{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5374538"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5374538","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο εν τω βάθει εγκεφαλικός ερεθισμός στην αντιμετώπιση της νευρογενούς ανορεξίας / The role of deep brain stimulation in the treatment of anorexia nervosa","abstract":"Εισαγωγή: Η νευρογενής ανορεξία αποτελεί σοβαρή ψυχιατρική διαταραχή με υψηλή θνητότητα. Σε σοβαρή και μακράς διάρκειας νόσο, οι συμβατικές θεραπείες συχνά αποτυγχάνουν. Η εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση έχει αναδειχθεί ως δυνητική μέθοδος λειτουργικής ρύθμισης παθολογικών εγκεφαλικών κυκλωμάτων σε προσεκτικά επιλεγμένες ανθεκτικές περιπτώσεις. Σκοπός: Η συστηματική ανασκόπηση των κλινικών δεδομένων για την εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση στη νευρογενή ανορεξία, με έμφαση στους στόχους διέγερσης, στις παραμέτρους προγραμματισμού, στην κλινική έκβαση, στους πιθανούς μηχανισμούς δράσης, στην ασφάλεια, στα ηθικά ζητήματα και στις μελλοντικές προοπτικές. Υλικό και μέθοδος: Ανασκοπήθηκαν δεκαεννέα κλινικές μελέτες, στις οποίες περιλαμβάνονταν αναφορές περιστατικών, ανοικτές σειρές ασθενών, ελεγχόμενες δοκιμές και αναδρομικές αναλύσεις. Τα δεδομένα συντέθηκαν ως προς τα σημεία στόχευσης, τα τεχνικά χαρακτηριστικά του εμφυτεύσιμου συστήματος, τις παραμέτρους διέγερσης, τη μεταβολή του δείκτη μάζας σώματος, τις ψυχιατρικές εκβάσεις, τις ανεπιθύμητες ενέργειες και τα ευρήματα από απεικονιστικές και ηλεκτροφυσιολογικές μελέτες. Αποτελέσματα: Η εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση επέφερε κλινικά σημαντικό όφελος σε σημαντικό ποσοστό ασθενών. Η διέγερση του υπομεσολόβιου φλοιού του προσαγωγίου συσχετίσθηκε με μέτρια αύξηση του δείκτη μάζας σώματος, αλλά με σταθερή βελτίωση της καταθλιπτικής και αγχώδους συμπτωματολογίας. Η διέγερση του επικλινούς πυρήνα εμφάνισε την ισχυρότερη αποκατάσταση του σωματικού βάρους, ιδίως στη νευρική ανορεξία περιοριστικού τύπου, με παράλληλη βελτίωση της ψυχαναγκαστικότητας και της θυμικής συμπτωματολογίας. Τα περιορισμένα δεδομένα για τον κλινοειδή πυρήνα της τελικής ταινίας και για το κοιλιακό τμήμα του προσθίου σκέλους της έσω κάψας υποδήλωσαν πιθανό όφελος, αν και οι ψυχιατρικές ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν συχνότερες με τη διέγερση του τελευταίου στόχου. Τα παρακλινικά ευρήματα υποστήριξαν ότι η θεραπευτική δράση της μεθόδου ασκείται σε επίπεδο νευρωνικών δικτύων. Συμπεράσματα: Η εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση παραμένει πειραματική μέθοδος, ωστόσο αποτελεί αξιόπιστη θεραπευτική επιλογή βασισμένη στη στόχευση νευρωνικών κυκλωμάτων για προσεκτικά επιλεγμένους ασθενείς με σοβαρή και μακράς διάρκειας νευρογενή ανορεξία. Η περαιτέρω πρόοδος προϋποθέτει πολυκεντρικές μελέτες, τυποποίηση εκβάσεων, επιλογή ασθενών με καθοδήγηση από βιοδείκτες, ενσωμάτωση της ψυχοθεραπείας και αυστηρή δεοντολογική εποπτεία.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η νευρογενής ανορεξία αποτελεί σοβαρή ψυχιατρική διαταραχή με υψηλή θνητότητα. Σε σοβαρή και μακράς διάρκειας νόσο, οι συμβατικές θεραπείες συχνά αποτυγχάνουν. Η εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση έχει αναδειχθεί ως δυνητική μέθοδος λειτουργικής ρύθμισης παθολογικών εγκεφαλικών κυκλωμάτων σε προσεκτικά επιλεγμένες ανθεκτικές περιπτώσεις. Σκοπός: Η συστηματική ανασκόπηση των κλινικών δεδομένων για την εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση στη νευρογενή ανορεξία, με έμφαση στους στόχους διέγερσης, στις παραμέτρους προγραμματισμού, στην κλινική έκβαση, στους πιθανούς μηχανισμούς δράσης, στην ασφάλεια, στα ηθικά ζητήματα και στις μελλοντικές προοπτικές. Υλικό και μέθοδος: Ανασκοπήθηκαν δεκαεννέα κλινικές μελέτες, στις οποίες περιλαμβάνονταν αναφορές περιστατικών, ανοικτές σειρές ασθενών, ελεγχόμενες δοκιμές και αναδρομικές αναλύσεις. Τα δεδομένα συντέθηκαν ως προς τα σημεία στόχευσης, τα τεχνικά χαρακτηριστικά του εμφυτεύσιμου συστήματος, τις παραμέτρους διέγερσης, τη μεταβολή του δείκτη μάζας σώματος, τις ψυχιατρικές εκβάσεις, τις ανεπιθύμητες ενέργειες και τα ευρήματα από απεικονιστικές και ηλεκτροφυσιολογικές μελέτες. Αποτελέσματα: Η εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση επέφερε κλινικά σημαντικό όφελος σε σημαντικό ποσοστό ασθενών. Η διέγερση του υπομεσολόβιου φλοιού του προσαγωγίου συσχετίσθηκε με μέτρια αύξηση του δείκτη μάζας σώματος, αλλά με σταθερή βελτίωση της καταθλιπτικής και αγχώδους συμπτωματολογίας. Η διέγερση του επικλινούς πυρήνα εμφάνισε την ισχυρότερη αποκατάσταση του σωματικού βάρους, ιδίως στη νευρική ανορεξία περιοριστικού τύπου, με παράλληλη βελτίωση της ψυχαναγκαστικότητας και της θυμικής συμπτωματολογίας. Τα περιορισμένα δεδομένα για τον κλινοειδή πυρήνα της τελικής ταινίας και για το κοιλιακό τμήμα του προσθίου σκέλους της έσω κάψας υποδήλωσαν πιθανό όφελος, αν και οι ψυχιατρικές ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν συχνότερες με τη διέγερση του τελευταίου στόχου. Τα παρακλινικά ευρήματα υποστήριξαν ότι η θεραπευτική δράση της μεθόδου ασκείται σε επίπεδο νευρωνικών δικτύων. Συμπεράσματα: Η εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση παραμένει πειραματική μέθοδος, ωστόσο αποτελεί αξιόπιστη θεραπευτική επιλογή βασισμένη στη στόχευση νευρωνικών κυκλωμάτων για προσεκτικά επιλεγμένους ασθενείς με σοβαρή και μακράς διάρκειας νευρογενή ανορεξία. Η περαιτέρω πρόοδος προϋποθέτει πολυκεντρικές μελέτες, τυποποίηση εκβάσεων, επιλογή ασθενών με καθοδήγηση από βιοδείκτες, ενσωμάτωση της ψυχοθεραπείας και αυστηρή δεοντολογική εποπτεία.","abstract_has_math":false,"creators":["Δραβόπουλος Ιωάννης","Dravopoulos Ioannis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:19Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5374538"],"render_values":[{"text":"uoadl:5374538","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5374538","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δραβόπουλος Ιωάννης","Dravopoulos Ioannis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5374538","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5374538"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η νευρογενής ανορεξία αποτελεί σοβαρή ψυχιατρική διαταραχή με υψηλή θνητότητα. Σε σοβαρή και μακράς διάρκειας νόσο, οι συμβατικές θεραπείες συχνά αποτυγχάνουν. Η εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση έχει αναδειχθεί ως δυνητική μέθοδος λειτουργικής ρύθμισης παθολογικών εγκεφαλικών κυκλωμάτων σε προσεκτικά επιλεγμένες ανθεκτικές περιπτώσεις. Σκοπός: Η συστηματική ανασκόπηση των κλινικών δεδομένων για την εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση στη νευρογενή ανορεξία, με έμφαση στους στόχους διέγερσης, στις παραμέτρους προγραμματισμού, στην κλινική έκβαση, στους πιθανούς μηχανισμούς δράσης, στην ασφάλεια, στα ηθικά ζητήματα και στις μελλοντικές προοπτικές. Υλικό και μέθοδος: Ανασκοπήθηκαν δεκαεννέα κλινικές μελέτες, στις οποίες περιλαμβάνονταν αναφορές περιστατικών, ανοικτές σειρές ασθενών, ελεγχόμενες δοκιμές και αναδρομικές αναλύσεις. Τα δεδομένα συντέθηκαν ως προς τα σημεία στόχευσης, τα τεχνικά χαρακτηριστικά του εμφυτεύσιμου συστήματος, τις παραμέτρους διέγερσης, τη μεταβολή του δείκτη μάζας σώματος, τις ψυχιατρικές εκβάσεις, τις ανεπιθύμητες ενέργειες και τα ευρήματα από απεικονιστικές και ηλεκτροφυσιολογικές μελέτες. Αποτελέσματα: Η εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση επέφερε κλινικά σημαντικό όφελος σε σημαντικό ποσοστό ασθενών. Η διέγερση του υπομεσολόβιου φλοιού του προσαγωγίου συσχετίσθηκε με μέτρια αύξηση του δείκτη μάζας σώματος, αλλά με σταθερή βελτίωση της καταθλιπτικής και αγχώδους συμπτωματολογίας. Η διέγερση του επικλινούς πυρήνα εμφάνισε την ισχυρότερη αποκατάσταση του σωματικού βάρους, ιδίως στη νευρική ανορεξία περιοριστικού τύπου, με παράλληλη βελτίωση της ψυχαναγκαστικότητας και της θυμικής συμπτωματολογίας. Τα περιορισμένα δεδομένα για τον κλινοειδή πυρήνα της τελικής ταινίας και για το κοιλιακό τμήμα του προσθίου σκέλους της έσω κάψας υποδήλωσαν πιθανό όφελος, αν και οι ψυχιατρικές ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν συχνότερες με τη διέγερση του τελευταίου στόχου. Τα παρακλινικά ευρήματα υποστήριξαν ότι η θεραπευτική δράση της μεθόδου ασκείται σε επίπεδο νευρωνικών δικτύων. Συμπεράσματα: Η εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση παραμένει πειραματική μέθοδος, ωστόσο αποτελεί αξιόπιστη θεραπευτική επιλογή βασισμένη στη στόχευση νευρωνικών κυκλωμάτων για προσεκτικά επιλεγμένους ασθενείς με σοβαρή και μακράς διάρκειας νευρογενή ανορεξία. Η περαιτέρω πρόοδος προϋποθέτει πολυκεντρικές μελέτες, τυποποίηση εκβάσεων, επιλογή ασθενών με καθοδήγηση από βιοδείκτες, ενσωμάτωση της ψυχοθεραπείας και αυστηρή δεοντολογική εποπτεία.","Background: Anorexia nervosa is a severe psychiatric disorder with high mortality. In severe and enduring illness, conventional treatments frequently fail. Deep brain stimulation has emerged as a potential neuromodulatory intervention for carefully selected refractory cases. Objective: To systematically review the clinical evidence on deep brain stimulation in anorexia nervosa, with emphasis on stimulation targets, programming parameters, outcomes, mechanisms, safety, and ethical considerations. Methods: Nineteen clinical studies were reviewed, including case reports, open-label cohorts, controlled trials, and retrospective analyses. Data were synthesised on targets, hardware, stimulation parameters, body mass index change, psychiatric outcomes, adverse events, and mechanistic findings from imaging and electrophysiology. Results: Deep brain stimulation produced clinically meaningful benefit in a substantial subset of patients. Subcallosal cingulate stimulation was associated with modest body mass index gains but consistent improvement in depression and anxiety. Nucleus accumbens stimulation showed the most robust weight restoration, especially in restrictive anorexia nervosa, with parallel benefit on compulsivity and affective symptoms. Limited bed nucleus of the stria terminalis and ventral anterior limb of the internal capsule data suggested potential benefit, although psychiatric adverse events were more frequent with the latter stimulation. Conclusions: Deep brain stimulation remains experimental, but it offers a credible circuit-based option for carefully selected patients with severe and enduring anorexia nervosa. Future progress requires multicentre trials, standardised outcomes, biomarker-guided selection, integration with psychotherapy, and rigorous ethical oversight."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο εν τω βάθει εγκεφαλικός ερεθισμός στην αντιμετώπιση της νευρογενούς ανορεξίας / The role of deep brain stimulation in the treatment of anorexia nervosa"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δραβόπουλος Ιωάννης","Dravopoulos Ioannis"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η νευρογενής ανορεξία αποτελεί σοβαρή ψυχιατρική διαταραχή με υψηλή θνητότητα. Σε σοβαρή και μακράς διάρκειας νόσο, οι συμβατικές θεραπείες συχνά αποτυγχάνουν. Η εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση έχει αναδειχθεί ως δυνητική μέθοδος λειτουργικής ρύθμισης παθολογικών εγκεφαλικών κυκλωμάτων σε προσεκτικά επιλεγμένες ανθεκτικές περιπτώσεις. Σκοπός: Η συστηματική ανασκόπηση των κλινικών δεδομένων για την εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση στη νευρογενή ανορεξία, με έμφαση στους στόχους διέγερσης, στις παραμέτρους προγραμματισμού, στην κλινική έκβαση, στους πιθανούς μηχανισμούς δράσης, στην ασφάλεια, στα ηθικά ζητήματα και στις μελλοντικές προοπτικές. Υλικό και μέθοδος: Ανασκοπήθηκαν δεκαεννέα κλινικές μελέτες, στις οποίες περιλαμβάνονταν αναφορές περιστατικών, ανοικτές σειρές ασθενών, ελεγχόμενες δοκιμές και αναδρομικές αναλύσεις. Τα δεδομένα συντέθηκαν ως προς τα σημεία στόχευσης, τα τεχνικά χαρακτηριστικά του εμφυτεύσιμου συστήματος, τις παραμέτρους διέγερσης, τη μεταβολή του δείκτη μάζας σώματος, τις ψυχιατρικές εκβάσεις, τις ανεπιθύμητες ενέργειες και τα ευρήματα από απεικονιστικές και ηλεκτροφυσιολογικές μελέτες. Αποτελέσματα: Η εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση επέφερε κλινικά σημαντικό όφελος σε σημαντικό ποσοστό ασθενών. Η διέγερση του υπομεσολόβιου φλοιού του προσαγωγίου συσχετίσθηκε με μέτρια αύξηση του δείκτη μάζας σώματος, αλλά με σταθερή βελτίωση της καταθλιπτικής και αγχώδους συμπτωματολογίας. Η διέγερση του επικλινούς πυρήνα εμφάνισε την ισχυρότερη αποκατάσταση του σωματικού βάρους, ιδίως στη νευρική ανορεξία περιοριστικού τύπου, με παράλληλη βελτίωση της ψυχαναγκαστικότητας και της θυμικής συμπτωματολογίας. Τα περιορισμένα δεδομένα για τον κλινοειδή πυρήνα της τελικής ταινίας και για το κοιλιακό τμήμα του προσθίου σκέλους της έσω κάψας υποδήλωσαν πιθανό όφελος, αν και οι ψυχιατρικές ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν συχνότερες με τη διέγερση του τελευταίου στόχου. Τα παρακλινικά ευρήματα υποστήριξαν ότι η θεραπευτική δράση της μεθόδου ασκείται σε επίπεδο νευρωνικών δικτύων. Συμπεράσματα: Η εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση παραμένει πειραματική μέθοδος, ωστόσο αποτελεί αξιόπιστη θεραπευτική επιλογή βασισμένη στη στόχευση νευρωνικών κυκλωμάτων για προσεκτικά επιλεγμένους ασθενείς με σοβαρή και μακράς διάρκειας νευρογενή ανορεξία. Η περαιτέρω πρόοδος προϋποθέτει πολυκεντρικές μελέτες, τυποποίηση εκβάσεων, επιλογή ασθενών με καθοδήγηση από βιοδείκτες, ενσωμάτωση της ψυχοθεραπείας και αυστηρή δεοντολογική εποπτεία.","Background: Anorexia nervosa is a severe psychiatric disorder with high mortality. In severe and enduring illness, conventional treatments frequently fail. Deep brain stimulation has emerged as a potential neuromodulatory intervention for carefully selected refractory cases. Objective: To systematically review the clinical evidence on deep brain stimulation in anorexia nervosa, with emphasis on stimulation targets, programming parameters, outcomes, mechanisms, safety, and ethical considerations. Methods: Nineteen clinical studies were reviewed, including case reports, open-label cohorts, controlled trials, and retrospective analyses. Data were synthesised on targets, hardware, stimulation parameters, body mass index change, psychiatric outcomes, adverse events, and mechanistic findings from imaging and electrophysiology. Results: Deep brain stimulation produced clinically meaningful benefit in a substantial subset of patients. Subcallosal cingulate stimulation was associated with modest body mass index gains but consistent improvement in depression and anxiety. Nucleus accumbens stimulation showed the most robust weight restoration, especially in restrictive anorexia nervosa, with parallel benefit on compulsivity and affective symptoms. Limited bed nucleus of the stria terminalis and ventral anterior limb of the internal capsule data suggested potential benefit, although psychiatric adverse events were more frequent with the latter stimulation. Conclusions: Deep brain stimulation remains experimental, but it offers a credible circuit-based option for carefully selected patients with severe and enduring anorexia nervosa. Future progress requires multicentre trials, standardised outcomes, biomarker-guided selection, integration with psychotherapy, and rigorous ethical oversight."],"dc:identifier":["uoadl:5374538","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5374538"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο εν τω βάθει εγκεφαλικός ερεθισμός στην αντιμετώπιση της νευρογενούς ανορεξίας / The role of deep brain stimulation in the treatment of anorexia nervosa"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:19Z"}