{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5372352"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5372352","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"„Interkulturelle Kompetenz in der Kommunikation. Methodische Ansätze zur Entwicklung interkultureller Kompetenz im FSU. Der Beitrag der Szenariendidaktik“","abstract":"Η παρούσα εργασία εξετάζει τη σημασία της διαπολιτισμικής ικανότητας για την επικοινωνία, ιδίως στις σημερινές κοινωνίες, όπου η πολιτισμική πολυμορφία ενδέχεται να οδηγήσει σε παρεξηγήσεις και παρερμηνείες, και παράλληλα διερευνά τους τρόπους με τους οποίους αυτή μπορεί να διδαχθεί στο ξενόγλωσσο μάθημα. Το θεωρητικό μέρος εξετάζει την έννοια της διαπολιτισμικής ικανότητας και τα μοντέλα που έχουν αναπτυχθεί για αυτήν, πραγματοποιώντας παράλληλα μια σύγκριση σε σχέση με την επικοινωνιακή ικανότητα. Ο όρος «διαπολιτισμικός» υποδηλώνει ότι δημιουργούνται σχέσεις μεταξύ των πολιτισμών όταν αυτοί έρχονται σε επαφή μεταξύ τους. Στο πλαίσιο αυτό, εξετάζεται ο όρος «κουλτούρα» όπως και οι μεταμοντέρνες θεωρίες για την κουλτούρα, όπου και είναι καθοριστική η σημασία της ετερογένειας των πολιτισμών: η επαφή του «δικού μας» με το «ξένο» οδηγεί σε μια αμοιβαία ανταλλαγή αξιών, κανόνων και προτύπων συμπεριφοράς, τα οποία επανεξετάζονται και μετασχηματίζονται δηλαδή ερμηνεύονται εκ νέου. Μια εποικοδομητιστική προσέγγιση, σύμφωνα με την οποία ο πολιτισμός θεωρείται ως κάτι δυναμικό, που εξελίσσεται συνεχώς ενώ η έμφαση δίνεται περισσότερο σε κοινωνικά παρά σε γεωγραφικά κριτήρια. Η απόκτηση διαπολιτισμικών ικανοτήτων είναι κάτι πολύ περισσότερο από την ομαλή επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων με διαφορετικό πολιτισμικό, πολιτικό ή θρησκευτικό υπόβαθρο. Πρόκειται για μια δια βίου διαδικασία, που προάγει την ανάπτυξη της προσωπικότητας: Η συνειδητοποίηση της δικής μας πολιτισμικής ταυτότητας, η γνώση «για τον εαυτό μας και τους άλλους» και οι στάσεις ή οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα, η προθυμία να ασχοληθούμε με το ξένο και να αναστοχαστούμε τη δική μας συμπεριφορά, καθώς και να ερμηνεύσουμε και να δημιουργήσουμε σχέσεις μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών, η ικανότητα ανακάλυψης και αλληλεπίδρασης, η αλλαγή προοπτικής, η ανάπτυξη της ανεκτικότητας και της ενσυναίσθησης, η κατανόηση του ξένου, η αποδοχή του διαφορετικού, η προσαρμογή των δικών μας πολιτισμικών προτύπων σε νέα, η υπέρβαση του εθνοκεντρισμού και η ενσωμάτωση των πολιτισμικών διαφορών είναι πτυχές της διαπολιτισμικής ικανότητας, γι' αυτό και χρησιμοποιείται ο όρος «διαπολιτισμικές ικανότητες». Η διδασκαλία ξένων γλωσσών αποτελεί το κατ' εξοχήν μάθημα στο οποίο μπορούν να μεταδοθούν αυτές οι δεξιότητες. Σε αυτό το πλαίσιο έχουν αναπτυχθεί διάφορες διδακτικές προσεγγίσεις. Ωστόσο, μόνο η σεναριακή διδακτική έχει αποδειχθεί ως ο χρυσός μέσος όρος μεταξύ θεωρίας και πράξης. Λόγω του εποικοδομητιστικού της προσανατολισμού και του παιγνιώδους χαρακτήρα της, που καθιστούν δυνατή την εφαρμογή των βασικών της αρχών (όπως της ενεργής συμμετοχής μέσω αυθεντικών δραστηριοτήτων, της βιωματικής μάθησης, του σεβασμού της ετερογένειας στην τάξη, της ενθάρρυνσης των ατομικών προσπαθειών καθώς και της αλληλεπίδρασης όλων των συμμετεχόντων στη διδασκαλία), έχει να επιδείξει απτά αποτελέσματα. Το πρακτικό μέρος παρουσιάζει ένα διδακτικό σενάριο για την προώθηση της διαπολιτισμικής ικανότητας στο μάθημα της γερμανικής γλώσσας ως ξένης γλώσσας (DaF) σε επίπεδο Β2, σύμφωνα με το Κοινό Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Αναφοράς για τις Γλώσσες (ΚΕΠΑ), το οποίο ακολουθεί την προσέγγιση «Learning by doing» και ενσωματώνει τόσο αποδομητικές όσο και παιγνιώδεις μεθόδους για την ανάπτυξη διαπολιτισμικών ικανοτήτων.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία εξετάζει τη σημασία της διαπολιτισμικής ικανότητας για την επικοινωνία, ιδίως στις σημερινές κοινωνίες, όπου η πολιτισμική πολυμορφία ενδέχεται να οδηγήσει σε παρεξηγήσεις και παρερμηνείες, και παράλληλα διερευνά τους τρόπους με τους οποίους αυτή μπορεί να διδαχθεί στο ξενόγλωσσο μάθημα. Το θεωρητικό μέρος εξετάζει την έννοια της διαπολιτισμικής ικανότητας και τα μοντέλα που έχουν αναπτυχθεί για αυτήν, πραγματοποιώντας παράλληλα μια σύγκριση σε σχέση με την επικοινωνιακή ικανότητα. Ο όρος «διαπολιτισμικός» υποδηλώνει ότι δημιουργούνται σχέσεις μεταξύ των πολιτισμών όταν αυτοί έρχονται σε επαφή μεταξύ τους. Στο πλαίσιο αυτό, εξετάζεται ο όρος «κουλτούρα» όπως και οι μεταμοντέρνες θεωρίες για την κουλτούρα, όπου και είναι καθοριστική η σημασία της ετερογένειας των πολιτισμών: η επαφή του «δικού μας» με το «ξένο» οδηγεί σε μια αμοιβαία ανταλλαγή αξιών, κανόνων και προτύπων συμπεριφοράς, τα οποία επανεξετάζονται και μετασχηματίζονται δηλαδή ερμηνεύονται εκ νέου. Μια εποικοδομητιστική προσέγγιση, σύμφωνα με την οποία ο πολιτισμός θεωρείται ως κάτι δυναμικό, που εξελίσσεται συνεχώς ενώ η έμφαση δίνεται περισσότερο σε κοινωνικά παρά σε γεωγραφικά κριτήρια. Η απόκτηση διαπολιτισμικών ικανοτήτων είναι κάτι πολύ περισσότερο από την ομαλή επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων με διαφορετικό πολιτισμικό, πολιτικό ή θρησκευτικό υπόβαθρο. Πρόκειται για μια δια βίου διαδικασία, που προάγει την ανάπτυξη της προσωπικότητας: Η συνειδητοποίηση της δικής μας πολιτισμικής ταυτότητας, η γνώση «για τον εαυτό μας και τους άλλους» και οι στάσεις ή οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα, η προθυμία να ασχοληθούμε με το ξένο και να αναστοχαστούμε τη δική μας συμπεριφορά, καθώς και να ερμηνεύσουμε και να δημιουργήσουμε σχέσεις μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών, η ικανότητα ανακάλυψης και αλληλεπίδρασης, η αλλαγή προοπτικής, η ανάπτυξη της ανεκτικότητας και της ενσυναίσθησης, η κατανόηση του ξένου, η αποδοχή του διαφορετικού, η προσαρμογή των δικών μας πολιτισμικών προτύπων σε νέα, η υπέρβαση του εθνοκεντρισμού και η ενσωμάτωση των πολιτισμικών διαφορών είναι πτυχές της διαπολιτισμικής ικανότητας, γι' αυτό και χρησιμοποιείται ο όρος «διαπολιτισμικές ικανότητες». Η διδασκαλία ξένων γλωσσών αποτελεί το κατ' εξοχήν μάθημα στο οποίο μπορούν να μεταδοθούν αυτές οι δεξιότητες. Σε αυτό το πλαίσιο έχουν αναπτυχθεί διάφορες διδακτικές προσεγγίσεις. Ωστόσο, μόνο η σεναριακή διδακτική έχει αποδειχθεί ως ο χρυσός μέσος όρος μεταξύ θεωρίας και πράξης. Λόγω του εποικοδομητιστικού της προσανατολισμού και του παιγνιώδους χαρακτήρα της, που καθιστούν δυνατή την εφαρμογή των βασικών της αρχών (όπως της ενεργής συμμετοχής μέσω αυθεντικών δραστηριοτήτων, της βιωματικής μάθησης, του σεβασμού της ετερογένειας στην τάξη, της ενθάρρυνσης των ατομικών προσπαθειών καθώς και της αλληλεπίδρασης όλων των συμμετεχόντων στη διδασκαλία), έχει να επιδείξει απτά αποτελέσματα. Το πρακτικό μέρος παρουσιάζει ένα διδακτικό σενάριο για την προώθηση της διαπολιτισμικής ικανότητας στο μάθημα της γερμανικής γλώσσας ως ξένης γλώσσας (DaF) σε επίπεδο Β2, σύμφωνα με το Κοινό Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Αναφοράς για τις Γλώσσες (ΚΕΠΑ), το οποίο ακολουθεί την προσέγγιση «Learning by doing» και ενσωματώνει τόσο αποδομητικές όσο και παιγνιώδεις μεθόδους για την ανάπτυξη διαπολιτισμικών ικανοτήτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Ντέντε Χριστίνα","Ntente Christina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:13Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Γερμανικά","Deutsche"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5372352"],"render_values":[{"text":"uoadl:5372352","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5372352","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ντέντε Χριστίνα","Ntente Christina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Γερμανικά","Deutsche"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5372352","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5372352"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία εξετάζει τη σημασία της διαπολιτισμικής ικανότητας για την επικοινωνία, ιδίως στις σημερινές κοινωνίες, όπου η πολιτισμική πολυμορφία ενδέχεται να οδηγήσει σε παρεξηγήσεις και παρερμηνείες, και παράλληλα διερευνά τους τρόπους με τους οποίους αυτή μπορεί να διδαχθεί στο ξενόγλωσσο μάθημα. Το θεωρητικό μέρος εξετάζει την έννοια της διαπολιτισμικής ικανότητας και τα μοντέλα που έχουν αναπτυχθεί για αυτήν, πραγματοποιώντας παράλληλα μια σύγκριση σε σχέση με την επικοινωνιακή ικανότητα. Ο όρος «διαπολιτισμικός» υποδηλώνει ότι δημιουργούνται σχέσεις μεταξύ των πολιτισμών όταν αυτοί έρχονται σε επαφή μεταξύ τους. Στο πλαίσιο αυτό, εξετάζεται ο όρος «κουλτούρα» όπως και οι μεταμοντέρνες θεωρίες για την κουλτούρα, όπου και είναι καθοριστική η σημασία της ετερογένειας των πολιτισμών: η επαφή του «δικού μας» με το «ξένο» οδηγεί σε μια αμοιβαία ανταλλαγή αξιών, κανόνων και προτύπων συμπεριφοράς, τα οποία επανεξετάζονται και μετασχηματίζονται δηλαδή ερμηνεύονται εκ νέου. Μια εποικοδομητιστική προσέγγιση, σύμφωνα με την οποία ο πολιτισμός θεωρείται ως κάτι δυναμικό, που εξελίσσεται συνεχώς ενώ η έμφαση δίνεται περισσότερο σε κοινωνικά παρά σε γεωγραφικά κριτήρια. Η απόκτηση διαπολιτισμικών ικανοτήτων είναι κάτι πολύ περισσότερο από την ομαλή επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων με διαφορετικό πολιτισμικό, πολιτικό ή θρησκευτικό υπόβαθρο. Πρόκειται για μια δια βίου διαδικασία, που προάγει την ανάπτυξη της προσωπικότητας: Η συνειδητοποίηση της δικής μας πολιτισμικής ταυτότητας, η γνώση «για τον εαυτό μας και τους άλλους» και οι στάσεις ή οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα, η προθυμία να ασχοληθούμε με το ξένο και να αναστοχαστούμε τη δική μας συμπεριφορά, καθώς και να ερμηνεύσουμε και να δημιουργήσουμε σχέσεις μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών, η ικανότητα ανακάλυψης και αλληλεπίδρασης, η αλλαγή προοπτικής, η ανάπτυξη της ανεκτικότητας και της ενσυναίσθησης, η κατανόηση του ξένου, η αποδοχή του διαφορετικού, η προσαρμογή των δικών μας πολιτισμικών προτύπων σε νέα, η υπέρβαση του εθνοκεντρισμού και η ενσωμάτωση των πολιτισμικών διαφορών είναι πτυχές της διαπολιτισμικής ικανότητας, γι' αυτό και χρησιμοποιείται ο όρος «διαπολιτισμικές ικανότητες». Η διδασκαλία ξένων γλωσσών αποτελεί το κατ' εξοχήν μάθημα στο οποίο μπορούν να μεταδοθούν αυτές οι δεξιότητες. Σε αυτό το πλαίσιο έχουν αναπτυχθεί διάφορες διδακτικές προσεγγίσεις. Ωστόσο, μόνο η σεναριακή διδακτική έχει αποδειχθεί ως ο χρυσός μέσος όρος μεταξύ θεωρίας και πράξης. Λόγω του εποικοδομητιστικού της προσανατολισμού και του παιγνιώδους χαρακτήρα της, που καθιστούν δυνατή την εφαρμογή των βασικών της αρχών (όπως της ενεργής συμμετοχής μέσω αυθεντικών δραστηριοτήτων, της βιωματικής μάθησης, του σεβασμού της ετερογένειας στην τάξη, της ενθάρρυνσης των ατομικών προσπαθειών καθώς και της αλληλεπίδρασης όλων των συμμετεχόντων στη διδασκαλία), έχει να επιδείξει απτά αποτελέσματα. Το πρακτικό μέρος παρουσιάζει ένα διδακτικό σενάριο για την προώθηση της διαπολιτισμικής ικανότητας στο μάθημα της γερμανικής γλώσσας ως ξένης γλώσσας (DaF) σε επίπεδο Β2, σύμφωνα με το Κοινό Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Αναφοράς για τις Γλώσσες (ΚΕΠΑ), το οποίο ακολουθεί την προσέγγιση «Learning by doing» και ενσωματώνει τόσο αποδομητικές όσο και παιγνιώδεις μεθόδους για την ανάπτυξη διαπολιτισμικών ικανοτήτων.","This paper examines the importance of intercultural competence for communication, particularly in today’s societies, where cultural diversity can potentially lead to misunderstandings and misinterpretations, and explores how it can be taught at the Foreign Language Teaching. The theoretical section examines the concept of intercultural competence and the models developed to describe it, while also comparing and distinguishing it from communicative competence. In this context, the term of "culture" as well as postmodern theories of culture are examined, since the term "intercultural" implies that relationships between cultures arise when they come into contact with one another. The heterogeneity of cultures is crucial here: the encounter between the "familiar" and the "foreign" leads to a mutual exchange of values, norms, and behavioral patterns, which are reworked, reinterpreted and actively reconstructed. A constructivist perspective that views culture as something dynamic that is constantly evolving and places greater emphasis on social rather than geographical criteria. Developing intercultural competence is about much more than simply communicating smoothly with people from different cultural, political, or religious backgrounds. It is a lifelong process that fosters personal growth: Awareness of one’s own cultural identity, knowledge "about oneself and others" and one’s attitudes, prejudices and stereotypes, the willingness to engage with the unfamiliar and reflect on one’s own behavior, as well as to interpret and establish relationships between different cultures, the ability to discover and interact, change of perspective, the development of tolerance and empathy, understanding of the other, acceptance of difference, adapting one’s own cultural patterns to new ones, overcoming ethnocentrism, and the integration of cultural differences are all aspects of intercultural competence, which is why the term "intercultural competencies" is also used. If school is regarded as a suitable setting for fostering intercultural competencies, foreign language instruction is the subject par excellence in which these competencies can be taught. In this context, various didactic approaches have emerged; however, scenario-based learning has proven to be the ideal balance between theory and practice. Due to its constructivist orientation, its playful nature, and its underlying principles—which are based on action-oriented learning, a holistic educational ideal, openness in the classroom, consideration of classroom heterogeneity, and the promotion of individual effort and interaction among all participants in the lesson—it has achieved success where other methods failed to deliver tangible results: in practice. The practical section presents a scenario designed to promote intercultural competence in German as a foreign language (DaF) at the B2 level, in accordance with the Common European Framework of Reference for Languages (CEFR). The plan follows the “learning by doing” approach, incorporating both deconstructive and playful methods to develop intercultural competence."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["„Interkulturelle Kompetenz in der Kommunikation. Methodische Ansätze zur Entwicklung interkultureller Kompetenz im FSU. Der Beitrag der Szenariendidaktik“"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ντέντε Χριστίνα","Ntente Christina"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία εξετάζει τη σημασία της διαπολιτισμικής ικανότητας για την επικοινωνία, ιδίως στις σημερινές κοινωνίες, όπου η πολιτισμική πολυμορφία ενδέχεται να οδηγήσει σε παρεξηγήσεις και παρερμηνείες, και παράλληλα διερευνά τους τρόπους με τους οποίους αυτή μπορεί να διδαχθεί στο ξενόγλωσσο μάθημα. Το θεωρητικό μέρος εξετάζει την έννοια της διαπολιτισμικής ικανότητας και τα μοντέλα που έχουν αναπτυχθεί για αυτήν, πραγματοποιώντας παράλληλα μια σύγκριση σε σχέση με την επικοινωνιακή ικανότητα. Ο όρος «διαπολιτισμικός» υποδηλώνει ότι δημιουργούνται σχέσεις μεταξύ των πολιτισμών όταν αυτοί έρχονται σε επαφή μεταξύ τους. Στο πλαίσιο αυτό, εξετάζεται ο όρος «κουλτούρα» όπως και οι μεταμοντέρνες θεωρίες για την κουλτούρα, όπου και είναι καθοριστική η σημασία της ετερογένειας των πολιτισμών: η επαφή του «δικού μας» με το «ξένο» οδηγεί σε μια αμοιβαία ανταλλαγή αξιών, κανόνων και προτύπων συμπεριφοράς, τα οποία επανεξετάζονται και μετασχηματίζονται δηλαδή ερμηνεύονται εκ νέου. Μια εποικοδομητιστική προσέγγιση, σύμφωνα με την οποία ο πολιτισμός θεωρείται ως κάτι δυναμικό, που εξελίσσεται συνεχώς ενώ η έμφαση δίνεται περισσότερο σε κοινωνικά παρά σε γεωγραφικά κριτήρια. Η απόκτηση διαπολιτισμικών ικανοτήτων είναι κάτι πολύ περισσότερο από την ομαλή επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων με διαφορετικό πολιτισμικό, πολιτικό ή θρησκευτικό υπόβαθρο. Πρόκειται για μια δια βίου διαδικασία, που προάγει την ανάπτυξη της προσωπικότητας: Η συνειδητοποίηση της δικής μας πολιτισμικής ταυτότητας, η γνώση «για τον εαυτό μας και τους άλλους» και οι στάσεις ή οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα, η προθυμία να ασχοληθούμε με το ξένο και να αναστοχαστούμε τη δική μας συμπεριφορά, καθώς και να ερμηνεύσουμε και να δημιουργήσουμε σχέσεις μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών, η ικανότητα ανακάλυψης και αλληλεπίδρασης, η αλλαγή προοπτικής, η ανάπτυξη της ανεκτικότητας και της ενσυναίσθησης, η κατανόηση του ξένου, η αποδοχή του διαφορετικού, η προσαρμογή των δικών μας πολιτισμικών προτύπων σε νέα, η υπέρβαση του εθνοκεντρισμού και η ενσωμάτωση των πολιτισμικών διαφορών είναι πτυχές της διαπολιτισμικής ικανότητας, γι' αυτό και χρησιμοποιείται ο όρος «διαπολιτισμικές ικανότητες». Η διδασκαλία ξένων γλωσσών αποτελεί το κατ' εξοχήν μάθημα στο οποίο μπορούν να μεταδοθούν αυτές οι δεξιότητες. Σε αυτό το πλαίσιο έχουν αναπτυχθεί διάφορες διδακτικές προσεγγίσεις. Ωστόσο, μόνο η σεναριακή διδακτική έχει αποδειχθεί ως ο χρυσός μέσος όρος μεταξύ θεωρίας και πράξης. Λόγω του εποικοδομητιστικού της προσανατολισμού και του παιγνιώδους χαρακτήρα της, που καθιστούν δυνατή την εφαρμογή των βασικών της αρχών (όπως της ενεργής συμμετοχής μέσω αυθεντικών δραστηριοτήτων, της βιωματικής μάθησης, του σεβασμού της ετερογένειας στην τάξη, της ενθάρρυνσης των ατομικών προσπαθειών καθώς και της αλληλεπίδρασης όλων των συμμετεχόντων στη διδασκαλία), έχει να επιδείξει απτά αποτελέσματα. Το πρακτικό μέρος παρουσιάζει ένα διδακτικό σενάριο για την προώθηση της διαπολιτισμικής ικανότητας στο μάθημα της γερμανικής γλώσσας ως ξένης γλώσσας (DaF) σε επίπεδο Β2, σύμφωνα με το Κοινό Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Αναφοράς για τις Γλώσσες (ΚΕΠΑ), το οποίο ακολουθεί την προσέγγιση «Learning by doing» και ενσωματώνει τόσο αποδομητικές όσο και παιγνιώδεις μεθόδους για την ανάπτυξη διαπολιτισμικών ικανοτήτων.","This paper examines the importance of intercultural competence for communication, particularly in today’s societies, where cultural diversity can potentially lead to misunderstandings and misinterpretations, and explores how it can be taught at the Foreign Language Teaching. The theoretical section examines the concept of intercultural competence and the models developed to describe it, while also comparing and distinguishing it from communicative competence. In this context, the term of "culture" as well as postmodern theories of culture are examined, since the term "intercultural" implies that relationships between cultures arise when they come into contact with one another. The heterogeneity of cultures is crucial here: the encounter between the "familiar" and the "foreign" leads to a mutual exchange of values, norms, and behavioral patterns, which are reworked, reinterpreted and actively reconstructed. A constructivist perspective that views culture as something dynamic that is constantly evolving and places greater emphasis on social rather than geographical criteria. Developing intercultural competence is about much more than simply communicating smoothly with people from different cultural, political, or religious backgrounds. It is a lifelong process that fosters personal growth: Awareness of one’s own cultural identity, knowledge "about oneself and others" and one’s attitudes, prejudices and stereotypes, the willingness to engage with the unfamiliar and reflect on one’s own behavior, as well as to interpret and establish relationships between different cultures, the ability to discover and interact, change of perspective, the development of tolerance and empathy, understanding of the other, acceptance of difference, adapting one’s own cultural patterns to new ones, overcoming ethnocentrism, and the integration of cultural differences are all aspects of intercultural competence, which is why the term "intercultural competencies" is also used. If school is regarded as a suitable setting for fostering intercultural competencies, foreign language instruction is the subject par excellence in which these competencies can be taught. In this context, various didactic approaches have emerged; however, scenario-based learning has proven to be the ideal balance between theory and practice. Due to its constructivist orientation, its playful nature, and its underlying principles—which are based on action-oriented learning, a holistic educational ideal, openness in the classroom, consideration of classroom heterogeneity, and the promotion of individual effort and interaction among all participants in the lesson—it has achieved success where other methods failed to deliver tangible results: in practice. The practical section presents a scenario designed to promote intercultural competence in German as a foreign language (DaF) at the B2 level, in accordance with the Common European Framework of Reference for Languages (CEFR). The plan follows the “learning by doing” approach, incorporating both deconstructive and playful methods to develop intercultural competence."],"dc:identifier":["uoadl:5372352","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5372352"],"dc:language":["Γερμανικά","Deutsche"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["„Interkulturelle Kompetenz in der Kommunikation. Methodische Ansätze zur Entwicklung interkultureller Kompetenz im FSU. Der Beitrag der Szenariendidaktik“"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:13Z"}