{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5374209"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5374209","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":""Ανάλυση έκφρασης μεταγράφων γονιδίων της οικογένειας BCL2 σε ανθρώπινα λευχαιμικά κύτταρα"","abstract":"Η Οξεία Μυελογενής Λευχαιμία (ΟΜΛ) αποτελεί μια επιθετική αιματολογική κακοήθεια που χαρακτηρίζεται από διαταραχή του πολλαπλασιασμού και της διαφοροποίησης των αιμοποιητικών βλαστικών κυττάρων, οδηγώντας σε συσσώρευση ανώριμων μυελοβλαστών στον μυελό των οστών και στο περιφερικό αίμα και τελικά σε καταστολή της φυσιολογικής αιμοποίησης. Κλινικά, η νόσος συνδέεται με αναιμία, λοιμώξεις και αιμορραγική διάθεση, ενώ η βιολογική της ετερογένεια οφείλεται σε ποικίλες γενετικές και επιγενετικές διαταραχές, καθώς και σε μηχανισμούς κλωνικής εξέλιξης. Σε σημαντικό ποσοστό περιπτώσεων, η ΟΜΛ αναπτύσσεται δευτερογενώς επί εδάφους μυελοδυσπλαστικών συνδρόμων, γεγονός που σχετίζεται με δυσμενέστερη πρόγνωση. Κεντρικό ρόλο στην παθοφυσιολογία της λευχαιμογένεσης διαδραματίζει η απορρύθμιση της απόπτωσης, ενός θεμελιώδους μηχανισμού προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου, που διασφαλίζει την απομάκρυνση γενετικά βλαβερών ή δυσλειτουργικών κυττάρων. Η διαταραχή των αποπτωτικών οδών – ενδογενούς (μιτοχονδριακής) και εξωγενούς – επιτρέπει την παθολογική επιβίωση λευχαιμικών κυττάρων. Στην ΟΜΛ, έχει τεκμηριωθεί υπερέκφραση αντι αποπτωτικών μορίων τη οικογένειας BCL-2, όπως το MCL1, καθώς και απορρύθμιση της ενεργοποίησης των κασπασών, συμβάλλοντας στην ανθεκτικότητα των κακοήθων κλώνων και στην αντίσταση στη θεραπεία. Παράλληλα, η απόπτωση αποτελεί βασικό μηχανισμό δράσης πολλών θεραπευτικών παραγόντων, γεγονός που αναδεικνύει τη σημασία της ως βιολογικού δείκτη θεραπευτικής απόκρισης. Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη μοριακή διερεύνηση γονιδίων που σχετίζονται με την απόπτωση, σε κυτταρικό μοντέλο ΟΜΛ. Χρησιμοποιήθηκε η ανθρώπινη προμυελοκυτταρική σειρά HL60 ως πειραματικό σύστημα. Πραγματοποιήθηκε απομόνωση RNA, σύνθεση cDNA με χρήση oligo-dT εκκινητών, ενίσχυση γονιδιακών στόχων με PCR και ποσοτικός προσδιορισμός προϊόντων με φθορισμομετρία. Τελικό στάδιο αποτέλεσε η επιλογή γονιδίου με διακριτό ηλεκτροφορητικό πρότυπο και η επιβεβαίωση της ταυτότητας του προϊόντος μέσω αλληλούχησης κατά Sanger, διασφαλίζοντας τη μοριακή ορθότητα του ενισχυμένου τμήματος. Συνολικά, η εργασία αναδεικνύει τη στενή σύνδεση μεταξύ αποπτωτικής δυσλειτουργίας και λευχαιμικής παθοφυσιολογίας, υπογραμμίζοντας τη σημασία των αποπτωτικών μοριακών δικτύων, τόσο στην κατανόηση της βιολογίας της ΟΜΛ, όσο και στην αναζήτηση νέων διαγνωστικών και θεραπευτικών προσεγγίσεων. Η περαιτέρω μελέτη γονιδίων με πιθανό αλλά μη πλήρως διευκρινισμένο ρόλο στην απόπτωση, δύναται να συμβάλλει στον εντοπισμό νέων βιοδεικτών και θεραπευτικών στόχων.","abstract_html":"Η Οξεία Μυελογενής Λευχαιμία (ΟΜΛ) αποτελεί μια επιθετική αιματολογική κακοήθεια που χαρακτηρίζεται από διαταραχή του πολλαπλασιασμού και της διαφοροποίησης των αιμοποιητικών βλαστικών κυττάρων, οδηγώντας σε συσσώρευση ανώριμων μυελοβλαστών στον μυελό των οστών και στο περιφερικό αίμα και τελικά σε καταστολή της φυσιολογικής αιμοποίησης. Κλινικά, η νόσος συνδέεται με αναιμία, λοιμώξεις και αιμορραγική διάθεση, ενώ η βιολογική της ετερογένεια οφείλεται σε ποικίλες γενετικές και επιγενετικές διαταραχές, καθώς και σε μηχανισμούς κλωνικής εξέλιξης. Σε σημαντικό ποσοστό περιπτώσεων, η ΟΜΛ αναπτύσσεται δευτερογενώς επί εδάφους μυελοδυσπλαστικών συνδρόμων, γεγονός που σχετίζεται με δυσμενέστερη πρόγνωση. Κεντρικό ρόλο στην παθοφυσιολογία της λευχαιμογένεσης διαδραματίζει η απορρύθμιση της απόπτωσης, ενός θεμελιώδους μηχανισμού προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου, που διασφαλίζει την απομάκρυνση γενετικά βλαβερών ή δυσλειτουργικών κυττάρων. Η διαταραχή των αποπτωτικών οδών – ενδογενούς (μιτοχονδριακής) και εξωγενούς – επιτρέπει την παθολογική επιβίωση λευχαιμικών κυττάρων. Στην ΟΜΛ, έχει τεκμηριωθεί υπερέκφραση αντι αποπτωτικών μορίων τη οικογένειας BCL-2, όπως το MCL1, καθώς και απορρύθμιση της ενεργοποίησης των κασπασών, συμβάλλοντας στην ανθεκτικότητα των κακοήθων κλώνων και στην αντίσταση στη θεραπεία. Παράλληλα, η απόπτωση αποτελεί βασικό μηχανισμό δράσης πολλών θεραπευτικών παραγόντων, γεγονός που αναδεικνύει τη σημασία της ως βιολογικού δείκτη θεραπευτικής απόκρισης. Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη μοριακή διερεύνηση γονιδίων που σχετίζονται με την απόπτωση, σε κυτταρικό μοντέλο ΟΜΛ. Χρησιμοποιήθηκε η ανθρώπινη προμυελοκυτταρική σειρά HL60 ως πειραματικό σύστημα. Πραγματοποιήθηκε απομόνωση RNA, σύνθεση cDNA με χρήση oligo-dT εκκινητών, ενίσχυση γονιδιακών στόχων με PCR και ποσοτικός προσδιορισμός προϊόντων με φθορισμομετρία. Τελικό στάδιο αποτέλεσε η επιλογή γονιδίου με διακριτό ηλεκτροφορητικό πρότυπο και η επιβεβαίωση της ταυτότητας του προϊόντος μέσω αλληλούχησης κατά Sanger, διασφαλίζοντας τη μοριακή ορθότητα του ενισχυμένου τμήματος. Συνολικά, η εργασία αναδεικνύει τη στενή σύνδεση μεταξύ αποπτωτικής δυσλειτουργίας και λευχαιμικής παθοφυσιολογίας, υπογραμμίζοντας τη σημασία των αποπτωτικών μοριακών δικτύων, τόσο στην κατανόηση της βιολογίας της ΟΜΛ, όσο και στην αναζήτηση νέων διαγνωστικών και θεραπευτικών προσεγγίσεων. Η περαιτέρω μελέτη γονιδίων με πιθανό αλλά μη πλήρως διευκρινισμένο ρόλο στην απόπτωση, δύναται να συμβάλλει στον εντοπισμό νέων βιοδεικτών και θεραπευτικών στόχων.","abstract_has_math":false,"creators":["ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΕΛΕΝΗ-ΜΑΡΙΑ","STEFANOU ELENI-MARIA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:19Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5374209"],"render_values":[{"text":"uoadl:5374209","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5374209","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΕΛΕΝΗ-ΜΑΡΙΑ","STEFANOU ELENI-MARIA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5374209","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5374209"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Οξεία Μυελογενής Λευχαιμία (ΟΜΛ) αποτελεί μια επιθετική αιματολογική κακοήθεια που χαρακτηρίζεται από διαταραχή του πολλαπλασιασμού και της διαφοροποίησης των αιμοποιητικών βλαστικών κυττάρων, οδηγώντας σε συσσώρευση ανώριμων μυελοβλαστών στον μυελό των οστών και στο περιφερικό αίμα και τελικά σε καταστολή της φυσιολογικής αιμοποίησης. Κλινικά, η νόσος συνδέεται με αναιμία, λοιμώξεις και αιμορραγική διάθεση, ενώ η βιολογική της ετερογένεια οφείλεται σε ποικίλες γενετικές και επιγενετικές διαταραχές, καθώς και σε μηχανισμούς κλωνικής εξέλιξης. Σε σημαντικό ποσοστό περιπτώσεων, η ΟΜΛ αναπτύσσεται δευτερογενώς επί εδάφους μυελοδυσπλαστικών συνδρόμων, γεγονός που σχετίζεται με δυσμενέστερη πρόγνωση. Κεντρικό ρόλο στην παθοφυσιολογία της λευχαιμογένεσης διαδραματίζει η απορρύθμιση της απόπτωσης, ενός θεμελιώδους μηχανισμού προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου, που διασφαλίζει την απομάκρυνση γενετικά βλαβερών ή δυσλειτουργικών κυττάρων. Η διαταραχή των αποπτωτικών οδών – ενδογενούς (μιτοχονδριακής) και εξωγενούς – επιτρέπει την παθολογική επιβίωση λευχαιμικών κυττάρων. Στην ΟΜΛ, έχει τεκμηριωθεί υπερέκφραση αντι αποπτωτικών μορίων τη οικογένειας BCL-2, όπως το MCL1, καθώς και απορρύθμιση της ενεργοποίησης των κασπασών, συμβάλλοντας στην ανθεκτικότητα των κακοήθων κλώνων και στην αντίσταση στη θεραπεία. Παράλληλα, η απόπτωση αποτελεί βασικό μηχανισμό δράσης πολλών θεραπευτικών παραγόντων, γεγονός που αναδεικνύει τη σημασία της ως βιολογικού δείκτη θεραπευτικής απόκρισης. Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη μοριακή διερεύνηση γονιδίων που σχετίζονται με την απόπτωση, σε κυτταρικό μοντέλο ΟΜΛ. Χρησιμοποιήθηκε η ανθρώπινη προμυελοκυτταρική σειρά HL60 ως πειραματικό σύστημα. Πραγματοποιήθηκε απομόνωση RNA, σύνθεση cDNA με χρήση oligo-dT εκκινητών, ενίσχυση γονιδιακών στόχων με PCR και ποσοτικός προσδιορισμός προϊόντων με φθορισμομετρία. Τελικό στάδιο αποτέλεσε η επιλογή γονιδίου με διακριτό ηλεκτροφορητικό πρότυπο και η επιβεβαίωση της ταυτότητας του προϊόντος μέσω αλληλούχησης κατά Sanger, διασφαλίζοντας τη μοριακή ορθότητα του ενισχυμένου τμήματος. Συνολικά, η εργασία αναδεικνύει τη στενή σύνδεση μεταξύ αποπτωτικής δυσλειτουργίας και λευχαιμικής παθοφυσιολογίας, υπογραμμίζοντας τη σημασία των αποπτωτικών μοριακών δικτύων, τόσο στην κατανόηση της βιολογίας της ΟΜΛ, όσο και στην αναζήτηση νέων διαγνωστικών και θεραπευτικών προσεγγίσεων. Η περαιτέρω μελέτη γονιδίων με πιθανό αλλά μη πλήρως διευκρινισμένο ρόλο στην απόπτωση, δύναται να συμβάλλει στον εντοπισμό νέων βιοδεικτών και θεραπευτικών στόχων.","Acute Myeloid Leukemia (AML) is an aggressive hematological malignancy characterized by impaired proliferation and differentiation of hematopoietic stem and progenitor cells, leading to the accumulation of immature myeloblasts in the bone marrow and peripheral blood and the suppression of normal hematopoiesis. Clinically, AML is associated with anemia, infections, and bleeding manifestations, while its biological heterogeneity arises from diverse genetic and epigenetic alterations and mechanisms of clonal evolution. In a significant proportion of cases, AML develops secondary to myelodysplastic syndromes, a condition associated with poorer prognosis. Dysregulation of apoptosis plays a central role in leukemogenesis. Apoptosis is a fundamental programmed cell death mechanism responsible for the elimination of genetically damaged or dysfunctional cells. Disruption of both the intrinsic (mitochondrial) and extrinsic apoptotic pathways promotes the pathological survival of leukemic cells. In AML, overexpression of anti-apoptotic members of the BCL-2 family, such as MCL1, and alterations in caspase activation have been documented, contributing to leukemic cell persistence and treatment resistance. Moreover, apoptosis constitutes a major mechanism of action for several therapeutic agents, highlighting its importance as a biological marker of treatment response. The present thesis focuses on the molecular investigation of apoptosis-related genes in an AML cellular model. The human promyelocytic leukemia cell line HL60 was used as an experimental system. RNA isolation was followed by cDNA synthesis using oligo-dT primers, amplification of gene targets by PCR, and fluorometric quantification of PCR products. In the final stage, a gene displaying a distinct electrophoretic band was selected, and the identity of the amplified product was confirmed by Sanger sequencing, ensuring the molecular accuracy of the target fragment. Overall, this work highlights the close relationship between apoptotic dysregulation and leukemic pathophysiology, emphasizing the importance of apoptotic molecular networks both for understanding AML biology and for the identification of novel diagnostic and therapeutic targets. Further investigation of genes with a potential but not yet fully clarified role in apoptosis may contribute to the discovery of new biomarkers and treatment strategies."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":[""Ανάλυση έκφρασης μεταγράφων γονιδίων της οικογένειας BCL2 σε ανθρώπινα λευχαιμικά κύτταρα""]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΕΛΕΝΗ-ΜΑΡΙΑ","STEFANOU ELENI-MARIA"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η Οξεία Μυελογενής Λευχαιμία (ΟΜΛ) αποτελεί μια επιθετική αιματολογική κακοήθεια που χαρακτηρίζεται από διαταραχή του πολλαπλασιασμού και της διαφοροποίησης των αιμοποιητικών βλαστικών κυττάρων, οδηγώντας σε συσσώρευση ανώριμων μυελοβλαστών στον μυελό των οστών και στο περιφερικό αίμα και τελικά σε καταστολή της φυσιολογικής αιμοποίησης. Κλινικά, η νόσος συνδέεται με αναιμία, λοιμώξεις και αιμορραγική διάθεση, ενώ η βιολογική της ετερογένεια οφείλεται σε ποικίλες γενετικές και επιγενετικές διαταραχές, καθώς και σε μηχανισμούς κλωνικής εξέλιξης. Σε σημαντικό ποσοστό περιπτώσεων, η ΟΜΛ αναπτύσσεται δευτερογενώς επί εδάφους μυελοδυσπλαστικών συνδρόμων, γεγονός που σχετίζεται με δυσμενέστερη πρόγνωση. Κεντρικό ρόλο στην παθοφυσιολογία της λευχαιμογένεσης διαδραματίζει η απορρύθμιση της απόπτωσης, ενός θεμελιώδους μηχανισμού προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου, που διασφαλίζει την απομάκρυνση γενετικά βλαβερών ή δυσλειτουργικών κυττάρων. Η διαταραχή των αποπτωτικών οδών – ενδογενούς (μιτοχονδριακής) και εξωγενούς – επιτρέπει την παθολογική επιβίωση λευχαιμικών κυττάρων. Στην ΟΜΛ, έχει τεκμηριωθεί υπερέκφραση αντι αποπτωτικών μορίων τη οικογένειας BCL-2, όπως το MCL1, καθώς και απορρύθμιση της ενεργοποίησης των κασπασών, συμβάλλοντας στην ανθεκτικότητα των κακοήθων κλώνων και στην αντίσταση στη θεραπεία. Παράλληλα, η απόπτωση αποτελεί βασικό μηχανισμό δράσης πολλών θεραπευτικών παραγόντων, γεγονός που αναδεικνύει τη σημασία της ως βιολογικού δείκτη θεραπευτικής απόκρισης. Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη μοριακή διερεύνηση γονιδίων που σχετίζονται με την απόπτωση, σε κυτταρικό μοντέλο ΟΜΛ. Χρησιμοποιήθηκε η ανθρώπινη προμυελοκυτταρική σειρά HL60 ως πειραματικό σύστημα. Πραγματοποιήθηκε απομόνωση RNA, σύνθεση cDNA με χρήση oligo-dT εκκινητών, ενίσχυση γονιδιακών στόχων με PCR και ποσοτικός προσδιορισμός προϊόντων με φθορισμομετρία. Τελικό στάδιο αποτέλεσε η επιλογή γονιδίου με διακριτό ηλεκτροφορητικό πρότυπο και η επιβεβαίωση της ταυτότητας του προϊόντος μέσω αλληλούχησης κατά Sanger, διασφαλίζοντας τη μοριακή ορθότητα του ενισχυμένου τμήματος. Συνολικά, η εργασία αναδεικνύει τη στενή σύνδεση μεταξύ αποπτωτικής δυσλειτουργίας και λευχαιμικής παθοφυσιολογίας, υπογραμμίζοντας τη σημασία των αποπτωτικών μοριακών δικτύων, τόσο στην κατανόηση της βιολογίας της ΟΜΛ, όσο και στην αναζήτηση νέων διαγνωστικών και θεραπευτικών προσεγγίσεων. Η περαιτέρω μελέτη γονιδίων με πιθανό αλλά μη πλήρως διευκρινισμένο ρόλο στην απόπτωση, δύναται να συμβάλλει στον εντοπισμό νέων βιοδεικτών και θεραπευτικών στόχων.","Acute Myeloid Leukemia (AML) is an aggressive hematological malignancy characterized by impaired proliferation and differentiation of hematopoietic stem and progenitor cells, leading to the accumulation of immature myeloblasts in the bone marrow and peripheral blood and the suppression of normal hematopoiesis. Clinically, AML is associated with anemia, infections, and bleeding manifestations, while its biological heterogeneity arises from diverse genetic and epigenetic alterations and mechanisms of clonal evolution. In a significant proportion of cases, AML develops secondary to myelodysplastic syndromes, a condition associated with poorer prognosis. Dysregulation of apoptosis plays a central role in leukemogenesis. Apoptosis is a fundamental programmed cell death mechanism responsible for the elimination of genetically damaged or dysfunctional cells. Disruption of both the intrinsic (mitochondrial) and extrinsic apoptotic pathways promotes the pathological survival of leukemic cells. In AML, overexpression of anti-apoptotic members of the BCL-2 family, such as MCL1, and alterations in caspase activation have been documented, contributing to leukemic cell persistence and treatment resistance. Moreover, apoptosis constitutes a major mechanism of action for several therapeutic agents, highlighting its importance as a biological marker of treatment response. The present thesis focuses on the molecular investigation of apoptosis-related genes in an AML cellular model. The human promyelocytic leukemia cell line HL60 was used as an experimental system. RNA isolation was followed by cDNA synthesis using oligo-dT primers, amplification of gene targets by PCR, and fluorometric quantification of PCR products. In the final stage, a gene displaying a distinct electrophoretic band was selected, and the identity of the amplified product was confirmed by Sanger sequencing, ensuring the molecular accuracy of the target fragment. Overall, this work highlights the close relationship between apoptotic dysregulation and leukemic pathophysiology, emphasizing the importance of apoptotic molecular networks both for understanding AML biology and for the identification of novel diagnostic and therapeutic targets. Further investigation of genes with a potential but not yet fully clarified role in apoptosis may contribute to the discovery of new biomarkers and treatment strategies."],"dc:identifier":["uoadl:5374209","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5374209"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":[""Ανάλυση έκφρασης μεταγράφων γονιδίων της οικογένειας BCL2 σε ανθρώπινα λευχαιμικά κύτταρα""],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:19Z"}