{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5371425"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5371425","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"«Γυναικείες φωνές στις τραγωδίες του Ευριπίδη: Μια ρητορική προσέγγιση»","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τον ρόλο των ρητορικών ρήσεων των γυναικείων μορφών στις τραγωδίες του Ευριπίδη, με απώτερο σκοπό να καταδείξει τη λειτουργία τους ως εργαλείων έκφρασης, κοινωνικής κριτικής και αμφισβήτησης των παραδοσιακών πατριαρχικών δομών. Αν και στην κοινωνική πραγματικότητα της αρχαίας Αθήνας οι γυναίκες αποκλείονταν θεσμικά από τον δημόσιο λόγο, το ευριπίδειο δράμα τους παραχωρεί φωνή, αναδεικνύοντας τη ρητορική ως δυναμικό μέσο ιδεολογικής διαπραγμάτευσης και προάσπισης της αξιοπρέπειάς τους. Μεθοδολογικά, η έρευνα καλύπτει το υπάρχον βιβλιογραφικό κενό εστιάζοντας στην εκ του σύνεγγυς ανάγνωση (close reading) επιλεγμένων επεισοδίων από τις τραγωδίες Μήδεια και Ανδρομάχη. Τα δύο αυτά έργα επιλέχθηκαν καθώς συνθέτουν δύο αντιθετικά, αλλά αλληλοσυμπληρωματικά πρότυπα γυναικείας ρητορικής δράσης. Ειδικότερα, στο πρώτο κεφάλαιο αναλύεται η στρατηγικά δομημένη και ανατρεπτική ρητορική της Μήδειας. Μέσα από την αλληλεπίδρασή της με τον Κορινθιακό Χορό, τα πρόσωπα εξουσίας (Κρέοντα, Αιγέα) και τον Ιάσονα, καθώς και μέσω του εσωτερικού της μονολόγου, εξετάζεται πώς η ηρωίδα μετουσιώνει τη συναισθηματική πειθώ και τη λογική σε εργαλεία χειραγώγησης. Στο δεύτερο κεφάλαιο, μελετάται η Ανδρομάχη, η οποία προβάλλει ένα πρότυπο παθητικής, πλην όμως ουσιαστικής αντίστασης, θεμελιωμένο στη μητρική αφοσίωση και την ηθική συνέπεια. Μέσα από τον ρητορικό της θρήνο, τον αγώνα λόγων με την Ερμιόνη και την έντονη σύγκρουσή της με τον Μενέλαο, αναλύεται ο τρόπος με τον οποίο μια κοινωνικά ανίσχυρη γυναίκα αντιστέκεται στην εξουσιαστική αυθαιρεσία. Συμπερασματικά, η εργασία τεκμηριώνει τον τρόπο με τον οποίο ο Ευριπίδης επαναπροσδιορίζει τη γυναικεία παρουσία, φωτίζοντας τις εγγενείς αντιφάσεις της ανδροκρατούμενης κοινωνίας και προσδίδοντας στις ηρωίδες του μια πρωτοφανή ρητορική πολυπλοκότητα που υπερβαίνει τα στερεότυπα του φύλου τους.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τον ρόλο των ρητορικών ρήσεων των γυναικείων μορφών στις τραγωδίες του Ευριπίδη, με απώτερο σκοπό να καταδείξει τη λειτουργία τους ως εργαλείων έκφρασης, κοινωνικής κριτικής και αμφισβήτησης των παραδοσιακών πατριαρχικών δομών. Αν και στην κοινωνική πραγματικότητα της αρχαίας Αθήνας οι γυναίκες αποκλείονταν θεσμικά από τον δημόσιο λόγο, το ευριπίδειο δράμα τους παραχωρεί φωνή, αναδεικνύοντας τη ρητορική ως δυναμικό μέσο ιδεολογικής διαπραγμάτευσης και προάσπισης της αξιοπρέπειάς τους. Μεθοδολογικά, η έρευνα καλύπτει το υπάρχον βιβλιογραφικό κενό εστιάζοντας στην εκ του σύνεγγυς ανάγνωση (close reading) επιλεγμένων επεισοδίων από τις τραγωδίες Μήδεια και Ανδρομάχη. Τα δύο αυτά έργα επιλέχθηκαν καθώς συνθέτουν δύο αντιθετικά, αλλά αλληλοσυμπληρωματικά πρότυπα γυναικείας ρητορικής δράσης. Ειδικότερα, στο πρώτο κεφάλαιο αναλύεται η στρατηγικά δομημένη και ανατρεπτική ρητορική της Μήδειας. Μέσα από την αλληλεπίδρασή της με τον Κορινθιακό Χορό, τα πρόσωπα εξουσίας (Κρέοντα, Αιγέα) και τον Ιάσονα, καθώς και μέσω του εσωτερικού της μονολόγου, εξετάζεται πώς η ηρωίδα μετουσιώνει τη συναισθηματική πειθώ και τη λογική σε εργαλεία χειραγώγησης. Στο δεύτερο κεφάλαιο, μελετάται η Ανδρομάχη, η οποία προβάλλει ένα πρότυπο παθητικής, πλην όμως ουσιαστικής αντίστασης, θεμελιωμένο στη μητρική αφοσίωση και την ηθική συνέπεια. Μέσα από τον ρητορικό της θρήνο, τον αγώνα λόγων με την Ερμιόνη και την έντονη σύγκρουσή της με τον Μενέλαο, αναλύεται ο τρόπος με τον οποίο μια κοινωνικά ανίσχυρη γυναίκα αντιστέκεται στην εξουσιαστική αυθαιρεσία. Συμπερασματικά, η εργασία τεκμηριώνει τον τρόπο με τον οποίο ο Ευριπίδης επαναπροσδιορίζει τη γυναικεία παρουσία, φωτίζοντας τις εγγενείς αντιφάσεις της ανδροκρατούμενης κοινωνίας και προσδίδοντας στις ηρωίδες του μια πρωτοφανή ρητορική πολυπλοκότητα που υπερβαίνει τα στερεότυπα του φύλου τους.","abstract_has_math":false,"creators":["ΣΤΡΩΜΑΤΙΑ ΣΟΦΙΑ","STROMATIA SOFIA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:09Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5371425"],"render_values":[{"text":"uoadl:5371425","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5371425","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΣΤΡΩΜΑΤΙΑ ΣΟΦΙΑ","STROMATIA SOFIA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5371425","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5371425"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τον ρόλο των ρητορικών ρήσεων των γυναικείων μορφών στις τραγωδίες του Ευριπίδη, με απώτερο σκοπό να καταδείξει τη λειτουργία τους ως εργαλείων έκφρασης, κοινωνικής κριτικής και αμφισβήτησης των παραδοσιακών πατριαρχικών δομών. Αν και στην κοινωνική πραγματικότητα της αρχαίας Αθήνας οι γυναίκες αποκλείονταν θεσμικά από τον δημόσιο λόγο, το ευριπίδειο δράμα τους παραχωρεί φωνή, αναδεικνύοντας τη ρητορική ως δυναμικό μέσο ιδεολογικής διαπραγμάτευσης και προάσπισης της αξιοπρέπειάς τους. Μεθοδολογικά, η έρευνα καλύπτει το υπάρχον βιβλιογραφικό κενό εστιάζοντας στην εκ του σύνεγγυς ανάγνωση (close reading) επιλεγμένων επεισοδίων από τις τραγωδίες Μήδεια και Ανδρομάχη. Τα δύο αυτά έργα επιλέχθηκαν καθώς συνθέτουν δύο αντιθετικά, αλλά αλληλοσυμπληρωματικά πρότυπα γυναικείας ρητορικής δράσης. Ειδικότερα, στο πρώτο κεφάλαιο αναλύεται η στρατηγικά δομημένη και ανατρεπτική ρητορική της Μήδειας. Μέσα από την αλληλεπίδρασή της με τον Κορινθιακό Χορό, τα πρόσωπα εξουσίας (Κρέοντα, Αιγέα) και τον Ιάσονα, καθώς και μέσω του εσωτερικού της μονολόγου, εξετάζεται πώς η ηρωίδα μετουσιώνει τη συναισθηματική πειθώ και τη λογική σε εργαλεία χειραγώγησης. Στο δεύτερο κεφάλαιο, μελετάται η Ανδρομάχη, η οποία προβάλλει ένα πρότυπο παθητικής, πλην όμως ουσιαστικής αντίστασης, θεμελιωμένο στη μητρική αφοσίωση και την ηθική συνέπεια. Μέσα από τον ρητορικό της θρήνο, τον αγώνα λόγων με την Ερμιόνη και την έντονη σύγκρουσή της με τον Μενέλαο, αναλύεται ο τρόπος με τον οποίο μια κοινωνικά ανίσχυρη γυναίκα αντιστέκεται στην εξουσιαστική αυθαιρεσία. Συμπερασματικά, η εργασία τεκμηριώνει τον τρόπο με τον οποίο ο Ευριπίδης επαναπροσδιορίζει τη γυναικεία παρουσία, φωτίζοντας τις εγγενείς αντιφάσεις της ανδροκρατούμενης κοινωνίας και προσδίδοντας στις ηρωίδες του μια πρωτοφανή ρητορική πολυπλοκότητα που υπερβαίνει τα στερεότυπα του φύλου τους.","This thesis investigates the role of rhetorical speeches delivered by female characters in the tragedies of Euripides, ultimately aiming to demonstrate their function as tools for expression, social critique, and the challenging of traditional patriarchal structures. Although women in the social reality of ancient Athens were institutionally excluded from public discourse, Euripidean drama grants them a voice, highlighting rhetoric as a dynamic means of ideological negotiation and the defense of their dignity. Methodologically, the research addresses the existing gap in the literature by focusing on a close reading of selected episodes from the tragedies Medea and Andromache. These two plays were chosen as they construct two contrasting, yet complementary, models of female rhetorical action. Specifically, the first chapter analyzes Medea’s strategically structured and subversive rhetoric. Through her interaction with the Corinthian Chorus, authority figures (Creon, Aegeus), and Jason, as well as through her inner monologue, the study examines how the heroine transforms emotional persuasion and logic into tools of manipulation. The second chapter examines Andromache, who projects a model of passive, yet substantial, resistance, founded on maternal devotion and moral consistency. Through her rhetorical lament, her debate (agon) with Hermione, and her intense conflict with Menelaus, the thesis analyzes the way in which a socially powerless woman resists authoritarian arbitrariness. In conclusion, the thesis documents how Euripides redefines the female presence, illuminating the inherent contradictions of a male-dominated society and endowing his heroines with an unprecedented rhetorical complexity that transcends the stereotypes of their gender."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["«Γυναικείες φωνές στις τραγωδίες του Ευριπίδη: Μια ρητορική προσέγγιση»"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΣΤΡΩΜΑΤΙΑ ΣΟΦΙΑ","STROMATIA SOFIA"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τον ρόλο των ρητορικών ρήσεων των γυναικείων μορφών στις τραγωδίες του Ευριπίδη, με απώτερο σκοπό να καταδείξει τη λειτουργία τους ως εργαλείων έκφρασης, κοινωνικής κριτικής και αμφισβήτησης των παραδοσιακών πατριαρχικών δομών. Αν και στην κοινωνική πραγματικότητα της αρχαίας Αθήνας οι γυναίκες αποκλείονταν θεσμικά από τον δημόσιο λόγο, το ευριπίδειο δράμα τους παραχωρεί φωνή, αναδεικνύοντας τη ρητορική ως δυναμικό μέσο ιδεολογικής διαπραγμάτευσης και προάσπισης της αξιοπρέπειάς τους. Μεθοδολογικά, η έρευνα καλύπτει το υπάρχον βιβλιογραφικό κενό εστιάζοντας στην εκ του σύνεγγυς ανάγνωση (close reading) επιλεγμένων επεισοδίων από τις τραγωδίες Μήδεια και Ανδρομάχη. Τα δύο αυτά έργα επιλέχθηκαν καθώς συνθέτουν δύο αντιθετικά, αλλά αλληλοσυμπληρωματικά πρότυπα γυναικείας ρητορικής δράσης. Ειδικότερα, στο πρώτο κεφάλαιο αναλύεται η στρατηγικά δομημένη και ανατρεπτική ρητορική της Μήδειας. Μέσα από την αλληλεπίδρασή της με τον Κορινθιακό Χορό, τα πρόσωπα εξουσίας (Κρέοντα, Αιγέα) και τον Ιάσονα, καθώς και μέσω του εσωτερικού της μονολόγου, εξετάζεται πώς η ηρωίδα μετουσιώνει τη συναισθηματική πειθώ και τη λογική σε εργαλεία χειραγώγησης. Στο δεύτερο κεφάλαιο, μελετάται η Ανδρομάχη, η οποία προβάλλει ένα πρότυπο παθητικής, πλην όμως ουσιαστικής αντίστασης, θεμελιωμένο στη μητρική αφοσίωση και την ηθική συνέπεια. Μέσα από τον ρητορικό της θρήνο, τον αγώνα λόγων με την Ερμιόνη και την έντονη σύγκρουσή της με τον Μενέλαο, αναλύεται ο τρόπος με τον οποίο μια κοινωνικά ανίσχυρη γυναίκα αντιστέκεται στην εξουσιαστική αυθαιρεσία. Συμπερασματικά, η εργασία τεκμηριώνει τον τρόπο με τον οποίο ο Ευριπίδης επαναπροσδιορίζει τη γυναικεία παρουσία, φωτίζοντας τις εγγενείς αντιφάσεις της ανδροκρατούμενης κοινωνίας και προσδίδοντας στις ηρωίδες του μια πρωτοφανή ρητορική πολυπλοκότητα που υπερβαίνει τα στερεότυπα του φύλου τους.","This thesis investigates the role of rhetorical speeches delivered by female characters in the tragedies of Euripides, ultimately aiming to demonstrate their function as tools for expression, social critique, and the challenging of traditional patriarchal structures. Although women in the social reality of ancient Athens were institutionally excluded from public discourse, Euripidean drama grants them a voice, highlighting rhetoric as a dynamic means of ideological negotiation and the defense of their dignity. Methodologically, the research addresses the existing gap in the literature by focusing on a close reading of selected episodes from the tragedies Medea and Andromache. These two plays were chosen as they construct two contrasting, yet complementary, models of female rhetorical action. Specifically, the first chapter analyzes Medea’s strategically structured and subversive rhetoric. Through her interaction with the Corinthian Chorus, authority figures (Creon, Aegeus), and Jason, as well as through her inner monologue, the study examines how the heroine transforms emotional persuasion and logic into tools of manipulation. The second chapter examines Andromache, who projects a model of passive, yet substantial, resistance, founded on maternal devotion and moral consistency. Through her rhetorical lament, her debate (agon) with Hermione, and her intense conflict with Menelaus, the thesis analyzes the way in which a socially powerless woman resists authoritarian arbitrariness. In conclusion, the thesis documents how Euripides redefines the female presence, illuminating the inherent contradictions of a male-dominated society and endowing his heroines with an unprecedented rhetorical complexity that transcends the stereotypes of their gender."],"dc:identifier":["uoadl:5371425","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5371425"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["«Γυναικείες φωνές στις τραγωδίες του Ευριπίδη: Μια ρητορική προσέγγιση»"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:09Z"}