{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5373092"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5373092","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Πολιτική Προστασία: Η εξέλιξη ενός κοινωνικού θεσμού και η σχέση του με τον θεσμό της Άμυνας","abstract":"Η μελέτη αυτή εξετάζει την πορεία διαμόρφωσης, τις θεμελιώδεις αρχές και τις σύγχρονες απαιτήσεις του συστήματος πολιτικής προστασίας τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς. Στο πρώτο μέρος παρουσιάζεται η ιστορική αφετηρία και η εννοιολογική συγκρότηση της πολιτικής προστασίας, με ιδιαίτερη έμφαση στη διάκρισή της από την πολιτική και την εθνική άμυνα, καθώς και στο νομικό και θεσμικό πλαίσιο που τη στηρίζει σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Παράλληλα, αναλύεται ο ρόλος των ενόπλων δυνάμεων και της κρατικής διοίκησης ως βασικών συντελεστών στη λειτουργία και τον συντονισμό των μηχανισμών πολιτικής προστασίας, ειδικά σε περιόδους κρίσεων. Ακολουθεί μια συνοπτική αλλά ουσιαστική αναδρομή στη διεθνή εξέλιξη της πολιτικής προστασίας, από τις πρώτες μορφές συλλογικής ασφάλειας των κοινοτήτων έως τη διαχείριση κρίσεων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Ψυχρό Πόλεμο. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στη συμβολή διεθνών οργανισμών, όπως το ΝΑΤΟ και άλλοι πολιτικο-στρατιωτικοί θεσμοί, στη διαμόρφωση ενός κοινά αποδεκτού πλαισίου ασφάλειας και συνεργασίας. Στο ελληνικό πλαίσιο, η εργασία εστιάζει στην εξέλιξη της πολιτικής προστασίας από τις πρώτες οργανωμένες αντιδράσεις σε φυσικές καταστροφές, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης το 1917, έως καθοριστικά γεγονότα όπως ο σεισμός του 1999. Παρουσιάζεται η δημιουργία και η πορεία της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας, η συμβολή των ενόπλων δυνάμεων στην υποστήριξη του πληθυσμού και οι θεσμικές και επιχειρησιακές αλλαγές που ενίσχυσαν την ετοιμότητα και την ανταπόκριση του κρατικού μηχανισμού. Η πολιτική προστασία εξετάζεται επίσης υπό το πρίσμα της εθνικής ασφάλειας, μέσα από την ανάλυση σύγχρονων απειλών όπως οι χημικοί, βιολογικοί, ραδιολογικοί και πυρηνικοί κίνδυνοι (CBRN), οι υβριδικές μορφές απειλής και η ανάγκη στενής συνεργασίας μεταξύ πολιτικών και στρατιωτικών φορέων σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Πολιτικής Προστασίας, καθώς και στη συνεργασία με οργανισμούς όπως η Frontex και το ΝΑΤΟ, που συμβάλλουν καθοριστικά στον συντονισμό κοινών δράσεων ασφάλειας και αντιμετώπισης κρίσεων. Στη συνέχεια αναλύονται οι σύγχρονες προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει η πολιτική προστασία, με κυριότερες την κλιματική αλλαγή, τις αυξανόμενες φυσικές καταστροφές, όπως πυρκαγιές, πλημμύρες αλλά και τις υγειονομικές κρίσεις. Παρουσιάζονται επίσης οι μεταρρυθμίσεις και η αναδιάρθρωση του συστήματος μετά το 2020, οι οποίες ενίσχυσαν την αποτελεσματικότητα και τη λειτουργικότητα των μηχανισμών διαχείρισης κρίσεων. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στην ανάγκη για ισχυρή ηγεσία, συνεχή εκπαίδευση και αξιοποίηση νέων τεχνολογιών, στοιχεία απαραίτητα για την προσαρμογή σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον κινδύνων. Στο τελικό μέρος συνοψίζονται τα βασικά συμπεράσματα της έρευνας και προτείνονται συγκεκριμένες επιχειρησιακές και στρατηγικές παρεμβάσεις, με στόχο την ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ πολιτικών, στρατιωτικών και λοιπών εμπλεκόμενων φορέων. Η διατομεακή αυτή συνεργασία θεωρείται κρίσιμη για την αποτελεσματική πρόληψη, αντιμετώπιση και αποκατάσταση των συνεπειών καταστροφών και απειλών που μπορούν να διαταράξουν την κοινωνική συνοχή και να επηρεάσουν την εθνική ασφάλεια.","abstract_html":"Η μελέτη αυτή εξετάζει την πορεία διαμόρφωσης, τις θεμελιώδεις αρχές και τις σύγχρονες απαιτήσεις του συστήματος πολιτικής προστασίας τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς. Στο πρώτο μέρος παρουσιάζεται η ιστορική αφετηρία και η εννοιολογική συγκρότηση της πολιτικής προστασίας, με ιδιαίτερη έμφαση στη διάκρισή της από την πολιτική και την εθνική άμυνα, καθώς και στο νομικό και θεσμικό πλαίσιο που τη στηρίζει σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Παράλληλα, αναλύεται ο ρόλος των ενόπλων δυνάμεων και της κρατικής διοίκησης ως βασικών συντελεστών στη λειτουργία και τον συντονισμό των μηχανισμών πολιτικής προστασίας, ειδικά σε περιόδους κρίσεων. Ακολουθεί μια συνοπτική αλλά ουσιαστική αναδρομή στη διεθνή εξέλιξη της πολιτικής προστασίας, από τις πρώτες μορφές συλλογικής ασφάλειας των κοινοτήτων έως τη διαχείριση κρίσεων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Ψυχρό Πόλεμο. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στη συμβολή διεθνών οργανισμών, όπως το ΝΑΤΟ και άλλοι πολιτικο-στρατιωτικοί θεσμοί, στη διαμόρφωση ενός κοινά αποδεκτού πλαισίου ασφάλειας και συνεργασίας. Στο ελληνικό πλαίσιο, η εργασία εστιάζει στην εξέλιξη της πολιτικής προστασίας από τις πρώτες οργανωμένες αντιδράσεις σε φυσικές καταστροφές, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης το 1917, έως καθοριστικά γεγονότα όπως ο σεισμός του 1999. Παρουσιάζεται η δημιουργία και η πορεία της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας, η συμβολή των ενόπλων δυνάμεων στην υποστήριξη του πληθυσμού και οι θεσμικές και επιχειρησιακές αλλαγές που ενίσχυσαν την ετοιμότητα και την ανταπόκριση του κρατικού μηχανισμού. Η πολιτική προστασία εξετάζεται επίσης υπό το πρίσμα της εθνικής ασφάλειας, μέσα από την ανάλυση σύγχρονων απειλών όπως οι χημικοί, βιολογικοί, ραδιολογικοί και πυρηνικοί κίνδυνοι (CBRN), οι υβριδικές μορφές απειλής και η ανάγκη στενής συνεργασίας μεταξύ πολιτικών και στρατιωτικών φορέων σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Πολιτικής Προστασίας, καθώς και στη συνεργασία με οργανισμούς όπως η Frontex και το ΝΑΤΟ, που συμβάλλουν καθοριστικά στον συντονισμό κοινών δράσεων ασφάλειας και αντιμετώπισης κρίσεων. Στη συνέχεια αναλύονται οι σύγχρονες προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει η πολιτική προστασία, με κυριότερες την κλιματική αλλαγή, τις αυξανόμενες φυσικές καταστροφές, όπως πυρκαγιές, πλημμύρες αλλά και τις υγειονομικές κρίσεις. Παρουσιάζονται επίσης οι μεταρρυθμίσεις και η αναδιάρθρωση του συστήματος μετά το 2020, οι οποίες ενίσχυσαν την αποτελεσματικότητα και τη λειτουργικότητα των μηχανισμών διαχείρισης κρίσεων. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στην ανάγκη για ισχυρή ηγεσία, συνεχή εκπαίδευση και αξιοποίηση νέων τεχνολογιών, στοιχεία απαραίτητα για την προσαρμογή σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον κινδύνων. Στο τελικό μέρος συνοψίζονται τα βασικά συμπεράσματα της έρευνας και προτείνονται συγκεκριμένες επιχειρησιακές και στρατηγικές παρεμβάσεις, με στόχο την ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ πολιτικών, στρατιωτικών και λοιπών εμπλεκόμενων φορέων. Η διατομεακή αυτή συνεργασία θεωρείται κρίσιμη για την αποτελεσματική πρόληψη, αντιμετώπιση και αποκατάσταση των συνεπειών καταστροφών και απειλών που μπορούν να διαταράξουν την κοινωνική συνοχή και να επηρεάσουν την εθνική ασφάλεια.","abstract_has_math":false,"creators":["Καρλέτσος Γεώργιος","Karletsos Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:15Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5373092"],"render_values":[{"text":"uoadl:5373092","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5373092","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καρλέτσος Γεώργιος","Karletsos Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5373092","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5373092"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η μελέτη αυτή εξετάζει την πορεία διαμόρφωσης, τις θεμελιώδεις αρχές και τις σύγχρονες απαιτήσεις του συστήματος πολιτικής προστασίας τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς. Στο πρώτο μέρος παρουσιάζεται η ιστορική αφετηρία και η εννοιολογική συγκρότηση της πολιτικής προστασίας, με ιδιαίτερη έμφαση στη διάκρισή της από την πολιτική και την εθνική άμυνα, καθώς και στο νομικό και θεσμικό πλαίσιο που τη στηρίζει σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Παράλληλα, αναλύεται ο ρόλος των ενόπλων δυνάμεων και της κρατικής διοίκησης ως βασικών συντελεστών στη λειτουργία και τον συντονισμό των μηχανισμών πολιτικής προστασίας, ειδικά σε περιόδους κρίσεων. Ακολουθεί μια συνοπτική αλλά ουσιαστική αναδρομή στη διεθνή εξέλιξη της πολιτικής προστασίας, από τις πρώτες μορφές συλλογικής ασφάλειας των κοινοτήτων έως τη διαχείριση κρίσεων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Ψυχρό Πόλεμο. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στη συμβολή διεθνών οργανισμών, όπως το ΝΑΤΟ και άλλοι πολιτικο-στρατιωτικοί θεσμοί, στη διαμόρφωση ενός κοινά αποδεκτού πλαισίου ασφάλειας και συνεργασίας. Στο ελληνικό πλαίσιο, η εργασία εστιάζει στην εξέλιξη της πολιτικής προστασίας από τις πρώτες οργανωμένες αντιδράσεις σε φυσικές καταστροφές, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης το 1917, έως καθοριστικά γεγονότα όπως ο σεισμός του 1999. Παρουσιάζεται η δημιουργία και η πορεία της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας, η συμβολή των ενόπλων δυνάμεων στην υποστήριξη του πληθυσμού και οι θεσμικές και επιχειρησιακές αλλαγές που ενίσχυσαν την ετοιμότητα και την ανταπόκριση του κρατικού μηχανισμού. Η πολιτική προστασία εξετάζεται επίσης υπό το πρίσμα της εθνικής ασφάλειας, μέσα από την ανάλυση σύγχρονων απειλών όπως οι χημικοί, βιολογικοί, ραδιολογικοί και πυρηνικοί κίνδυνοι (CBRN), οι υβριδικές μορφές απειλής και η ανάγκη στενής συνεργασίας μεταξύ πολιτικών και στρατιωτικών φορέων σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Πολιτικής Προστασίας, καθώς και στη συνεργασία με οργανισμούς όπως η Frontex και το ΝΑΤΟ, που συμβάλλουν καθοριστικά στον συντονισμό κοινών δράσεων ασφάλειας και αντιμετώπισης κρίσεων. Στη συνέχεια αναλύονται οι σύγχρονες προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει η πολιτική προστασία, με κυριότερες την κλιματική αλλαγή, τις αυξανόμενες φυσικές καταστροφές, όπως πυρκαγιές, πλημμύρες αλλά και τις υγειονομικές κρίσεις. Παρουσιάζονται επίσης οι μεταρρυθμίσεις και η αναδιάρθρωση του συστήματος μετά το 2020, οι οποίες ενίσχυσαν την αποτελεσματικότητα και τη λειτουργικότητα των μηχανισμών διαχείρισης κρίσεων. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στην ανάγκη για ισχυρή ηγεσία, συνεχή εκπαίδευση και αξιοποίηση νέων τεχνολογιών, στοιχεία απαραίτητα για την προσαρμογή σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον κινδύνων. Στο τελικό μέρος συνοψίζονται τα βασικά συμπεράσματα της έρευνας και προτείνονται συγκεκριμένες επιχειρησιακές και στρατηγικές παρεμβάσεις, με στόχο την ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ πολιτικών, στρατιωτικών και λοιπών εμπλεκόμενων φορέων. Η διατομεακή αυτή συνεργασία θεωρείται κρίσιμη για την αποτελεσματική πρόληψη, αντιμετώπιση και αποκατάσταση των συνεπειών καταστροφών και απειλών που μπορούν να διαταράξουν την κοινωνική συνοχή και να επηρεάσουν την εθνική ασφάλεια.","This study examines the development, foundational principles, and contemporary demands of the civil protection system in Greece and internationally. The first section presents the historical origins and conceptual formation of civil protection, with particular emphasis on its distinction from civil and national defense, as well as the legal and institutional frameworks that support it at the European and global levels. In parallel, the role of the armed forces and public administration is analyzed as key contributors to the operation and coordination of civil protection mechanisms, especially during periods of crisis. A concise yet substantive overview of the international evolution of civil protection follows, tracing its trajectory from early forms of community-based collective security to crisis management during the Second World War and the Cold War. Special reference is made to the contribution of international organizations, such as NATO and other politico military institutions, in shaping a commonly accepted framework of security and cooperation. Within the Greek context, the study focuses on the development of civil protection from the first organized responses to natural disasters, most notably the 1917 Thessaloniki fire, to pivotal events such as the 1999 earthquake. It presents the establishment and evolution of the General Secretariat for Civil Protection, the contribution of the armed forces in supporting the population, and the institutional and operational reforms that strengthened the preparedness and responsiveness of the state mechanism. Civil protection is also examined through the lens of national security, through the analysis of contemporary threats such as chemical, biological, radiological, and nuclear hazards (CBRN), hybrid threats, and the need for close cooperation between civilian and military actors at both European and international levels. Attention is given to the European Civil Protection Mechanism, as well as to cooperation with organizations such as Frontex and NATO, which play a decisive role in coordinating joint security and crisis response actions. The study then analyzes the modern challenges faced by civil protection, including climate change, the increasing frequency of natural disasters, such as wildfires, floods, and public health crises. It also discusses the reforms and restructuring undertaken after 2020, which enhanced the effectiveness and operational capacity of crisis management mechanisms. Emphasis is placed on the need for strong leadership, continuous training, and the integration of new technologies, all of which are essential for adapting to an ever changing risk environment. In its final section, the study summarizes the main findings and proposes specific operational and strategic interventions aimed at strengthening cooperation among civilian, military, and other relevant stakeholders. Such intersectoral collaboration is considered vital for effective prevention, management, and recovery from disasters and threats that may disrupt social cohesion and impact national security."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Πολιτική Προστασία: Η εξέλιξη ενός κοινωνικού θεσμού και η σχέση του με τον θεσμό της Άμυνας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καρλέτσος Γεώργιος","Karletsos Georgios"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η μελέτη αυτή εξετάζει την πορεία διαμόρφωσης, τις θεμελιώδεις αρχές και τις σύγχρονες απαιτήσεις του συστήματος πολιτικής προστασίας τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς. Στο πρώτο μέρος παρουσιάζεται η ιστορική αφετηρία και η εννοιολογική συγκρότηση της πολιτικής προστασίας, με ιδιαίτερη έμφαση στη διάκρισή της από την πολιτική και την εθνική άμυνα, καθώς και στο νομικό και θεσμικό πλαίσιο που τη στηρίζει σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Παράλληλα, αναλύεται ο ρόλος των ενόπλων δυνάμεων και της κρατικής διοίκησης ως βασικών συντελεστών στη λειτουργία και τον συντονισμό των μηχανισμών πολιτικής προστασίας, ειδικά σε περιόδους κρίσεων. Ακολουθεί μια συνοπτική αλλά ουσιαστική αναδρομή στη διεθνή εξέλιξη της πολιτικής προστασίας, από τις πρώτες μορφές συλλογικής ασφάλειας των κοινοτήτων έως τη διαχείριση κρίσεων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Ψυχρό Πόλεμο. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στη συμβολή διεθνών οργανισμών, όπως το ΝΑΤΟ και άλλοι πολιτικο-στρατιωτικοί θεσμοί, στη διαμόρφωση ενός κοινά αποδεκτού πλαισίου ασφάλειας και συνεργασίας. Στο ελληνικό πλαίσιο, η εργασία εστιάζει στην εξέλιξη της πολιτικής προστασίας από τις πρώτες οργανωμένες αντιδράσεις σε φυσικές καταστροφές, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης το 1917, έως καθοριστικά γεγονότα όπως ο σεισμός του 1999. Παρουσιάζεται η δημιουργία και η πορεία της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας, η συμβολή των ενόπλων δυνάμεων στην υποστήριξη του πληθυσμού και οι θεσμικές και επιχειρησιακές αλλαγές που ενίσχυσαν την ετοιμότητα και την ανταπόκριση του κρατικού μηχανισμού. Η πολιτική προστασία εξετάζεται επίσης υπό το πρίσμα της εθνικής ασφάλειας, μέσα από την ανάλυση σύγχρονων απειλών όπως οι χημικοί, βιολογικοί, ραδιολογικοί και πυρηνικοί κίνδυνοι (CBRN), οι υβριδικές μορφές απειλής και η ανάγκη στενής συνεργασίας μεταξύ πολιτικών και στρατιωτικών φορέων σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Πολιτικής Προστασίας, καθώς και στη συνεργασία με οργανισμούς όπως η Frontex και το ΝΑΤΟ, που συμβάλλουν καθοριστικά στον συντονισμό κοινών δράσεων ασφάλειας και αντιμετώπισης κρίσεων. Στη συνέχεια αναλύονται οι σύγχρονες προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει η πολιτική προστασία, με κυριότερες την κλιματική αλλαγή, τις αυξανόμενες φυσικές καταστροφές, όπως πυρκαγιές, πλημμύρες αλλά και τις υγειονομικές κρίσεις. Παρουσιάζονται επίσης οι μεταρρυθμίσεις και η αναδιάρθρωση του συστήματος μετά το 2020, οι οποίες ενίσχυσαν την αποτελεσματικότητα και τη λειτουργικότητα των μηχανισμών διαχείρισης κρίσεων. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στην ανάγκη για ισχυρή ηγεσία, συνεχή εκπαίδευση και αξιοποίηση νέων τεχνολογιών, στοιχεία απαραίτητα για την προσαρμογή σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον κινδύνων. Στο τελικό μέρος συνοψίζονται τα βασικά συμπεράσματα της έρευνας και προτείνονται συγκεκριμένες επιχειρησιακές και στρατηγικές παρεμβάσεις, με στόχο την ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ πολιτικών, στρατιωτικών και λοιπών εμπλεκόμενων φορέων. Η διατομεακή αυτή συνεργασία θεωρείται κρίσιμη για την αποτελεσματική πρόληψη, αντιμετώπιση και αποκατάσταση των συνεπειών καταστροφών και απειλών που μπορούν να διαταράξουν την κοινωνική συνοχή και να επηρεάσουν την εθνική ασφάλεια.","This study examines the development, foundational principles, and contemporary demands of the civil protection system in Greece and internationally. The first section presents the historical origins and conceptual formation of civil protection, with particular emphasis on its distinction from civil and national defense, as well as the legal and institutional frameworks that support it at the European and global levels. In parallel, the role of the armed forces and public administration is analyzed as key contributors to the operation and coordination of civil protection mechanisms, especially during periods of crisis. A concise yet substantive overview of the international evolution of civil protection follows, tracing its trajectory from early forms of community-based collective security to crisis management during the Second World War and the Cold War. Special reference is made to the contribution of international organizations, such as NATO and other politico military institutions, in shaping a commonly accepted framework of security and cooperation. Within the Greek context, the study focuses on the development of civil protection from the first organized responses to natural disasters, most notably the 1917 Thessaloniki fire, to pivotal events such as the 1999 earthquake. It presents the establishment and evolution of the General Secretariat for Civil Protection, the contribution of the armed forces in supporting the population, and the institutional and operational reforms that strengthened the preparedness and responsiveness of the state mechanism. Civil protection is also examined through the lens of national security, through the analysis of contemporary threats such as chemical, biological, radiological, and nuclear hazards (CBRN), hybrid threats, and the need for close cooperation between civilian and military actors at both European and international levels. Attention is given to the European Civil Protection Mechanism, as well as to cooperation with organizations such as Frontex and NATO, which play a decisive role in coordinating joint security and crisis response actions. The study then analyzes the modern challenges faced by civil protection, including climate change, the increasing frequency of natural disasters, such as wildfires, floods, and public health crises. It also discusses the reforms and restructuring undertaken after 2020, which enhanced the effectiveness and operational capacity of crisis management mechanisms. Emphasis is placed on the need for strong leadership, continuous training, and the integration of new technologies, all of which are essential for adapting to an ever changing risk environment. In its final section, the study summarizes the main findings and proposes specific operational and strategic interventions aimed at strengthening cooperation among civilian, military, and other relevant stakeholders. Such intersectoral collaboration is considered vital for effective prevention, management, and recovery from disasters and threats that may disrupt social cohesion and impact national security."],"dc:identifier":["uoadl:5373092","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5373092"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Πολιτική Προστασία: Η εξέλιξη ενός κοινωνικού θεσμού και η σχέση του με τον θεσμό της Άμυνας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:15Z"}