{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5374399"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5374399","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το παιχνίδι ως ψυχαγωγική δραστηριότητα και θεμελιώδες μέσο μάθησης και ανάπτυξης στην προσχολική ηλικία: Μια κοινωνικοπολιτισμική προσέγγιση μέσα από το πρίσμα της θεωρίας του Vygotsky (2000-2025)","abstract":"Η παρούσα βιβλιογραφική επισκόπηση εξετάζει τον ρόλο του παιχνιδιού τόσο ως ψυχαγωγικής δραστηριότητας όσο και ως θεμελιώδους μέσου μάθησης και ανάπτυξης στην προσχολική ηλικία, υπό το θεωρητικό πλαίσιο της κοινωνικοπολιτισμικής θεωρίας του Lev Vygotsky. Σκοπός της εργασίας είναι η διερεύνηση των μηχανισμών μέσω των οποίων η ευχαρίστηση και η χαρά που απορρέουν από το παιχνίδι συμβάλλουν στη μαθησιακή διαδικασία και στην ολόπλευρη ανάπτυξη των παιδιών. Η μελέτη επιδιώκει να απαντήσει σε τρία (3) βασικά ερευνητικά ερωτήματα που σχετίζονται με: (α) τη διαλεκτική σχέση μεταξύ της ψυχαγωγικής και της μαθησιακής διάστασης του παιχνιδιού υπό το πρίσμα της κοινωνικοπολιτισμικής θεωρίας, (β) τους μηχανισμούς μέσω των οποίων η ψυχαγωγική εμπλοκή συμβάλλει στη δημιουργία της ζώνης επικείμενης ανάπτυξης και στην εσωτερίκευση πολιτισμικών εργαλείων, και (γ) τις σύγχρονες παιδαγωγικές προσεγγίσεις (2000–2025) που εξισορροπούν αποτελεσματικά την ψυχαγωγική και την εκπαιδευτική λειτουργία του παιχνιδιού. Η μεθοδολογία της παρούσας μελέτης βασίστηκε σε βιβλιογραφική ανασκόπηση με στοιχεία συστηματικής προσέγγισης της διεθνούς επιστημονικής παραγωγής για την περίοδο 2000–2025. Η αναζήτηση και επιλογή των πηγών πραγματοποιήθηκε βάσει κριτηρίων όπως η θεματική συνάφεια με το υπό εξέταση αντικείμενο, η θεωρητική τεκμηρίωση και η επιστημονική εγκυρότητα των μελετών. Η ανάλυση εστιάζει σε κεντρικές θεωρητικές συμβολές των Marilyn Fleer, Mariane Hedegaard, Bert van Oers, Elena Bodrova και Deborah J. Leong, καθώς και σε σύγχρονες ερευνητικές προσεγγίσεις που διευρύνουν και εξελίσσουν τη βιγκοτσκιανή θεωρητική παράδοση. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η ψυχαγωγική διάσταση του παιχνιδιού δεν αποτελεί απλώς πηγή ευχαρίστησης, αλλά βασικό μηχανισμό που υποστηρίζει τη γνωστική και κοινωνική ανάπτυξη. Η πηγή της απόλαυσης μεταβάλλεται με την ηλικία του παιδιού, μετατοπιζόμενη από απλές αισθητηριακές εμπειρίες σε πιο σύνθετες μορφές που σχετίζονται με τη συνεργασία, τη σκέψη και τη δημιουργικότητα. Διαφορετικοί τύποι παιχνιδιού (κοινωνικο-δραματικό, συμβολικό, αφηγηματικό, κατασκευαστικό) συνδέονται με ποικίλα αναπτυξιακά οφέλη. Οι σύγχρονες παιδαγωγικές προσεγγίσεις που αξιοποιούν τον διπλό ρόλο του παιχνιδιού περιλαμβάνουν τις «εννοιολογικές κοινότητες παιχνιδιού» (Fleer) και την παιδαγωγική του συν-παιχνιδιού, δίνοντας έμφαση στην αυθεντική αξιολόγηση και στην ενίσχυση των διαδικασιών σκέψης. Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν τη σημασία διατήρησης του χρόνου παιχνιδιού στην προσχολική εκπαίδευση και την ανάγκη για προγράμματα που αναγνωρίζουν την εκπαιδευτική του αξία. Τέλος, προτείνονται κατευθύνσεις για μελλοντική έρευνα, όπως διαπολιτισμικές και διαχρονικές μελέτες που θα μελετήσουν τη διαδικασία μετάβασης από το προσχολικό στο πρωτοβάθμιο εκπαιδευτικό επίπεδο. Λέξεις-κλειδιά: παιχνίδι, ψυχαγωγία, μάθηση, προσχολική εκπαίδευση, Vygotsky, κοινωνικοπολιτισμική θεωρία, ζώνη επικείμενης ανάπτυξης","abstract_html":"Η παρούσα βιβλιογραφική επισκόπηση εξετάζει τον ρόλο του παιχνιδιού τόσο ως ψυχαγωγικής δραστηριότητας όσο και ως θεμελιώδους μέσου μάθησης και ανάπτυξης στην προσχολική ηλικία, υπό το θεωρητικό πλαίσιο της κοινωνικοπολιτισμικής θεωρίας του Lev Vygotsky. Σκοπός της εργασίας είναι η διερεύνηση των μηχανισμών μέσω των οποίων η ευχαρίστηση και η χαρά που απορρέουν από το παιχνίδι συμβάλλουν στη μαθησιακή διαδικασία και στην ολόπλευρη ανάπτυξη των παιδιών. Η μελέτη επιδιώκει να απαντήσει σε τρία (3) βασικά ερευνητικά ερωτήματα που σχετίζονται με: (α) τη διαλεκτική σχέση μεταξύ της ψυχαγωγικής και της μαθησιακής διάστασης του παιχνιδιού υπό το πρίσμα της κοινωνικοπολιτισμικής θεωρίας, (β) τους μηχανισμούς μέσω των οποίων η ψυχαγωγική εμπλοκή συμβάλλει στη δημιουργία της ζώνης επικείμενης ανάπτυξης και στην εσωτερίκευση πολιτισμικών εργαλείων, και (γ) τις σύγχρονες παιδαγωγικές προσεγγίσεις (2000–2025) που εξισορροπούν αποτελεσματικά την ψυχαγωγική και την εκπαιδευτική λειτουργία του παιχνιδιού. Η μεθοδολογία της παρούσας μελέτης βασίστηκε σε βιβλιογραφική ανασκόπηση με στοιχεία συστηματικής προσέγγισης της διεθνούς επιστημονικής παραγωγής για την περίοδο 2000–2025. Η αναζήτηση και επιλογή των πηγών πραγματοποιήθηκε βάσει κριτηρίων όπως η θεματική συνάφεια με το υπό εξέταση αντικείμενο, η θεωρητική τεκμηρίωση και η επιστημονική εγκυρότητα των μελετών. Η ανάλυση εστιάζει σε κεντρικές θεωρητικές συμβολές των Marilyn Fleer, Mariane Hedegaard, Bert van Oers, Elena Bodrova και Deborah J. Leong, καθώς και σε σύγχρονες ερευνητικές προσεγγίσεις που διευρύνουν και εξελίσσουν τη βιγκοτσκιανή θεωρητική παράδοση. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η ψυχαγωγική διάσταση του παιχνιδιού δεν αποτελεί απλώς πηγή ευχαρίστησης, αλλά βασικό μηχανισμό που υποστηρίζει τη γνωστική και κοινωνική ανάπτυξη. Η πηγή της απόλαυσης μεταβάλλεται με την ηλικία του παιδιού, μετατοπιζόμενη από απλές αισθητηριακές εμπειρίες σε πιο σύνθετες μορφές που σχετίζονται με τη συνεργασία, τη σκέψη και τη δημιουργικότητα. Διαφορετικοί τύποι παιχνιδιού (κοινωνικο-δραματικό, συμβολικό, αφηγηματικό, κατασκευαστικό) συνδέονται με ποικίλα αναπτυξιακά οφέλη. Οι σύγχρονες παιδαγωγικές προσεγγίσεις που αξιοποιούν τον διπλό ρόλο του παιχνιδιού περιλαμβάνουν τις «εννοιολογικές κοινότητες παιχνιδιού» (Fleer) και την παιδαγωγική του συν-παιχνιδιού, δίνοντας έμφαση στην αυθεντική αξιολόγηση και στην ενίσχυση των διαδικασιών σκέψης. Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν τη σημασία διατήρησης του χρόνου παιχνιδιού στην προσχολική εκπαίδευση και την ανάγκη για προγράμματα που αναγνωρίζουν την εκπαιδευτική του αξία. Τέλος, προτείνονται κατευθύνσεις για μελλοντική έρευνα, όπως διαπολιτισμικές και διαχρονικές μελέτες που θα μελετήσουν τη διαδικασία μετάβασης από το προσχολικό στο πρωτοβάθμιο εκπαιδευτικό επίπεδο. Λέξεις-κλειδιά: παιχνίδι, ψυχαγωγία, μάθηση, προσχολική εκπαίδευση, Vygotsky, κοινωνικοπολιτισμική θεωρία, ζώνη επικείμενης ανάπτυξης","abstract_has_math":false,"creators":["ΤΣΙΝΤΖΕΛΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ","TSINTZELIS PANAGIOTIS"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:19Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5374399"],"render_values":[{"text":"uoadl:5374399","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5374399","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΤΣΙΝΤΖΕΛΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ","TSINTZELIS PANAGIOTIS"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5374399","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5374399"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα βιβλιογραφική επισκόπηση εξετάζει τον ρόλο του παιχνιδιού τόσο ως ψυχαγωγικής δραστηριότητας όσο και ως θεμελιώδους μέσου μάθησης και ανάπτυξης στην προσχολική ηλικία, υπό το θεωρητικό πλαίσιο της κοινωνικοπολιτισμικής θεωρίας του Lev Vygotsky. Σκοπός της εργασίας είναι η διερεύνηση των μηχανισμών μέσω των οποίων η ευχαρίστηση και η χαρά που απορρέουν από το παιχνίδι συμβάλλουν στη μαθησιακή διαδικασία και στην ολόπλευρη ανάπτυξη των παιδιών. Η μελέτη επιδιώκει να απαντήσει σε τρία (3) βασικά ερευνητικά ερωτήματα που σχετίζονται με: (α) τη διαλεκτική σχέση μεταξύ της ψυχαγωγικής και της μαθησιακής διάστασης του παιχνιδιού υπό το πρίσμα της κοινωνικοπολιτισμικής θεωρίας, (β) τους μηχανισμούς μέσω των οποίων η ψυχαγωγική εμπλοκή συμβάλλει στη δημιουργία της ζώνης επικείμενης ανάπτυξης και στην εσωτερίκευση πολιτισμικών εργαλείων, και (γ) τις σύγχρονες παιδαγωγικές προσεγγίσεις (2000–2025) που εξισορροπούν αποτελεσματικά την ψυχαγωγική και την εκπαιδευτική λειτουργία του παιχνιδιού. Η μεθοδολογία της παρούσας μελέτης βασίστηκε σε βιβλιογραφική ανασκόπηση με στοιχεία συστηματικής προσέγγισης της διεθνούς επιστημονικής παραγωγής για την περίοδο 2000–2025. Η αναζήτηση και επιλογή των πηγών πραγματοποιήθηκε βάσει κριτηρίων όπως η θεματική συνάφεια με το υπό εξέταση αντικείμενο, η θεωρητική τεκμηρίωση και η επιστημονική εγκυρότητα των μελετών. Η ανάλυση εστιάζει σε κεντρικές θεωρητικές συμβολές των Marilyn Fleer, Mariane Hedegaard, Bert van Oers, Elena Bodrova και Deborah J. Leong, καθώς και σε σύγχρονες ερευνητικές προσεγγίσεις που διευρύνουν και εξελίσσουν τη βιγκοτσκιανή θεωρητική παράδοση. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η ψυχαγωγική διάσταση του παιχνιδιού δεν αποτελεί απλώς πηγή ευχαρίστησης, αλλά βασικό μηχανισμό που υποστηρίζει τη γνωστική και κοινωνική ανάπτυξη. Η πηγή της απόλαυσης μεταβάλλεται με την ηλικία του παιδιού, μετατοπιζόμενη από απλές αισθητηριακές εμπειρίες σε πιο σύνθετες μορφές που σχετίζονται με τη συνεργασία, τη σκέψη και τη δημιουργικότητα. Διαφορετικοί τύποι παιχνιδιού (κοινωνικο-δραματικό, συμβολικό, αφηγηματικό, κατασκευαστικό) συνδέονται με ποικίλα αναπτυξιακά οφέλη. Οι σύγχρονες παιδαγωγικές προσεγγίσεις που αξιοποιούν τον διπλό ρόλο του παιχνιδιού περιλαμβάνουν τις «εννοιολογικές κοινότητες παιχνιδιού» (Fleer) και την παιδαγωγική του συν-παιχνιδιού, δίνοντας έμφαση στην αυθεντική αξιολόγηση και στην ενίσχυση των διαδικασιών σκέψης. Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν τη σημασία διατήρησης του χρόνου παιχνιδιού στην προσχολική εκπαίδευση και την ανάγκη για προγράμματα που αναγνωρίζουν την εκπαιδευτική του αξία. Τέλος, προτείνονται κατευθύνσεις για μελλοντική έρευνα, όπως διαπολιτισμικές και διαχρονικές μελέτες που θα μελετήσουν τη διαδικασία μετάβασης από το προσχολικό στο πρωτοβάθμιο εκπαιδευτικό επίπεδο. Λέξεις-κλειδιά: παιχνίδι, ψυχαγωγία, μάθηση, προσχολική εκπαίδευση, Vygotsky, κοινωνικοπολιτισμική θεωρία, ζώνη επικείμενης ανάπτυξης","The present literature review examines the role of play both as a recreational activity and as a fundamental means of learning and development in early childhood, within the theoretical framework of Vygotsky’s sociocultural theory. The purpose is to explore the mechanisms through which the pleasure and joy of play contribute to the learning process and to the holistic development of children. The study seeks to address three (3) core research questions related to: (a) the dialectical relationship between the recreational and learning dimensions of play within the framework of sociocultural theory, (b) the mechanisms through which recreational engagement contributes to the creation of the zone of proximal development and the internalization of cultural tools, and (c) the contemporary pedagogical approaches (2000–2025) that effectively balance the recreational and educational functions of play. The methodology was based on a systematic review of international literature (2000–2025), with selection criteria including thematic relevance, theoretical grounding, and scientific validity of the sources. The analysis focuses on the works of Fleer, Hedegaard, van Oers, Bodrova and Leong, as well as on more recent research approaches that extend the Vygotskian tradition. The findings indicate that the recreational dimension of play is not merely a source of enjoyment but a fundamental mechanism that supports cognitive and social development. The source of enjoyment changes with the child’s age, shifting from simple sensory experiences to more complex forms associated with cooperation, thinking, and creativity. Different types of play (sociodramatic, symbolic, narrative, constructive) are linked to a variety of developmental benefits. Contemporary pedagogical approaches that utilize the dual role of play include “conceptual play worlds” (Fleer) and co-play pedagogy, emphasizing authentic assessment and the enhancement of thinking processes. The results highlight the importance of preserving playtime in early childhood education and the need for programs that recognize its educational value. Finally, directions for future research are proposed, such as cross-cultural and longitudinal studies that examine the transition from early childhood to primary education. Keywords: play, recreation, learning, early childhood education, Vygotsky, sociocultural theory, zone of proximal development"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το παιχνίδι ως ψυχαγωγική δραστηριότητα και θεμελιώδες μέσο μάθησης και ανάπτυξης στην προσχολική ηλικία: Μια κοινωνικοπολιτισμική προσέγγιση μέσα από το πρίσμα της θεωρίας του Vygotsky (2000-2025)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΤΣΙΝΤΖΕΛΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ","TSINTZELIS PANAGIOTIS"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα βιβλιογραφική επισκόπηση εξετάζει τον ρόλο του παιχνιδιού τόσο ως ψυχαγωγικής δραστηριότητας όσο και ως θεμελιώδους μέσου μάθησης και ανάπτυξης στην προσχολική ηλικία, υπό το θεωρητικό πλαίσιο της κοινωνικοπολιτισμικής θεωρίας του Lev Vygotsky. Σκοπός της εργασίας είναι η διερεύνηση των μηχανισμών μέσω των οποίων η ευχαρίστηση και η χαρά που απορρέουν από το παιχνίδι συμβάλλουν στη μαθησιακή διαδικασία και στην ολόπλευρη ανάπτυξη των παιδιών. Η μελέτη επιδιώκει να απαντήσει σε τρία (3) βασικά ερευνητικά ερωτήματα που σχετίζονται με: (α) τη διαλεκτική σχέση μεταξύ της ψυχαγωγικής και της μαθησιακής διάστασης του παιχνιδιού υπό το πρίσμα της κοινωνικοπολιτισμικής θεωρίας, (β) τους μηχανισμούς μέσω των οποίων η ψυχαγωγική εμπλοκή συμβάλλει στη δημιουργία της ζώνης επικείμενης ανάπτυξης και στην εσωτερίκευση πολιτισμικών εργαλείων, και (γ) τις σύγχρονες παιδαγωγικές προσεγγίσεις (2000–2025) που εξισορροπούν αποτελεσματικά την ψυχαγωγική και την εκπαιδευτική λειτουργία του παιχνιδιού. Η μεθοδολογία της παρούσας μελέτης βασίστηκε σε βιβλιογραφική ανασκόπηση με στοιχεία συστηματικής προσέγγισης της διεθνούς επιστημονικής παραγωγής για την περίοδο 2000–2025. Η αναζήτηση και επιλογή των πηγών πραγματοποιήθηκε βάσει κριτηρίων όπως η θεματική συνάφεια με το υπό εξέταση αντικείμενο, η θεωρητική τεκμηρίωση και η επιστημονική εγκυρότητα των μελετών. Η ανάλυση εστιάζει σε κεντρικές θεωρητικές συμβολές των Marilyn Fleer, Mariane Hedegaard, Bert van Oers, Elena Bodrova και Deborah J. Leong, καθώς και σε σύγχρονες ερευνητικές προσεγγίσεις που διευρύνουν και εξελίσσουν τη βιγκοτσκιανή θεωρητική παράδοση. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η ψυχαγωγική διάσταση του παιχνιδιού δεν αποτελεί απλώς πηγή ευχαρίστησης, αλλά βασικό μηχανισμό που υποστηρίζει τη γνωστική και κοινωνική ανάπτυξη. Η πηγή της απόλαυσης μεταβάλλεται με την ηλικία του παιδιού, μετατοπιζόμενη από απλές αισθητηριακές εμπειρίες σε πιο σύνθετες μορφές που σχετίζονται με τη συνεργασία, τη σκέψη και τη δημιουργικότητα. Διαφορετικοί τύποι παιχνιδιού (κοινωνικο-δραματικό, συμβολικό, αφηγηματικό, κατασκευαστικό) συνδέονται με ποικίλα αναπτυξιακά οφέλη. Οι σύγχρονες παιδαγωγικές προσεγγίσεις που αξιοποιούν τον διπλό ρόλο του παιχνιδιού περιλαμβάνουν τις «εννοιολογικές κοινότητες παιχνιδιού» (Fleer) και την παιδαγωγική του συν-παιχνιδιού, δίνοντας έμφαση στην αυθεντική αξιολόγηση και στην ενίσχυση των διαδικασιών σκέψης. Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν τη σημασία διατήρησης του χρόνου παιχνιδιού στην προσχολική εκπαίδευση και την ανάγκη για προγράμματα που αναγνωρίζουν την εκπαιδευτική του αξία. Τέλος, προτείνονται κατευθύνσεις για μελλοντική έρευνα, όπως διαπολιτισμικές και διαχρονικές μελέτες που θα μελετήσουν τη διαδικασία μετάβασης από το προσχολικό στο πρωτοβάθμιο εκπαιδευτικό επίπεδο. Λέξεις-κλειδιά: παιχνίδι, ψυχαγωγία, μάθηση, προσχολική εκπαίδευση, Vygotsky, κοινωνικοπολιτισμική θεωρία, ζώνη επικείμενης ανάπτυξης","The present literature review examines the role of play both as a recreational activity and as a fundamental means of learning and development in early childhood, within the theoretical framework of Vygotsky’s sociocultural theory. The purpose is to explore the mechanisms through which the pleasure and joy of play contribute to the learning process and to the holistic development of children. The study seeks to address three (3) core research questions related to: (a) the dialectical relationship between the recreational and learning dimensions of play within the framework of sociocultural theory, (b) the mechanisms through which recreational engagement contributes to the creation of the zone of proximal development and the internalization of cultural tools, and (c) the contemporary pedagogical approaches (2000–2025) that effectively balance the recreational and educational functions of play. The methodology was based on a systematic review of international literature (2000–2025), with selection criteria including thematic relevance, theoretical grounding, and scientific validity of the sources. The analysis focuses on the works of Fleer, Hedegaard, van Oers, Bodrova and Leong, as well as on more recent research approaches that extend the Vygotskian tradition. The findings indicate that the recreational dimension of play is not merely a source of enjoyment but a fundamental mechanism that supports cognitive and social development. The source of enjoyment changes with the child’s age, shifting from simple sensory experiences to more complex forms associated with cooperation, thinking, and creativity. Different types of play (sociodramatic, symbolic, narrative, constructive) are linked to a variety of developmental benefits. Contemporary pedagogical approaches that utilize the dual role of play include “conceptual play worlds” (Fleer) and co-play pedagogy, emphasizing authentic assessment and the enhancement of thinking processes. The results highlight the importance of preserving playtime in early childhood education and the need for programs that recognize its educational value. Finally, directions for future research are proposed, such as cross-cultural and longitudinal studies that examine the transition from early childhood to primary education. Keywords: play, recreation, learning, early childhood education, Vygotsky, sociocultural theory, zone of proximal development"],"dc:identifier":["uoadl:5374399","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5374399"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Το παιχνίδι ως ψυχαγωγική δραστηριότητα και θεμελιώδες μέσο μάθησης και ανάπτυξης στην προσχολική ηλικία: Μια κοινωνικοπολιτισμική προσέγγιση μέσα από το πρίσμα της θεωρίας του Vygotsky (2000-2025)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:19Z"}