{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5375094"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5375094","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Κλινική Αξιολόγηση της Λιποσωμιακής Δοξορουβικίνης","abstract":"Η εξέλιξη της νανοτεχνολογίας και η ανάπτυξη προηγμένων συστημάτων μεταφοράς φαρμάκων έχουν επιφέρει σημαντικές αλλαγές με σκοπό την στοχευμένη αντικαρκινική θεραπεία και την βελτίωση του θεραπευτικού δείκτη φαρμακευτικών ουσιών με γνωστή αποτελεσματικότητα αλλά με σημαντικές τοξικότητες. Η δοξορουβικίνη, μια ανθρακυκλίνη ευρέως φάσματος, παραμένει ισχυρός παράγοντας ως αντικαρκινική θεραπεία νεοπλασμάτων, ωστόσο λόγω της δοσοεξαρτώμενης και μη αναστρέψιμης καρδιοτοξικότητας της, η χρήση της περιορίζεται. Η ανάγκη για βελτίωση της συστηματικής τοξικότητας οδήγησε στην ανάπτυξη λιποσωμιακών μορφών δοξορουβικίνης, αποτελώντας ορόσημο του φαινομένου ενισχυμένης διαπερατότητας και κατακράτησης (EPR effect), όπου η φαρμακευτική ουσία συσσωρεύεται εκλεκτικά στον καρκινικό ιστό, προστατεύοντας παράλληλα τους υγιείς. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η βιβλιογραφική αξιολόγηση κλινικών δεδομένος της τελευταίας πενταετίας (2020 έως 2025), της χρήσης λιποσωμιακών μορφών δοξορουβικίνης. Διερευνάται η κλινική αποτελεσματικότητα αυτών των νανοσυστημάτων, πως έχει βελτιώσει την αντικαρκινική δράση σε συνδυαστικές νεοεπικουρικές θεραπείες, ενώ ταυτόχρονα εξετάζεται η μείωση των σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών. Η μεθοδολογική προσέγγιση βασίστηκε στην αξιολόγηση και ανάλυση 36 κλινικών μελετών από την βάση δεδομένων PubMed. Αξιολογήθηκαν δείκτες αποτελεσματικότητας και επιβίωσης, όπως συνολική επιβίωση (OS), επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου (Progression Free Survival - PFS), επιβίωση χωρίς υποτροπή (Disease Free Survival -DFS), διάμεση επιβίωση (Median Survival), ποσοστό επιβίωσης (Survival Rate) για συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα (δεικτών επιβίωσης, εξέλιξης της νόσου) και τα ποσοστά ανταπόκρισης στη θεραπεία, όπως αντικειμενικός ρυθμός απόκρισης (Objective Response Rate - ORR) και πλήρης παθολογική απόκριση (Pathological Complete Response - pCR), σε ένα ευρύ φάσμα νεοπλασμάτων που περιλαμβάνει καρκίνο του μαστού, καρκίνο των ωοθηκών, σαρκώματα μαλακών μορίων και λεμφώματα. Επιπλέον εξετάστηκαν φαρμακοκινητικές παράμετροι όπως Δείκτης Μάζας Σώματος (BMI) και βιολογικές παράμετροι (ALT, AST) που επηρεάζουν την έκβαση της θεραπείας. Τα αποτελέσματα της ανάλυσης αναδεικνύουν την κλινική αξία της χρήσης λιποσωμιακής δοξορουβικίνης σε νοεπικουρικά σχήματα θεραπείες έναντι της συμβατικής δοξορουβικίνης, με βελτιωμένα ποσοστά ασφάλειας και ποιότητας ζωής των ασθενών. Σε όλες τις περιπτώσεις η επιλογή λιποσωμιακών μορφών δοξορουβικίνης προκύπτει από την γνώση για μειωμένη καρδιοτοξικότητα. Στον καρκίνο του μαστού, η χρήση της σε νοεπικουρικά σχήματα όπως στην μελέτη των Yang et al. 2024, οδήγησε σε υψηλότερα ποσοστά pCR 80,2% σε HER2-θετικούς ασθενείς. Συγκριτικά δεδομένα από μελέτη των Zhang et al. 2021, έδειξαν ότι η PLD δεν υστερεί έναντι της EPI, καθώς η επιβίωση χωρίς υποτροπή (DFS) ανέρχεται σε 94,9% έναντι 93,9%, προσφέροντας ταυτόχρονα σημαντικά ανώτερη καρδιολογική ασφάλεια αφού εμφάνισε και λιγότερα ποσοστά ανεπιθύμητων ενεργειών κατά 2.9%. Σε κλινικές μελέτες για τον καρκίνο των ωοθηκών η συνδυαστική θεραπεία με PLD με Απατινίμπη (μελέτη APPROVE), κατέδειξε σημαντική βελτίωση του PFS 5.8 μηνών έναντι 3.3 μηνών της μονοθεραπείας, ενώ το ORR αυξήθηκε σε 26.1% από 14.3%. Σε πληθυσμούς με καρκίνο του μαστού παρατηρήθηκε ότι υψηλές μετρήσεις BMI, συνδέονται με αυξημένη ηπατική λειτουργία (ALT/AST) με αποτέλεσμα την μειωμένη κάθαρση του φαρμάκου, τονίζοντας την εξατομίκευση των δοσολογιών για την μείωση εμφάνισης ανεπιθύμητων ενεργειών όπως του συνδρόμου ερυθροδυσαισθησίας παλαμών και πελμάτων (PPE). Αντίθετα η καρδιοτοξικότητα παραμένει σε χαμηλά επίπεδα, ακόμα και σε ηλικιωμένους ασθενείς με συν νοσηρότητες. Στα σαρκώματα μαλακών μορίων και στο επιθηλιοειδές αιμαγγειοενδοθηλίωμα, οι μελέτες έδειξαν ποσοστά ελέγχου νόσου (DCR) έως και 46.2%, επιβεβαιώνοντας την κλινική σημασία για την επιλογή LD σε δύσκολες κλινικές περιπτώσεις. Στο λέμφωμα Hodgkin ο συνδυασμός φαρμάκων με PLD επέδειξε αντικειμενικό ρυθμό απόκρισης (ORR) και συνολική επιβίωση (OS) στο 100% των ασθενών, υπογραμμίζοντας την σημαντικότητα των ορθών συνδυαστικών φαρμακευτικών σχημάτων. Συμπερασματικά η βιβλιογραφική αξιολόγηση της χρήσης λιποσωμιακών μορφών δοξορουβικίνης την τελευταία πενταετία, επικυρώνει την θέση της, χαρακτηρίζοντας την ως μια ασφαλέστερη και πιο αποτελεσματική εναλλακτική προσέγγιση αντικαρκινικής θεραπείας σε διαφόρους τύπου καρκίνου. Η επιτυχία εξαρτάται στην ισορροπία μεταξύ των βιολογικών παραμέτρων των ασθενών και τα φαρμακοκινητικά χαρακτηριστικά του νανοσυστήματος μεταφοράς φαρμάκου.","abstract_html":"Η εξέλιξη της νανοτεχνολογίας και η ανάπτυξη προηγμένων συστημάτων μεταφοράς φαρμάκων έχουν επιφέρει σημαντικές αλλαγές με σκοπό την στοχευμένη αντικαρκινική θεραπεία και την βελτίωση του θεραπευτικού δείκτη φαρμακευτικών ουσιών με γνωστή αποτελεσματικότητα αλλά με σημαντικές τοξικότητες. Η δοξορουβικίνη, μια ανθρακυκλίνη ευρέως φάσματος, παραμένει ισχυρός παράγοντας ως αντικαρκινική θεραπεία νεοπλασμάτων, ωστόσο λόγω της δοσοεξαρτώμενης και μη αναστρέψιμης καρδιοτοξικότητας της, η χρήση της περιορίζεται. Η ανάγκη για βελτίωση της συστηματικής τοξικότητας οδήγησε στην ανάπτυξη λιποσωμιακών μορφών δοξορουβικίνης, αποτελώντας ορόσημο του φαινομένου ενισχυμένης διαπερατότητας και κατακράτησης (EPR effect), όπου η φαρμακευτική ουσία συσσωρεύεται εκλεκτικά στον καρκινικό ιστό, προστατεύοντας παράλληλα τους υγιείς. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η βιβλιογραφική αξιολόγηση κλινικών δεδομένος της τελευταίας πενταετίας (2020 έως 2025), της χρήσης λιποσωμιακών μορφών δοξορουβικίνης. Διερευνάται η κλινική αποτελεσματικότητα αυτών των νανοσυστημάτων, πως έχει βελτιώσει την αντικαρκινική δράση σε συνδυαστικές νεοεπικουρικές θεραπείες, ενώ ταυτόχρονα εξετάζεται η μείωση των σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών. Η μεθοδολογική προσέγγιση βασίστηκε στην αξιολόγηση και ανάλυση 36 κλινικών μελετών από την βάση δεδομένων PubMed. Αξιολογήθηκαν δείκτες αποτελεσματικότητας και επιβίωσης, όπως συνολική επιβίωση (OS), επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου (Progression Free Survival - PFS), επιβίωση χωρίς υποτροπή (Disease Free Survival -DFS), διάμεση επιβίωση (Median Survival), ποσοστό επιβίωσης (Survival Rate) για συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα (δεικτών επιβίωσης, εξέλιξης της νόσου) και τα ποσοστά ανταπόκρισης στη θεραπεία, όπως αντικειμενικός ρυθμός απόκρισης (Objective Response Rate - ORR) και πλήρης παθολογική απόκριση (Pathological Complete Response - pCR), σε ένα ευρύ φάσμα νεοπλασμάτων που περιλαμβάνει καρκίνο του μαστού, καρκίνο των ωοθηκών, σαρκώματα μαλακών μορίων και λεμφώματα. Επιπλέον εξετάστηκαν φαρμακοκινητικές παράμετροι όπως Δείκτης Μάζας Σώματος (BMI) και βιολογικές παράμετροι (ALT, AST) που επηρεάζουν την έκβαση της θεραπείας. Τα αποτελέσματα της ανάλυσης αναδεικνύουν την κλινική αξία της χρήσης λιποσωμιακής δοξορουβικίνης σε νοεπικουρικά σχήματα θεραπείες έναντι της συμβατικής δοξορουβικίνης, με βελτιωμένα ποσοστά ασφάλειας και ποιότητας ζωής των ασθενών. Σε όλες τις περιπτώσεις η επιλογή λιποσωμιακών μορφών δοξορουβικίνης προκύπτει από την γνώση για μειωμένη καρδιοτοξικότητα. Στον καρκίνο του μαστού, η χρήση της σε νοεπικουρικά σχήματα όπως στην μελέτη των Yang et al. 2024, οδήγησε σε υψηλότερα ποσοστά pCR 80,2% σε HER2-θετικούς ασθενείς. Συγκριτικά δεδομένα από μελέτη των Zhang et al. 2021, έδειξαν ότι η PLD δεν υστερεί έναντι της EPI, καθώς η επιβίωση χωρίς υποτροπή (DFS) ανέρχεται σε 94,9% έναντι 93,9%, προσφέροντας ταυτόχρονα σημαντικά ανώτερη καρδιολογική ασφάλεια αφού εμφάνισε και λιγότερα ποσοστά ανεπιθύμητων ενεργειών κατά 2.9%. Σε κλινικές μελέτες για τον καρκίνο των ωοθηκών η συνδυαστική θεραπεία με PLD με Απατινίμπη (μελέτη APPROVE), κατέδειξε σημαντική βελτίωση του PFS 5.8 μηνών έναντι 3.3 μηνών της μονοθεραπείας, ενώ το ORR αυξήθηκε σε 26.1% από 14.3%. Σε πληθυσμούς με καρκίνο του μαστού παρατηρήθηκε ότι υψηλές μετρήσεις BMI, συνδέονται με αυξημένη ηπατική λειτουργία (ALT/AST) με αποτέλεσμα την μειωμένη κάθαρση του φαρμάκου, τονίζοντας την εξατομίκευση των δοσολογιών για την μείωση εμφάνισης ανεπιθύμητων ενεργειών όπως του συνδρόμου ερυθροδυσαισθησίας παλαμών και πελμάτων (PPE). Αντίθετα η καρδιοτοξικότητα παραμένει σε χαμηλά επίπεδα, ακόμα και σε ηλικιωμένους ασθενείς με συν νοσηρότητες. Στα σαρκώματα μαλακών μορίων και στο επιθηλιοειδές αιμαγγειοενδοθηλίωμα, οι μελέτες έδειξαν ποσοστά ελέγχου νόσου (DCR) έως και 46.2%, επιβεβαιώνοντας την κλινική σημασία για την επιλογή LD σε δύσκολες κλινικές περιπτώσεις. Στο λέμφωμα Hodgkin ο συνδυασμός φαρμάκων με PLD επέδειξε αντικειμενικό ρυθμό απόκρισης (ORR) και συνολική επιβίωση (OS) στο 100% των ασθενών, υπογραμμίζοντας την σημαντικότητα των ορθών συνδυαστικών φαρμακευτικών σχημάτων. Συμπερασματικά η βιβλιογραφική αξιολόγηση της χρήσης λιποσωμιακών μορφών δοξορουβικίνης την τελευταία πενταετία, επικυρώνει την θέση της, χαρακτηρίζοντας την ως μια ασφαλέστερη και πιο αποτελεσματική εναλλακτική προσέγγιση αντικαρκινικής θεραπείας σε διαφόρους τύπου καρκίνου. Η επιτυχία εξαρτάται στην ισορροπία μεταξύ των βιολογικών παραμέτρων των ασθενών και τα φαρμακοκινητικά χαρακτηριστικά του νανοσυστήματος μεταφοράς φαρμάκου.","abstract_has_math":false,"creators":["ΣΩΡΡΑ ΣΟΦΙΑ","SORRA SOFIA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:21Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5375094"],"render_values":[{"text":"uoadl:5375094","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5375094","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΣΩΡΡΑ ΣΟΦΙΑ","SORRA SOFIA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5375094","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5375094"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εξέλιξη της νανοτεχνολογίας και η ανάπτυξη προηγμένων συστημάτων μεταφοράς φαρμάκων έχουν επιφέρει σημαντικές αλλαγές με σκοπό την στοχευμένη αντικαρκινική θεραπεία και την βελτίωση του θεραπευτικού δείκτη φαρμακευτικών ουσιών με γνωστή αποτελεσματικότητα αλλά με σημαντικές τοξικότητες. Η δοξορουβικίνη, μια ανθρακυκλίνη ευρέως φάσματος, παραμένει ισχυρός παράγοντας ως αντικαρκινική θεραπεία νεοπλασμάτων, ωστόσο λόγω της δοσοεξαρτώμενης και μη αναστρέψιμης καρδιοτοξικότητας της, η χρήση της περιορίζεται. Η ανάγκη για βελτίωση της συστηματικής τοξικότητας οδήγησε στην ανάπτυξη λιποσωμιακών μορφών δοξορουβικίνης, αποτελώντας ορόσημο του φαινομένου ενισχυμένης διαπερατότητας και κατακράτησης (EPR effect), όπου η φαρμακευτική ουσία συσσωρεύεται εκλεκτικά στον καρκινικό ιστό, προστατεύοντας παράλληλα τους υγιείς. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η βιβλιογραφική αξιολόγηση κλινικών δεδομένος της τελευταίας πενταετίας (2020 έως 2025), της χρήσης λιποσωμιακών μορφών δοξορουβικίνης. Διερευνάται η κλινική αποτελεσματικότητα αυτών των νανοσυστημάτων, πως έχει βελτιώσει την αντικαρκινική δράση σε συνδυαστικές νεοεπικουρικές θεραπείες, ενώ ταυτόχρονα εξετάζεται η μείωση των σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών. Η μεθοδολογική προσέγγιση βασίστηκε στην αξιολόγηση και ανάλυση 36 κλινικών μελετών από την βάση δεδομένων PubMed. Αξιολογήθηκαν δείκτες αποτελεσματικότητας και επιβίωσης, όπως συνολική επιβίωση (OS), επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου (Progression Free Survival - PFS), επιβίωση χωρίς υποτροπή (Disease Free Survival -DFS), διάμεση επιβίωση (Median Survival), ποσοστό επιβίωσης (Survival Rate) για συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα (δεικτών επιβίωσης, εξέλιξης της νόσου) και τα ποσοστά ανταπόκρισης στη θεραπεία, όπως αντικειμενικός ρυθμός απόκρισης (Objective Response Rate - ORR) και πλήρης παθολογική απόκριση (Pathological Complete Response - pCR), σε ένα ευρύ φάσμα νεοπλασμάτων που περιλαμβάνει καρκίνο του μαστού, καρκίνο των ωοθηκών, σαρκώματα μαλακών μορίων και λεμφώματα. Επιπλέον εξετάστηκαν φαρμακοκινητικές παράμετροι όπως Δείκτης Μάζας Σώματος (BMI) και βιολογικές παράμετροι (ALT, AST) που επηρεάζουν την έκβαση της θεραπείας. Τα αποτελέσματα της ανάλυσης αναδεικνύουν την κλινική αξία της χρήσης λιποσωμιακής δοξορουβικίνης σε νοεπικουρικά σχήματα θεραπείες έναντι της συμβατικής δοξορουβικίνης, με βελτιωμένα ποσοστά ασφάλειας και ποιότητας ζωής των ασθενών. Σε όλες τις περιπτώσεις η επιλογή λιποσωμιακών μορφών δοξορουβικίνης προκύπτει από την γνώση για μειωμένη καρδιοτοξικότητα. Στον καρκίνο του μαστού, η χρήση της σε νοεπικουρικά σχήματα όπως στην μελέτη των Yang et al. 2024, οδήγησε σε υψηλότερα ποσοστά pCR 80,2% σε HER2-θετικούς ασθενείς. Συγκριτικά δεδομένα από μελέτη των Zhang et al. 2021, έδειξαν ότι η PLD δεν υστερεί έναντι της EPI, καθώς η επιβίωση χωρίς υποτροπή (DFS) ανέρχεται σε 94,9% έναντι 93,9%, προσφέροντας ταυτόχρονα σημαντικά ανώτερη καρδιολογική ασφάλεια αφού εμφάνισε και λιγότερα ποσοστά ανεπιθύμητων ενεργειών κατά 2.9%. Σε κλινικές μελέτες για τον καρκίνο των ωοθηκών η συνδυαστική θεραπεία με PLD με Απατινίμπη (μελέτη APPROVE), κατέδειξε σημαντική βελτίωση του PFS 5.8 μηνών έναντι 3.3 μηνών της μονοθεραπείας, ενώ το ORR αυξήθηκε σε 26.1% από 14.3%. Σε πληθυσμούς με καρκίνο του μαστού παρατηρήθηκε ότι υψηλές μετρήσεις BMI, συνδέονται με αυξημένη ηπατική λειτουργία (ALT/AST) με αποτέλεσμα την μειωμένη κάθαρση του φαρμάκου, τονίζοντας την εξατομίκευση των δοσολογιών για την μείωση εμφάνισης ανεπιθύμητων ενεργειών όπως του συνδρόμου ερυθροδυσαισθησίας παλαμών και πελμάτων (PPE). Αντίθετα η καρδιοτοξικότητα παραμένει σε χαμηλά επίπεδα, ακόμα και σε ηλικιωμένους ασθενείς με συν νοσηρότητες. Στα σαρκώματα μαλακών μορίων και στο επιθηλιοειδές αιμαγγειοενδοθηλίωμα, οι μελέτες έδειξαν ποσοστά ελέγχου νόσου (DCR) έως και 46.2%, επιβεβαιώνοντας την κλινική σημασία για την επιλογή LD σε δύσκολες κλινικές περιπτώσεις. Στο λέμφωμα Hodgkin ο συνδυασμός φαρμάκων με PLD επέδειξε αντικειμενικό ρυθμό απόκρισης (ORR) και συνολική επιβίωση (OS) στο 100% των ασθενών, υπογραμμίζοντας την σημαντικότητα των ορθών συνδυαστικών φαρμακευτικών σχημάτων. Συμπερασματικά η βιβλιογραφική αξιολόγηση της χρήσης λιποσωμιακών μορφών δοξορουβικίνης την τελευταία πενταετία, επικυρώνει την θέση της, χαρακτηρίζοντας την ως μια ασφαλέστερη και πιο αποτελεσματική εναλλακτική προσέγγιση αντικαρκινικής θεραπείας σε διαφόρους τύπου καρκίνου. Η επιτυχία εξαρτάται στην ισορροπία μεταξύ των βιολογικών παραμέτρων των ασθενών και τα φαρμακοκινητικά χαρακτηριστικά του νανοσυστήματος μεταφοράς φαρμάκου.","The evolution of nanotechnology and the development of advanced drug delivery systems have introduced significant changes aimed at targeted cancer treatment and the improvement of the therapeutic index of established pharmaceutical agents characterized by high efficacy but with significant toxicities. Doxorubicin is a broad spectrum anthracycline which remains a potential factor in treatment of various types of cancer, however its clinical utility is often limited by dose-dependent and irreversible cardiotoxicity. The imperative to mitigate systemic toxicity led to development of liposomal formulations of doxorubicin, a milestone in utilizing the Enhanced Permeability and Retention Effect (EPR). Through EPR, the pharmaceutical agent selectively accumulates within the tumor tissue, thereby sparing healthy tissues. The objective of this master’s thesis is the clinical evaluation of liposomal doxorubicin in the last five years (2020-2025). The study investigates the clinical efficacy, safety and the role in enhancing cancer treatment in combination with neoadjuvant therapies. The methodological approach was based on the evaluation of 36 clinical trials sourced from the PubMed database. Efficacy and cervical indicators were assessed including Overall Survival (OS), Progression-Free Survival (PFS), Disease-Free Survival (DFS), Median Survival and Survival Rates for specific time intervals. Furthermore, Objective Response Rate (ORR) and Pathological Complete Response (pCR), were analyzed across a wide spectrum of cancer types, including breast cancer, ovarian cancer, soft tissue sarcoma and lymphomas. Additionally, pharmacokinetic parameters, such as Body Mass Index (BMI) and Biological Markers (ALT/AST), were examined for their impact on therapeutic outcomes. The result of analyzing the significant clinical value of liposomal doxorubicin in neoadjuvant regimens compared to conventional doxorubicin in neoadjuvant regimens compared to conventional doxorubicin, demonstrating improved safety profile and patient quality of life. In all evaluated cases, the preference for liposomal formulations stems from their established reduction in cardiotoxicity. Regarding breast cancer, as seen in the study of Yang et al. (2024), it led to high pCR rates of 80.2% in HER2 positive patients. Comparative data from Zhang et al. (2021), indicated that PLD is not inferior to Epirubicin, with DFS reaching 94.9% versus 93.9%, while offering significant cardiac safety and a 2.9% reduction in overall adverse events. In clinical trials for ovarian cancer, combination therapy of PLD and Apatinib (APPROVE study), demonstrates significant improvement in PFS with 5.8 months for the combination versus 3.3 months for monotherapy with Apatinib, while the ORR increased to 26.1% from 14.3%. Observations in breast cancer populations revealed that high BMI is associated with altered hepatic function (elevated ALT/AST), resulting in reduced drug clearance. This emphasizes the need for personalized dosing to mitigate the incidence of specific adverse effects, such as Palmar-Plantar Erythrodysesthesia (PPE). Conversely, cardiotoxicity remains at low levels, even in elderly patients with comorbidities. In soft tissue sarcomas and epithelioid hemangioendothelioma, studies showed a DCR up to 46.2%, confirming the clinical importance of selecting liposomal doxorubicin for challenging clinical cases. In Hodgkin lymphoma, combinations involving PLD exhibited ORR and CR of 100%, underlining the significance of optimized combination regimens. In conclusion, the clinical evaluation of liposomal doxorubicin usage over the last five years validates its position as a safer and more effective alternative treatment across various cancer types. Therapeutic success depends on a delicate balance between the patient’s biological parameters and the pharmacokinetic characteristics of the drug delivery system."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Κλινική Αξιολόγηση της Λιποσωμιακής Δοξορουβικίνης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΣΩΡΡΑ ΣΟΦΙΑ","SORRA SOFIA"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η εξέλιξη της νανοτεχνολογίας και η ανάπτυξη προηγμένων συστημάτων μεταφοράς φαρμάκων έχουν επιφέρει σημαντικές αλλαγές με σκοπό την στοχευμένη αντικαρκινική θεραπεία και την βελτίωση του θεραπευτικού δείκτη φαρμακευτικών ουσιών με γνωστή αποτελεσματικότητα αλλά με σημαντικές τοξικότητες. Η δοξορουβικίνη, μια ανθρακυκλίνη ευρέως φάσματος, παραμένει ισχυρός παράγοντας ως αντικαρκινική θεραπεία νεοπλασμάτων, ωστόσο λόγω της δοσοεξαρτώμενης και μη αναστρέψιμης καρδιοτοξικότητας της, η χρήση της περιορίζεται. Η ανάγκη για βελτίωση της συστηματικής τοξικότητας οδήγησε στην ανάπτυξη λιποσωμιακών μορφών δοξορουβικίνης, αποτελώντας ορόσημο του φαινομένου ενισχυμένης διαπερατότητας και κατακράτησης (EPR effect), όπου η φαρμακευτική ουσία συσσωρεύεται εκλεκτικά στον καρκινικό ιστό, προστατεύοντας παράλληλα τους υγιείς. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η βιβλιογραφική αξιολόγηση κλινικών δεδομένος της τελευταίας πενταετίας (2020 έως 2025), της χρήσης λιποσωμιακών μορφών δοξορουβικίνης. Διερευνάται η κλινική αποτελεσματικότητα αυτών των νανοσυστημάτων, πως έχει βελτιώσει την αντικαρκινική δράση σε συνδυαστικές νεοεπικουρικές θεραπείες, ενώ ταυτόχρονα εξετάζεται η μείωση των σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών. Η μεθοδολογική προσέγγιση βασίστηκε στην αξιολόγηση και ανάλυση 36 κλινικών μελετών από την βάση δεδομένων PubMed. Αξιολογήθηκαν δείκτες αποτελεσματικότητας και επιβίωσης, όπως συνολική επιβίωση (OS), επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου (Progression Free Survival - PFS), επιβίωση χωρίς υποτροπή (Disease Free Survival -DFS), διάμεση επιβίωση (Median Survival), ποσοστό επιβίωσης (Survival Rate) για συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα (δεικτών επιβίωσης, εξέλιξης της νόσου) και τα ποσοστά ανταπόκρισης στη θεραπεία, όπως αντικειμενικός ρυθμός απόκρισης (Objective Response Rate - ORR) και πλήρης παθολογική απόκριση (Pathological Complete Response - pCR), σε ένα ευρύ φάσμα νεοπλασμάτων που περιλαμβάνει καρκίνο του μαστού, καρκίνο των ωοθηκών, σαρκώματα μαλακών μορίων και λεμφώματα. Επιπλέον εξετάστηκαν φαρμακοκινητικές παράμετροι όπως Δείκτης Μάζας Σώματος (BMI) και βιολογικές παράμετροι (ALT, AST) που επηρεάζουν την έκβαση της θεραπείας. Τα αποτελέσματα της ανάλυσης αναδεικνύουν την κλινική αξία της χρήσης λιποσωμιακής δοξορουβικίνης σε νοεπικουρικά σχήματα θεραπείες έναντι της συμβατικής δοξορουβικίνης, με βελτιωμένα ποσοστά ασφάλειας και ποιότητας ζωής των ασθενών. Σε όλες τις περιπτώσεις η επιλογή λιποσωμιακών μορφών δοξορουβικίνης προκύπτει από την γνώση για μειωμένη καρδιοτοξικότητα. Στον καρκίνο του μαστού, η χρήση της σε νοεπικουρικά σχήματα όπως στην μελέτη των Yang et al. 2024, οδήγησε σε υψηλότερα ποσοστά pCR 80,2% σε HER2-θετικούς ασθενείς. Συγκριτικά δεδομένα από μελέτη των Zhang et al. 2021, έδειξαν ότι η PLD δεν υστερεί έναντι της EPI, καθώς η επιβίωση χωρίς υποτροπή (DFS) ανέρχεται σε 94,9% έναντι 93,9%, προσφέροντας ταυτόχρονα σημαντικά ανώτερη καρδιολογική ασφάλεια αφού εμφάνισε και λιγότερα ποσοστά ανεπιθύμητων ενεργειών κατά 2.9%. Σε κλινικές μελέτες για τον καρκίνο των ωοθηκών η συνδυαστική θεραπεία με PLD με Απατινίμπη (μελέτη APPROVE), κατέδειξε σημαντική βελτίωση του PFS 5.8 μηνών έναντι 3.3 μηνών της μονοθεραπείας, ενώ το ORR αυξήθηκε σε 26.1% από 14.3%. Σε πληθυσμούς με καρκίνο του μαστού παρατηρήθηκε ότι υψηλές μετρήσεις BMI, συνδέονται με αυξημένη ηπατική λειτουργία (ALT/AST) με αποτέλεσμα την μειωμένη κάθαρση του φαρμάκου, τονίζοντας την εξατομίκευση των δοσολογιών για την μείωση εμφάνισης ανεπιθύμητων ενεργειών όπως του συνδρόμου ερυθροδυσαισθησίας παλαμών και πελμάτων (PPE). Αντίθετα η καρδιοτοξικότητα παραμένει σε χαμηλά επίπεδα, ακόμα και σε ηλικιωμένους ασθενείς με συν νοσηρότητες. Στα σαρκώματα μαλακών μορίων και στο επιθηλιοειδές αιμαγγειοενδοθηλίωμα, οι μελέτες έδειξαν ποσοστά ελέγχου νόσου (DCR) έως και 46.2%, επιβεβαιώνοντας την κλινική σημασία για την επιλογή LD σε δύσκολες κλινικές περιπτώσεις. Στο λέμφωμα Hodgkin ο συνδυασμός φαρμάκων με PLD επέδειξε αντικειμενικό ρυθμό απόκρισης (ORR) και συνολική επιβίωση (OS) στο 100% των ασθενών, υπογραμμίζοντας την σημαντικότητα των ορθών συνδυαστικών φαρμακευτικών σχημάτων. Συμπερασματικά η βιβλιογραφική αξιολόγηση της χρήσης λιποσωμιακών μορφών δοξορουβικίνης την τελευταία πενταετία, επικυρώνει την θέση της, χαρακτηρίζοντας την ως μια ασφαλέστερη και πιο αποτελεσματική εναλλακτική προσέγγιση αντικαρκινικής θεραπείας σε διαφόρους τύπου καρκίνου. Η επιτυχία εξαρτάται στην ισορροπία μεταξύ των βιολογικών παραμέτρων των ασθενών και τα φαρμακοκινητικά χαρακτηριστικά του νανοσυστήματος μεταφοράς φαρμάκου.","The evolution of nanotechnology and the development of advanced drug delivery systems have introduced significant changes aimed at targeted cancer treatment and the improvement of the therapeutic index of established pharmaceutical agents characterized by high efficacy but with significant toxicities. Doxorubicin is a broad spectrum anthracycline which remains a potential factor in treatment of various types of cancer, however its clinical utility is often limited by dose-dependent and irreversible cardiotoxicity. The imperative to mitigate systemic toxicity led to development of liposomal formulations of doxorubicin, a milestone in utilizing the Enhanced Permeability and Retention Effect (EPR). Through EPR, the pharmaceutical agent selectively accumulates within the tumor tissue, thereby sparing healthy tissues. The objective of this master’s thesis is the clinical evaluation of liposomal doxorubicin in the last five years (2020-2025). The study investigates the clinical efficacy, safety and the role in enhancing cancer treatment in combination with neoadjuvant therapies. The methodological approach was based on the evaluation of 36 clinical trials sourced from the PubMed database. Efficacy and cervical indicators were assessed including Overall Survival (OS), Progression-Free Survival (PFS), Disease-Free Survival (DFS), Median Survival and Survival Rates for specific time intervals. Furthermore, Objective Response Rate (ORR) and Pathological Complete Response (pCR), were analyzed across a wide spectrum of cancer types, including breast cancer, ovarian cancer, soft tissue sarcoma and lymphomas. Additionally, pharmacokinetic parameters, such as Body Mass Index (BMI) and Biological Markers (ALT/AST), were examined for their impact on therapeutic outcomes. The result of analyzing the significant clinical value of liposomal doxorubicin in neoadjuvant regimens compared to conventional doxorubicin in neoadjuvant regimens compared to conventional doxorubicin, demonstrating improved safety profile and patient quality of life. In all evaluated cases, the preference for liposomal formulations stems from their established reduction in cardiotoxicity. Regarding breast cancer, as seen in the study of Yang et al. (2024), it led to high pCR rates of 80.2% in HER2 positive patients. Comparative data from Zhang et al. (2021), indicated that PLD is not inferior to Epirubicin, with DFS reaching 94.9% versus 93.9%, while offering significant cardiac safety and a 2.9% reduction in overall adverse events. In clinical trials for ovarian cancer, combination therapy of PLD and Apatinib (APPROVE study), demonstrates significant improvement in PFS with 5.8 months for the combination versus 3.3 months for monotherapy with Apatinib, while the ORR increased to 26.1% from 14.3%. Observations in breast cancer populations revealed that high BMI is associated with altered hepatic function (elevated ALT/AST), resulting in reduced drug clearance. This emphasizes the need for personalized dosing to mitigate the incidence of specific adverse effects, such as Palmar-Plantar Erythrodysesthesia (PPE). Conversely, cardiotoxicity remains at low levels, even in elderly patients with comorbidities. In soft tissue sarcomas and epithelioid hemangioendothelioma, studies showed a DCR up to 46.2%, confirming the clinical importance of selecting liposomal doxorubicin for challenging clinical cases. In Hodgkin lymphoma, combinations involving PLD exhibited ORR and CR of 100%, underlining the significance of optimized combination regimens. In conclusion, the clinical evaluation of liposomal doxorubicin usage over the last five years validates its position as a safer and more effective alternative treatment across various cancer types. Therapeutic success depends on a delicate balance between the patient’s biological parameters and the pharmacokinetic characteristics of the drug delivery system."],"dc:identifier":["uoadl:5375094","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5375094"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Κλινική Αξιολόγηση της Λιποσωμιακής Δοξορουβικίνης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:21Z"}