{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5372907"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5372907","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτες σε μοντέλα Drosophila νευρο-εκφυλιστικών ασθενειών","abstract":"Η πρωτεόσταση, η διατήρηση, δηλαδή, των πρωτεϊνών κατάλληλα αναδιπλωμένων, σε σωστή αφθονία και στην κατάλληλη τοποθεσία την ορθή χρονική στιγμή, είναι ζωτικής σημασίας για το κύτταρο. Το δίκτυο της πρωτεόστασης εμπεριέχει πρωτεολυτικά συστήματα, όπως της ουβικιτίνης-πρωτεασώματος και της αυτοφαγίας-λυσοσώματος, μοριακές συνοδούς, αλλά και το μονοπάτι Keap1/Nrf2 (Keap1/CncC στην Drosophila melanogaster). Με τη γήρανση, ωστόσο, η οποία προκαλεί επιδείνωση της λειτουργικότητας των συστημάτων του οργανισμού, προκύπτει διαταραχή και μείωση της ικανότητας του δικτύου αυτού. Έτσι, η πιθανότητα εμφάνισης παθολογιών, όπως ο καρκίνος, οι καρδιοαγγειακές παθήσεις και τα νευροεκφυλιστικά νοσήματα αυξάνεται. Τα νευροεκφυλιστικά νοσήματα αποτελούν μείζονα προβλήματα, λόγω των πολυδιάστατων επιπτώσεών τους στην υγεία και την ποιότητα ζωής των πασχόντων και των οικογενειών τους. Οι νόσοι του Αλτσχάιμερ και του Πάρκινσον ανήκουν στις συχνότερες νευροεκφυλιστικές νόσους. Η αντιμετώπιση είναι κυρίως συμπτωματική ή επιβράδυνσης της νόσου, καθώς δεν υπάρχει θεραπεία. Και οι δυο νόσοι χαρακτηρίζονται από έντονη διαταραχή της πρωτεόστασης, τοξικά πρωτεϊνικά ολιγομερή και αδιάλυτα συσσωματώματα. Δομείται ένας φαύλος κύκλος πρωτεϊνικής συσσωμάτωσης, υπερφόρτωσης του δικτύου πρωτεόστασης και μείωσης της αποδοτικότητάς του. Στην νόσο του Αλτσχάιμερ παρατηρείται εξωκυττάρια συσσώρευση από πλάκες αμυλοειδούς-β. Το αμυλοειδές-β (1- 42) πεπτίδιο (Αβ42 πεπτίδιο), συγκεκριμένα, είναι η μορφή που διευκολύνει τη δημιουργία αμυλοειδών-β πλακών. Στη νόσο του Πάρκινσον παρατηρούνται τα σωμάτια Lewy, τα οποία είναι ενδοκυττάριες συσσωρεύσεις α-συνουκλεΐνης σε νευρώνες. Η Drosophila melanogaster αποτελεί οργανισμό μοντέλο για τη μελέτη ποικίλων παθήσεων, όπως τα παραπάνω νευροεκφυλιστικά νοσήματα, και μπορεί να αποτυπώσει εξαιρετικά τις επιδράσεις της απώλειας της πρωτεόστασης τόσο στη διάρκεια ζωής και σε συμπεριφορικό επίπεδο όσο και σε μοριακό-κυτταρικό επίπεδο. Στην παρούσα εργασία, εξετάστηκε, αρχικά, πως η υπερέκφραση της ανθρώπινης α- συνουκλεΐνης είτε στους νευρώνες είτε στα κύτταρα της γλοίας επιδρά στη διάρκεια ζωής και στην αναρριχητική ικανότητα. Επίσης, μελετήθηκαν οι επιδράσεις της υπερέκφρασης στους νευρώνες είτε του ανθρώπινου Αβ42 πεπτιδίου που φέρει την μετάλλαξη «Arctic» της νόσου Αλτσχάιμερ είτε της ανθρώπινης α-συνουκλεΐνης. Συγκεκριμένα, ελέγχθηκε πως επηρεάζονται η διάρκεια ζωής, η αναρριχητική ικανότητα, τα επίπεδα ενεργότητας του πρωτεασώματος και των καθεψινών B και L της αυτοφαγίας, τα επίπεδα των ROS και τα επίπεδα γονιδιακής έκφρασης μορίων των μονοπατιών ουβικιτίνης-πρωτεασώματος, αυτοφαγίας-λυσοσώματος, του Keap1/CncC αντιοξειδωτικού μονοπατιού αλλά και μορίων που σχετίζονται με την ομοιόσταση των μιτοχονδρίων. Για την υπερέκφραση χρησιμοποιήθηκε το γενετικό σύστημα στοχευμένης γονιδιακής έκφρασης GAL4-UAS. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε στα κεφάλια ενήλικων εντόμων ηλικίας 7-10 ημερών. Παρατηρήσαμε επίσπευση φαινοτύπων της γήρανσης, όπως μεταβολές που υποδηλώνουν δυσρύθμιση στο μονοπάτι Keap1/CncC, καθώς και υποβάθμιση των μονοπατιών πρωτεόλυσης του κυττάρου, ουβικιτίνης-πρωτεασώματος και αυτοφαγίας- λυσοσώματος. Επίσης, η τροποποίηση γονιδιακών επιπέδων μορίων που σχετίζονται με την ομοιόσταση των μιτοχονδρίων ήταν εμφανής. Πολύ σημαντική κρίνεται η περαιτέρω συνδυαστική μελέτη των παραπάνω αλληλεξαρτώμενων παραγόντων, ώστε να χαρακτηριστεί σε όλο το εύρος της η τοξική επίδραση από την διαταραχή της πρωτεόστασης, τόσο στον οργανισμό συνολικά όσο και κυτταρικά και μοριακά, στο πλαίσιο της γήρανσης του εγκεφάλου και νευροεκφυλιστικών παθήσεων, όπως η νόσος Αλτσχάιμερ και η νόσος Πάρκινσον.","abstract_html":"Η πρωτεόσταση, η διατήρηση, δηλαδή, των πρωτεϊνών κατάλληλα αναδιπλωμένων, σε σωστή αφθονία και στην κατάλληλη τοποθεσία την ορθή χρονική στιγμή, είναι ζωτικής σημασίας για το κύτταρο. Το δίκτυο της πρωτεόστασης εμπεριέχει πρωτεολυτικά συστήματα, όπως της ουβικιτίνης-πρωτεασώματος και της αυτοφαγίας-λυσοσώματος, μοριακές συνοδούς, αλλά και το μονοπάτι Keap1/Nrf2 (Keap1/CncC στην Drosophila melanogaster). Με τη γήρανση, ωστόσο, η οποία προκαλεί επιδείνωση της λειτουργικότητας των συστημάτων του οργανισμού, προκύπτει διαταραχή και μείωση της ικανότητας του δικτύου αυτού. Έτσι, η πιθανότητα εμφάνισης παθολογιών, όπως ο καρκίνος, οι καρδιοαγγειακές παθήσεις και τα νευροεκφυλιστικά νοσήματα αυξάνεται. Τα νευροεκφυλιστικά νοσήματα αποτελούν μείζονα προβλήματα, λόγω των πολυδιάστατων επιπτώσεών τους στην υγεία και την ποιότητα ζωής των πασχόντων και των οικογενειών τους. Οι νόσοι του Αλτσχάιμερ και του Πάρκινσον ανήκουν στις συχνότερες νευροεκφυλιστικές νόσους. Η αντιμετώπιση είναι κυρίως συμπτωματική ή επιβράδυνσης της νόσου, καθώς δεν υπάρχει θεραπεία. Και οι δυο νόσοι χαρακτηρίζονται από έντονη διαταραχή της πρωτεόστασης, τοξικά πρωτεϊνικά ολιγομερή και αδιάλυτα συσσωματώματα. Δομείται ένας φαύλος κύκλος πρωτεϊνικής συσσωμάτωσης, υπερφόρτωσης του δικτύου πρωτεόστασης και μείωσης της αποδοτικότητάς του. Στην νόσο του Αλτσχάιμερ παρατηρείται εξωκυττάρια συσσώρευση από πλάκες αμυλοειδούς-β. Το αμυλοειδές-β (1- 42) πεπτίδιο (Αβ42 πεπτίδιο), συγκεκριμένα, είναι η μορφή που διευκολύνει τη δημιουργία αμυλοειδών-β πλακών. Στη νόσο του Πάρκινσον παρατηρούνται τα σωμάτια Lewy, τα οποία είναι ενδοκυττάριες συσσωρεύσεις α-συνουκλεΐνης σε νευρώνες. Η Drosophila melanogaster αποτελεί οργανισμό μοντέλο για τη μελέτη ποικίλων παθήσεων, όπως τα παραπάνω νευροεκφυλιστικά νοσήματα, και μπορεί να αποτυπώσει εξαιρετικά τις επιδράσεις της απώλειας της πρωτεόστασης τόσο στη διάρκεια ζωής και σε συμπεριφορικό επίπεδο όσο και σε μοριακό-κυτταρικό επίπεδο. Στην παρούσα εργασία, εξετάστηκε, αρχικά, πως η υπερέκφραση της ανθρώπινης α- συνουκλεΐνης είτε στους νευρώνες είτε στα κύτταρα της γλοίας επιδρά στη διάρκεια ζωής και στην αναρριχητική ικανότητα. Επίσης, μελετήθηκαν οι επιδράσεις της υπερέκφρασης στους νευρώνες είτε του ανθρώπινου Αβ42 πεπτιδίου που φέρει την μετάλλαξη «Arctic» της νόσου Αλτσχάιμερ είτε της ανθρώπινης α-συνουκλεΐνης. Συγκεκριμένα, ελέγχθηκε πως επηρεάζονται η διάρκεια ζωής, η αναρριχητική ικανότητα, τα επίπεδα ενεργότητας του πρωτεασώματος και των καθεψινών B και L της αυτοφαγίας, τα επίπεδα των ROS και τα επίπεδα γονιδιακής έκφρασης μορίων των μονοπατιών ουβικιτίνης-πρωτεασώματος, αυτοφαγίας-λυσοσώματος, του Keap1/CncC αντιοξειδωτικού μονοπατιού αλλά και μορίων που σχετίζονται με την ομοιόσταση των μιτοχονδρίων. Για την υπερέκφραση χρησιμοποιήθηκε το γενετικό σύστημα στοχευμένης γονιδιακής έκφρασης GAL4-UAS. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε στα κεφάλια ενήλικων εντόμων ηλικίας 7-10 ημερών. Παρατηρήσαμε επίσπευση φαινοτύπων της γήρανσης, όπως μεταβολές που υποδηλώνουν δυσρύθμιση στο μονοπάτι Keap1/CncC, καθώς και υποβάθμιση των μονοπατιών πρωτεόλυσης του κυττάρου, ουβικιτίνης-πρωτεασώματος και αυτοφαγίας- λυσοσώματος. Επίσης, η τροποποίηση γονιδιακών επιπέδων μορίων που σχετίζονται με την ομοιόσταση των μιτοχονδρίων ήταν εμφανής. Πολύ σημαντική κρίνεται η περαιτέρω συνδυαστική μελέτη των παραπάνω αλληλεξαρτώμενων παραγόντων, ώστε να χαρακτηριστεί σε όλο το εύρος της η τοξική επίδραση από την διαταραχή της πρωτεόστασης, τόσο στον οργανισμό συνολικά όσο και κυτταρικά και μοριακά, στο πλαίσιο της γήρανσης του εγκεφάλου και νευροεκφυλιστικών παθήσεων, όπως η νόσος Αλτσχάιμερ και η νόσος Πάρκινσον.","abstract_has_math":false,"creators":["Κεντρωτή Ιωάννα","Kentroti Ioanna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:15Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5372907"],"render_values":[{"text":"uoadl:5372907","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5372907","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κεντρωτή Ιωάννα","Kentroti Ioanna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5372907","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5372907"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η πρωτεόσταση, η διατήρηση, δηλαδή, των πρωτεϊνών κατάλληλα αναδιπλωμένων, σε σωστή αφθονία και στην κατάλληλη τοποθεσία την ορθή χρονική στιγμή, είναι ζωτικής σημασίας για το κύτταρο. Το δίκτυο της πρωτεόστασης εμπεριέχει πρωτεολυτικά συστήματα, όπως της ουβικιτίνης-πρωτεασώματος και της αυτοφαγίας-λυσοσώματος, μοριακές συνοδούς, αλλά και το μονοπάτι Keap1/Nrf2 (Keap1/CncC στην Drosophila melanogaster). Με τη γήρανση, ωστόσο, η οποία προκαλεί επιδείνωση της λειτουργικότητας των συστημάτων του οργανισμού, προκύπτει διαταραχή και μείωση της ικανότητας του δικτύου αυτού. Έτσι, η πιθανότητα εμφάνισης παθολογιών, όπως ο καρκίνος, οι καρδιοαγγειακές παθήσεις και τα νευροεκφυλιστικά νοσήματα αυξάνεται. Τα νευροεκφυλιστικά νοσήματα αποτελούν μείζονα προβλήματα, λόγω των πολυδιάστατων επιπτώσεών τους στην υγεία και την ποιότητα ζωής των πασχόντων και των οικογενειών τους. Οι νόσοι του Αλτσχάιμερ και του Πάρκινσον ανήκουν στις συχνότερες νευροεκφυλιστικές νόσους. Η αντιμετώπιση είναι κυρίως συμπτωματική ή επιβράδυνσης της νόσου, καθώς δεν υπάρχει θεραπεία. Και οι δυο νόσοι χαρακτηρίζονται από έντονη διαταραχή της πρωτεόστασης, τοξικά πρωτεϊνικά ολιγομερή και αδιάλυτα συσσωματώματα. Δομείται ένας φαύλος κύκλος πρωτεϊνικής συσσωμάτωσης, υπερφόρτωσης του δικτύου πρωτεόστασης και μείωσης της αποδοτικότητάς του. Στην νόσο του Αλτσχάιμερ παρατηρείται εξωκυττάρια συσσώρευση από πλάκες αμυλοειδούς-β. Το αμυλοειδές-β (1- 42) πεπτίδιο (Αβ42 πεπτίδιο), συγκεκριμένα, είναι η μορφή που διευκολύνει τη δημιουργία αμυλοειδών-β πλακών. Στη νόσο του Πάρκινσον παρατηρούνται τα σωμάτια Lewy, τα οποία είναι ενδοκυττάριες συσσωρεύσεις α-συνουκλεΐνης σε νευρώνες. Η Drosophila melanogaster αποτελεί οργανισμό μοντέλο για τη μελέτη ποικίλων παθήσεων, όπως τα παραπάνω νευροεκφυλιστικά νοσήματα, και μπορεί να αποτυπώσει εξαιρετικά τις επιδράσεις της απώλειας της πρωτεόστασης τόσο στη διάρκεια ζωής και σε συμπεριφορικό επίπεδο όσο και σε μοριακό-κυτταρικό επίπεδο. Στην παρούσα εργασία, εξετάστηκε, αρχικά, πως η υπερέκφραση της ανθρώπινης α- συνουκλεΐνης είτε στους νευρώνες είτε στα κύτταρα της γλοίας επιδρά στη διάρκεια ζωής και στην αναρριχητική ικανότητα. Επίσης, μελετήθηκαν οι επιδράσεις της υπερέκφρασης στους νευρώνες είτε του ανθρώπινου Αβ42 πεπτιδίου που φέρει την μετάλλαξη «Arctic» της νόσου Αλτσχάιμερ είτε της ανθρώπινης α-συνουκλεΐνης. Συγκεκριμένα, ελέγχθηκε πως επηρεάζονται η διάρκεια ζωής, η αναρριχητική ικανότητα, τα επίπεδα ενεργότητας του πρωτεασώματος και των καθεψινών B και L της αυτοφαγίας, τα επίπεδα των ROS και τα επίπεδα γονιδιακής έκφρασης μορίων των μονοπατιών ουβικιτίνης-πρωτεασώματος, αυτοφαγίας-λυσοσώματος, του Keap1/CncC αντιοξειδωτικού μονοπατιού αλλά και μορίων που σχετίζονται με την ομοιόσταση των μιτοχονδρίων. Για την υπερέκφραση χρησιμοποιήθηκε το γενετικό σύστημα στοχευμένης γονιδιακής έκφρασης GAL4-UAS. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε στα κεφάλια ενήλικων εντόμων ηλικίας 7-10 ημερών. Παρατηρήσαμε επίσπευση φαινοτύπων της γήρανσης, όπως μεταβολές που υποδηλώνουν δυσρύθμιση στο μονοπάτι Keap1/CncC, καθώς και υποβάθμιση των μονοπατιών πρωτεόλυσης του κυττάρου, ουβικιτίνης-πρωτεασώματος και αυτοφαγίας- λυσοσώματος. Επίσης, η τροποποίηση γονιδιακών επιπέδων μορίων που σχετίζονται με την ομοιόσταση των μιτοχονδρίων ήταν εμφανής. Πολύ σημαντική κρίνεται η περαιτέρω συνδυαστική μελέτη των παραπάνω αλληλεξαρτώμενων παραγόντων, ώστε να χαρακτηριστεί σε όλο το εύρος της η τοξική επίδραση από την διαταραχή της πρωτεόστασης, τόσο στον οργανισμό συνολικά όσο και κυτταρικά και μοριακά, στο πλαίσιο της γήρανσης του εγκεφάλου και νευροεκφυλιστικών παθήσεων, όπως η νόσος Αλτσχάιμερ και η νόσος Πάρκινσον.","Proteostasis, the maintenance of proteins properly folded, at the right abundance, in the right location and at the right time in the cell is vital. Proteostasis network includes proteolytic systems such as the ubiquitin-proteasome and autophagy-lysosome pathways, molecular chaperones and the Keap1/Nrf2 pathway (Keap1/CncC in Drosophila melanogaster). However, with aging, which causes deterioration of organ system function, there is disruption of the proteostasis network and decrease in its capacity. Thus, the likelihood of developing pathologies, such as cancer, cardiovascular and neurodegenerative diseases increases. Neurodegenerative diseases are major problems due to their multidimensional detrimental impacts on health and quality of life of patients and their families. Alzheimer’s and Parkinson’s diseases are among the most common neurodegenerative diseases. Treatment is mainly symptomatic or aimed at slowing the progression of the disease because there is no cure. Both diseases are characterized by proteostasis disruption, toxic protein oligomers and insoluble aggregates. A vicious cycle of aggregation, overloading of the proteostasis network and reduction of its efficiency is formed. In Alzheimer’s disease, extracellular accumulation of amyloid-β plaques is observed. The amyloid-β (1-42) peptide (Αβ42 peptide) is aggregation-prone and facilitates the formation of amyloid-β plaques. In Parkinson’s disease, intraneuronal accumulations of α-synuclein are observed, known as Lewy bodies. Drosophila melanogaster is a model organism for the study of various diseases, such as the above neurodegenerative diseases, and can exceptionally capture the effects of loss of proteostasis both on lifespan and at a behavioral and molecular-cellular level. In the present study, it was initially examined how the overexpression of human α- synuclein in either neurons or glial cells affects lifespan and climbing ability. Also, the effects of overexpression in neurons of either the human Αβ42 peptide carrying the “Arctic” mutation or human α-synuclein were studied. Specifically, it was tested what the effects are on lifespan, climbing ability, levels of proteasome activity and autophagy cathepsins B and L, ROS levels and gene expression levels of key molecules of the ubiquitin-proteasome pathway, autophagy-lysosome pathway and Keap1/CncC antioxidant pathway. It was, also, tested what the effects are on gene expression levels of molecules related to mitochondrial homeostasis. The GAL4-UAS targeted gene expression genetic system was used. We examined the heads of adult insects aged 7-10 days. We observed earlier onset of aging related phenotypes, such as changes indicating dysregulation of the Keap1/Nrf2 pathway as well as impairment of the cell’s proteolytic pathways, namely the ubiquitin-proteasome and autophagy-lysosome pathways. Also, the alteration of gene expression levels of molecules related to mitochondrial homeostasis was evident. It is considered very important to further study the above interdependent factors, in order to characterize the full range of the toxic effect of the disruption of proteostasis, both at organismal, cellular and molecular levels, in the context of brain aging and neurodegenerative diseases, such as Alzheimer’s disease and Parkinson’s disease."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτες σε μοντέλα Drosophila νευρο-εκφυλιστικών ασθενειών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κεντρωτή Ιωάννα","Kentroti Ioanna"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η πρωτεόσταση, η διατήρηση, δηλαδή, των πρωτεϊνών κατάλληλα αναδιπλωμένων, σε σωστή αφθονία και στην κατάλληλη τοποθεσία την ορθή χρονική στιγμή, είναι ζωτικής σημασίας για το κύτταρο. Το δίκτυο της πρωτεόστασης εμπεριέχει πρωτεολυτικά συστήματα, όπως της ουβικιτίνης-πρωτεασώματος και της αυτοφαγίας-λυσοσώματος, μοριακές συνοδούς, αλλά και το μονοπάτι Keap1/Nrf2 (Keap1/CncC στην Drosophila melanogaster). Με τη γήρανση, ωστόσο, η οποία προκαλεί επιδείνωση της λειτουργικότητας των συστημάτων του οργανισμού, προκύπτει διαταραχή και μείωση της ικανότητας του δικτύου αυτού. Έτσι, η πιθανότητα εμφάνισης παθολογιών, όπως ο καρκίνος, οι καρδιοαγγειακές παθήσεις και τα νευροεκφυλιστικά νοσήματα αυξάνεται. Τα νευροεκφυλιστικά νοσήματα αποτελούν μείζονα προβλήματα, λόγω των πολυδιάστατων επιπτώσεών τους στην υγεία και την ποιότητα ζωής των πασχόντων και των οικογενειών τους. Οι νόσοι του Αλτσχάιμερ και του Πάρκινσον ανήκουν στις συχνότερες νευροεκφυλιστικές νόσους. Η αντιμετώπιση είναι κυρίως συμπτωματική ή επιβράδυνσης της νόσου, καθώς δεν υπάρχει θεραπεία. Και οι δυο νόσοι χαρακτηρίζονται από έντονη διαταραχή της πρωτεόστασης, τοξικά πρωτεϊνικά ολιγομερή και αδιάλυτα συσσωματώματα. Δομείται ένας φαύλος κύκλος πρωτεϊνικής συσσωμάτωσης, υπερφόρτωσης του δικτύου πρωτεόστασης και μείωσης της αποδοτικότητάς του. Στην νόσο του Αλτσχάιμερ παρατηρείται εξωκυττάρια συσσώρευση από πλάκες αμυλοειδούς-β. Το αμυλοειδές-β (1- 42) πεπτίδιο (Αβ42 πεπτίδιο), συγκεκριμένα, είναι η μορφή που διευκολύνει τη δημιουργία αμυλοειδών-β πλακών. Στη νόσο του Πάρκινσον παρατηρούνται τα σωμάτια Lewy, τα οποία είναι ενδοκυττάριες συσσωρεύσεις α-συνουκλεΐνης σε νευρώνες. Η Drosophila melanogaster αποτελεί οργανισμό μοντέλο για τη μελέτη ποικίλων παθήσεων, όπως τα παραπάνω νευροεκφυλιστικά νοσήματα, και μπορεί να αποτυπώσει εξαιρετικά τις επιδράσεις της απώλειας της πρωτεόστασης τόσο στη διάρκεια ζωής και σε συμπεριφορικό επίπεδο όσο και σε μοριακό-κυτταρικό επίπεδο. Στην παρούσα εργασία, εξετάστηκε, αρχικά, πως η υπερέκφραση της ανθρώπινης α- συνουκλεΐνης είτε στους νευρώνες είτε στα κύτταρα της γλοίας επιδρά στη διάρκεια ζωής και στην αναρριχητική ικανότητα. Επίσης, μελετήθηκαν οι επιδράσεις της υπερέκφρασης στους νευρώνες είτε του ανθρώπινου Αβ42 πεπτιδίου που φέρει την μετάλλαξη «Arctic» της νόσου Αλτσχάιμερ είτε της ανθρώπινης α-συνουκλεΐνης. Συγκεκριμένα, ελέγχθηκε πως επηρεάζονται η διάρκεια ζωής, η αναρριχητική ικανότητα, τα επίπεδα ενεργότητας του πρωτεασώματος και των καθεψινών B και L της αυτοφαγίας, τα επίπεδα των ROS και τα επίπεδα γονιδιακής έκφρασης μορίων των μονοπατιών ουβικιτίνης-πρωτεασώματος, αυτοφαγίας-λυσοσώματος, του Keap1/CncC αντιοξειδωτικού μονοπατιού αλλά και μορίων που σχετίζονται με την ομοιόσταση των μιτοχονδρίων. Για την υπερέκφραση χρησιμοποιήθηκε το γενετικό σύστημα στοχευμένης γονιδιακής έκφρασης GAL4-UAS. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε στα κεφάλια ενήλικων εντόμων ηλικίας 7-10 ημερών. Παρατηρήσαμε επίσπευση φαινοτύπων της γήρανσης, όπως μεταβολές που υποδηλώνουν δυσρύθμιση στο μονοπάτι Keap1/CncC, καθώς και υποβάθμιση των μονοπατιών πρωτεόλυσης του κυττάρου, ουβικιτίνης-πρωτεασώματος και αυτοφαγίας- λυσοσώματος. Επίσης, η τροποποίηση γονιδιακών επιπέδων μορίων που σχετίζονται με την ομοιόσταση των μιτοχονδρίων ήταν εμφανής. Πολύ σημαντική κρίνεται η περαιτέρω συνδυαστική μελέτη των παραπάνω αλληλεξαρτώμενων παραγόντων, ώστε να χαρακτηριστεί σε όλο το εύρος της η τοξική επίδραση από την διαταραχή της πρωτεόστασης, τόσο στον οργανισμό συνολικά όσο και κυτταρικά και μοριακά, στο πλαίσιο της γήρανσης του εγκεφάλου και νευροεκφυλιστικών παθήσεων, όπως η νόσος Αλτσχάιμερ και η νόσος Πάρκινσον.","Proteostasis, the maintenance of proteins properly folded, at the right abundance, in the right location and at the right time in the cell is vital. Proteostasis network includes proteolytic systems such as the ubiquitin-proteasome and autophagy-lysosome pathways, molecular chaperones and the Keap1/Nrf2 pathway (Keap1/CncC in Drosophila melanogaster). However, with aging, which causes deterioration of organ system function, there is disruption of the proteostasis network and decrease in its capacity. Thus, the likelihood of developing pathologies, such as cancer, cardiovascular and neurodegenerative diseases increases. Neurodegenerative diseases are major problems due to their multidimensional detrimental impacts on health and quality of life of patients and their families. Alzheimer’s and Parkinson’s diseases are among the most common neurodegenerative diseases. Treatment is mainly symptomatic or aimed at slowing the progression of the disease because there is no cure. Both diseases are characterized by proteostasis disruption, toxic protein oligomers and insoluble aggregates. A vicious cycle of aggregation, overloading of the proteostasis network and reduction of its efficiency is formed. In Alzheimer’s disease, extracellular accumulation of amyloid-β plaques is observed. The amyloid-β (1-42) peptide (Αβ42 peptide) is aggregation-prone and facilitates the formation of amyloid-β plaques. In Parkinson’s disease, intraneuronal accumulations of α-synuclein are observed, known as Lewy bodies. Drosophila melanogaster is a model organism for the study of various diseases, such as the above neurodegenerative diseases, and can exceptionally capture the effects of loss of proteostasis both on lifespan and at a behavioral and molecular-cellular level. In the present study, it was initially examined how the overexpression of human α- synuclein in either neurons or glial cells affects lifespan and climbing ability. Also, the effects of overexpression in neurons of either the human Αβ42 peptide carrying the “Arctic” mutation or human α-synuclein were studied. Specifically, it was tested what the effects are on lifespan, climbing ability, levels of proteasome activity and autophagy cathepsins B and L, ROS levels and gene expression levels of key molecules of the ubiquitin-proteasome pathway, autophagy-lysosome pathway and Keap1/CncC antioxidant pathway. It was, also, tested what the effects are on gene expression levels of molecules related to mitochondrial homeostasis. The GAL4-UAS targeted gene expression genetic system was used. We examined the heads of adult insects aged 7-10 days. We observed earlier onset of aging related phenotypes, such as changes indicating dysregulation of the Keap1/Nrf2 pathway as well as impairment of the cell’s proteolytic pathways, namely the ubiquitin-proteasome and autophagy-lysosome pathways. Also, the alteration of gene expression levels of molecules related to mitochondrial homeostasis was evident. It is considered very important to further study the above interdependent factors, in order to characterize the full range of the toxic effect of the disruption of proteostasis, both at organismal, cellular and molecular levels, in the context of brain aging and neurodegenerative diseases, such as Alzheimer’s disease and Parkinson’s disease."],"dc:identifier":["uoadl:5372907","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5372907"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Μελέτες σε μοντέλα Drosophila νευρο-εκφυλιστικών ασθενειών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:15Z"}