{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5370681"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5370681","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι Στόχοι 11 και 13 για την Βιώσιμη Ανάπτυξη και η Πολιτιστική Κληρονομιά","abstract":"Η εργασία εντάσσεται στην παγκόσμια υπόθεση των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης (ΣΒΑ) στο πλαίσιο της Agenda 2030 των Ηνωμένων Εθνών (ΗΕ) και εξετάζει ιδιαίτερα την πολιτιστική κληρονομιά με την ευρεία και σύνθετη έννοια της σε σχέση με τους Στόχους 11 (βιώσιμες πόλεις και ανθρώπινες κοινότητες) και 13 (καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής και των επιπτώσεων της). Κεντρική ιδέα είναι ότι παρότι η πολιτιστική κληρονομιά αναγνωρίζεται από ολόκληρο το σύστημα των (ΗΕ), ως μία ήπια δύναμη για την ειρήνη και την κοινωνική συνοχή, όπως και ως θεμελιώδης πόρος για την επίτευξη των 17 ΣΒΑ, συναντάται αποσπασματικά και μόνον στον Στόχο 11 (υποστόχος 11.4). Στο πρώτο μέρος της εργασίας παρουσιάζεται η ιστορική και επιστημονική έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης, όπως και η πολιτική εξέλιξή της από την Σύνοδο της Στοκχόλμης (1972) έως την Διάσκεψη του Ρίο (1992). Παράλληλα εξετάζεται και η εξέλιξη της θεσμικής κατοχύρωσης της πολιτιστικής κληρονομιάς μέσω των Διεθνών Συμβάσεων της UNESCO και Αποφάσεων οργάνων των ΗΕ. Παρουσιάζεται επίσης και το σύστημα παρακολούθησης της εφαρμογής των 17 ΣΒΑ από τα ΗΕ, όπως και οι διαδικασίες αξιολόγησης του ρόλου της πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζονται οι προκλήσεις των Στόχων 11 και 13, οι οποίοι είναι οι πλέον σχετικοί, όσον αφορά τον ρόλο και την ανάγκη προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς. Συμπεραίνεται ότι η πολιτιστική κληρονομιά, παρόλη την σημασία που της αναγνωρίζεται για την βιωσιμότητα, ευρίσκεται στο περιθώριο των πολιτικών, οικονομικών και περιβαλλοντικών αποφάσεων της παγκόσμιας διακυβέρνησης και αυτής των κρατών. Στερείται δε μηχανισμών παρακολούθησης, χρηματοδότησης και συντονισμού τόσο σε διεθνές, όσο και σε εθνικό επίπεδο. Η κατάσταση αυτή αποβαίνει εις βάρος τόσο της πολιτιστικής κληρονομιάς, όσο και της επίτευξης των Στόχων της Agenda 2030, όπως προδίδει η μέχρι σήμερα αξιολόγησή τους. Η εργασία αναδεικνύει την σημασία της πολυεπίπεδης διακυβέρνησης στο παγκόσμιο σύστημα και παρουσιάζει την στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως σημαντική οντότητα χωρών με φιλόδοξο αναπτυξιακό όραμα, το οποίο περιλαμβάνει την ένταξη της πολιτιστικής κληρονομιάς στις πολιτικές της κλιματικής αλλαγής, της αστικής ανάπτυξης και της κοινωνικής ειρήνης. Η εργασία κλείνει με την υποστήριξη της έκκλησης φορέων της κοινωνίας των πολιτών και της σταδιακής αποδοχής της από Όργανα των ΗΕ, για την συμπερίληψη ενός αυτοτελούς Στόχου, αφιερωμένου στην πολιτιστική κληρονομιά με όλες τις πτυχές και τις δυνατότητες της, στο πλαίσιο της παγκόσμιας αναπτυξιακής στρατηγικής μετά το 2030.","abstract_html":"Η εργασία εντάσσεται στην παγκόσμια υπόθεση των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης (ΣΒΑ) στο πλαίσιο της Agenda 2030 των Ηνωμένων Εθνών (ΗΕ) και εξετάζει ιδιαίτερα την πολιτιστική κληρονομιά με την ευρεία και σύνθετη έννοια της σε σχέση με τους Στόχους 11 (βιώσιμες πόλεις και ανθρώπινες κοινότητες) και 13 (καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής και των επιπτώσεων της). Κεντρική ιδέα είναι ότι παρότι η πολιτιστική κληρονομιά αναγνωρίζεται από ολόκληρο το σύστημα των (ΗΕ), ως μία ήπια δύναμη για την ειρήνη και την κοινωνική συνοχή, όπως και ως θεμελιώδης πόρος για την επίτευξη των 17 ΣΒΑ, συναντάται αποσπασματικά και μόνον στον Στόχο 11 (υποστόχος 11.4). Στο πρώτο μέρος της εργασίας παρουσιάζεται η ιστορική και επιστημονική έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης, όπως και η πολιτική εξέλιξή της από την Σύνοδο της Στοκχόλμης (1972) έως την Διάσκεψη του Ρίο (1992). Παράλληλα εξετάζεται και η εξέλιξη της θεσμικής κατοχύρωσης της πολιτιστικής κληρονομιάς μέσω των Διεθνών Συμβάσεων της UNESCO και Αποφάσεων οργάνων των ΗΕ. Παρουσιάζεται επίσης και το σύστημα παρακολούθησης της εφαρμογής των 17 ΣΒΑ από τα ΗΕ, όπως και οι διαδικασίες αξιολόγησης του ρόλου της πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζονται οι προκλήσεις των Στόχων 11 και 13, οι οποίοι είναι οι πλέον σχετικοί, όσον αφορά τον ρόλο και την ανάγκη προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς. Συμπεραίνεται ότι η πολιτιστική κληρονομιά, παρόλη την σημασία που της αναγνωρίζεται για την βιωσιμότητα, ευρίσκεται στο περιθώριο των πολιτικών, οικονομικών και περιβαλλοντικών αποφάσεων της παγκόσμιας διακυβέρνησης και αυτής των κρατών. Στερείται δε μηχανισμών παρακολούθησης, χρηματοδότησης και συντονισμού τόσο σε διεθνές, όσο και σε εθνικό επίπεδο. Η κατάσταση αυτή αποβαίνει εις βάρος τόσο της πολιτιστικής κληρονομιάς, όσο και της επίτευξης των Στόχων της Agenda 2030, όπως προδίδει η μέχρι σήμερα αξιολόγησή τους. Η εργασία αναδεικνύει την σημασία της πολυεπίπεδης διακυβέρνησης στο παγκόσμιο σύστημα και παρουσιάζει την στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως σημαντική οντότητα χωρών με φιλόδοξο αναπτυξιακό όραμα, το οποίο περιλαμβάνει την ένταξη της πολιτιστικής κληρονομιάς στις πολιτικές της κλιματικής αλλαγής, της αστικής ανάπτυξης και της κοινωνικής ειρήνης. Η εργασία κλείνει με την υποστήριξη της έκκλησης φορέων της κοινωνίας των πολιτών και της σταδιακής αποδοχής της από Όργανα των ΗΕ, για την συμπερίληψη ενός αυτοτελούς Στόχου, αφιερωμένου στην πολιτιστική κληρονομιά με όλες τις πτυχές και τις δυνατότητες της, στο πλαίσιο της παγκόσμιας αναπτυξιακής στρατηγικής μετά το 2030.","abstract_has_math":false,"creators":["Κράτσα Ρόδη","Kratsa Rodi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:07Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5370681"],"render_values":[{"text":"uoadl:5370681","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5370681","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κράτσα Ρόδη","Kratsa Rodi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5370681","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5370681"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εργασία εντάσσεται στην παγκόσμια υπόθεση των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης (ΣΒΑ) στο πλαίσιο της Agenda 2030 των Ηνωμένων Εθνών (ΗΕ) και εξετάζει ιδιαίτερα την πολιτιστική κληρονομιά με την ευρεία και σύνθετη έννοια της σε σχέση με τους Στόχους 11 (βιώσιμες πόλεις και ανθρώπινες κοινότητες) και 13 (καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής και των επιπτώσεων της). Κεντρική ιδέα είναι ότι παρότι η πολιτιστική κληρονομιά αναγνωρίζεται από ολόκληρο το σύστημα των (ΗΕ), ως μία ήπια δύναμη για την ειρήνη και την κοινωνική συνοχή, όπως και ως θεμελιώδης πόρος για την επίτευξη των 17 ΣΒΑ, συναντάται αποσπασματικά και μόνον στον Στόχο 11 (υποστόχος 11.4). Στο πρώτο μέρος της εργασίας παρουσιάζεται η ιστορική και επιστημονική έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης, όπως και η πολιτική εξέλιξή της από την Σύνοδο της Στοκχόλμης (1972) έως την Διάσκεψη του Ρίο (1992). Παράλληλα εξετάζεται και η εξέλιξη της θεσμικής κατοχύρωσης της πολιτιστικής κληρονομιάς μέσω των Διεθνών Συμβάσεων της UNESCO και Αποφάσεων οργάνων των ΗΕ. Παρουσιάζεται επίσης και το σύστημα παρακολούθησης της εφαρμογής των 17 ΣΒΑ από τα ΗΕ, όπως και οι διαδικασίες αξιολόγησης του ρόλου της πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζονται οι προκλήσεις των Στόχων 11 και 13, οι οποίοι είναι οι πλέον σχετικοί, όσον αφορά τον ρόλο και την ανάγκη προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς. Συμπεραίνεται ότι η πολιτιστική κληρονομιά, παρόλη την σημασία που της αναγνωρίζεται για την βιωσιμότητα, ευρίσκεται στο περιθώριο των πολιτικών, οικονομικών και περιβαλλοντικών αποφάσεων της παγκόσμιας διακυβέρνησης και αυτής των κρατών. Στερείται δε μηχανισμών παρακολούθησης, χρηματοδότησης και συντονισμού τόσο σε διεθνές, όσο και σε εθνικό επίπεδο. Η κατάσταση αυτή αποβαίνει εις βάρος τόσο της πολιτιστικής κληρονομιάς, όσο και της επίτευξης των Στόχων της Agenda 2030, όπως προδίδει η μέχρι σήμερα αξιολόγησή τους. Η εργασία αναδεικνύει την σημασία της πολυεπίπεδης διακυβέρνησης στο παγκόσμιο σύστημα και παρουσιάζει την στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως σημαντική οντότητα χωρών με φιλόδοξο αναπτυξιακό όραμα, το οποίο περιλαμβάνει την ένταξη της πολιτιστικής κληρονομιάς στις πολιτικές της κλιματικής αλλαγής, της αστικής ανάπτυξης και της κοινωνικής ειρήνης. Η εργασία κλείνει με την υποστήριξη της έκκλησης φορέων της κοινωνίας των πολιτών και της σταδιακής αποδοχής της από Όργανα των ΗΕ, για την συμπερίληψη ενός αυτοτελούς Στόχου, αφιερωμένου στην πολιτιστική κληρονομιά με όλες τις πτυχές και τις δυνατότητες της, στο πλαίσιο της παγκόσμιας αναπτυξιακής στρατηγικής μετά το 2030.","The paper is part of the global topic of the Sustainable Development Goals (SDGs) within the framework of the United Nations (UN) 2030 Agenda and examines in particular cultural heritage in its broad and complex sense in relation to Goals 11 (sustainable cities and human communities) and 13 (combating climate change and its impacts). The central idea is that although cultural heritage is recognized by the entire UN system, as a soft power for peace and social cohesion, as well as a fundamental resource for the achievement of the 17 SDGs, it is found fragmentarily in the 2030 Agenda and only in Goal 11 (sub-target 11.4). The first part of the paper presents the historical scientific foundation of the concept of Sustainability as well as its political evolution from the Stockholm Conference (1972) to the Rio Conference (1992). At the same time the paper examines the evolution of the institutionalization of cultural heritage through UNESCO International Conventions and UN Resolution. The monitoring system for the implementation of the 17 SDGs by the UN is also presented, as are the procedures for evaluating the role of cultural heritage by UNESCO. The second part examines the challenges associated with Goals 11 and 13, which are the most relevant to the role of the culture and the need to protect cultural heritage. It is argued that, despite its recognized importance for sustainability, cultural heritage remains on the margins of global and national political, economic and environmental decisionmaking. It has, moreover, not benefited from monitoring, funding and coordination mechanisms at both the international and national level. This omission undermines both cultural heritage and the achievement of the Goals of the 2030 Agenda, as their evaluation to date reveals. The paper highlights the importance of multilevel governance within the global system and examines the strategy of the European Union, as a key actor with an ambitious development vision. This vision includes the integration of cultural heritage into the policies of climate change, urban development and social cohesion. The paper concludes by supporting the call by civil society actors and its gradual acceptance by UN bodies for the inclusion of a stand-alone Goal, dedicated to cultural heritage in all its aspects and potential, within the framework of the post-2030 global development strategy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι Στόχοι 11 και 13 για την Βιώσιμη Ανάπτυξη και η Πολιτιστική Κληρονομιά"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κράτσα Ρόδη","Kratsa Rodi"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η εργασία εντάσσεται στην παγκόσμια υπόθεση των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης (ΣΒΑ) στο πλαίσιο της Agenda 2030 των Ηνωμένων Εθνών (ΗΕ) και εξετάζει ιδιαίτερα την πολιτιστική κληρονομιά με την ευρεία και σύνθετη έννοια της σε σχέση με τους Στόχους 11 (βιώσιμες πόλεις και ανθρώπινες κοινότητες) και 13 (καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής και των επιπτώσεων της). Κεντρική ιδέα είναι ότι παρότι η πολιτιστική κληρονομιά αναγνωρίζεται από ολόκληρο το σύστημα των (ΗΕ), ως μία ήπια δύναμη για την ειρήνη και την κοινωνική συνοχή, όπως και ως θεμελιώδης πόρος για την επίτευξη των 17 ΣΒΑ, συναντάται αποσπασματικά και μόνον στον Στόχο 11 (υποστόχος 11.4). Στο πρώτο μέρος της εργασίας παρουσιάζεται η ιστορική και επιστημονική έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης, όπως και η πολιτική εξέλιξή της από την Σύνοδο της Στοκχόλμης (1972) έως την Διάσκεψη του Ρίο (1992). Παράλληλα εξετάζεται και η εξέλιξη της θεσμικής κατοχύρωσης της πολιτιστικής κληρονομιάς μέσω των Διεθνών Συμβάσεων της UNESCO και Αποφάσεων οργάνων των ΗΕ. Παρουσιάζεται επίσης και το σύστημα παρακολούθησης της εφαρμογής των 17 ΣΒΑ από τα ΗΕ, όπως και οι διαδικασίες αξιολόγησης του ρόλου της πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζονται οι προκλήσεις των Στόχων 11 και 13, οι οποίοι είναι οι πλέον σχετικοί, όσον αφορά τον ρόλο και την ανάγκη προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς. Συμπεραίνεται ότι η πολιτιστική κληρονομιά, παρόλη την σημασία που της αναγνωρίζεται για την βιωσιμότητα, ευρίσκεται στο περιθώριο των πολιτικών, οικονομικών και περιβαλλοντικών αποφάσεων της παγκόσμιας διακυβέρνησης και αυτής των κρατών. Στερείται δε μηχανισμών παρακολούθησης, χρηματοδότησης και συντονισμού τόσο σε διεθνές, όσο και σε εθνικό επίπεδο. Η κατάσταση αυτή αποβαίνει εις βάρος τόσο της πολιτιστικής κληρονομιάς, όσο και της επίτευξης των Στόχων της Agenda 2030, όπως προδίδει η μέχρι σήμερα αξιολόγησή τους. Η εργασία αναδεικνύει την σημασία της πολυεπίπεδης διακυβέρνησης στο παγκόσμιο σύστημα και παρουσιάζει την στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως σημαντική οντότητα χωρών με φιλόδοξο αναπτυξιακό όραμα, το οποίο περιλαμβάνει την ένταξη της πολιτιστικής κληρονομιάς στις πολιτικές της κλιματικής αλλαγής, της αστικής ανάπτυξης και της κοινωνικής ειρήνης. Η εργασία κλείνει με την υποστήριξη της έκκλησης φορέων της κοινωνίας των πολιτών και της σταδιακής αποδοχής της από Όργανα των ΗΕ, για την συμπερίληψη ενός αυτοτελούς Στόχου, αφιερωμένου στην πολιτιστική κληρονομιά με όλες τις πτυχές και τις δυνατότητες της, στο πλαίσιο της παγκόσμιας αναπτυξιακής στρατηγικής μετά το 2030.","The paper is part of the global topic of the Sustainable Development Goals (SDGs) within the framework of the United Nations (UN) 2030 Agenda and examines in particular cultural heritage in its broad and complex sense in relation to Goals 11 (sustainable cities and human communities) and 13 (combating climate change and its impacts). The central idea is that although cultural heritage is recognized by the entire UN system, as a soft power for peace and social cohesion, as well as a fundamental resource for the achievement of the 17 SDGs, it is found fragmentarily in the 2030 Agenda and only in Goal 11 (sub-target 11.4). The first part of the paper presents the historical scientific foundation of the concept of Sustainability as well as its political evolution from the Stockholm Conference (1972) to the Rio Conference (1992). At the same time the paper examines the evolution of the institutionalization of cultural heritage through UNESCO International Conventions and UN Resolution. The monitoring system for the implementation of the 17 SDGs by the UN is also presented, as are the procedures for evaluating the role of cultural heritage by UNESCO. The second part examines the challenges associated with Goals 11 and 13, which are the most relevant to the role of the culture and the need to protect cultural heritage. It is argued that, despite its recognized importance for sustainability, cultural heritage remains on the margins of global and national political, economic and environmental decisionmaking. It has, moreover, not benefited from monitoring, funding and coordination mechanisms at both the international and national level. This omission undermines both cultural heritage and the achievement of the Goals of the 2030 Agenda, as their evaluation to date reveals. The paper highlights the importance of multilevel governance within the global system and examines the strategy of the European Union, as a key actor with an ambitious development vision. This vision includes the integration of cultural heritage into the policies of climate change, urban development and social cohesion. The paper concludes by supporting the call by civil society actors and its gradual acceptance by UN bodies for the inclusion of a stand-alone Goal, dedicated to cultural heritage in all its aspects and potential, within the framework of the post-2030 global development strategy."],"dc:identifier":["uoadl:5370681","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5370681"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Οι Στόχοι 11 και 13 για την Βιώσιμη Ανάπτυξη και η Πολιτιστική Κληρονομιά"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:07Z"}