{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5370411"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5370411","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος της διάγνωσης στην επιλογή δραστηριοτήτων και στόχων στο γενικό νηπιαγωγείο: Απόψεις και εμπειρίες των νηπιαγωγών","abstract":"Στην παρούσα έρευνα εξετάζεται ο ρόλος της διάγνωσης στην επιλογή δραστηριοτήτων και στόχων στο γενικό νηπιαγωγείο από τις/τους νηπιαγωγούς. Η διάγνωση πραγματοποιείται πλέον από πολύ νωρίς στον ελληνικό σχολικό χώρο με αποτέλεσμα να επηρεάζει άμεσα τη σχολική πραγματικότητα σε πολλαπλά επίπεδα. Παράλληλα, δεδομένης της υφιστάμενης κατάστασης στο γενικό νηπιαγωγείο στην Ελλάδα σχετικά με τη χορήγηση διαγνώσεων στα παιδιά με αναπηρία, αναδεικνύεται έντονα η συζήτηση γύρω από τις συνέπειες που μπορεί να επιφέρει αυτή η πρακτική στη μετέπειτα πορεία και ζωή των παιδιών. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να διερευνήσει τις απόψεις και τις εμπειρίες των νηπιαγωγών που εργάζονται σε γενικά νηπιαγωγεία στην Ελλάδα αναφορικά με την διαγνωστική αξιολόγηση και τους τρόπους με τους οποίους επηρεάζει τις επιλογές τους ως προς τις δραστηριότητες που σχεδιάζουν και τους στόχους που θέτουν. Οι συμμετέχοντες στην έρευνα ήταν εννέα νηπιαγωγοί που εργάζονται σε γενικά νηπιαγωγεία και επιλέχθηκαν με τη μέθοδο της δειγματοληψίας χιονοστιβάδας. Η έρευνα ακολούθησε ποιοτική μεθοδολογική προσέγγιση, για την συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν ημί-δομημένες συνεντεύξεις με τις νηπιαγωγούς κα στη συνέχεια τα δεδομένα αναλύθηκαν αξιοποιώντας τη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης ευρημάτων. Τα ευρήματα της έρευνας αποκαλύπτουν ότι η αναπηρία, όπως νοηματοδοτείται από τους νηπιαγωγούς, συχνά εκλαμβάνεται ως ένα ελάττωμα που επηρεάζει την καθημερινή ζωή των ατόμων. Οι νηπιαγωγοί τείνουν να επικεντρώνονται στις δυσκολίες του ατόμου και προσεγγίζουν τη διάγνωση κυρίως ως εργαλείο που παρέχει δυνατότητες παρέμβασης για θεραπεία ή αποκατάσταση, με στόχο την υπέρβαση της αναπηρίας. Αυτή η προσέγγιση ευθυγραμμίζεται με το ιατρικό μοντέλο αναπηρίας, το οποίο εστιάζει στην ατομική δυσλειτουργία και στην ανάγκη για ειδική υποστήριξη. Τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν ότι οι νηπιαγωγοί συχνά επιδιώκουν την υποστήριξη από ειδικό εκπαιδευτικό προσωπικό, με σκοπό τη βελτίωση των μαθησιακών δυνατοτήτων των παιδιών με αναπηρία και την ένταξή τους στο εκπαιδευτικό σύστημα. Η ενταξιακή προσχολική εκπαίδευση, σύμφωνα με τις απόψεις των νηπιαγωγών, μπορεί να υλοποιηθεί αποτελεσματικά, είτε μέσω της παρουσίας ειδικού προσωπικού είτε μέσω της ίδρυσης τμημάτων ένταξης, τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για την πλήρη συμμετοχή των παιδιών με αναπηρία στο σχολικό πρόγραμμα. Ωστόσο, παρατηρείται ότι η διαφοροποίηση στον ρόλο των νηπιαγωγών, μετά την έκδοση της διάγνωσης, περιορίζεται κυρίως στα συναισθηματικά οφέλη που βιώνουν, όπως η ανακούφιση και η ενίσχυση της αυτοπεποίθησης κατά την άσκηση του εκπαιδευτικού τους έργου. H διάγνωση λειτουργεί κυρίως ως εργαλείο για την κατηγοριοποίηση των παιδιών με αναπηρία οδηγώντας στη διαφοροποίηση των προσδοκιών που τίθενται για αυτά. Η διαφοροποίηση αυτή εκφράζεται μέσα από την ανάγκη των νηπιαγωγών για προσαρμογές στο περιεχόμενο των δραστηριοτήτων και στους επιδιωκόμενους στόχους. Η διάγνωση καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις παιδαγωγικές αποφάσεις επιφέροντας διαφοροποιήσεις στις εκπαιδευτικές προσεγγίσεις, ανάλογα με τον τύπο και τον βαθμό αναπηρίας του παιδιού. Η ανάλυση των ευρημάτων δείχνει ότι οι προσδοκίες για τα παιδιά με αναπηρία συχνά είναι χαμηλότερες σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά, γεγονός που περιορίζει τις δυνατότητες συμμετοχής και εξέλιξης τους. Αυτός ο διαχωρισμός και η διαφοροποίηση των προσδοκιών καταλήγουν συχνά σε μια ετικετοποίηση των παιδιών, η οποία αναδύεται κυρίως μέσα από την διάγνωση και τις κατηγορίες που αυτή δημιουργεί. Η διαδικασία αυτή ενδέχεται να ενισχύσει το στίγμα και να περιορίσει την αναγνώριση των παιδιών με αναπηρία ως ισότιμα και πλήρη μέλη της σχολικής κοινότητας στο πλαίσιο της ενταξιακής εκπαίδευσης.","abstract_html":"Στην παρούσα έρευνα εξετάζεται ο ρόλος της διάγνωσης στην επιλογή δραστηριοτήτων και στόχων στο γενικό νηπιαγωγείο από τις/τους νηπιαγωγούς. Η διάγνωση πραγματοποιείται πλέον από πολύ νωρίς στον ελληνικό σχολικό χώρο με αποτέλεσμα να επηρεάζει άμεσα τη σχολική πραγματικότητα σε πολλαπλά επίπεδα. Παράλληλα, δεδομένης της υφιστάμενης κατάστασης στο γενικό νηπιαγωγείο στην Ελλάδα σχετικά με τη χορήγηση διαγνώσεων στα παιδιά με αναπηρία, αναδεικνύεται έντονα η συζήτηση γύρω από τις συνέπειες που μπορεί να επιφέρει αυτή η πρακτική στη μετέπειτα πορεία και ζωή των παιδιών. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να διερευνήσει τις απόψεις και τις εμπειρίες των νηπιαγωγών που εργάζονται σε γενικά νηπιαγωγεία στην Ελλάδα αναφορικά με την διαγνωστική αξιολόγηση και τους τρόπους με τους οποίους επηρεάζει τις επιλογές τους ως προς τις δραστηριότητες που σχεδιάζουν και τους στόχους που θέτουν. Οι συμμετέχοντες στην έρευνα ήταν εννέα νηπιαγωγοί που εργάζονται σε γενικά νηπιαγωγεία και επιλέχθηκαν με τη μέθοδο της δειγματοληψίας χιονοστιβάδας. Η έρευνα ακολούθησε ποιοτική μεθοδολογική προσέγγιση, για την συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν ημί-δομημένες συνεντεύξεις με τις νηπιαγωγούς κα στη συνέχεια τα δεδομένα αναλύθηκαν αξιοποιώντας τη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης ευρημάτων. Τα ευρήματα της έρευνας αποκαλύπτουν ότι η αναπηρία, όπως νοηματοδοτείται από τους νηπιαγωγούς, συχνά εκλαμβάνεται ως ένα ελάττωμα που επηρεάζει την καθημερινή ζωή των ατόμων. Οι νηπιαγωγοί τείνουν να επικεντρώνονται στις δυσκολίες του ατόμου και προσεγγίζουν τη διάγνωση κυρίως ως εργαλείο που παρέχει δυνατότητες παρέμβασης για θεραπεία ή αποκατάσταση, με στόχο την υπέρβαση της αναπηρίας. Αυτή η προσέγγιση ευθυγραμμίζεται με το ιατρικό μοντέλο αναπηρίας, το οποίο εστιάζει στην ατομική δυσλειτουργία και στην ανάγκη για ειδική υποστήριξη. Τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν ότι οι νηπιαγωγοί συχνά επιδιώκουν την υποστήριξη από ειδικό εκπαιδευτικό προσωπικό, με σκοπό τη βελτίωση των μαθησιακών δυνατοτήτων των παιδιών με αναπηρία και την ένταξή τους στο εκπαιδευτικό σύστημα. Η ενταξιακή προσχολική εκπαίδευση, σύμφωνα με τις απόψεις των νηπιαγωγών, μπορεί να υλοποιηθεί αποτελεσματικά, είτε μέσω της παρουσίας ειδικού προσωπικού είτε μέσω της ίδρυσης τμημάτων ένταξης, τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για την πλήρη συμμετοχή των παιδιών με αναπηρία στο σχολικό πρόγραμμα. Ωστόσο, παρατηρείται ότι η διαφοροποίηση στον ρόλο των νηπιαγωγών, μετά την έκδοση της διάγνωσης, περιορίζεται κυρίως στα συναισθηματικά οφέλη που βιώνουν, όπως η ανακούφιση και η ενίσχυση της αυτοπεποίθησης κατά την άσκηση του εκπαιδευτικού τους έργου. H διάγνωση λειτουργεί κυρίως ως εργαλείο για την κατηγοριοποίηση των παιδιών με αναπηρία οδηγώντας στη διαφοροποίηση των προσδοκιών που τίθενται για αυτά. Η διαφοροποίηση αυτή εκφράζεται μέσα από την ανάγκη των νηπιαγωγών για προσαρμογές στο περιεχόμενο των δραστηριοτήτων και στους επιδιωκόμενους στόχους. Η διάγνωση καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις παιδαγωγικές αποφάσεις επιφέροντας διαφοροποιήσεις στις εκπαιδευτικές προσεγγίσεις, ανάλογα με τον τύπο και τον βαθμό αναπηρίας του παιδιού. Η ανάλυση των ευρημάτων δείχνει ότι οι προσδοκίες για τα παιδιά με αναπηρία συχνά είναι χαμηλότερες σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά, γεγονός που περιορίζει τις δυνατότητες συμμετοχής και εξέλιξης τους. Αυτός ο διαχωρισμός και η διαφοροποίηση των προσδοκιών καταλήγουν συχνά σε μια ετικετοποίηση των παιδιών, η οποία αναδύεται κυρίως μέσα από την διάγνωση και τις κατηγορίες που αυτή δημιουργεί. Η διαδικασία αυτή ενδέχεται να ενισχύσει το στίγμα και να περιορίσει την αναγνώριση των παιδιών με αναπηρία ως ισότιμα και πλήρη μέλη της σχολικής κοινότητας στο πλαίσιο της ενταξιακής εκπαίδευσης.","abstract_has_math":false,"creators":["ΠΑΠΑΔΑΚΗ ΙΩΑΝΝΑ","PAPADAKI IOANNA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:06Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5370411"],"render_values":[{"text":"uoadl:5370411","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5370411","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΠΑΠΑΔΑΚΗ ΙΩΑΝΝΑ","PAPADAKI IOANNA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5370411","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5370411"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην παρούσα έρευνα εξετάζεται ο ρόλος της διάγνωσης στην επιλογή δραστηριοτήτων και στόχων στο γενικό νηπιαγωγείο από τις/τους νηπιαγωγούς. Η διάγνωση πραγματοποιείται πλέον από πολύ νωρίς στον ελληνικό σχολικό χώρο με αποτέλεσμα να επηρεάζει άμεσα τη σχολική πραγματικότητα σε πολλαπλά επίπεδα. Παράλληλα, δεδομένης της υφιστάμενης κατάστασης στο γενικό νηπιαγωγείο στην Ελλάδα σχετικά με τη χορήγηση διαγνώσεων στα παιδιά με αναπηρία, αναδεικνύεται έντονα η συζήτηση γύρω από τις συνέπειες που μπορεί να επιφέρει αυτή η πρακτική στη μετέπειτα πορεία και ζωή των παιδιών. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να διερευνήσει τις απόψεις και τις εμπειρίες των νηπιαγωγών που εργάζονται σε γενικά νηπιαγωγεία στην Ελλάδα αναφορικά με την διαγνωστική αξιολόγηση και τους τρόπους με τους οποίους επηρεάζει τις επιλογές τους ως προς τις δραστηριότητες που σχεδιάζουν και τους στόχους που θέτουν. Οι συμμετέχοντες στην έρευνα ήταν εννέα νηπιαγωγοί που εργάζονται σε γενικά νηπιαγωγεία και επιλέχθηκαν με τη μέθοδο της δειγματοληψίας χιονοστιβάδας. Η έρευνα ακολούθησε ποιοτική μεθοδολογική προσέγγιση, για την συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν ημί-δομημένες συνεντεύξεις με τις νηπιαγωγούς κα στη συνέχεια τα δεδομένα αναλύθηκαν αξιοποιώντας τη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης ευρημάτων. Τα ευρήματα της έρευνας αποκαλύπτουν ότι η αναπηρία, όπως νοηματοδοτείται από τους νηπιαγωγούς, συχνά εκλαμβάνεται ως ένα ελάττωμα που επηρεάζει την καθημερινή ζωή των ατόμων. Οι νηπιαγωγοί τείνουν να επικεντρώνονται στις δυσκολίες του ατόμου και προσεγγίζουν τη διάγνωση κυρίως ως εργαλείο που παρέχει δυνατότητες παρέμβασης για θεραπεία ή αποκατάσταση, με στόχο την υπέρβαση της αναπηρίας. Αυτή η προσέγγιση ευθυγραμμίζεται με το ιατρικό μοντέλο αναπηρίας, το οποίο εστιάζει στην ατομική δυσλειτουργία και στην ανάγκη για ειδική υποστήριξη. Τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν ότι οι νηπιαγωγοί συχνά επιδιώκουν την υποστήριξη από ειδικό εκπαιδευτικό προσωπικό, με σκοπό τη βελτίωση των μαθησιακών δυνατοτήτων των παιδιών με αναπηρία και την ένταξή τους στο εκπαιδευτικό σύστημα. Η ενταξιακή προσχολική εκπαίδευση, σύμφωνα με τις απόψεις των νηπιαγωγών, μπορεί να υλοποιηθεί αποτελεσματικά, είτε μέσω της παρουσίας ειδικού προσωπικού είτε μέσω της ίδρυσης τμημάτων ένταξης, τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για την πλήρη συμμετοχή των παιδιών με αναπηρία στο σχολικό πρόγραμμα. Ωστόσο, παρατηρείται ότι η διαφοροποίηση στον ρόλο των νηπιαγωγών, μετά την έκδοση της διάγνωσης, περιορίζεται κυρίως στα συναισθηματικά οφέλη που βιώνουν, όπως η ανακούφιση και η ενίσχυση της αυτοπεποίθησης κατά την άσκηση του εκπαιδευτικού τους έργου. H διάγνωση λειτουργεί κυρίως ως εργαλείο για την κατηγοριοποίηση των παιδιών με αναπηρία οδηγώντας στη διαφοροποίηση των προσδοκιών που τίθενται για αυτά. Η διαφοροποίηση αυτή εκφράζεται μέσα από την ανάγκη των νηπιαγωγών για προσαρμογές στο περιεχόμενο των δραστηριοτήτων και στους επιδιωκόμενους στόχους. Η διάγνωση καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις παιδαγωγικές αποφάσεις επιφέροντας διαφοροποιήσεις στις εκπαιδευτικές προσεγγίσεις, ανάλογα με τον τύπο και τον βαθμό αναπηρίας του παιδιού. Η ανάλυση των ευρημάτων δείχνει ότι οι προσδοκίες για τα παιδιά με αναπηρία συχνά είναι χαμηλότερες σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά, γεγονός που περιορίζει τις δυνατότητες συμμετοχής και εξέλιξης τους. Αυτός ο διαχωρισμός και η διαφοροποίηση των προσδοκιών καταλήγουν συχνά σε μια ετικετοποίηση των παιδιών, η οποία αναδύεται κυρίως μέσα από την διάγνωση και τις κατηγορίες που αυτή δημιουργεί. Η διαδικασία αυτή ενδέχεται να ενισχύσει το στίγμα και να περιορίσει την αναγνώριση των παιδιών με αναπηρία ως ισότιμα και πλήρη μέλη της σχολικής κοινότητας στο πλαίσιο της ενταξιακής εκπαίδευσης.","The present study examines the role of diagnosis in the selection of activities and learning objectives in general kindergarten settings by early childhood educators. Diagnosis is now conducted at a very early stage within the Greek educational context, thereby directly influencing school reality at multiple levels. At the same time, given the current situation in general kindergartens in Greece regarding the provision of diagnoses to children with disabilities, there is growing discussion about the potential consequences this practice may have on children’s later development and life trajectories. The aim of this study is to explore the views and experiences of kindergarten teachers working in general education settings in Greece with regard to diagnostic assessment and the ways in which it influences their choices concerning the activities they design and the objectives they set. The participants in the study were nine kindergarten teachers working in general kindergartens, selected through snowball sampling. The study followed a qualitative methodological approach; data were collected through semi-structured interviews with the participants and data were subsequently analyzed using thematic analysis. The findings reveal that disability, as conceptualized by the kindergarten teachers, is often perceived as a deficit that affects individuals’ everyday lives. Teachers tend to focus on the individual’s difficulties and approach diagnosis primarily as a tool that provides opportunities for intervention, treatment, or remediation, aiming at overcoming the disability. This perspective aligns with the medical model of disability, which emphasizes individual impairment and the need for specialized support. The results of the study indicate that kindergarten teachers often seek support from special educational staff with the aim of enhancing the learning capacities of children with disabilities and facilitating their inclusion in the educational system. According to the teachers’ views, inclusive early childhood education can be effectively implemented either through the presence of specialized staff or through the establishment of inclusion units, which are considered essential for the full participation of children with disabilities in the school program. However, it is observed that the differentiation in the role of kindergarten teachers following the issuance of a diagnosis is mainly limited to the emotional benefits they experience, such as relief and increased confidence in carrying out their educational work. Diagnosis primarily functions as a tool for categorizing children with disabilities, leading to differentiated expectations for them. This differentiation is reflected in the need for adaptations to the content of activities and the intended learning objectives. Diagnosis significantly shapes pedagogical decision-making, resulting in differentiated educational approaches depending on the type and severity of the child’s disability. The analysis of the findings also indicates that expectations for children with disabilities are often lower compared to those for their peers, which limits their opportunities for participation and development. This separation and differentiation of expectations often lead to the labeling of children, which primarily emerges through diagnosis and the categories it produces. This process may reinforce stigma and restrict the recognition of children with disabilities as equal and full members of the school community within the framework of inclusive education."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος της διάγνωσης στην επιλογή δραστηριοτήτων και στόχων στο γενικό νηπιαγωγείο: Απόψεις και εμπειρίες των νηπιαγωγών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΠΑΠΑΔΑΚΗ ΙΩΑΝΝΑ","PAPADAKI IOANNA"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Στην παρούσα έρευνα εξετάζεται ο ρόλος της διάγνωσης στην επιλογή δραστηριοτήτων και στόχων στο γενικό νηπιαγωγείο από τις/τους νηπιαγωγούς. Η διάγνωση πραγματοποιείται πλέον από πολύ νωρίς στον ελληνικό σχολικό χώρο με αποτέλεσμα να επηρεάζει άμεσα τη σχολική πραγματικότητα σε πολλαπλά επίπεδα. Παράλληλα, δεδομένης της υφιστάμενης κατάστασης στο γενικό νηπιαγωγείο στην Ελλάδα σχετικά με τη χορήγηση διαγνώσεων στα παιδιά με αναπηρία, αναδεικνύεται έντονα η συζήτηση γύρω από τις συνέπειες που μπορεί να επιφέρει αυτή η πρακτική στη μετέπειτα πορεία και ζωή των παιδιών. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να διερευνήσει τις απόψεις και τις εμπειρίες των νηπιαγωγών που εργάζονται σε γενικά νηπιαγωγεία στην Ελλάδα αναφορικά με την διαγνωστική αξιολόγηση και τους τρόπους με τους οποίους επηρεάζει τις επιλογές τους ως προς τις δραστηριότητες που σχεδιάζουν και τους στόχους που θέτουν. Οι συμμετέχοντες στην έρευνα ήταν εννέα νηπιαγωγοί που εργάζονται σε γενικά νηπιαγωγεία και επιλέχθηκαν με τη μέθοδο της δειγματοληψίας χιονοστιβάδας. Η έρευνα ακολούθησε ποιοτική μεθοδολογική προσέγγιση, για την συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν ημί-δομημένες συνεντεύξεις με τις νηπιαγωγούς κα στη συνέχεια τα δεδομένα αναλύθηκαν αξιοποιώντας τη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης ευρημάτων. Τα ευρήματα της έρευνας αποκαλύπτουν ότι η αναπηρία, όπως νοηματοδοτείται από τους νηπιαγωγούς, συχνά εκλαμβάνεται ως ένα ελάττωμα που επηρεάζει την καθημερινή ζωή των ατόμων. Οι νηπιαγωγοί τείνουν να επικεντρώνονται στις δυσκολίες του ατόμου και προσεγγίζουν τη διάγνωση κυρίως ως εργαλείο που παρέχει δυνατότητες παρέμβασης για θεραπεία ή αποκατάσταση, με στόχο την υπέρβαση της αναπηρίας. Αυτή η προσέγγιση ευθυγραμμίζεται με το ιατρικό μοντέλο αναπηρίας, το οποίο εστιάζει στην ατομική δυσλειτουργία και στην ανάγκη για ειδική υποστήριξη. Τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν ότι οι νηπιαγωγοί συχνά επιδιώκουν την υποστήριξη από ειδικό εκπαιδευτικό προσωπικό, με σκοπό τη βελτίωση των μαθησιακών δυνατοτήτων των παιδιών με αναπηρία και την ένταξή τους στο εκπαιδευτικό σύστημα. Η ενταξιακή προσχολική εκπαίδευση, σύμφωνα με τις απόψεις των νηπιαγωγών, μπορεί να υλοποιηθεί αποτελεσματικά, είτε μέσω της παρουσίας ειδικού προσωπικού είτε μέσω της ίδρυσης τμημάτων ένταξης, τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για την πλήρη συμμετοχή των παιδιών με αναπηρία στο σχολικό πρόγραμμα. Ωστόσο, παρατηρείται ότι η διαφοροποίηση στον ρόλο των νηπιαγωγών, μετά την έκδοση της διάγνωσης, περιορίζεται κυρίως στα συναισθηματικά οφέλη που βιώνουν, όπως η ανακούφιση και η ενίσχυση της αυτοπεποίθησης κατά την άσκηση του εκπαιδευτικού τους έργου. H διάγνωση λειτουργεί κυρίως ως εργαλείο για την κατηγοριοποίηση των παιδιών με αναπηρία οδηγώντας στη διαφοροποίηση των προσδοκιών που τίθενται για αυτά. Η διαφοροποίηση αυτή εκφράζεται μέσα από την ανάγκη των νηπιαγωγών για προσαρμογές στο περιεχόμενο των δραστηριοτήτων και στους επιδιωκόμενους στόχους. Η διάγνωση καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις παιδαγωγικές αποφάσεις επιφέροντας διαφοροποιήσεις στις εκπαιδευτικές προσεγγίσεις, ανάλογα με τον τύπο και τον βαθμό αναπηρίας του παιδιού. Η ανάλυση των ευρημάτων δείχνει ότι οι προσδοκίες για τα παιδιά με αναπηρία συχνά είναι χαμηλότερες σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά, γεγονός που περιορίζει τις δυνατότητες συμμετοχής και εξέλιξης τους. Αυτός ο διαχωρισμός και η διαφοροποίηση των προσδοκιών καταλήγουν συχνά σε μια ετικετοποίηση των παιδιών, η οποία αναδύεται κυρίως μέσα από την διάγνωση και τις κατηγορίες που αυτή δημιουργεί. Η διαδικασία αυτή ενδέχεται να ενισχύσει το στίγμα και να περιορίσει την αναγνώριση των παιδιών με αναπηρία ως ισότιμα και πλήρη μέλη της σχολικής κοινότητας στο πλαίσιο της ενταξιακής εκπαίδευσης.","The present study examines the role of diagnosis in the selection of activities and learning objectives in general kindergarten settings by early childhood educators. Diagnosis is now conducted at a very early stage within the Greek educational context, thereby directly influencing school reality at multiple levels. At the same time, given the current situation in general kindergartens in Greece regarding the provision of diagnoses to children with disabilities, there is growing discussion about the potential consequences this practice may have on children’s later development and life trajectories. The aim of this study is to explore the views and experiences of kindergarten teachers working in general education settings in Greece with regard to diagnostic assessment and the ways in which it influences their choices concerning the activities they design and the objectives they set. The participants in the study were nine kindergarten teachers working in general kindergartens, selected through snowball sampling. The study followed a qualitative methodological approach; data were collected through semi-structured interviews with the participants and data were subsequently analyzed using thematic analysis. The findings reveal that disability, as conceptualized by the kindergarten teachers, is often perceived as a deficit that affects individuals’ everyday lives. Teachers tend to focus on the individual’s difficulties and approach diagnosis primarily as a tool that provides opportunities for intervention, treatment, or remediation, aiming at overcoming the disability. This perspective aligns with the medical model of disability, which emphasizes individual impairment and the need for specialized support. The results of the study indicate that kindergarten teachers often seek support from special educational staff with the aim of enhancing the learning capacities of children with disabilities and facilitating their inclusion in the educational system. According to the teachers’ views, inclusive early childhood education can be effectively implemented either through the presence of specialized staff or through the establishment of inclusion units, which are considered essential for the full participation of children with disabilities in the school program. However, it is observed that the differentiation in the role of kindergarten teachers following the issuance of a diagnosis is mainly limited to the emotional benefits they experience, such as relief and increased confidence in carrying out their educational work. Diagnosis primarily functions as a tool for categorizing children with disabilities, leading to differentiated expectations for them. This differentiation is reflected in the need for adaptations to the content of activities and the intended learning objectives. Diagnosis significantly shapes pedagogical decision-making, resulting in differentiated educational approaches depending on the type and severity of the child’s disability. The analysis of the findings also indicates that expectations for children with disabilities are often lower compared to those for their peers, which limits their opportunities for participation and development. This separation and differentiation of expectations often lead to the labeling of children, which primarily emerges through diagnosis and the categories it produces. This process may reinforce stigma and restrict the recognition of children with disabilities as equal and full members of the school community within the framework of inclusive education."],"dc:identifier":["uoadl:5370411","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5370411"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Ο ρόλος της διάγνωσης στην επιλογή δραστηριοτήτων και στόχων στο γενικό νηπιαγωγείο: Απόψεις και εμπειρίες των νηπιαγωγών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:06Z"}