{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5370938"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5370938","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η Κοινή Ευρωπαϊκή πολιτική Άμυνας και Διαχείρισης Κρίσεων από την θεσμική καθιέρωση στη Στρατηγική πράξη, Διεθνείς προκλήσεις και ευκαιρίες","abstract":"Η παρούσα εργασία επιδιώκει μέσα από μια βιβλιογραφική ποιοτική έρευνα να αξιολογήσει το επίπεδο της αμυντικής ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και το πως αυτή έχει προσαρμοστεί στις αλλαγές του σύγχρονου ρευστού γεωπολιτικού γίγνεσθαι. Η μελέτη των διαφόρων Θεωριών που διατυπώθηκαν στο διάβα των δεκαετιών θα μας δώσει τη δυνατότητα να αντιληφθούμε τις διαφορετικές προσεγγίσεις που είχαν τα κράτη μέλη και να δικαιολογήσουμε τη στάση που κράτησαν σε σημαντικά επιχειρησιακά ζητήματα. Η μελέτη των κειμένων που έχουν στηρίξει την προσπάθεια για μια Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας θα φανερώσουν τις δομές και τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Ο ρόλος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, του Ύπατου Εκπροσώπου και της Επιτροπής Εξωτερικής Δράσης θα μας αποκαλύψουν τη μέθοδο μέσα από την οποία η θεσμική αποτύπωση μετατρέπεται σε πρακτική εφαρμογή. Βάσει αυτών των διαδικασιών, η ΕΕ δημιούργησε στρατηγεία προκειμένου να υποστηριχθεί η στρατιωτική δράση της τόσο εντός όσο και εκτός ευρωπαϊκού εδάφους τα οποία σχεδιάζουν και διευθύνουν τα προς εκτέλεση έργα. Το εύρος μεγάλο, καθώς εκτελέστηκαν αποστολές επιχειρησιακού σκοπού τόσο σε χερσαίο όσο και σε θαλάσσιο πεδίο αλλά και αποστολές στρατιωτικής υποβοήθησης για την υποστήριξη των βασανιζόμενων χωρών, πάντα υπό το πρίσμα του Διεθνούς Δικαίου. Παράλληλη δράση και μέλημα των αποστολών ήταν εκπαίδευση δυνάμεων καθώς και η αναδιοργάνωση των δομών της φιλοξενούσας χώρας με σκοπό τη σταδιακή αυτόνομη λειτουργία της. Η διαρκής παρουσία της σημαίας της Ευρώπης σε όλα τα «καυτά» πεδία του πλανήτη και ο ρόλος που έπαιξε στις επιχειρήσεις μαζί με τους εξωτερικούς δρώντες που έσπευσαν να τη συνδράμουν, αποτελούν πηγή χρήσιμων διαπιστώσεων. Σημαντικό ρήγμα στο οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Αμυντικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης δημιούργησε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Η ύπαρξη γενικευμένης σύγκρουσης εντός ευρωπαϊκού εδάφους ήταν ένα πρωτόγνωρο ζήτημα που κλήθηκε να αντιμετωπίσει η Ένωση. Διχογνωμίες, διαφορετικές προσεγγίσεις και ξένες παρεμβάσεις φανέρωσαν τα κενά της Κοινής Αμυντικής Πολιτικής και οδήγησαν στην λήψη σοβαρών αποφάσεων. Η αδυναμία της ΕΕ να σταθεί στο ύψος των απαιτήσεων και να συνδράμει την ουκρανική πλευρά αποτέλεσε ένα καμπανάκι αλλαγής πλεύσης. Από τα παραπάνω, κατέστη σαφές πως η Ένωση οφείλει να επενδύσει στην ύπαρξη ισχυρών Ενόπλων Δυνάμεων οι οποίες θα έχουν τη δυνατότητα να δρουν αυτόνομα και με πλήρη υποστήριξη διοικητικής μέριμνας με την ελάχιστη δυνατή εξάρτηση από εταίρους. Η λήψη πολιτικών για την ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Άμυνας (EDF), της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Βιομηχανικής Στρατηγικής (European Defense Industrial Strategy- EDIS), του Προγράμματος για την Ευρωπαϊκή Αμυντική Βιομηχανία (European Defense Industry Programme- EDIP), τη Λευκή Βίβλο και τον Κανονισμός SAFE (Security Action for Europe) δείχνουν πως η γραμμή πλεύσης της Ένωσης είναι προσανατολισμένη στην αύξηση του αξιόμαχου των δυνάμεών της. Η ελληνική πλευρά με διαχρονική παρουσία στους αμυντικούς θεσμούς και τις αποστολές της ΕΕ με ηγετικό ρόλο στις Ναυτικές επιχειρήσεις οφείλει να αδράξει την ευκαιρία που της δίνεται. Η αναβίωση της εθνικής αμυντικής βιομηχανίας αλλά και η αναβάθμιση του διπλωματικού της αποτυπώματος είναι οπτικές ρεαλιστικές που θα επιτύχει αν διαχειριστεί σωστά τις ευρωπαϊκές παροχές.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία επιδιώκει μέσα από μια βιβλιογραφική ποιοτική έρευνα να αξιολογήσει το επίπεδο της αμυντικής ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και το πως αυτή έχει προσαρμοστεί στις αλλαγές του σύγχρονου ρευστού γεωπολιτικού γίγνεσθαι. Η μελέτη των διαφόρων Θεωριών που διατυπώθηκαν στο διάβα των δεκαετιών θα μας δώσει τη δυνατότητα να αντιληφθούμε τις διαφορετικές προσεγγίσεις που είχαν τα κράτη μέλη και να δικαιολογήσουμε τη στάση που κράτησαν σε σημαντικά επιχειρησιακά ζητήματα. Η μελέτη των κειμένων που έχουν στηρίξει την προσπάθεια για μια Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας θα φανερώσουν τις δομές και τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Ο ρόλος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, του Ύπατου Εκπροσώπου και της Επιτροπής Εξωτερικής Δράσης θα μας αποκαλύψουν τη μέθοδο μέσα από την οποία η θεσμική αποτύπωση μετατρέπεται σε πρακτική εφαρμογή. Βάσει αυτών των διαδικασιών, η ΕΕ δημιούργησε στρατηγεία προκειμένου να υποστηριχθεί η στρατιωτική δράση της τόσο εντός όσο και εκτός ευρωπαϊκού εδάφους τα οποία σχεδιάζουν και διευθύνουν τα προς εκτέλεση έργα. Το εύρος μεγάλο, καθώς εκτελέστηκαν αποστολές επιχειρησιακού σκοπού τόσο σε χερσαίο όσο και σε θαλάσσιο πεδίο αλλά και αποστολές στρατιωτικής υποβοήθησης για την υποστήριξη των βασανιζόμενων χωρών, πάντα υπό το πρίσμα του Διεθνούς Δικαίου. Παράλληλη δράση και μέλημα των αποστολών ήταν εκπαίδευση δυνάμεων καθώς και η αναδιοργάνωση των δομών της φιλοξενούσας χώρας με σκοπό τη σταδιακή αυτόνομη λειτουργία της. Η διαρκής παρουσία της σημαίας της Ευρώπης σε όλα τα «καυτά» πεδία του πλανήτη και ο ρόλος που έπαιξε στις επιχειρήσεις μαζί με τους εξωτερικούς δρώντες που έσπευσαν να τη συνδράμουν, αποτελούν πηγή χρήσιμων διαπιστώσεων. Σημαντικό ρήγμα στο οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Αμυντικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης δημιούργησε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Η ύπαρξη γενικευμένης σύγκρουσης εντός ευρωπαϊκού εδάφους ήταν ένα πρωτόγνωρο ζήτημα που κλήθηκε να αντιμετωπίσει η Ένωση. Διχογνωμίες, διαφορετικές προσεγγίσεις και ξένες παρεμβάσεις φανέρωσαν τα κενά της Κοινής Αμυντικής Πολιτικής και οδήγησαν στην λήψη σοβαρών αποφάσεων. Η αδυναμία της ΕΕ να σταθεί στο ύψος των απαιτήσεων και να συνδράμει την ουκρανική πλευρά αποτέλεσε ένα καμπανάκι αλλαγής πλεύσης. Από τα παραπάνω, κατέστη σαφές πως η Ένωση οφείλει να επενδύσει στην ύπαρξη ισχυρών Ενόπλων Δυνάμεων οι οποίες θα έχουν τη δυνατότητα να δρουν αυτόνομα και με πλήρη υποστήριξη διοικητικής μέριμνας με την ελάχιστη δυνατή εξάρτηση από εταίρους. Η λήψη πολιτικών για την ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Άμυνας (EDF), της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Βιομηχανικής Στρατηγικής (European Defense Industrial Strategy- EDIS), του Προγράμματος για την Ευρωπαϊκή Αμυντική Βιομηχανία (European Defense Industry Programme- EDIP), τη Λευκή Βίβλο και τον Κανονισμός SAFE (Security Action for Europe) δείχνουν πως η γραμμή πλεύσης της Ένωσης είναι προσανατολισμένη στην αύξηση του αξιόμαχου των δυνάμεών της. Η ελληνική πλευρά με διαχρονική παρουσία στους αμυντικούς θεσμούς και τις αποστολές της ΕΕ με ηγετικό ρόλο στις Ναυτικές επιχειρήσεις οφείλει να αδράξει την ευκαιρία που της δίνεται. Η αναβίωση της εθνικής αμυντικής βιομηχανίας αλλά και η αναβάθμιση του διπλωματικού της αποτυπώματος είναι οπτικές ρεαλιστικές που θα επιτύχει αν διαχειριστεί σωστά τις ευρωπαϊκές παροχές.","abstract_has_math":false,"creators":["Ιλαρίδης Αθανάσιος","Ilaridis Athanasios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:07Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5370938"],"render_values":[{"text":"uoadl:5370938","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5370938","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ιλαρίδης Αθανάσιος","Ilaridis Athanasios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5370938","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5370938"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία επιδιώκει μέσα από μια βιβλιογραφική ποιοτική έρευνα να αξιολογήσει το επίπεδο της αμυντικής ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και το πως αυτή έχει προσαρμοστεί στις αλλαγές του σύγχρονου ρευστού γεωπολιτικού γίγνεσθαι. Η μελέτη των διαφόρων Θεωριών που διατυπώθηκαν στο διάβα των δεκαετιών θα μας δώσει τη δυνατότητα να αντιληφθούμε τις διαφορετικές προσεγγίσεις που είχαν τα κράτη μέλη και να δικαιολογήσουμε τη στάση που κράτησαν σε σημαντικά επιχειρησιακά ζητήματα. Η μελέτη των κειμένων που έχουν στηρίξει την προσπάθεια για μια Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας θα φανερώσουν τις δομές και τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Ο ρόλος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, του Ύπατου Εκπροσώπου και της Επιτροπής Εξωτερικής Δράσης θα μας αποκαλύψουν τη μέθοδο μέσα από την οποία η θεσμική αποτύπωση μετατρέπεται σε πρακτική εφαρμογή. Βάσει αυτών των διαδικασιών, η ΕΕ δημιούργησε στρατηγεία προκειμένου να υποστηριχθεί η στρατιωτική δράση της τόσο εντός όσο και εκτός ευρωπαϊκού εδάφους τα οποία σχεδιάζουν και διευθύνουν τα προς εκτέλεση έργα. Το εύρος μεγάλο, καθώς εκτελέστηκαν αποστολές επιχειρησιακού σκοπού τόσο σε χερσαίο όσο και σε θαλάσσιο πεδίο αλλά και αποστολές στρατιωτικής υποβοήθησης για την υποστήριξη των βασανιζόμενων χωρών, πάντα υπό το πρίσμα του Διεθνούς Δικαίου. Παράλληλη δράση και μέλημα των αποστολών ήταν εκπαίδευση δυνάμεων καθώς και η αναδιοργάνωση των δομών της φιλοξενούσας χώρας με σκοπό τη σταδιακή αυτόνομη λειτουργία της. Η διαρκής παρουσία της σημαίας της Ευρώπης σε όλα τα «καυτά» πεδία του πλανήτη και ο ρόλος που έπαιξε στις επιχειρήσεις μαζί με τους εξωτερικούς δρώντες που έσπευσαν να τη συνδράμουν, αποτελούν πηγή χρήσιμων διαπιστώσεων. Σημαντικό ρήγμα στο οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Αμυντικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης δημιούργησε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Η ύπαρξη γενικευμένης σύγκρουσης εντός ευρωπαϊκού εδάφους ήταν ένα πρωτόγνωρο ζήτημα που κλήθηκε να αντιμετωπίσει η Ένωση. Διχογνωμίες, διαφορετικές προσεγγίσεις και ξένες παρεμβάσεις φανέρωσαν τα κενά της Κοινής Αμυντικής Πολιτικής και οδήγησαν στην λήψη σοβαρών αποφάσεων. Η αδυναμία της ΕΕ να σταθεί στο ύψος των απαιτήσεων και να συνδράμει την ουκρανική πλευρά αποτέλεσε ένα καμπανάκι αλλαγής πλεύσης. Από τα παραπάνω, κατέστη σαφές πως η Ένωση οφείλει να επενδύσει στην ύπαρξη ισχυρών Ενόπλων Δυνάμεων οι οποίες θα έχουν τη δυνατότητα να δρουν αυτόνομα και με πλήρη υποστήριξη διοικητικής μέριμνας με την ελάχιστη δυνατή εξάρτηση από εταίρους. Η λήψη πολιτικών για την ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Άμυνας (EDF), της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Βιομηχανικής Στρατηγικής (European Defense Industrial Strategy- EDIS), του Προγράμματος για την Ευρωπαϊκή Αμυντική Βιομηχανία (European Defense Industry Programme- EDIP), τη Λευκή Βίβλο και τον Κανονισμός SAFE (Security Action for Europe) δείχνουν πως η γραμμή πλεύσης της Ένωσης είναι προσανατολισμένη στην αύξηση του αξιόμαχου των δυνάμεών της. Η ελληνική πλευρά με διαχρονική παρουσία στους αμυντικούς θεσμούς και τις αποστολές της ΕΕ με ηγετικό ρόλο στις Ναυτικές επιχειρήσεις οφείλει να αδράξει την ευκαιρία που της δίνεται. Η αναβίωση της εθνικής αμυντικής βιομηχανίας αλλά και η αναβάθμιση του διπλωματικού της αποτυπώματος είναι οπτικές ρεαλιστικές που θα επιτύχει αν διαχειριστεί σωστά τις ευρωπαϊκές παροχές.","This Master Thesis aims to evaluate, through qualitative bibliographic research, the level of defense integration in the European Union and how it has adapted to changes in the current fluid geopolitical situation. The study of the various theories that have been formulated over the decades will enable us to understand the different approaches taken by member states and justify their stance on important operational issues. A study of the texts that have underpinned the effort to establish a Common Security and Defense Policy will reveal the structures and decision-making processes involved. The role of the European Council, the High Representative, and the External Action Service will reveal the method by which institutional provisions are translated into practical applications. Based on these procedures, the EU has created a strategy to support its military action both within and outside European territory, which plans and directs the projects to be implemented. The scope is wide, as operational missions have been carried out both on land and at sea, as well as military assistance missions to support countries in distress, always in accordance with international law. A parallel action and concern of the missions was the training of forces and the reorganization of the host country's structures with the aim of gradually achieving autonomous operation. The constant presence of the European flag in all the "hot spots" of the planet and the role it played in operations alongside external actors who rushed to assist it are a source of useful insights. The Russian invasion of Ukraine created a significant rift in the European Union's European Defense structure. The existence of a widespread conflict within European territory was an unprecedented issue that the Union was called upon to address. Disagreements, different approaches, and foreign interventions revealed the gaps in the Common Defense Policy and led to serious decisions being taken. The EU's inability to rise to the occasion and assist Ukraine was a wake-up call for change. From the above, it is clear that the Union must invest in strong armed forces that will be able to act autonomously and with full administrative support, with minimal dependence on partners. The adoption of policies to strengthen the European Defense Fund (EDF), the European Defense Industrial Strategy (EDIS), the European Defense Industry Program (EDIP), the White Paper, and the SAFE (Security Action for Europe) Regulation show that the Union's course is geared towards increasing the combat readiness of its forces. Greece, with its long-standing presence in EU defense institutions and missions and its leading role in naval operations, must seize the opportunity presented to it. The revival of the national defense industry and the upgrading of its diplomatic footprint are realistic goals that it will achieve if it manages European resources properly."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η Κοινή Ευρωπαϊκή πολιτική Άμυνας και Διαχείρισης Κρίσεων από την θεσμική καθιέρωση στη Στρατηγική πράξη, Διεθνείς προκλήσεις και ευκαιρίες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ιλαρίδης Αθανάσιος","Ilaridis Athanasios"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία επιδιώκει μέσα από μια βιβλιογραφική ποιοτική έρευνα να αξιολογήσει το επίπεδο της αμυντικής ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και το πως αυτή έχει προσαρμοστεί στις αλλαγές του σύγχρονου ρευστού γεωπολιτικού γίγνεσθαι. Η μελέτη των διαφόρων Θεωριών που διατυπώθηκαν στο διάβα των δεκαετιών θα μας δώσει τη δυνατότητα να αντιληφθούμε τις διαφορετικές προσεγγίσεις που είχαν τα κράτη μέλη και να δικαιολογήσουμε τη στάση που κράτησαν σε σημαντικά επιχειρησιακά ζητήματα. Η μελέτη των κειμένων που έχουν στηρίξει την προσπάθεια για μια Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας θα φανερώσουν τις δομές και τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Ο ρόλος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, του Ύπατου Εκπροσώπου και της Επιτροπής Εξωτερικής Δράσης θα μας αποκαλύψουν τη μέθοδο μέσα από την οποία η θεσμική αποτύπωση μετατρέπεται σε πρακτική εφαρμογή. Βάσει αυτών των διαδικασιών, η ΕΕ δημιούργησε στρατηγεία προκειμένου να υποστηριχθεί η στρατιωτική δράση της τόσο εντός όσο και εκτός ευρωπαϊκού εδάφους τα οποία σχεδιάζουν και διευθύνουν τα προς εκτέλεση έργα. Το εύρος μεγάλο, καθώς εκτελέστηκαν αποστολές επιχειρησιακού σκοπού τόσο σε χερσαίο όσο και σε θαλάσσιο πεδίο αλλά και αποστολές στρατιωτικής υποβοήθησης για την υποστήριξη των βασανιζόμενων χωρών, πάντα υπό το πρίσμα του Διεθνούς Δικαίου. Παράλληλη δράση και μέλημα των αποστολών ήταν εκπαίδευση δυνάμεων καθώς και η αναδιοργάνωση των δομών της φιλοξενούσας χώρας με σκοπό τη σταδιακή αυτόνομη λειτουργία της. Η διαρκής παρουσία της σημαίας της Ευρώπης σε όλα τα «καυτά» πεδία του πλανήτη και ο ρόλος που έπαιξε στις επιχειρήσεις μαζί με τους εξωτερικούς δρώντες που έσπευσαν να τη συνδράμουν, αποτελούν πηγή χρήσιμων διαπιστώσεων. Σημαντικό ρήγμα στο οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Αμυντικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης δημιούργησε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Η ύπαρξη γενικευμένης σύγκρουσης εντός ευρωπαϊκού εδάφους ήταν ένα πρωτόγνωρο ζήτημα που κλήθηκε να αντιμετωπίσει η Ένωση. Διχογνωμίες, διαφορετικές προσεγγίσεις και ξένες παρεμβάσεις φανέρωσαν τα κενά της Κοινής Αμυντικής Πολιτικής και οδήγησαν στην λήψη σοβαρών αποφάσεων. Η αδυναμία της ΕΕ να σταθεί στο ύψος των απαιτήσεων και να συνδράμει την ουκρανική πλευρά αποτέλεσε ένα καμπανάκι αλλαγής πλεύσης. Από τα παραπάνω, κατέστη σαφές πως η Ένωση οφείλει να επενδύσει στην ύπαρξη ισχυρών Ενόπλων Δυνάμεων οι οποίες θα έχουν τη δυνατότητα να δρουν αυτόνομα και με πλήρη υποστήριξη διοικητικής μέριμνας με την ελάχιστη δυνατή εξάρτηση από εταίρους. Η λήψη πολιτικών για την ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Άμυνας (EDF), της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Βιομηχανικής Στρατηγικής (European Defense Industrial Strategy- EDIS), του Προγράμματος για την Ευρωπαϊκή Αμυντική Βιομηχανία (European Defense Industry Programme- EDIP), τη Λευκή Βίβλο και τον Κανονισμός SAFE (Security Action for Europe) δείχνουν πως η γραμμή πλεύσης της Ένωσης είναι προσανατολισμένη στην αύξηση του αξιόμαχου των δυνάμεών της. Η ελληνική πλευρά με διαχρονική παρουσία στους αμυντικούς θεσμούς και τις αποστολές της ΕΕ με ηγετικό ρόλο στις Ναυτικές επιχειρήσεις οφείλει να αδράξει την ευκαιρία που της δίνεται. Η αναβίωση της εθνικής αμυντικής βιομηχανίας αλλά και η αναβάθμιση του διπλωματικού της αποτυπώματος είναι οπτικές ρεαλιστικές που θα επιτύχει αν διαχειριστεί σωστά τις ευρωπαϊκές παροχές.","This Master Thesis aims to evaluate, through qualitative bibliographic research, the level of defense integration in the European Union and how it has adapted to changes in the current fluid geopolitical situation. The study of the various theories that have been formulated over the decades will enable us to understand the different approaches taken by member states and justify their stance on important operational issues. A study of the texts that have underpinned the effort to establish a Common Security and Defense Policy will reveal the structures and decision-making processes involved. The role of the European Council, the High Representative, and the External Action Service will reveal the method by which institutional provisions are translated into practical applications. Based on these procedures, the EU has created a strategy to support its military action both within and outside European territory, which plans and directs the projects to be implemented. The scope is wide, as operational missions have been carried out both on land and at sea, as well as military assistance missions to support countries in distress, always in accordance with international law. A parallel action and concern of the missions was the training of forces and the reorganization of the host country's structures with the aim of gradually achieving autonomous operation. The constant presence of the European flag in all the "hot spots" of the planet and the role it played in operations alongside external actors who rushed to assist it are a source of useful insights. The Russian invasion of Ukraine created a significant rift in the European Union's European Defense structure. The existence of a widespread conflict within European territory was an unprecedented issue that the Union was called upon to address. Disagreements, different approaches, and foreign interventions revealed the gaps in the Common Defense Policy and led to serious decisions being taken. The EU's inability to rise to the occasion and assist Ukraine was a wake-up call for change. From the above, it is clear that the Union must invest in strong armed forces that will be able to act autonomously and with full administrative support, with minimal dependence on partners. The adoption of policies to strengthen the European Defense Fund (EDF), the European Defense Industrial Strategy (EDIS), the European Defense Industry Program (EDIP), the White Paper, and the SAFE (Security Action for Europe) Regulation show that the Union's course is geared towards increasing the combat readiness of its forces. Greece, with its long-standing presence in EU defense institutions and missions and its leading role in naval operations, must seize the opportunity presented to it. The revival of the national defense industry and the upgrading of its diplomatic footprint are realistic goals that it will achieve if it manages European resources properly."],"dc:identifier":["uoadl:5370938","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5370938"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Η Κοινή Ευρωπαϊκή πολιτική Άμυνας και Διαχείρισης Κρίσεων από την θεσμική καθιέρωση στη Στρατηγική πράξη, Διεθνείς προκλήσεις και ευκαιρίες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:07Z"}