{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5374133"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5374133","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αντιλήψεις και εμπειρίες εκπαιδευτικών καλλιτεχνικών μαθημάτων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας ειδικής εκπαίδευσης αναφορικά με τον ρόλο των εικαστικών στην εκπαίδευση των αναπήρων μαθητών και μαθητριών: διερευνώντας την ενταξιακή διάσταση των εκπαιδευτικών πρακτικών.","abstract":"Το μάθημα των εικαστικών, προσφέρει πολύτιμες ευκαιρίες για την εκπαιδευτική και κοινωνική ένταξη των αναπήρων μαθητών/τριών και αποκτά σημαντικό ρόλο στην εφαρμογή της ενταξιακής εκπαίδευσης. Η αμφισβήτηση του κυρίαρχου λεξικοκεντρικού γραμματισμού, η αναγνώριση της ταυτότητας, η εξέλιξη της κατανόησης των πολιτισμικών διαφορών και του κοινωνικού κόσμου και της εκτίμησης της διαφοράς ως πλούτο στην εκπαίδευση, αποτελούν τα δυναμικά του στοιχεία για την ένταξη(Derby 2009‧Penketh 2014‧2017‧Penketh & Adams 2019). Στον χώρο της εκπαίδευσης των αναπήρων, παρατηρείται, πως στο μάθημα των εικαστικών, υιοθετείται ο περιοριστικός, ελλειμματικός λόγος της ειδικής εκπαίδευσης, το μάθημα εστιάζει στην θεραπεία και στην αποκατάσταση των αναπήρων μαθητών/τριών, προσκολλάται σε ξεπερασμένες πρακτικές, που οδηγούν στον αποκλεισμό ή και την συνεχή ματαίωση τους, και καταλήγει να προσδιορίζεται ως ένα παρηγορητικό μέσο (Wexler 2016‧Penketh 2014‧2017). Οι αντιλήψεις των εκπαιδευτικών για την αναπηρία και την ενταξιακή εκπαίδευση, θεωρούνται καθοριστικός παράγοντας για την εφαρμογή της ενταξιακής εκπαίδευσης στην πράξη, ενώ η ετοιμότητά τους και η επαγρύπνηση τους για ζητήματα αποκλεισμού συμβάλλει στην επιτυχή εφαρμογή της ενταξιακής εκπαίδευσης(Zoniou-Sideri & Vlachou 2006‧Pantic & Florian 2015‧ Shuelka 2018). Με σκοπό την διερεύνηση των αντιλήψεων των εκπαιδευτικών των εικαστικών, για την αναπηρία και την ενταξιακή εκπαίδευση, και των εμπειριών τους από ενταξιακές πρακτικές, επιλέχθηκαν 10 εκπαιδευτικοί των εικαστικών, από την πρωτοβάθμια και την δευτεροβάθμια ειδική εκπαίδευση, σε ισότιμη αναλογία, για τον εμπλουτισμό του πεδίου με δεδομένα σχετικά με τις συνθήκες και τα μοτίβα αποκλεισμού και διαχωρισμού στην χώρα μας των αναπήρων μαθητών/τριών από την γενική εκπαίδευση και τις προκλήσεις για την ενταξιακή προοπτική του μαθήματος των εικαστικών. Πραγματοποιήθηκε ποιοτική έρευνα και μέσα από την θεματική ανάλυση των πλούσιων δεδομένων, που προέκυψαν από τις ημιδομημένες συνεντεύξεις, αναδείχθηκε η επικράτηση της βιοιατρικής προσέγγισης για την αναπηρία, η υιοθέτηση του λόγου της εξιδανικευμένης κανονικότητας, σε όλα τα στάδια των αντιλήψεων, και η αγωνία των εκπαιδευτικών για την πολιτική ορθότητα, ενώ αναγνωρίστηκε η αναγκαιότητα για τον αποκαταστασιακό χαρακτήρα της εκπαίδευσης των αναπήρων. Καθοριστική πρόκληση για την συμμετοχικότητα των αναπήρων μαθητών/τριών στο μάθημα των εικαστικών, κρίθηκε η βλάβη τους, παρά τις σημαντικές ελλείψεις σε παροχές προσβασιμότητας και την σημαντική έλλειψη κατάρτισης και υποστήριξης των εκπαιδευτικών. Από την εμπειρία των εκπαιδευτικών των εικαστικών, η ειδική εκπαίδευση αποτελεί μια χαμηλής ποιότητας εκπαίδευση, η οποία αποκτά την εγκυρότητά της μέσω του ιατρικού λόγου και των εξατομικευμένων πρακτικών, ενώ στο μάθημα των εικαστικών, αναδεικνύεται η αδύναμη στόχευση και υιοθετούνται πρακτικές και πρόγραμμα χαμηλών προσδοκιών, που δεν επιτρέπει την ανακάλυψη και την διερεύνηση ενταξιακών πρακτικών, που θα προωθούσαν την πρόοδο των αναπήρων μαθητών/τριών και την ισότιμη συμμετοχή τους στην εκπαίδευση.","abstract_html":"Το μάθημα των εικαστικών, προσφέρει πολύτιμες ευκαιρίες για την εκπαιδευτική και κοινωνική ένταξη των αναπήρων μαθητών/τριών και αποκτά σημαντικό ρόλο στην εφαρμογή της ενταξιακής εκπαίδευσης. Η αμφισβήτηση του κυρίαρχου λεξικοκεντρικού γραμματισμού, η αναγνώριση της ταυτότητας, η εξέλιξη της κατανόησης των πολιτισμικών διαφορών και του κοινωνικού κόσμου και της εκτίμησης της διαφοράς ως πλούτο στην εκπαίδευση, αποτελούν τα δυναμικά του στοιχεία για την ένταξη(Derby 2009‧Penketh 2014‧2017‧Penketh & Adams 2019). Στον χώρο της εκπαίδευσης των αναπήρων, παρατηρείται, πως στο μάθημα των εικαστικών, υιοθετείται ο περιοριστικός, ελλειμματικός λόγος της ειδικής εκπαίδευσης, το μάθημα εστιάζει στην θεραπεία και στην αποκατάσταση των αναπήρων μαθητών/τριών, προσκολλάται σε ξεπερασμένες πρακτικές, που οδηγούν στον αποκλεισμό ή και την συνεχή ματαίωση τους, και καταλήγει να προσδιορίζεται ως ένα παρηγορητικό μέσο (Wexler 2016‧Penketh 2014‧2017). Οι αντιλήψεις των εκπαιδευτικών για την αναπηρία και την ενταξιακή εκπαίδευση, θεωρούνται καθοριστικός παράγοντας για την εφαρμογή της ενταξιακής εκπαίδευσης στην πράξη, ενώ η ετοιμότητά τους και η επαγρύπνηση τους για ζητήματα αποκλεισμού συμβάλλει στην επιτυχή εφαρμογή της ενταξιακής εκπαίδευσης(Zoniou-Sideri & Vlachou 2006‧Pantic & Florian 2015‧ Shuelka 2018). Με σκοπό την διερεύνηση των αντιλήψεων των εκπαιδευτικών των εικαστικών, για την αναπηρία και την ενταξιακή εκπαίδευση, και των εμπειριών τους από ενταξιακές πρακτικές, επιλέχθηκαν 10 εκπαιδευτικοί των εικαστικών, από την πρωτοβάθμια και την δευτεροβάθμια ειδική εκπαίδευση, σε ισότιμη αναλογία, για τον εμπλουτισμό του πεδίου με δεδομένα σχετικά με τις συνθήκες και τα μοτίβα αποκλεισμού και διαχωρισμού στην χώρα μας των αναπήρων μαθητών/τριών από την γενική εκπαίδευση και τις προκλήσεις για την ενταξιακή προοπτική του μαθήματος των εικαστικών. Πραγματοποιήθηκε ποιοτική έρευνα και μέσα από την θεματική ανάλυση των πλούσιων δεδομένων, που προέκυψαν από τις ημιδομημένες συνεντεύξεις, αναδείχθηκε η επικράτηση της βιοιατρικής προσέγγισης για την αναπηρία, η υιοθέτηση του λόγου της εξιδανικευμένης κανονικότητας, σε όλα τα στάδια των αντιλήψεων, και η αγωνία των εκπαιδευτικών για την πολιτική ορθότητα, ενώ αναγνωρίστηκε η αναγκαιότητα για τον αποκαταστασιακό χαρακτήρα της εκπαίδευσης των αναπήρων. Καθοριστική πρόκληση για την συμμετοχικότητα των αναπήρων μαθητών/τριών στο μάθημα των εικαστικών, κρίθηκε η βλάβη τους, παρά τις σημαντικές ελλείψεις σε παροχές προσβασιμότητας και την σημαντική έλλειψη κατάρτισης και υποστήριξης των εκπαιδευτικών. Από την εμπειρία των εκπαιδευτικών των εικαστικών, η ειδική εκπαίδευση αποτελεί μια χαμηλής ποιότητας εκπαίδευση, η οποία αποκτά την εγκυρότητά της μέσω του ιατρικού λόγου και των εξατομικευμένων πρακτικών, ενώ στο μάθημα των εικαστικών, αναδεικνύεται η αδύναμη στόχευση και υιοθετούνται πρακτικές και πρόγραμμα χαμηλών προσδοκιών, που δεν επιτρέπει την ανακάλυψη και την διερεύνηση ενταξιακών πρακτικών, που θα προωθούσαν την πρόοδο των αναπήρων μαθητών/τριών και την ισότιμη συμμετοχή τους στην εκπαίδευση.","abstract_has_math":false,"creators":["ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ","DIMOPOULOU STAVROULA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:19Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5374133"],"render_values":[{"text":"uoadl:5374133","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5374133","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ","DIMOPOULOU STAVROULA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5374133","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5374133"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το μάθημα των εικαστικών, προσφέρει πολύτιμες ευκαιρίες για την εκπαιδευτική και κοινωνική ένταξη των αναπήρων μαθητών/τριών και αποκτά σημαντικό ρόλο στην εφαρμογή της ενταξιακής εκπαίδευσης. Η αμφισβήτηση του κυρίαρχου λεξικοκεντρικού γραμματισμού, η αναγνώριση της ταυτότητας, η εξέλιξη της κατανόησης των πολιτισμικών διαφορών και του κοινωνικού κόσμου και της εκτίμησης της διαφοράς ως πλούτο στην εκπαίδευση, αποτελούν τα δυναμικά του στοιχεία για την ένταξη(Derby 2009‧Penketh 2014‧2017‧Penketh & Adams 2019). Στον χώρο της εκπαίδευσης των αναπήρων, παρατηρείται, πως στο μάθημα των εικαστικών, υιοθετείται ο περιοριστικός, ελλειμματικός λόγος της ειδικής εκπαίδευσης, το μάθημα εστιάζει στην θεραπεία και στην αποκατάσταση των αναπήρων μαθητών/τριών, προσκολλάται σε ξεπερασμένες πρακτικές, που οδηγούν στον αποκλεισμό ή και την συνεχή ματαίωση τους, και καταλήγει να προσδιορίζεται ως ένα παρηγορητικό μέσο (Wexler 2016‧Penketh 2014‧2017). Οι αντιλήψεις των εκπαιδευτικών για την αναπηρία και την ενταξιακή εκπαίδευση, θεωρούνται καθοριστικός παράγοντας για την εφαρμογή της ενταξιακής εκπαίδευσης στην πράξη, ενώ η ετοιμότητά τους και η επαγρύπνηση τους για ζητήματα αποκλεισμού συμβάλλει στην επιτυχή εφαρμογή της ενταξιακής εκπαίδευσης(Zoniou-Sideri & Vlachou 2006‧Pantic & Florian 2015‧ Shuelka 2018). Με σκοπό την διερεύνηση των αντιλήψεων των εκπαιδευτικών των εικαστικών, για την αναπηρία και την ενταξιακή εκπαίδευση, και των εμπειριών τους από ενταξιακές πρακτικές, επιλέχθηκαν 10 εκπαιδευτικοί των εικαστικών, από την πρωτοβάθμια και την δευτεροβάθμια ειδική εκπαίδευση, σε ισότιμη αναλογία, για τον εμπλουτισμό του πεδίου με δεδομένα σχετικά με τις συνθήκες και τα μοτίβα αποκλεισμού και διαχωρισμού στην χώρα μας των αναπήρων μαθητών/τριών από την γενική εκπαίδευση και τις προκλήσεις για την ενταξιακή προοπτική του μαθήματος των εικαστικών. Πραγματοποιήθηκε ποιοτική έρευνα και μέσα από την θεματική ανάλυση των πλούσιων δεδομένων, που προέκυψαν από τις ημιδομημένες συνεντεύξεις, αναδείχθηκε η επικράτηση της βιοιατρικής προσέγγισης για την αναπηρία, η υιοθέτηση του λόγου της εξιδανικευμένης κανονικότητας, σε όλα τα στάδια των αντιλήψεων, και η αγωνία των εκπαιδευτικών για την πολιτική ορθότητα, ενώ αναγνωρίστηκε η αναγκαιότητα για τον αποκαταστασιακό χαρακτήρα της εκπαίδευσης των αναπήρων. Καθοριστική πρόκληση για την συμμετοχικότητα των αναπήρων μαθητών/τριών στο μάθημα των εικαστικών, κρίθηκε η βλάβη τους, παρά τις σημαντικές ελλείψεις σε παροχές προσβασιμότητας και την σημαντική έλλειψη κατάρτισης και υποστήριξης των εκπαιδευτικών. Από την εμπειρία των εκπαιδευτικών των εικαστικών, η ειδική εκπαίδευση αποτελεί μια χαμηλής ποιότητας εκπαίδευση, η οποία αποκτά την εγκυρότητά της μέσω του ιατρικού λόγου και των εξατομικευμένων πρακτικών, ενώ στο μάθημα των εικαστικών, αναδεικνύεται η αδύναμη στόχευση και υιοθετούνται πρακτικές και πρόγραμμα χαμηλών προσδοκιών, που δεν επιτρέπει την ανακάλυψη και την διερεύνηση ενταξιακών πρακτικών, που θα προωθούσαν την πρόοδο των αναπήρων μαθητών/τριών και την ισότιμη συμμετοχή τους στην εκπαίδευση.","Art education offers valuable opportunities for the educational and social inclusion of disabled students and plays a significant role in the implementation of inclusive education. The questioning of dominant logocentric literacy, the recognition of identity, the development of understanding of cultural differences and the social world, and the appreciation of diversity as an educational asset constitute its dynamic features for inclusion (Derby 2009; Penketh 2014, 2017; Penketh & Adams 2019). Within the field of disability education, it is observed that in art education, the restrictive, deficit-oriented discourse of special education is often adopted. The subject tends to focus on therapy and rehabilitation of disabled students, adheres to outdated practices that lead to their exclusion or ongoing frustration, and ultimately becomes framed as a compensatory or consolatory means (Wexler 2016; Penketh 2014, 2017). Teachers’ perceptions of disability and inclusive education are considered a determining factor in the practical implementation of inclusive education, while their preparedness and critical awareness of issues of exclusion contribute to its successful enactment (Shuelka 2018; Zoniou-Sideri & Vlachou 2006; Pantic & Florian 2015). In order to explore art teachers’ perceptions of disability and inclusive education, as well as their experiences with inclusive practices, ten art teachers from primary and secondary special education were selected in equal proportion. The aim was to enrich the field with data regarding the conditions and patterns of exclusion and segregation of disabled students from mainstream education in Greece, as well as the challenges for the inclusive potential of art education. A qualitative study was conducted, and through thematic analysis of rich data derived from semi-structured interviews, the dominance of the biomedical approach to disability was highlighted, along with the adoption of the discourse of ableism across all levels of teachers’ perceptions. At the same time, teachers’ concern with using politically correct language emerged, while the necessity of a rehabilitative orientation in disability education was also acknowledged. A key challenge for the participation of disabled students in art education was identified as their impairment, despite significant shortcomings in accessibility provisions and the considerable lack of teacher training and support. According to the experiences of art teachers, special education is perceived as a low-quality form of education, gaining its legitimacy through medical discourse and individualized practices. Within art education, weak pedagogical aims emerge, alongside the adoption of low-expectation practices and curricula, which hinder the exploration and development of inclusive practices that could foster the progress of disabled students and their equal participation in education."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αντιλήψεις και εμπειρίες εκπαιδευτικών καλλιτεχνικών μαθημάτων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας ειδικής εκπαίδευσης αναφορικά με τον ρόλο των εικαστικών στην εκπαίδευση των αναπήρων μαθητών και μαθητριών: διερευνώντας την ενταξιακή διάσταση των εκπαιδευτικών πρακτικών."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ","DIMOPOULOU STAVROULA"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Το μάθημα των εικαστικών, προσφέρει πολύτιμες ευκαιρίες για την εκπαιδευτική και κοινωνική ένταξη των αναπήρων μαθητών/τριών και αποκτά σημαντικό ρόλο στην εφαρμογή της ενταξιακής εκπαίδευσης. Η αμφισβήτηση του κυρίαρχου λεξικοκεντρικού γραμματισμού, η αναγνώριση της ταυτότητας, η εξέλιξη της κατανόησης των πολιτισμικών διαφορών και του κοινωνικού κόσμου και της εκτίμησης της διαφοράς ως πλούτο στην εκπαίδευση, αποτελούν τα δυναμικά του στοιχεία για την ένταξη(Derby 2009‧Penketh 2014‧2017‧Penketh & Adams 2019). Στον χώρο της εκπαίδευσης των αναπήρων, παρατηρείται, πως στο μάθημα των εικαστικών, υιοθετείται ο περιοριστικός, ελλειμματικός λόγος της ειδικής εκπαίδευσης, το μάθημα εστιάζει στην θεραπεία και στην αποκατάσταση των αναπήρων μαθητών/τριών, προσκολλάται σε ξεπερασμένες πρακτικές, που οδηγούν στον αποκλεισμό ή και την συνεχή ματαίωση τους, και καταλήγει να προσδιορίζεται ως ένα παρηγορητικό μέσο (Wexler 2016‧Penketh 2014‧2017). Οι αντιλήψεις των εκπαιδευτικών για την αναπηρία και την ενταξιακή εκπαίδευση, θεωρούνται καθοριστικός παράγοντας για την εφαρμογή της ενταξιακής εκπαίδευσης στην πράξη, ενώ η ετοιμότητά τους και η επαγρύπνηση τους για ζητήματα αποκλεισμού συμβάλλει στην επιτυχή εφαρμογή της ενταξιακής εκπαίδευσης(Zoniou-Sideri & Vlachou 2006‧Pantic & Florian 2015‧ Shuelka 2018). Με σκοπό την διερεύνηση των αντιλήψεων των εκπαιδευτικών των εικαστικών, για την αναπηρία και την ενταξιακή εκπαίδευση, και των εμπειριών τους από ενταξιακές πρακτικές, επιλέχθηκαν 10 εκπαιδευτικοί των εικαστικών, από την πρωτοβάθμια και την δευτεροβάθμια ειδική εκπαίδευση, σε ισότιμη αναλογία, για τον εμπλουτισμό του πεδίου με δεδομένα σχετικά με τις συνθήκες και τα μοτίβα αποκλεισμού και διαχωρισμού στην χώρα μας των αναπήρων μαθητών/τριών από την γενική εκπαίδευση και τις προκλήσεις για την ενταξιακή προοπτική του μαθήματος των εικαστικών. Πραγματοποιήθηκε ποιοτική έρευνα και μέσα από την θεματική ανάλυση των πλούσιων δεδομένων, που προέκυψαν από τις ημιδομημένες συνεντεύξεις, αναδείχθηκε η επικράτηση της βιοιατρικής προσέγγισης για την αναπηρία, η υιοθέτηση του λόγου της εξιδανικευμένης κανονικότητας, σε όλα τα στάδια των αντιλήψεων, και η αγωνία των εκπαιδευτικών για την πολιτική ορθότητα, ενώ αναγνωρίστηκε η αναγκαιότητα για τον αποκαταστασιακό χαρακτήρα της εκπαίδευσης των αναπήρων. Καθοριστική πρόκληση για την συμμετοχικότητα των αναπήρων μαθητών/τριών στο μάθημα των εικαστικών, κρίθηκε η βλάβη τους, παρά τις σημαντικές ελλείψεις σε παροχές προσβασιμότητας και την σημαντική έλλειψη κατάρτισης και υποστήριξης των εκπαιδευτικών. Από την εμπειρία των εκπαιδευτικών των εικαστικών, η ειδική εκπαίδευση αποτελεί μια χαμηλής ποιότητας εκπαίδευση, η οποία αποκτά την εγκυρότητά της μέσω του ιατρικού λόγου και των εξατομικευμένων πρακτικών, ενώ στο μάθημα των εικαστικών, αναδεικνύεται η αδύναμη στόχευση και υιοθετούνται πρακτικές και πρόγραμμα χαμηλών προσδοκιών, που δεν επιτρέπει την ανακάλυψη και την διερεύνηση ενταξιακών πρακτικών, που θα προωθούσαν την πρόοδο των αναπήρων μαθητών/τριών και την ισότιμη συμμετοχή τους στην εκπαίδευση.","Art education offers valuable opportunities for the educational and social inclusion of disabled students and plays a significant role in the implementation of inclusive education. The questioning of dominant logocentric literacy, the recognition of identity, the development of understanding of cultural differences and the social world, and the appreciation of diversity as an educational asset constitute its dynamic features for inclusion (Derby 2009; Penketh 2014, 2017; Penketh & Adams 2019). Within the field of disability education, it is observed that in art education, the restrictive, deficit-oriented discourse of special education is often adopted. The subject tends to focus on therapy and rehabilitation of disabled students, adheres to outdated practices that lead to their exclusion or ongoing frustration, and ultimately becomes framed as a compensatory or consolatory means (Wexler 2016; Penketh 2014, 2017). Teachers’ perceptions of disability and inclusive education are considered a determining factor in the practical implementation of inclusive education, while their preparedness and critical awareness of issues of exclusion contribute to its successful enactment (Shuelka 2018; Zoniou-Sideri & Vlachou 2006; Pantic & Florian 2015). In order to explore art teachers’ perceptions of disability and inclusive education, as well as their experiences with inclusive practices, ten art teachers from primary and secondary special education were selected in equal proportion. The aim was to enrich the field with data regarding the conditions and patterns of exclusion and segregation of disabled students from mainstream education in Greece, as well as the challenges for the inclusive potential of art education. A qualitative study was conducted, and through thematic analysis of rich data derived from semi-structured interviews, the dominance of the biomedical approach to disability was highlighted, along with the adoption of the discourse of ableism across all levels of teachers’ perceptions. At the same time, teachers’ concern with using politically correct language emerged, while the necessity of a rehabilitative orientation in disability education was also acknowledged. A key challenge for the participation of disabled students in art education was identified as their impairment, despite significant shortcomings in accessibility provisions and the considerable lack of teacher training and support. According to the experiences of art teachers, special education is perceived as a low-quality form of education, gaining its legitimacy through medical discourse and individualized practices. Within art education, weak pedagogical aims emerge, alongside the adoption of low-expectation practices and curricula, which hinder the exploration and development of inclusive practices that could foster the progress of disabled students and their equal participation in education."],"dc:identifier":["uoadl:5374133","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5374133"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Αντιλήψεις και εμπειρίες εκπαιδευτικών καλλιτεχνικών μαθημάτων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας ειδικής εκπαίδευσης αναφορικά με τον ρόλο των εικαστικών στην εκπαίδευση των αναπήρων μαθητών και μαθητριών: διερευνώντας την ενταξιακή διάσταση των εκπαιδευτικών πρακτικών."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:19Z"}