{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5371004"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5371004","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαχείριση υδατικών πόρων & φράγματα - Πολιτικές για την προστασία του περιβάλλοντος","abstract":"Η διαχείριση των υδατικών πόρων αποτελεί ένα από τα πλέον κρίσιμα ζητήματα της σύγχρονης περιβαλλοντικής πολιτικής. Τα φράγματα, αν και διαχρονικά έχουν συμβάλει στην ύδρευση, την άρδευση, την παραγωγή ενέργειας και την αντιπλημμυρική προστασία, έχουν επιφέρει σημαντικές επιπτώσεις στη φυσική ροή και τη λειτουργία των ποτάμιων συστημάτων. Ωστόσο, η λειτουργία τους συνοδεύεται και από σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις, τόσο στο φυσικό περιβάλλον όσο και στον άνθρωπο. Ιδιαίτερα τα παλιά, παρωχημένα φράγματα τα οποία συμβάλλουν στον κατακερματισμό των ποταμών, επηρεάζουν σημαντικά τη βιοποικιλότητα και τη μεταφορά ιζημάτων, ενώ παράλληλα ενέχουν αυξημένο κίνδυνο αστοχίας, εγείροντας σοβαρά ζητήματα πολιτικής προστασίας. Στο πλαίσιο αυτό, σε ευρωπαϊκό επίπεδο διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια ένα νέο θεσμικό και πολιτικό πλαίσιο, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Βιοποικιλότητα με ορίζοντα το 2030, η οποία θέτει ως βασικό στόχο την αποκατάσταση της φυσικής ροής των ποταμών μέσω, μεταξύ άλλων, της απομάκρυνσης παρωχημένων και μη λειτουργικών φραγμών. Αντίθετα, στην Ελλάδα, παρότι εφαρμόζεται η Οδηγία-Πλαίσιο για τα Ύδατα (2000/60/ΕΚ), δεν υφίσταται έως σήμερα κάποια σαφή στρατηγική για την απομάκρυνση φραγμάτων για λόγους οικολογικής αποκατάστασης. Η εθνική πολιτική εξακολουθεί να δίνει έμφαση στην αύξηση της προσφοράς ύδατος, μεταξύ άλλων μέσω της κατασκευής νέων μικρών υδροηλεκτρικών έργων, χωρίς συστηματική επαναξιολόγηση της αναγκαιότητας και της ασφάλειας των υφιστάμενων υποδομών. Ωστόσο, οι αυξανόμενοι περιβαλλοντικοί και κοινωνικοί κίνδυνοι που συνδέονται με τα απαρχαιωμένα φράγματα καθιστούν αναγκαία την υιοθέτηση μιας νέας στρατηγικής διαχείρισης των υδατικών πόρων. Στο πλαίσιο αυτό, γίνεται σαφής διαχωρισμός μεταξύ των παρωχημένων υποδομών και των αναγκαίων έργων ορεινής υδρονομίας, τα οποία παραμένουν κρίσιμα εργαλεία πολιτικής προστασίας για την ανάσχεση φερτών υλικών και τη θωράκιση έναντι πλημμυρικών φαινομένων. Παράλληλα όμως, πέρα από την αποκατάσταση της φυσικής ροής των ποταμών και την επαναξιολόγηση των φραγμάτων, κεντρικό ρόλο καλείται να διαδραματίσει η ενσωμάτωση λύσεων βασισμένων στη φύση (Nature-Based Solutions). Οι λύσεις αυτές μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στην αποκατάσταση των ποτάμιων οικοσυστημάτων και στη καλύτερη διαχείριση της πλημμυρικής επικινδυνότητας. Ωστόσο, η αποτελεσματική εφαρμογή των παραπάνω πολιτικών προϋποθέτει τη συμμετοχή και την αποδοχή της κοινωνίας. Στο σημείο αυτό, η εκπαίδευση αναδεικνύεται ως καθοριστικός παράγοντας. Μέσω της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, της ενεργού δράσης και της επιμόρφωσης, καλλιεργείται η οικολογική συνείδηση και ενισχύεται η συμμετοχή των πολιτών σε δράσεις προστασίας και αποκατάστασης του περιβάλλοντος. Ο συνδυασμός εκπαιδευτικών πολιτικών, θεσμικών μεταρρυθμίσεων και λύσεων που στοχεύουν στην καλή οικολογική κατάσταση των υδάτων βοηθά στην διαμόρφωση ενός ολοκληρωμένου μοντέλου διαχείρισης των υδατικών πόρων, το οποίο θα είναι ανθεκτικό στις κλιματικές μεταβολές.","abstract_html":"Η διαχείριση των υδατικών πόρων αποτελεί ένα από τα πλέον κρίσιμα ζητήματα της σύγχρονης περιβαλλοντικής πολιτικής. Τα φράγματα, αν και διαχρονικά έχουν συμβάλει στην ύδρευση, την άρδευση, την παραγωγή ενέργειας και την αντιπλημμυρική προστασία, έχουν επιφέρει σημαντικές επιπτώσεις στη φυσική ροή και τη λειτουργία των ποτάμιων συστημάτων. Ωστόσο, η λειτουργία τους συνοδεύεται και από σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις, τόσο στο φυσικό περιβάλλον όσο και στον άνθρωπο. Ιδιαίτερα τα παλιά, παρωχημένα φράγματα τα οποία συμβάλλουν στον κατακερματισμό των ποταμών, επηρεάζουν σημαντικά τη βιοποικιλότητα και τη μεταφορά ιζημάτων, ενώ παράλληλα ενέχουν αυξημένο κίνδυνο αστοχίας, εγείροντας σοβαρά ζητήματα πολιτικής προστασίας. Στο πλαίσιο αυτό, σε ευρωπαϊκό επίπεδο διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια ένα νέο θεσμικό και πολιτικό πλαίσιο, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Βιοποικιλότητα με ορίζοντα το 2030, η οποία θέτει ως βασικό στόχο την αποκατάσταση της φυσικής ροής των ποταμών μέσω, μεταξύ άλλων, της απομάκρυνσης παρωχημένων και μη λειτουργικών φραγμών. Αντίθετα, στην Ελλάδα, παρότι εφαρμόζεται η Οδηγία-Πλαίσιο για τα Ύδατα (2000/60/ΕΚ), δεν υφίσταται έως σήμερα κάποια σαφή στρατηγική για την απομάκρυνση φραγμάτων για λόγους οικολογικής αποκατάστασης. Η εθνική πολιτική εξακολουθεί να δίνει έμφαση στην αύξηση της προσφοράς ύδατος, μεταξύ άλλων μέσω της κατασκευής νέων μικρών υδροηλεκτρικών έργων, χωρίς συστηματική επαναξιολόγηση της αναγκαιότητας και της ασφάλειας των υφιστάμενων υποδομών. Ωστόσο, οι αυξανόμενοι περιβαλλοντικοί και κοινωνικοί κίνδυνοι που συνδέονται με τα απαρχαιωμένα φράγματα καθιστούν αναγκαία την υιοθέτηση μιας νέας στρατηγικής διαχείρισης των υδατικών πόρων. Στο πλαίσιο αυτό, γίνεται σαφής διαχωρισμός μεταξύ των παρωχημένων υποδομών και των αναγκαίων έργων ορεινής υδρονομίας, τα οποία παραμένουν κρίσιμα εργαλεία πολιτικής προστασίας για την ανάσχεση φερτών υλικών και τη θωράκιση έναντι πλημμυρικών φαινομένων. Παράλληλα όμως, πέρα από την αποκατάσταση της φυσικής ροής των ποταμών και την επαναξιολόγηση των φραγμάτων, κεντρικό ρόλο καλείται να διαδραματίσει η ενσωμάτωση λύσεων βασισμένων στη φύση (Nature-Based Solutions). Οι λύσεις αυτές μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στην αποκατάσταση των ποτάμιων οικοσυστημάτων και στη καλύτερη διαχείριση της πλημμυρικής επικινδυνότητας. Ωστόσο, η αποτελεσματική εφαρμογή των παραπάνω πολιτικών προϋποθέτει τη συμμετοχή και την αποδοχή της κοινωνίας. Στο σημείο αυτό, η εκπαίδευση αναδεικνύεται ως καθοριστικός παράγοντας. Μέσω της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, της ενεργού δράσης και της επιμόρφωσης, καλλιεργείται η οικολογική συνείδηση και ενισχύεται η συμμετοχή των πολιτών σε δράσεις προστασίας και αποκατάστασης του περιβάλλοντος. Ο συνδυασμός εκπαιδευτικών πολιτικών, θεσμικών μεταρρυθμίσεων και λύσεων που στοχεύουν στην καλή οικολογική κατάσταση των υδάτων βοηθά στην διαμόρφωση ενός ολοκληρωμένου μοντέλου διαχείρισης των υδατικών πόρων, το οποίο θα είναι ανθεκτικό στις κλιματικές μεταβολές.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαβενετίου Παρασκευή","Papavenetiou Paraskevi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:07Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5371004"],"render_values":[{"text":"uoadl:5371004","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5371004","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαβενετίου Παρασκευή","Papavenetiou Paraskevi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5371004","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5371004"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η διαχείριση των υδατικών πόρων αποτελεί ένα από τα πλέον κρίσιμα ζητήματα της σύγχρονης περιβαλλοντικής πολιτικής. Τα φράγματα, αν και διαχρονικά έχουν συμβάλει στην ύδρευση, την άρδευση, την παραγωγή ενέργειας και την αντιπλημμυρική προστασία, έχουν επιφέρει σημαντικές επιπτώσεις στη φυσική ροή και τη λειτουργία των ποτάμιων συστημάτων. Ωστόσο, η λειτουργία τους συνοδεύεται και από σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις, τόσο στο φυσικό περιβάλλον όσο και στον άνθρωπο. Ιδιαίτερα τα παλιά, παρωχημένα φράγματα τα οποία συμβάλλουν στον κατακερματισμό των ποταμών, επηρεάζουν σημαντικά τη βιοποικιλότητα και τη μεταφορά ιζημάτων, ενώ παράλληλα ενέχουν αυξημένο κίνδυνο αστοχίας, εγείροντας σοβαρά ζητήματα πολιτικής προστασίας. Στο πλαίσιο αυτό, σε ευρωπαϊκό επίπεδο διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια ένα νέο θεσμικό και πολιτικό πλαίσιο, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Βιοποικιλότητα με ορίζοντα το 2030, η οποία θέτει ως βασικό στόχο την αποκατάσταση της φυσικής ροής των ποταμών μέσω, μεταξύ άλλων, της απομάκρυνσης παρωχημένων και μη λειτουργικών φραγμών. Αντίθετα, στην Ελλάδα, παρότι εφαρμόζεται η Οδηγία-Πλαίσιο για τα Ύδατα (2000/60/ΕΚ), δεν υφίσταται έως σήμερα κάποια σαφή στρατηγική για την απομάκρυνση φραγμάτων για λόγους οικολογικής αποκατάστασης. Η εθνική πολιτική εξακολουθεί να δίνει έμφαση στην αύξηση της προσφοράς ύδατος, μεταξύ άλλων μέσω της κατασκευής νέων μικρών υδροηλεκτρικών έργων, χωρίς συστηματική επαναξιολόγηση της αναγκαιότητας και της ασφάλειας των υφιστάμενων υποδομών. Ωστόσο, οι αυξανόμενοι περιβαλλοντικοί και κοινωνικοί κίνδυνοι που συνδέονται με τα απαρχαιωμένα φράγματα καθιστούν αναγκαία την υιοθέτηση μιας νέας στρατηγικής διαχείρισης των υδατικών πόρων. Στο πλαίσιο αυτό, γίνεται σαφής διαχωρισμός μεταξύ των παρωχημένων υποδομών και των αναγκαίων έργων ορεινής υδρονομίας, τα οποία παραμένουν κρίσιμα εργαλεία πολιτικής προστασίας για την ανάσχεση φερτών υλικών και τη θωράκιση έναντι πλημμυρικών φαινομένων. Παράλληλα όμως, πέρα από την αποκατάσταση της φυσικής ροής των ποταμών και την επαναξιολόγηση των φραγμάτων, κεντρικό ρόλο καλείται να διαδραματίσει η ενσωμάτωση λύσεων βασισμένων στη φύση (Nature-Based Solutions). Οι λύσεις αυτές μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στην αποκατάσταση των ποτάμιων οικοσυστημάτων και στη καλύτερη διαχείριση της πλημμυρικής επικινδυνότητας. Ωστόσο, η αποτελεσματική εφαρμογή των παραπάνω πολιτικών προϋποθέτει τη συμμετοχή και την αποδοχή της κοινωνίας. Στο σημείο αυτό, η εκπαίδευση αναδεικνύεται ως καθοριστικός παράγοντας. Μέσω της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, της ενεργού δράσης και της επιμόρφωσης, καλλιεργείται η οικολογική συνείδηση και ενισχύεται η συμμετοχή των πολιτών σε δράσεις προστασίας και αποκατάστασης του περιβάλλοντος. Ο συνδυασμός εκπαιδευτικών πολιτικών, θεσμικών μεταρρυθμίσεων και λύσεων που στοχεύουν στην καλή οικολογική κατάσταση των υδάτων βοηθά στην διαμόρφωση ενός ολοκληρωμένου μοντέλου διαχείρισης των υδατικών πόρων, το οποίο θα είναι ανθεκτικό στις κλιματικές μεταβολές.","Water resource management constitutes one of the most critical issues of modern environmental policy. Dams, although they have historically contributed to water supply, irrigation, energy production and flood protection, have brought about significant impacts on the natural flow and function of river systems. However, their operation is also accompanied by substantial negative consequences for both the natural environment and humans. In particular, old and obsolete dams which contribute to river fragmentation significantly impact biodiversity and sediment transport while simultaneously posing an increased risk of failure and raising serious civil protection issues. In this context, a new institutional and political framework has been taking shape at the European level in recent years. A characteristic example is the European Union’s Biodiversity Strategy for 2030, which sets the restoration of the natural flow of rivers as a primary goal through the removal of obsolete and non-functional barriers among other measures. In contrast, in Greece, despite the implementation of the Water Framework Directive (2000/60/EC), there is currently no clear strategy for the removal of dams for ecological restoration purposes. National policy continues to emphasize increasing water supply through the construction of new small hydroelectric projects without a systematic reassessment of the necessity and safety of existing infrastructure. Nevertheless, the growing environmental and social risks associated with outdated dams make the adoption of a new water resource management strategy imperative. Within this framework, a clear distinction is made between obsolete infrastructure and necessary mountain torrent control works, which remain critical civil protection tools for sediment retention and flood defense. At the same time, beyond restoring the natural flow of rivers and reassessing dams, the integration of nature-based solutions is called upon to play a central role. These solutions can significantly contribute to the restoration of river ecosystems and the improved management of flood risks. However, the effective implementation of the aforementioned policies requires the participation and acceptance of society. At this point, education emerges as a decisive factor. Through environmental education, active engagement and training, ecological consciousness is cultivated and citizen participation in environmental protection and restoration actions is enhanced. The combination of educational policies, institutional reforms and solutions aimed at achieving good ecological status for water bodies helps shape an integrated water resource management model which will be resilient to climate change."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαχείριση υδατικών πόρων & φράγματα - Πολιτικές για την προστασία του περιβάλλοντος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαβενετίου Παρασκευή","Papavenetiou Paraskevi"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η διαχείριση των υδατικών πόρων αποτελεί ένα από τα πλέον κρίσιμα ζητήματα της σύγχρονης περιβαλλοντικής πολιτικής. Τα φράγματα, αν και διαχρονικά έχουν συμβάλει στην ύδρευση, την άρδευση, την παραγωγή ενέργειας και την αντιπλημμυρική προστασία, έχουν επιφέρει σημαντικές επιπτώσεις στη φυσική ροή και τη λειτουργία των ποτάμιων συστημάτων. Ωστόσο, η λειτουργία τους συνοδεύεται και από σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις, τόσο στο φυσικό περιβάλλον όσο και στον άνθρωπο. Ιδιαίτερα τα παλιά, παρωχημένα φράγματα τα οποία συμβάλλουν στον κατακερματισμό των ποταμών, επηρεάζουν σημαντικά τη βιοποικιλότητα και τη μεταφορά ιζημάτων, ενώ παράλληλα ενέχουν αυξημένο κίνδυνο αστοχίας, εγείροντας σοβαρά ζητήματα πολιτικής προστασίας. Στο πλαίσιο αυτό, σε ευρωπαϊκό επίπεδο διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια ένα νέο θεσμικό και πολιτικό πλαίσιο, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Βιοποικιλότητα με ορίζοντα το 2030, η οποία θέτει ως βασικό στόχο την αποκατάσταση της φυσικής ροής των ποταμών μέσω, μεταξύ άλλων, της απομάκρυνσης παρωχημένων και μη λειτουργικών φραγμών. Αντίθετα, στην Ελλάδα, παρότι εφαρμόζεται η Οδηγία-Πλαίσιο για τα Ύδατα (2000/60/ΕΚ), δεν υφίσταται έως σήμερα κάποια σαφή στρατηγική για την απομάκρυνση φραγμάτων για λόγους οικολογικής αποκατάστασης. Η εθνική πολιτική εξακολουθεί να δίνει έμφαση στην αύξηση της προσφοράς ύδατος, μεταξύ άλλων μέσω της κατασκευής νέων μικρών υδροηλεκτρικών έργων, χωρίς συστηματική επαναξιολόγηση της αναγκαιότητας και της ασφάλειας των υφιστάμενων υποδομών. Ωστόσο, οι αυξανόμενοι περιβαλλοντικοί και κοινωνικοί κίνδυνοι που συνδέονται με τα απαρχαιωμένα φράγματα καθιστούν αναγκαία την υιοθέτηση μιας νέας στρατηγικής διαχείρισης των υδατικών πόρων. Στο πλαίσιο αυτό, γίνεται σαφής διαχωρισμός μεταξύ των παρωχημένων υποδομών και των αναγκαίων έργων ορεινής υδρονομίας, τα οποία παραμένουν κρίσιμα εργαλεία πολιτικής προστασίας για την ανάσχεση φερτών υλικών και τη θωράκιση έναντι πλημμυρικών φαινομένων. Παράλληλα όμως, πέρα από την αποκατάσταση της φυσικής ροής των ποταμών και την επαναξιολόγηση των φραγμάτων, κεντρικό ρόλο καλείται να διαδραματίσει η ενσωμάτωση λύσεων βασισμένων στη φύση (Nature-Based Solutions). Οι λύσεις αυτές μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στην αποκατάσταση των ποτάμιων οικοσυστημάτων και στη καλύτερη διαχείριση της πλημμυρικής επικινδυνότητας. Ωστόσο, η αποτελεσματική εφαρμογή των παραπάνω πολιτικών προϋποθέτει τη συμμετοχή και την αποδοχή της κοινωνίας. Στο σημείο αυτό, η εκπαίδευση αναδεικνύεται ως καθοριστικός παράγοντας. Μέσω της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, της ενεργού δράσης και της επιμόρφωσης, καλλιεργείται η οικολογική συνείδηση και ενισχύεται η συμμετοχή των πολιτών σε δράσεις προστασίας και αποκατάστασης του περιβάλλοντος. Ο συνδυασμός εκπαιδευτικών πολιτικών, θεσμικών μεταρρυθμίσεων και λύσεων που στοχεύουν στην καλή οικολογική κατάσταση των υδάτων βοηθά στην διαμόρφωση ενός ολοκληρωμένου μοντέλου διαχείρισης των υδατικών πόρων, το οποίο θα είναι ανθεκτικό στις κλιματικές μεταβολές.","Water resource management constitutes one of the most critical issues of modern environmental policy. Dams, although they have historically contributed to water supply, irrigation, energy production and flood protection, have brought about significant impacts on the natural flow and function of river systems. However, their operation is also accompanied by substantial negative consequences for both the natural environment and humans. In particular, old and obsolete dams which contribute to river fragmentation significantly impact biodiversity and sediment transport while simultaneously posing an increased risk of failure and raising serious civil protection issues. In this context, a new institutional and political framework has been taking shape at the European level in recent years. A characteristic example is the European Union’s Biodiversity Strategy for 2030, which sets the restoration of the natural flow of rivers as a primary goal through the removal of obsolete and non-functional barriers among other measures. In contrast, in Greece, despite the implementation of the Water Framework Directive (2000/60/EC), there is currently no clear strategy for the removal of dams for ecological restoration purposes. National policy continues to emphasize increasing water supply through the construction of new small hydroelectric projects without a systematic reassessment of the necessity and safety of existing infrastructure. Nevertheless, the growing environmental and social risks associated with outdated dams make the adoption of a new water resource management strategy imperative. Within this framework, a clear distinction is made between obsolete infrastructure and necessary mountain torrent control works, which remain critical civil protection tools for sediment retention and flood defense. At the same time, beyond restoring the natural flow of rivers and reassessing dams, the integration of nature-based solutions is called upon to play a central role. These solutions can significantly contribute to the restoration of river ecosystems and the improved management of flood risks. However, the effective implementation of the aforementioned policies requires the participation and acceptance of society. At this point, education emerges as a decisive factor. Through environmental education, active engagement and training, ecological consciousness is cultivated and citizen participation in environmental protection and restoration actions is enhanced. The combination of educational policies, institutional reforms and solutions aimed at achieving good ecological status for water bodies helps shape an integrated water resource management model which will be resilient to climate change."],"dc:identifier":["uoadl:5371004","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5371004"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Διαχείριση υδατικών πόρων & φράγματα - Πολιτικές για την προστασία του περιβάλλοντος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:07Z"}