεάζεται από την μεταβολή του ποσοστού του σταθεροποιητή, καθώς οι τιμές για όλα τα δείγματα κυμαίνονται μεταξύ 0.1-0.2. Οι τιμές του ζ-δυναμικού για όλα τα νανοσυστήματα μετρήθηκαν την ημέρα παρασκευής τους εξίσου και προσδιορίστηκαν να είναι μικρότερες -30 mV. Στη συνέχεια, εξετάστηκε αν μεταβάλλεται η σταθερότητα των νανοσυστημάτων σε βιομιμητικές συνθήκες (37 ℃), όπου η αύξηση της θερμοκρασίας, όπως και η μεταβολή του ποσοστού του επιφανειοδραστικού, δεν παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές στις τιμές των φυσικοχημικών χαρακτηριστικών. Συγκεκριμένα για τους νανοφορείς που έγινε εγκλωβισμός του NAD+ (C=0.2 mg/ml) , προσδιορίστηκε το ποσοστό εγκλωβισμού του φαρμάκου με βάση τη διαδικασία της φυγοκεντρικής διαπίδυσης, παρουσιάζοντας υψηλά ποσοστά ( > 85%) σε όλα τα νανοσυστήματα, ενώ η απορρόφηση του ελεύθερου φαρμάκου προσδιορίστηκε με φασματοφωτόμετρο UV/Vis. Αντίστοιχα, επαναλήφθηκε η ίδια διαδικασία προκειμένου να εξεταστεί αν υπάρχει διαρροή φαρμάκου σε συνθήκες αποθήκευσης και τελικά να εξασφαλιστεί η σταθερότητα ενός νανοσυστήματος σε συνολικό διάστημα 60 ημερών. Τέλος, πραγματοποιήθηκε in vitro μελέτη αποδέσμευσης της δραστικής ουσίας, , όπου σε προκαθορισμένα χρονικά σημεία έγινε δειγματοληψία και η συγκέντρωση του νικοτιναμίδο-αδενινο-δινουκλεοτίδιο από τα δείγματα που συλλέχθηκαν προσδιορίστηκε παρομοίως με φασματοφωτόμετρο UV/Vis όπου ανεξαρτήτως του ποσοστού του σταθεροποιητή, παρατηρήθηκε παρόμοιο προφίλ αποδέσμευσης με αρχική ταχεία αποδέσμευση (40%), που ακολουθήθηκε από παρατεταμένη αποδέσμευση μέχρι το μέγιστο ποσοστό απελευθέρωσης (~70-80%), και έπειτα διατήρηση της δράσης έως και 24 ώρες. Συμπερασματικά, με βάση τα αποτελέσματα του πειράματος που διεκπονήθηκε, οι λυοτροπικοί υγροί κρύσταλλοι που αναπτύχθηκαν με το λιπίδιο της μονοελαϊκής γλυκερόλης (GMO) και ως σταθεροποιητή το Pluronic P-188 παρουσιάζονται ως σταθεροί νανοφορείς με τα κατάλληλα χαρακτηριστικά για τον εγκλωβισμό και την αποδέσμευση του NAD+.","abstract_has_math":false,"creators":["ΚΑΛΥΒΑ ΚΥΡΙΑΚΗ","KALYVA KYRIAKI"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:23Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5375259"],"render_values":[{"text":"uoadl:5375259","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5375259","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΚΑΛΥΒΑ ΚΥΡΙΑΚΗ","KALYVA KYRIAKI"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5375259","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5375259"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στα πλαίσια αντιμετώπισης των περιορισμών που παρουσιάζουν οι συμβατικοί τρόποι χορήγησης φαρμάκων, η νανοτεχνολογία φαίνεται να αποκτά ολοένα και περισσότερο επιστημονικό ενδιαφέρον, τόσο από την άποψη της διάγνωσης, όσο και από την πλευρά της θεραπείας διαφόρων ασθενειών. Ανάλογα το δομικό υλικό από το οποίο αποτελούνται οι νανοφορείς χωρίζονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: ανόργανους (μεταλλικά νανοσωματίδια, νανοσωλήνες άνθρακα), πολυμερικούς και λιπιδικούς (λιποσώματα, στερεά λιπιδικά νανοσωματίδια κ.λ.π). Το κοινό χαρακτηριστικό που οφείλει να περιγράφει όλα τα νανοσυστήματα είναι η υψηλή βιοδιαθεσιμότητα και η καλή βιοαποικοδομησιμότητα. Με βάση το νανοφορέα που θα επιλεχθεί η φαρμακευτική ουσία μπορεί να εγκλωβιστεί, να διαλυθεί ή να συνδεθεί ομοιοπολικά, ενώ η μεταφορά γίνεται παθητικά. Έπειτα, γίνεται αναφορά στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των υγρών κρυστάλλων και ακολουθεί η ταξινόμηση τους σε δύο κύριες κατηγορίες, στους θερμοτροπικούς και στους λυοτροπικούς, όπου εξηγούνται εξίσου και οι τεχνικές προετοιμασίας τους (bottom up και top down τεχνικές). Επιπρόσθετα, αναφέρονται τα κυριότερα χαρακτηριστικά που εξετάζονται για τα νανοσυστήματα αυτά (π.χ. μέγεθος, ζ-δυναμικό, κ.λ.π.), όπως και οι τεχνικές χαρακτηρισμού που επιλέγονται ανάλογα αν εξετάζεται ο φυσικοχημικός τους χαρακτηρισμός, η εσωτερική τους μορφολογία, το ποσοστό εγκλωβισμού του φαρμάκου ή οι μεταβάσεις φάσεων συναρτήσει της αλλαγής της θερμοκρασίας. Το μόριο που επιλέχθηκε να ενσωματωθεί είναι το νικοτιναμίδο-αδενινο-δινουκλεοτίδιο (NAD+), όπου πρόκειται για ένα μικρό, ευαίσθητο, υδρόφιλο μόριο που αν χορηγηθεί συμπληρωματικά στον ανθρώπινο οργανισμό αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη λύση για την καθυστέρηση της κυτταρικής γήρανσης σε διαφόρους τομείς, συμπεριλαμβανομένης και της αισθητικής δερματολογίας. Ωστόσο, εξαιτίας της περιορισμένης βιοδιαθεσιμότητάς του και της περιορισμένης σταθερότητάς του, κρίνεται αναγκαίος ο αρχικός εγκλωβισμός του σ’ ένα νανοφορέα. Για το συγκεκριμένο πείραμα, για την παρασκευή των λυοτροπικών υγρών κρυστάλλων, ως λιπίδιο επιλέχθηκε η μονοελαϊκή γλυκερόλη (GMO) και ως σταθεροποιητής των νανοσυστημάτων το πολοξαμερές P-188, σε τέσσερις διαφορετικές αναλογίες με το λιπίδιο (5:95, 10:90, 15:85, 20:80 % w/w P-188:GMO) και ακολουθήθηκε για όλα τα δείγματα η μέθοδος της υπερήχησης προκειμένου να επιτευχθεί ο σχηματισμός μιας ομοιογενούς γαλακτώδους διασποράς. Έπειτα, ακολούθησε ο προσδιορισμός των φυσικοχημικών χαρακτηριστικών τους (υδροδυναμική διάμετρος (Dh (nm)), δείκτης πολυδιασποράς (PDI), ζ-δυναμικό (mV) ) με τη βοήθεια της δυναμικής σκέδασης φωτός και της ηλεκτροφορητικής σκέδασης φωτός αντίστοιχα, όπου οι μετρήσεις επαναλήφθηκαν για συνολικό διάστημα 60 ημερών σε συνθήκες αποθήκευσης (25 ℃). Παρατηρήθηκε λοιπόν, ότι όσο αυξάνεται το ποσοστό του σταθεροποιητή P-188, τόσο μειώνεται το μέγεθος της υδροδυναμικής διαμέτρου με αποτέλεσμα τα δείγματα με το μεγαλύτερο ποσοστό σε P-188 (20 % w/w) να παρουσιάζουν μετρήσεις 139.2 nm και 148.3 nm αντίστοιχα. Παρολ’ αυτά, ο δείκτης πολυδιασποράς, δεν επηρεάζεται από την μεταβολή του ποσοστού του σταθεροποιητή, καθώς οι τιμές για όλα τα δείγματα κυμαίνονται μεταξύ 0.1-0.2. Οι τιμές του ζ-δυναμικού για όλα τα νανοσυστήματα μετρήθηκαν την ημέρα παρασκευής τους εξίσου και προσδιορίστηκαν να είναι μικρότερες -30 mV. Στη συνέχεια, εξετάστηκε αν μεταβάλλεται η σταθερότητα των νανοσυστημάτων σε βιομιμητικές συνθήκες (37 ℃), όπου η αύξηση της θερμοκρασίας, όπως και η μεταβολή του ποσοστού του επιφανειοδραστικού, δεν παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές στις τιμές των φυσικοχημικών χαρακτηριστικών. Συγκεκριμένα για τους νανοφορείς που έγινε εγκλωβισμός του NAD+ (C=0.2 mg/ml) , προσδιορίστηκε το ποσοστό εγκλωβισμού του φαρμάκου με βάση τη διαδικασία της φυγοκεντρικής διαπίδυσης, παρουσιάζοντας υψηλά ποσοστά ( > 85%) σε όλα τα νανοσυστήματα, ενώ η απορρόφηση του ελεύθερου φαρμάκου προσδιορίστηκε με φασματοφωτόμετρο UV/Vis. Αντίστοιχα, επαναλήφθηκε η ίδια διαδικασία προκειμένου να εξεταστεί αν υπάρχει διαρροή φαρμάκου σε συνθήκες αποθήκευσης και τελικά να εξασφαλιστεί η σταθερότητα ενός νανοσυστήματος σε συνολικό διάστημα 60 ημερών. Τέλος, πραγματοποιήθηκε in vitro μελέτη αποδέσμευσης της δραστικής ουσίας, , όπου σε προκαθορισμένα χρονικά σημεία έγινε δειγματοληψία και η συγκέντρωση του νικοτιναμίδο-αδενινο-δινουκλεοτίδιο από τα δείγματα που συλλέχθηκαν προσδιορίστηκε παρομοίως με φασματοφωτόμετρο UV/Vis όπου ανεξαρτήτως του ποσοστού του σταθεροποιητή, παρατηρήθηκε παρόμοιο προφίλ αποδέσμευσης με αρχική ταχεία αποδέσμευση (40%), που ακολουθήθηκε από παρατεταμένη αποδέσμευση μέχρι το μέγιστο ποσοστό απελευθέρωσης (~70-80%), και έπειτα διατήρηση της δράσης έως και 24 ώρες. Συμπερασματικά, με βάση τα αποτελέσματα του πειράματος που διεκπονήθηκε, οι λυοτροπικοί υγροί κρύσταλλοι που αναπτύχθηκαν με το λιπίδιο της μονοελαϊκής γλυκερόλης (GMO) και ως σταθεροποιητή το Pluronic P-188 παρουσιάζονται ως σταθεροί νανοφορείς με τα κατάλληλα χαρακτηριστικά για τον εγκλωβισμό και την αποδέσμευση του NAD+.","In order to overcome the limitations of conventional drug administration, nanotechnology is attracting increasing scientific interest both in diagnose and treatment of several diseases. Depending on the structural material from which they are composed, nanocarriers are divided into three main categories: inorganic (metallic nanoparticles, carbon nanotubes), polymeric, and lipidic (liposomes, solid lipid nanoparticles, etc.). The common characteristic that should describe all nanosystems is high bioavailability and good biodegradability. Depending on the nanocarrier selected, the drug substance can be encapsulated, dissolved, or covalently bound, while transport occurs passively. Furthermore, the special characteristics of liquid crystals are mentioned, followed by their classification into two main categories: thermotropic and lyotropic, where their preparation techniques (bottom-up and top-down techniques) are also explained. In addition, the main characteristics examined for these nanosystems (e.g., size, zeta potential, etc.) are mentioned, as well as the characterization techniques selected depending on whether their physicochemical characterization, their internal morphology, the drug encapsulation rate, or phase transitions as a function of temperature change. The molecule that has selected to be encapsulated in nicotinamide-adenine-dinucleotide (NAD+), which is a small, sensitive, hydrophilic molecule which, when administered supplementary to the human body, appears to be a promising solution for delaying the aging process in various fields, including aesthetic dermatology. However, due to its limited bioavailability and stability, is considered its initial encapsulation into a nanocarrier. For the present study, lyotropic liquid crystals were prepared using glycerol monooleate (GMO) as the lipid and poloxamer P-188 as the stabilizer of the nanosystems, in four different ratios with the lipid (5:95, 10:90, 15:85, 20:80 % w/w P-188:GMO) , while ultasonication method followed for all the samples, until the formation of a homogenous milky dispersion. Subsequently, their physicochemical characteristics were determined (hydrodynamic diameter (Dh (nm)), polydispersity index (PDI), and zeta potential (mV)) using dynamic light scattering and electrophoretic light scattering, respectively. Measurements were repeated over a total period of 60 days under storage conditions (25 ℃). It was observed that as the percentage of the stabilizer P-188 increased, the hydrodynamic diameter decreased, with the samples containing the highest percentage of P-188 (20% w/w) exhibiting values of 139.2 nm and 148.3 nm, respectively. Nevertheless, the polydispersity index was not affected by changes in stabilizer concentration, as values for all samples ranged between 0.1 and 0.2. Zeta potential values for all nanosystems were measured on the day of preparation and were determined to be lower than −30 mV. Next, the stability of the nanosystems under biomimetic conditions (37 ℃) was examined. The increase in temperature, as well as changes in surfactant percentage, did not lead to significant differences in physicochemical characteristics. Specifically, for nanocarriers loaded with NAD+ (C = 0.2 mg/mL), the encapsulation efficiency was determined using the centrifugal ultrafiltration method, showing high percentages (>85%) for all nanosystems, while the absorbance of the free drug was measured using a UV/Vis spectrophotometer. The same procedure was repeated in order to investigate potential drug leakage under storage conditions and ultimately to ensure nanosystem stability over a total period of 60 days. Finally, an in vitro release study of the active substance was conducted. At predetermined time points, samples were collected and the concentration of nicotinamide-adenine-dinucleotide in the collected samples was similarly determined using a UV/Vis spectrophotometer. Regardless of the stabilizer percentage, a similar release profile was observed, with an initial rapid release (40%), followed by sustained release up to a maximum release percentage (~70–80%), and then maintenance of activity for up to 24 hours. In conclusion, based on the results of the conducted experiment, the lyotropic liquid crystals developed using glycerol monooleate (GMO) as the lipid and Pluronic P-188 as the stabilizer appear to be stable nanocarriers with suitable characteristics for the encapsulation and release of NAD+."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σχεδιασμός, Ανάπτυξη και Μελέτη Λυοτροπικών Υγρών Κρυστάλλων για την Ενσωμάτωση του Νικοτιναμίδο-Αδενινο-Δινουκλετοτιδίου (NAD+)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΚΑΛΥΒΑ ΚΥΡΙΑΚΗ","KALYVA KYRIAKI"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Στα πλαίσια αντιμετώπισης των περιορισμών που παρουσιάζουν οι συμβατικοί τρόποι χορήγησης φαρμάκων, η νανοτεχνολογία φαίνεται να αποκτά ολοένα και περισσότερο επιστημονικό ενδιαφέρον, τόσο από την άποψη της διάγνωσης, όσο και από την πλευρά της θεραπείας διαφόρων ασθενειών. Ανάλογα το δομικό υλικό από το οποίο αποτελούνται οι νανοφορείς χωρίζονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: ανόργανους (μεταλλικά νανοσωματίδια, νανοσωλήνες άνθρακα), πολυμερικούς και λιπιδικούς (λιποσώματα, στερεά λιπιδικά νανοσωματίδια κ.λ.π). Το κοινό χαρακτηριστικό που οφείλει να περιγράφει όλα τα νανοσυστήματα είναι η υψηλή βιοδιαθεσιμότητα και η καλή βιοαποικοδομησιμότητα. Με βάση το νανοφορέα που θα επιλεχθεί η φαρμακευτική ουσία μπορεί να εγκλωβιστεί, να διαλυθεί ή να συνδεθεί ομοιοπολικά, ενώ η μεταφορά γίνεται παθητικά. Έπειτα, γίνεται αναφορά στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των υγρών κρυστάλλων και ακολουθεί η ταξινόμηση τους σε δύο κύριες κατηγορίες, στους θερμοτροπικούς και στους λυοτροπικούς, όπου εξηγούνται εξίσου και οι τεχνικές προετοιμασίας τους (bottom up και top down τεχνικές). Επιπρόσθετα, αναφέρονται τα κυριότερα χαρακτηριστικά που εξετάζονται για τα νανοσυστήματα αυτά (π.χ. μέγεθος, ζ-δυναμικό, κ.λ.π.), όπως και οι τεχνικές χαρακτηρισμού που επιλέγονται ανάλογα αν εξετάζεται ο φυσικοχημικός τους χαρακτηρισμός, η εσωτερική τους μορφολογία, το ποσοστό εγκλωβισμού του φαρμάκου ή οι μεταβάσεις φάσεων συναρτήσει της αλλαγής της θερμοκρασίας. Το μόριο που επιλέχθηκε να ενσωματωθεί είναι το νικοτιναμίδο-αδενινο-δινουκλεοτίδιο (NAD+), όπου πρόκειται για ένα μικρό, ευαίσθητο, υδρόφιλο μόριο που αν χορηγηθεί συμπληρωματικά στον ανθρώπινο οργανισμό αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη λύση για την καθυστέρηση της κυτταρικής γήρανσης σε διαφόρους τομείς, συμπεριλαμβανομένης και της αισθητικής δερματολογίας. Ωστόσο, εξαιτίας της περιορισμένης βιοδιαθεσιμότητάς του και της περιορισμένης σταθερότητάς του, κρίνεται αναγκαίος ο αρχικός εγκλωβισμός του σ’ ένα νανοφορέα. Για το συγκεκριμένο πείραμα, για την παρασκευή των λυοτροπικών υγρών κρυστάλλων, ως λιπίδιο επιλέχθηκε η μονοελαϊκή γλυκερόλη (GMO) και ως σταθεροποιητής των νανοσυστημάτων το πολοξαμερές P-188, σε τέσσερις διαφορετικές αναλογίες με το λιπίδιο (5:95, 10:90, 15:85, 20:80 % w/w P-188:GMO) και ακολουθήθηκε για όλα τα δείγματα η μέθοδος της υπερήχησης προκειμένου να επιτευχθεί ο σχηματισμός μιας ομοιογενούς γαλακτώδους διασποράς. Έπειτα, ακολούθησε ο προσδιορισμός των φυσικοχημικών χαρακτηριστικών τους (υδροδυναμική διάμετρος (Dh (nm)), δείκτης πολυδιασποράς (PDI), ζ-δυναμικό (mV) ) με τη βοήθεια της δυναμικής σκέδασης φωτός και της ηλεκτροφορητικής σκέδασης φωτός αντίστοιχα, όπου οι μετρήσεις επαναλήφθηκαν για συνολικό διάστημα 60 ημερών σε συνθήκες αποθήκευσης (25 ℃). Παρατηρήθηκε λοιπόν, ότι όσο αυξάνεται το ποσοστό του σταθεροποιητή P-188, τόσο μειώνεται το μέγεθος της υδροδυναμικής διαμέτρου με αποτέλεσμα τα δείγματα με το μεγαλύτερο ποσοστό σε P-188 (20 % w/w) να παρουσιάζουν μετρήσεις 139.2 nm και 148.3 nm αντίστοιχα. Παρολ’ αυτά, ο δείκτης πολυδιασποράς, δεν επηρεάζεται από την μεταβολή του ποσοστού του σταθεροποιητή, καθώς οι τιμές για όλα τα δείγματα κυμαίνονται μεταξύ 0.1-0.2. Οι τιμές του ζ-δυναμικού για όλα τα νανοσυστήματα μετρήθηκαν την ημέρα παρασκευής τους εξίσου και προσδιορίστηκαν να είναι μικρότερες -30 mV. Στη συνέχεια, εξετάστηκε αν μεταβάλλεται η σταθερότητα των νανοσυστημάτων σε βιομιμητικές συνθήκες (37 ℃), όπου η αύξηση της θερμοκρασίας, όπως και η μεταβολή του ποσοστού του επιφανειοδραστικού, δεν παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές στις τιμές των φυσικοχημικών χαρακτηριστικών. Συγκεκριμένα για τους νανοφορείς που έγινε εγκλωβισμός του NAD+ (C=0.2 mg/ml) , προσδιορίστηκε το ποσοστό εγκλωβισμού του φαρμάκου με βάση τη διαδικασία της φυγοκεντρικής διαπίδυσης, παρουσιάζοντας υψηλά ποσοστά ( > 85%) σε όλα τα νανοσυστήματα, ενώ η απορρόφηση του ελεύθερου φαρμάκου προσδιορίστηκε με φασματοφωτόμετρο UV/Vis. Αντίστοιχα, επαναλήφθηκε η ίδια διαδικασία προκειμένου να εξεταστεί αν υπάρχει διαρροή φαρμάκου σε συνθήκες αποθήκευσης και τελικά να εξασφαλιστεί η σταθερότητα ενός νανοσυστήματος σε συνολικό διάστημα 60 ημερών. Τέλος, πραγματοποιήθηκε in vitro μελέτη αποδέσμευσης της δραστικής ουσίας, , όπου σε προκαθορισμένα χρονικά σημεία έγινε δειγματοληψία και η συγκέντρωση του νικοτιναμίδο-αδενινο-δινουκλεοτίδιο από τα δείγματα που συλλέχθηκαν προσδιορίστηκε παρομοίως με φασματοφωτόμετρο UV/Vis όπου ανεξαρτήτως του ποσοστού του σταθεροποιητή, παρατηρήθηκε παρόμοιο προφίλ αποδέσμευσης με αρχική ταχεία αποδέσμευση (40%), που ακολουθήθηκε από παρατεταμένη αποδέσμευση μέχρι το μέγιστο ποσοστό απελευθέρωσης (~70-80%), και έπειτα διατήρηση της δράσης έως και 24 ώρες. Συμπερασματικά, με βάση τα αποτελέσματα του πειράματος που διεκπονήθηκε, οι λυοτροπικοί υγροί κρύσταλλοι που αναπτύχθηκαν με το λιπίδιο της μονοελαϊκής γλυκερόλης (GMO) και ως σταθεροποιητή το Pluronic P-188 παρουσιάζονται ως σταθεροί νανοφορείς με τα κατάλληλα χαρακτηριστικά για τον εγκλωβισμό και την αποδέσμευση του NAD+.","In order to overcome the limitations of conventional drug administration, nanotechnology is attracting increasing scientific interest both in diagnose and treatment of several diseases. Depending on the structural material from which they are composed, nanocarriers are divided into three main categories: inorganic (metallic nanoparticles, carbon nanotubes), polymeric, and lipidic (liposomes, solid lipid nanoparticles, etc.). The common characteristic that should describe all nanosystems is high bioavailability and good biodegradability. Depending on the nanocarrier selected, the drug substance can be encapsulated, dissolved, or covalently bound, while transport occurs passively. Furthermore, the special characteristics of liquid crystals are mentioned, followed by their classification into two main categories: thermotropic and lyotropic, where their preparation techniques (bottom-up and top-down techniques) are also explained. In addition, the main characteristics examined for these nanosystems (e.g., size, zeta potential, etc.) are mentioned, as well as the characterization techniques selected depending on whether their physicochemical characterization, their internal morphology, the drug encapsulation rate, or phase transitions as a function of temperature change. The molecule that has selected to be encapsulated in nicotinamide-adenine-dinucleotide (NAD+), which is a small, sensitive, hydrophilic molecule which, when administered supplementary to the human body, appears to be a promising solution for delaying the aging process in various fields, including aesthetic dermatology. However, due to its limited bioavailability and stability, is considered its initial encapsulation into a nanocarrier. For the present study, lyotropic liquid crystals were prepared using glycerol monooleate (GMO) as the lipid and poloxamer P-188 as the stabilizer of the nanosystems, in four different ratios with the lipid (5:95, 10:90, 15:85, 20:80 % w/w P-188:GMO) , while ultasonication method followed for all the samples, until the formation of a homogenous milky dispersion. Subsequently, their physicochemical characteristics were determined (hydrodynamic diameter (Dh (nm)), polydispersity index (PDI), and zeta potential (mV)) using dynamic light scattering and electrophoretic light scattering, respectively. Measurements were repeated over a total period of 60 days under storage conditions (25 ℃). It was observed that as the percentage of the stabilizer P-188 increased, the hydrodynamic diameter decreased, with the samples containing the highest percentage of P-188 (20% w/w) exhibiting values of 139.2 nm and 148.3 nm, respectively. Nevertheless, the polydispersity index was not affected by changes in stabilizer concentration, as values for all samples ranged between 0.1 and 0.2. Zeta potential values for all nanosystems were measured on the day of preparation and were determined to be lower than −30 mV. Next, the stability of the nanosystems under biomimetic conditions (37 ℃) was examined. The increase in temperature, as well as changes in surfactant percentage, did not lead to significant differences in physicochemical characteristics. Specifically, for nanocarriers loaded with NAD+ (C = 0.2 mg/mL), the encapsulation efficiency was determined using the centrifugal ultrafiltration method, showing high percentages (>85%) for all nanosystems, while the absorbance of the free drug was measured using a UV/Vis spectrophotometer. The same procedure was repeated in order to investigate potential drug leakage under storage conditions and ultimately to ensure nanosystem stability over a total period of 60 days. Finally, an in vitro release study of the active substance was conducted. At predetermined time points, samples were collected and the concentration of nicotinamide-adenine-dinucleotide in the collected samples was similarly determined using a UV/Vis spectrophotometer. Regardless of the stabilizer percentage, a similar release profile was observed, with an initial rapid release (40%), followed by sustained release up to a maximum release percentage (~70–80%), and then maintenance of activity for up to 24 hours. In conclusion, based on the results of the conducted experiment, the lyotropic liquid crystals developed using glycerol monooleate (GMO) as the lipid and Pluronic P-188 as the stabilizer appear to be stable nanocarriers with suitable characteristics for the encapsulation and release of NAD+."],"dc:identifier":["uoadl:5375259","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5375259"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Σχεδιασμός, Ανάπτυξη και Μελέτη Λυοτροπικών Υγρών Κρυστάλλων για την Ενσωμάτωση του Νικοτιναμίδο-Αδενινο-Δινουκλετοτιδίου (NAD+)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:23Z"}