{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5373603"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5373603","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ζητήματα «Ποιητικής του Χρόνου» στον Κινηματογράφο του καπιταλιστικού ρεαλισμού – Η περίπτωση του Elia Suleiman","abstract":"Το κεντρικό ερώτημα της παρούσας εργασίας είναι κατά πόσο ο χρονικός αποπροσανατολισµός των µεταψυχροπολεµικών υποκειµένων µετά το «τέλος της Ιστορίας», όπως τον διαγιγνώσκουν ορισµένοι θεωρητικοί µε προεξάρχοντες τον Fredric Jameson και τον Mark Fisher, µπορεί να αλλάξει τη δοµή των κινηµατογραφικών αφήγησεων. Ενώ, ερευνάται και το ερώτηµα αν οι νέες πρακτικές, που έχουν ως στόχο να εκφράσουν αυτόν τον αποπροσανατολισµό, µπορούν να οργανωθούν σε ένα σύστηµα, σχηµατίζοντας έτσι µια ποιητική. Στόχος είναι πρωτίστως να αποδειχθεί πως αυτή η ποιητική του χρόνου µπορεί να γίνει αντικείµενο µελέτης, και συγκεκριμένα εστιάζουµε στο έργο του σκηνοθέτη Elia Suleiman. Η υπόθεση που λανθάνει –και που η αξία της δοκιµάζεται µέσα στην εργασία– είναι αν και σε ποιον βαθµό υπάρχει αντιστοιχία ανάµεσα στο δυτικό «τέλος της Ιστορίας» και στην αδιέξοδη κατάσταση του παλαιστινιακού ζητήµατος· αν, δηλαδή, η διαρκής κατοχή µπορεί να γεννήσει ένα παλαιστινιακό ανάλογο του δικού µας χρονικού αποπροσανατολισµού. Ως εκ τούτου, ο στόχος αυτής της εργασίας αποδεικνύεται τελικά διπλός: πρώτον, να αποδείξει την ύπαρξη της ανωτέρω ποιητικής και δεύτερον, να µελετήσει την καθολικότητά της.","abstract_html":"Το κεντρικό ερώτημα της παρούσας εργασίας είναι κατά πόσο ο χρονικός αποπροσανατολισµός των µεταψυχροπολεµικών υποκειµένων µετά το «τέλος της Ιστορίας», όπως τον διαγιγνώσκουν ορισµένοι θεωρητικοί µε προεξάρχοντες τον Fredric Jameson και τον Mark Fisher, µπορεί να αλλάξει τη δοµή των κινηµατογραφικών αφήγησεων. Ενώ, ερευνάται και το ερώτηµα αν οι νέες πρακτικές, που έχουν ως στόχο να εκφράσουν αυτόν τον αποπροσανατολισµό, µπορούν να οργανωθούν σε ένα σύστηµα, σχηµατίζοντας έτσι µια ποιητική. Στόχος είναι πρωτίστως να αποδειχθεί πως αυτή η ποιητική του χρόνου µπορεί να γίνει αντικείµενο µελέτης, και συγκεκριμένα εστιάζουµε στο έργο του σκηνοθέτη Elia Suleiman. Η υπόθεση που λανθάνει –και που η αξία της δοκιµάζεται µέσα στην εργασία– είναι αν και σε ποιον βαθµό υπάρχει αντιστοιχία ανάµεσα στο δυτικό «τέλος της Ιστορίας» και στην αδιέξοδη κατάσταση του παλαιστινιακού ζητήµατος· αν, δηλαδή, η διαρκής κατοχή µπορεί να γεννήσει ένα παλαιστινιακό ανάλογο του δικού µας χρονικού αποπροσανατολισµού. Ως εκ τούτου, ο στόχος αυτής της εργασίας αποδεικνύεται τελικά διπλός: πρώτον, να αποδείξει την ύπαρξη της ανωτέρω ποιητικής και δεύτερον, να µελετήσει την καθολικότητά της.","abstract_has_math":false,"creators":["Δεσποτίδης Νικήτας","Despotidis Nikitas"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:17Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5373603"],"render_values":[{"text":"uoadl:5373603","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5373603","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δεσποτίδης Νικήτας","Despotidis Nikitas"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5373603","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5373603"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το κεντρικό ερώτημα της παρούσας εργασίας είναι κατά πόσο ο χρονικός αποπροσανατολισµός των µεταψυχροπολεµικών υποκειµένων µετά το «τέλος της Ιστορίας», όπως τον διαγιγνώσκουν ορισµένοι θεωρητικοί µε προεξάρχοντες τον Fredric Jameson και τον Mark Fisher, µπορεί να αλλάξει τη δοµή των κινηµατογραφικών αφήγησεων. Ενώ, ερευνάται και το ερώτηµα αν οι νέες πρακτικές, που έχουν ως στόχο να εκφράσουν αυτόν τον αποπροσανατολισµό, µπορούν να οργανωθούν σε ένα σύστηµα, σχηµατίζοντας έτσι µια ποιητική. Στόχος είναι πρωτίστως να αποδειχθεί πως αυτή η ποιητική του χρόνου µπορεί να γίνει αντικείµενο µελέτης, και συγκεκριμένα εστιάζουµε στο έργο του σκηνοθέτη Elia Suleiman. Η υπόθεση που λανθάνει –και που η αξία της δοκιµάζεται µέσα στην εργασία– είναι αν και σε ποιον βαθµό υπάρχει αντιστοιχία ανάµεσα στο δυτικό «τέλος της Ιστορίας» και στην αδιέξοδη κατάσταση του παλαιστινιακού ζητήµατος· αν, δηλαδή, η διαρκής κατοχή µπορεί να γεννήσει ένα παλαιστινιακό ανάλογο του δικού µας χρονικού αποπροσανατολισµού. Ως εκ τούτου, ο στόχος αυτής της εργασίας αποδεικνύεται τελικά διπλός: πρώτον, να αποδείξει την ύπαρξη της ανωτέρω ποιητικής και δεύτερον, να µελετήσει την καθολικότητά της.","The central question of this paper is to what extent the temporal disorientation of post Cold War subjects after the "end of History", as diagnosed by certain theorists, most notably Fredric Jameson and Mark Fisher, can alter the structure of cinematic narratives. It also explores whether the new practices aimed at expressing this disorientation can be organised into a system, thus forming a "poetics". The primary objective is to demonstrate that this "poetics of time" can indeed become an object of study, with a particular focus on the work of the filmmaker Elia Suleiman. The underlying hypothesis –whose validity is tested throughout the paper– is whether, and to what extent, there exists a correspondence between the Western "end of History" and the impasse of the Palestinian question; that is, whether ongoing occupation can give rise to a Palestinian analogue of our own temporal disorientation. Consequently, the aim of this paper ultimately proves to be twofold: first, to establish the existence of this poetics, and second, to examine its universality."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ζητήματα «Ποιητικής του Χρόνου» στον Κινηματογράφο του καπιταλιστικού ρεαλισμού – Η περίπτωση του Elia Suleiman"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δεσποτίδης Νικήτας","Despotidis Nikitas"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Το κεντρικό ερώτημα της παρούσας εργασίας είναι κατά πόσο ο χρονικός αποπροσανατολισµός των µεταψυχροπολεµικών υποκειµένων µετά το «τέλος της Ιστορίας», όπως τον διαγιγνώσκουν ορισµένοι θεωρητικοί µε προεξάρχοντες τον Fredric Jameson και τον Mark Fisher, µπορεί να αλλάξει τη δοµή των κινηµατογραφικών αφήγησεων. Ενώ, ερευνάται και το ερώτηµα αν οι νέες πρακτικές, που έχουν ως στόχο να εκφράσουν αυτόν τον αποπροσανατολισµό, µπορούν να οργανωθούν σε ένα σύστηµα, σχηµατίζοντας έτσι µια ποιητική. Στόχος είναι πρωτίστως να αποδειχθεί πως αυτή η ποιητική του χρόνου µπορεί να γίνει αντικείµενο µελέτης, και συγκεκριμένα εστιάζουµε στο έργο του σκηνοθέτη Elia Suleiman. Η υπόθεση που λανθάνει –και που η αξία της δοκιµάζεται µέσα στην εργασία– είναι αν και σε ποιον βαθµό υπάρχει αντιστοιχία ανάµεσα στο δυτικό «τέλος της Ιστορίας» και στην αδιέξοδη κατάσταση του παλαιστινιακού ζητήµατος· αν, δηλαδή, η διαρκής κατοχή µπορεί να γεννήσει ένα παλαιστινιακό ανάλογο του δικού µας χρονικού αποπροσανατολισµού. Ως εκ τούτου, ο στόχος αυτής της εργασίας αποδεικνύεται τελικά διπλός: πρώτον, να αποδείξει την ύπαρξη της ανωτέρω ποιητικής και δεύτερον, να µελετήσει την καθολικότητά της.","The central question of this paper is to what extent the temporal disorientation of post Cold War subjects after the "end of History", as diagnosed by certain theorists, most notably Fredric Jameson and Mark Fisher, can alter the structure of cinematic narratives. It also explores whether the new practices aimed at expressing this disorientation can be organised into a system, thus forming a "poetics". The primary objective is to demonstrate that this "poetics of time" can indeed become an object of study, with a particular focus on the work of the filmmaker Elia Suleiman. The underlying hypothesis –whose validity is tested throughout the paper– is whether, and to what extent, there exists a correspondence between the Western "end of History" and the impasse of the Palestinian question; that is, whether ongoing occupation can give rise to a Palestinian analogue of our own temporal disorientation. Consequently, the aim of this paper ultimately proves to be twofold: first, to establish the existence of this poetics, and second, to examine its universality."],"dc:identifier":["uoadl:5373603","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5373603"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Ζητήματα «Ποιητικής του Χρόνου» στον Κινηματογράφο του καπιταλιστικού ρεαλισμού – Η περίπτωση του Elia Suleiman"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:17Z"}