{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5372354"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5372354","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η Θρησκεία ως Ζήτημα Ασφάλειας: Η Ουκρανική Αυτοκεφαλία υπό το Πρίσμα της Σχολής της Κοπεγχάγης","abstract":"Η παρούσα εργασία εξέτασε την αναγνώριση της αυτοκεφαλίας της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας μέσα από το θεωρητικό πρίσμα της Σχολής της Κοπεγχάγης, αναδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο ένα κανονικό και εκκλησιαστικό ζήτημα μετατράπηκε σε αντικείμενο ασφάλειας, πρωτίστως για την Ρωσική Εκκλησία και το Ρωσικό κράτος. Η ανάλυση έδειξε ότι η αυτοκεφαλία δεν αποτέλεσε μια απομονωμένη θεσμική πράξη, αλλά εντάχθηκε σε ένα ιστορικά και πολιτικά φορτισμένο περιβάλλον, στο οποίο θρησκευτικοί, κρατικοί και διεθνείς δρώντες επένδυσαν το ζήτημα με νοήματα ταυτότητας, κυριαρχίας και ισχύος. Κεντρικό εύρημα της εργασίας ήταν ότι η διαδικασία ασφαλειοποίησης δε στηρίχθηκε αποκλειστικά στη ρητορική ισχύ των λόγων που εκφωνήθηκαν, αλλά στη σύμπτωσή τους με προϋπάρχουσες συνθήκες ανασφάλειας. Η ιστορική κληρονομιά της πράξης του 1686, η σοβιετική εμπειρία, οι εξελίξεις μετά το Euromaidan, η προσάρτηση της Κριμαίας και η ένοπλη σύγκρουση στην Ανατολική Ουκρανία δημιούργησαν το πλαίσιο εντός του οποίου οι λόγοι περί απειλής κατέστησαν πειστικοί και κοινωνικά αποδεκτοί. Η θεσμική αυθεντία των εκκλησιαστικών φορέων ενίσχυσε περαιτέρω την αποτελεσματικότητα αυτής της διαδικασίας. Η εργασία ανέδειξε επίσης ότι η ουκρανική αυτοκεφαλία λειτούργησε ως πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ διαφορετικών δρώντων που επιδίωξαν να ορίσουν το αναφερόμενο αντικείμενο ασφάλειας. Για την ουκρανική πλευρά, η αυτοκεφαλία παρουσιάστηκε ως μέσο προστασίας της εθνικής κυριαρχίας και της πολιτισμικής αυτονομίας, ενώ για τη ρωσική πλευρά εκλήφθηκε ως υπαρξιακή απειλή για την κανονική τάξη της Ορθοδοξίας και για τη γεωπολιτική επιρροή της Ρωσίας. Η εμπλοκή διεθνών δρώντων προσέδωσε στη σύγκρουση πρόσθετες διαστάσεις ήπιας ισχύος και διεθνούς νομιμοποίησης. Τέλος, η μελέτη κατέδειξε ότι η ασφαλειοποίηση της ουκρανικής αυτοκεφαλίας παρήγαγε απτές και μακροπρόθεσμες συνέπειες τόσο στο εκκλησιαστικό όσο και στο πολιτικό πεδίο. Η πόλωση στον ορθόδοξο κόσμο, η διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας και οι κρατικές παρεμβάσεις στον θρησκευτικό χώρο αποδεικνύουν ότι η μετατόπιση ενός ζητήματος στη σφαίρα της ασφάλειας έχει βαθιές θεσμικές και κοινωνικές επιπτώσεις. Συνολικά, η εργασία επιβεβαιώνει τη χρησιμότητα της θεωρίας της ασφαλειοποίησης ως εργαλείου κατανόησης της σύγχρονης αλληλεπίδρασης μεταξύ θρησκείας, πολιτικής και διεθνούς ασφάλειας.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία εξέτασε την αναγνώριση της αυτοκεφαλίας της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας μέσα από το θεωρητικό πρίσμα της Σχολής της Κοπεγχάγης, αναδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο ένα κανονικό και εκκλησιαστικό ζήτημα μετατράπηκε σε αντικείμενο ασφάλειας, πρωτίστως για την Ρωσική Εκκλησία και το Ρωσικό κράτος. Η ανάλυση έδειξε ότι η αυτοκεφαλία δεν αποτέλεσε μια απομονωμένη θεσμική πράξη, αλλά εντάχθηκε σε ένα ιστορικά και πολιτικά φορτισμένο περιβάλλον, στο οποίο θρησκευτικοί, κρατικοί και διεθνείς δρώντες επένδυσαν το ζήτημα με νοήματα ταυτότητας, κυριαρχίας και ισχύος. Κεντρικό εύρημα της εργασίας ήταν ότι η διαδικασία ασφαλειοποίησης δε στηρίχθηκε αποκλειστικά στη ρητορική ισχύ των λόγων που εκφωνήθηκαν, αλλά στη σύμπτωσή τους με προϋπάρχουσες συνθήκες ανασφάλειας. Η ιστορική κληρονομιά της πράξης του 1686, η σοβιετική εμπειρία, οι εξελίξεις μετά το Euromaidan, η προσάρτηση της Κριμαίας και η ένοπλη σύγκρουση στην Ανατολική Ουκρανία δημιούργησαν το πλαίσιο εντός του οποίου οι λόγοι περί απειλής κατέστησαν πειστικοί και κοινωνικά αποδεκτοί. Η θεσμική αυθεντία των εκκλησιαστικών φορέων ενίσχυσε περαιτέρω την αποτελεσματικότητα αυτής της διαδικασίας. Η εργασία ανέδειξε επίσης ότι η ουκρανική αυτοκεφαλία λειτούργησε ως πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ διαφορετικών δρώντων που επιδίωξαν να ορίσουν το αναφερόμενο αντικείμενο ασφάλειας. Για την ουκρανική πλευρά, η αυτοκεφαλία παρουσιάστηκε ως μέσο προστασίας της εθνικής κυριαρχίας και της πολιτισμικής αυτονομίας, ενώ για τη ρωσική πλευρά εκλήφθηκε ως υπαρξιακή απειλή για την κανονική τάξη της Ορθοδοξίας και για τη γεωπολιτική επιρροή της Ρωσίας. Η εμπλοκή διεθνών δρώντων προσέδωσε στη σύγκρουση πρόσθετες διαστάσεις ήπιας ισχύος και διεθνούς νομιμοποίησης. Τέλος, η μελέτη κατέδειξε ότι η ασφαλειοποίηση της ουκρανικής αυτοκεφαλίας παρήγαγε απτές και μακροπρόθεσμες συνέπειες τόσο στο εκκλησιαστικό όσο και στο πολιτικό πεδίο. Η πόλωση στον ορθόδοξο κόσμο, η διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας και οι κρατικές παρεμβάσεις στον θρησκευτικό χώρο αποδεικνύουν ότι η μετατόπιση ενός ζητήματος στη σφαίρα της ασφάλειας έχει βαθιές θεσμικές και κοινωνικές επιπτώσεις. Συνολικά, η εργασία επιβεβαιώνει τη χρησιμότητα της θεωρίας της ασφαλειοποίησης ως εργαλείου κατανόησης της σύγχρονης αλληλεπίδρασης μεταξύ θρησκείας, πολιτικής και διεθνούς ασφάλειας.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπισιώτης Ανδρέας","Bisiotis Andreas"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:13Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5372354"],"render_values":[{"text":"uoadl:5372354","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5372354","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπισιώτης Ανδρέας","Bisiotis Andreas"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5372354","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5372354"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία εξέτασε την αναγνώριση της αυτοκεφαλίας της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας μέσα από το θεωρητικό πρίσμα της Σχολής της Κοπεγχάγης, αναδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο ένα κανονικό και εκκλησιαστικό ζήτημα μετατράπηκε σε αντικείμενο ασφάλειας, πρωτίστως για την Ρωσική Εκκλησία και το Ρωσικό κράτος. Η ανάλυση έδειξε ότι η αυτοκεφαλία δεν αποτέλεσε μια απομονωμένη θεσμική πράξη, αλλά εντάχθηκε σε ένα ιστορικά και πολιτικά φορτισμένο περιβάλλον, στο οποίο θρησκευτικοί, κρατικοί και διεθνείς δρώντες επένδυσαν το ζήτημα με νοήματα ταυτότητας, κυριαρχίας και ισχύος. Κεντρικό εύρημα της εργασίας ήταν ότι η διαδικασία ασφαλειοποίησης δε στηρίχθηκε αποκλειστικά στη ρητορική ισχύ των λόγων που εκφωνήθηκαν, αλλά στη σύμπτωσή τους με προϋπάρχουσες συνθήκες ανασφάλειας. Η ιστορική κληρονομιά της πράξης του 1686, η σοβιετική εμπειρία, οι εξελίξεις μετά το Euromaidan, η προσάρτηση της Κριμαίας και η ένοπλη σύγκρουση στην Ανατολική Ουκρανία δημιούργησαν το πλαίσιο εντός του οποίου οι λόγοι περί απειλής κατέστησαν πειστικοί και κοινωνικά αποδεκτοί. Η θεσμική αυθεντία των εκκλησιαστικών φορέων ενίσχυσε περαιτέρω την αποτελεσματικότητα αυτής της διαδικασίας. Η εργασία ανέδειξε επίσης ότι η ουκρανική αυτοκεφαλία λειτούργησε ως πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ διαφορετικών δρώντων που επιδίωξαν να ορίσουν το αναφερόμενο αντικείμενο ασφάλειας. Για την ουκρανική πλευρά, η αυτοκεφαλία παρουσιάστηκε ως μέσο προστασίας της εθνικής κυριαρχίας και της πολιτισμικής αυτονομίας, ενώ για τη ρωσική πλευρά εκλήφθηκε ως υπαρξιακή απειλή για την κανονική τάξη της Ορθοδοξίας και για τη γεωπολιτική επιρροή της Ρωσίας. Η εμπλοκή διεθνών δρώντων προσέδωσε στη σύγκρουση πρόσθετες διαστάσεις ήπιας ισχύος και διεθνούς νομιμοποίησης. Τέλος, η μελέτη κατέδειξε ότι η ασφαλειοποίηση της ουκρανικής αυτοκεφαλίας παρήγαγε απτές και μακροπρόθεσμες συνέπειες τόσο στο εκκλησιαστικό όσο και στο πολιτικό πεδίο. Η πόλωση στον ορθόδοξο κόσμο, η διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας και οι κρατικές παρεμβάσεις στον θρησκευτικό χώρο αποδεικνύουν ότι η μετατόπιση ενός ζητήματος στη σφαίρα της ασφάλειας έχει βαθιές θεσμικές και κοινωνικές επιπτώσεις. Συνολικά, η εργασία επιβεβαιώνει τη χρησιμότητα της θεωρίας της ασφαλειοποίησης ως εργαλείου κατανόησης της σύγχρονης αλληλεπίδρασης μεταξύ θρησκείας, πολιτικής και διεθνούς ασφάλειας.","This study examined the recognition of the autocephaly of the Ukrainian Orthodox Church through the theoretical lens of the Copenhagen School, highlighting how a canonical and ecclesiastical issue was transformed into a matter of security. The analysis demonstrated that autocephaly did not constitute an isolated institutional decision, but rather unfolded within a historically and politically charged environment in which religious, state, and international actors invested the issue with meanings related to identity, sovereignty, and power. A central finding of the study is that the process of securitization was not driven solely by the rhetorical force of the articulated speech acts, but by their convergence with pre-existing conditions of insecurity. The historical legacy of the 1686 Act, the Soviet experience, the post-Euromaidan developments, the annexation of Crimea, and the armed conflict in Eastern Ukraine created a context in which narratives of threat became credible and socially resonant. The institutional authority of ecclesiastical actors further reinforced the effectiveness of this securitizing process. The analysis also showed that Ukrainian autocephaly functioned as a contested arena in which different actors sought to define the referent object of security. From the Ukrainian perspective, autocephaly was framed as a means of protecting national sovereignty and cultural autonomy, whereas from the Russian perspective it was construed as an existential threat to the canonical order of Orthodoxy and to Russia’s geopolitical influence. The involvement of international actors added further layers of soft power and international legitimation to this confrontation. Finally, the study demonstrated that the securitization of Ukrainian autocephaly produced tangible and long-term consequences in both the ecclesiastical and political spheres. The deepening polarization within the Orthodox world, the rupture of ecclesiastical communion, and the legitimization of state intervention in the religious domain illustrate how the framing of an issue as one of security can generate enduring institutional and societal effects. Overall, the findings confirm the analytical value of securitization theory as a framework for understanding the contemporary interaction between religion, politics, and international security."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η Θρησκεία ως Ζήτημα Ασφάλειας: Η Ουκρανική Αυτοκεφαλία υπό το Πρίσμα της Σχολής της Κοπεγχάγης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπισιώτης Ανδρέας","Bisiotis Andreas"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία εξέτασε την αναγνώριση της αυτοκεφαλίας της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας μέσα από το θεωρητικό πρίσμα της Σχολής της Κοπεγχάγης, αναδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο ένα κανονικό και εκκλησιαστικό ζήτημα μετατράπηκε σε αντικείμενο ασφάλειας, πρωτίστως για την Ρωσική Εκκλησία και το Ρωσικό κράτος. Η ανάλυση έδειξε ότι η αυτοκεφαλία δεν αποτέλεσε μια απομονωμένη θεσμική πράξη, αλλά εντάχθηκε σε ένα ιστορικά και πολιτικά φορτισμένο περιβάλλον, στο οποίο θρησκευτικοί, κρατικοί και διεθνείς δρώντες επένδυσαν το ζήτημα με νοήματα ταυτότητας, κυριαρχίας και ισχύος. Κεντρικό εύρημα της εργασίας ήταν ότι η διαδικασία ασφαλειοποίησης δε στηρίχθηκε αποκλειστικά στη ρητορική ισχύ των λόγων που εκφωνήθηκαν, αλλά στη σύμπτωσή τους με προϋπάρχουσες συνθήκες ανασφάλειας. Η ιστορική κληρονομιά της πράξης του 1686, η σοβιετική εμπειρία, οι εξελίξεις μετά το Euromaidan, η προσάρτηση της Κριμαίας και η ένοπλη σύγκρουση στην Ανατολική Ουκρανία δημιούργησαν το πλαίσιο εντός του οποίου οι λόγοι περί απειλής κατέστησαν πειστικοί και κοινωνικά αποδεκτοί. Η θεσμική αυθεντία των εκκλησιαστικών φορέων ενίσχυσε περαιτέρω την αποτελεσματικότητα αυτής της διαδικασίας. Η εργασία ανέδειξε επίσης ότι η ουκρανική αυτοκεφαλία λειτούργησε ως πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ διαφορετικών δρώντων που επιδίωξαν να ορίσουν το αναφερόμενο αντικείμενο ασφάλειας. Για την ουκρανική πλευρά, η αυτοκεφαλία παρουσιάστηκε ως μέσο προστασίας της εθνικής κυριαρχίας και της πολιτισμικής αυτονομίας, ενώ για τη ρωσική πλευρά εκλήφθηκε ως υπαρξιακή απειλή για την κανονική τάξη της Ορθοδοξίας και για τη γεωπολιτική επιρροή της Ρωσίας. Η εμπλοκή διεθνών δρώντων προσέδωσε στη σύγκρουση πρόσθετες διαστάσεις ήπιας ισχύος και διεθνούς νομιμοποίησης. Τέλος, η μελέτη κατέδειξε ότι η ασφαλειοποίηση της ουκρανικής αυτοκεφαλίας παρήγαγε απτές και μακροπρόθεσμες συνέπειες τόσο στο εκκλησιαστικό όσο και στο πολιτικό πεδίο. Η πόλωση στον ορθόδοξο κόσμο, η διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας και οι κρατικές παρεμβάσεις στον θρησκευτικό χώρο αποδεικνύουν ότι η μετατόπιση ενός ζητήματος στη σφαίρα της ασφάλειας έχει βαθιές θεσμικές και κοινωνικές επιπτώσεις. Συνολικά, η εργασία επιβεβαιώνει τη χρησιμότητα της θεωρίας της ασφαλειοποίησης ως εργαλείου κατανόησης της σύγχρονης αλληλεπίδρασης μεταξύ θρησκείας, πολιτικής και διεθνούς ασφάλειας.","This study examined the recognition of the autocephaly of the Ukrainian Orthodox Church through the theoretical lens of the Copenhagen School, highlighting how a canonical and ecclesiastical issue was transformed into a matter of security. The analysis demonstrated that autocephaly did not constitute an isolated institutional decision, but rather unfolded within a historically and politically charged environment in which religious, state, and international actors invested the issue with meanings related to identity, sovereignty, and power. A central finding of the study is that the process of securitization was not driven solely by the rhetorical force of the articulated speech acts, but by their convergence with pre-existing conditions of insecurity. The historical legacy of the 1686 Act, the Soviet experience, the post-Euromaidan developments, the annexation of Crimea, and the armed conflict in Eastern Ukraine created a context in which narratives of threat became credible and socially resonant. The institutional authority of ecclesiastical actors further reinforced the effectiveness of this securitizing process. The analysis also showed that Ukrainian autocephaly functioned as a contested arena in which different actors sought to define the referent object of security. From the Ukrainian perspective, autocephaly was framed as a means of protecting national sovereignty and cultural autonomy, whereas from the Russian perspective it was construed as an existential threat to the canonical order of Orthodoxy and to Russia’s geopolitical influence. The involvement of international actors added further layers of soft power and international legitimation to this confrontation. Finally, the study demonstrated that the securitization of Ukrainian autocephaly produced tangible and long-term consequences in both the ecclesiastical and political spheres. The deepening polarization within the Orthodox world, the rupture of ecclesiastical communion, and the legitimization of state intervention in the religious domain illustrate how the framing of an issue as one of security can generate enduring institutional and societal effects. Overall, the findings confirm the analytical value of securitization theory as a framework for understanding the contemporary interaction between religion, politics, and international security."],"dc:identifier":["uoadl:5372354","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5372354"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Η Θρησκεία ως Ζήτημα Ασφάλειας: Η Ουκρανική Αυτοκεφαλία υπό το Πρίσμα της Σχολής της Κοπεγχάγης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:13Z"}