{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5369070"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5369070","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Evil as Ontological Ignorance: Reframing Proclus' De malorum subsistentia","abstract":"Αυτή η διατριβή διερευνά το πρόβλημα του κακού στο De malorum subsistentia (Περί της Ύπαρξης των Κακών) του Πρόκλου, μια σύντομη αλλά πλούσια σε εννοιολογικά στοιχεία πραγματεία στην οποία ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος επιδιώκει να εξηγήσει πώς μπορεί να θεωρηθεί ότι το κακό υπάρχει χωρίς να διακυβεύεται η πρωτοκαθεδρία του Καλού. Το κείμενο ασχολείται με ερωτήματα που παραμένουν πιεστικά: υπάρχει το κακό; αν ναι, ποιος είναι ο τόπος του; ποιες είναι οι αιτίες του και πώς ενσωματώνεται στην πρόνοια; Αυτά τα ζητήματα αντιμετωπίζονται συστηματικά από τον Πρόκλο σε εξήντα ένα σύντομα τμήματα που προχωρούν αντικρούοντας αντίπαλες θέσεις και στη συνέχεια διατυπώνοντας τις δικές του. Το έργο δεν είναι, ωστόσο, ένα καθαρά ιστορικό σχόλιο. Επιδιώκει να αναδείξει μια διάσταση της θεωρίας του Πρόκλου που έχει συχνά σημειωθεί αλλά δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως: τον επιστημολογικό χαρακτήρα του κακού. Ο Πρόκλος περιγράφει επανειλημμένα το κακό ως άγνοια, αδυναμία ή λήθη και επιμένει ότι όλες οι πράξεις αναλαμβάνονται για χάρη του καλού, ακόμη και όταν ξεστρατίζουν. Αυτή η γλώσσα υποδηλώνει ότι το κακό γίνεται καλύτερα κατανοητό όχι απλώς ως στέρηση της ύπαρξης αλλά ως στέρηση της γνώσης. Για να τεκμηριωθεί αυτό το επιχείρημα, απαιτείται η τοποθέτηση της DMS στο ευρύτερο μεταφυσικό σύστημα του Πρόκλου, ιδιαίτερα στο δόγμα του ότι η ύπαρξη, η ζωή και η διάνοια είναι αχώριστα και ότι η άγνοια είναι οντολογική υποβάθμιση. Η διατριβή χρησιμοποιεί επίσης μια συγκριτική προοπτική, βασιζόμενη επιλεκτικά στην κλασική ινδική φιλοσοφική σχολή (darśana) της Advaita Vedānta. Η Advaitic διδασκαλία ότι η πραγματικότητα είναι sat-cit-ānanda (είναι-συνείδηση-ευδαιμονία), σύμφωνα με την οποία η ύπαρξη και η γνώση είναι τελικά ένα και ότι η άγνοια (avidyā) είναι η ρίζα της δουλείας, προσφέρει ένα συγκριτικό πρίσμα - και μια οριακή περίπτωση - μέσω της οποίας μπορεί να ερμηνευτεί η αφήγηση του Πρόκλου.4 Και στις δύο παραδόσεις, η άγνοια δεν είναι απλώς γνωστικό σφάλμα, αλλά μια οντολογική ανεπάρκεια που στηρίζει αυτό που, με τους όρους του Πρόκλου, φαίνεται ως κακό. Ο στόχος δεν είναι να εξισωθούν τα δύο συστήματα, αλλά να διευκρινιστεί το δικό του Πρόκλου, τοποθετώντας το σε συνομιλία με μια άλλη παράδοση που αντιμετωπίζει την άγνοια ως οντολογική και παρασιτική. Το αποτέλεσμα, ελπίζω, είναι μια ανάγνωση της DMS που όχι μόνο φωτίζει τη μεταφυσική του Πρόκλου, αλλά δείχνει και τη συνεχή φιλοσοφική της σημασία. Το να αντιμετωπίζουμε το κακό ως οντολογική άγνοια δεν σημαίνει ότι το βλέπουμε ούτε ως αντίπαλη αρχή του καλού, ούτε ως απλή αφαίρεση, αλλά ως τη βιωμένη εμπειρία της περατότητας: τύφλωση, σφάλμα και παραπλάνηση.","abstract_html":"Αυτή η διατριβή διερευνά το πρόβλημα του κακού στο De malorum subsistentia (Περί της Ύπαρξης των Κακών) του Πρόκλου, μια σύντομη αλλά πλούσια σε εννοιολογικά στοιχεία πραγματεία στην οποία ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος επιδιώκει να εξηγήσει πώς μπορεί να θεωρηθεί ότι το κακό υπάρχει χωρίς να διακυβεύεται η πρωτοκαθεδρία του Καλού. Το κείμενο ασχολείται με ερωτήματα που παραμένουν πιεστικά: υπάρχει το κακό; αν ναι, ποιος είναι ο τόπος του; ποιες είναι οι αιτίες του και πώς ενσωματώνεται στην πρόνοια; Αυτά τα ζητήματα αντιμετωπίζονται συστηματικά από τον Πρόκλο σε εξήντα ένα σύντομα τμήματα που προχωρούν αντικρούοντας αντίπαλες θέσεις και στη συνέχεια διατυπώνοντας τις δικές του. Το έργο δεν είναι, ωστόσο, ένα καθαρά ιστορικό σχόλιο. Επιδιώκει να αναδείξει μια διάσταση της θεωρίας του Πρόκλου που έχει συχνά σημειωθεί αλλά δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως: τον επιστημολογικό χαρακτήρα του κακού. Ο Πρόκλος περιγράφει επανειλημμένα το κακό ως άγνοια, αδυναμία ή λήθη και επιμένει ότι όλες οι πράξεις αναλαμβάνονται για χάρη του καλού, ακόμη και όταν ξεστρατίζουν. Αυτή η γλώσσα υποδηλώνει ότι το κακό γίνεται καλύτερα κατανοητό όχι απλώς ως στέρηση της ύπαρξης αλλά ως στέρηση της γνώσης. Για να τεκμηριωθεί αυτό το επιχείρημα, απαιτείται η τοποθέτηση της DMS στο ευρύτερο μεταφυσικό σύστημα του Πρόκλου, ιδιαίτερα στο δόγμα του ότι η ύπαρξη, η ζωή και η διάνοια είναι αχώριστα και ότι η άγνοια είναι οντολογική υποβάθμιση. Η διατριβή χρησιμοποιεί επίσης μια συγκριτική προοπτική, βασιζόμενη επιλεκτικά στην κλασική ινδική φιλοσοφική σχολή (darśana) της Advaita Vedānta. Η Advaitic διδασκαλία ότι η πραγματικότητα είναι sat-cit-ānanda (είναι-συνείδηση-ευδαιμονία), σύμφωνα με την οποία η ύπαρξη και η γνώση είναι τελικά ένα και ότι η άγνοια (avidyā) είναι η ρίζα της δουλείας, προσφέρει ένα συγκριτικό πρίσμα - και μια οριακή περίπτωση - μέσω της οποίας μπορεί να ερμηνευτεί η αφήγηση του Πρόκλου.4 Και στις δύο παραδόσεις, η άγνοια δεν είναι απλώς γνωστικό σφάλμα, αλλά μια οντολογική ανεπάρκεια που στηρίζει αυτό που, με τους όρους του Πρόκλου, φαίνεται ως κακό. Ο στόχος δεν είναι να εξισωθούν τα δύο συστήματα, αλλά να διευκρινιστεί το δικό του Πρόκλου, τοποθετώντας το σε συνομιλία με μια άλλη παράδοση που αντιμετωπίζει την άγνοια ως οντολογική και παρασιτική. Το αποτέλεσμα, ελπίζω, είναι μια ανάγνωση της DMS που όχι μόνο φωτίζει τη μεταφυσική του Πρόκλου, αλλά δείχνει και τη συνεχή φιλοσοφική της σημασία. Το να αντιμετωπίζουμε το κακό ως οντολογική άγνοια δεν σημαίνει ότι το βλέπουμε ούτε ως αντίπαλη αρχή του καλού, ούτε ως απλή αφαίρεση, αλλά ως τη βιωμένη εμπειρία της περατότητας: τύφλωση, σφάλμα και παραπλάνηση.","abstract_has_math":false,"creators":["RASHID NAYIM"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:06Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5369070"],"render_values":[{"text":"uoadl:5369070","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5369070","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["RASHID NAYIM"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5369070","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5369070"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Αυτή η διατριβή διερευνά το πρόβλημα του κακού στο De malorum subsistentia (Περί της Ύπαρξης των Κακών) του Πρόκλου, μια σύντομη αλλά πλούσια σε εννοιολογικά στοιχεία πραγματεία στην οποία ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος επιδιώκει να εξηγήσει πώς μπορεί να θεωρηθεί ότι το κακό υπάρχει χωρίς να διακυβεύεται η πρωτοκαθεδρία του Καλού. Το κείμενο ασχολείται με ερωτήματα που παραμένουν πιεστικά: υπάρχει το κακό; αν ναι, ποιος είναι ο τόπος του; ποιες είναι οι αιτίες του και πώς ενσωματώνεται στην πρόνοια; Αυτά τα ζητήματα αντιμετωπίζονται συστηματικά από τον Πρόκλο σε εξήντα ένα σύντομα τμήματα που προχωρούν αντικρούοντας αντίπαλες θέσεις και στη συνέχεια διατυπώνοντας τις δικές του. Το έργο δεν είναι, ωστόσο, ένα καθαρά ιστορικό σχόλιο. Επιδιώκει να αναδείξει μια διάσταση της θεωρίας του Πρόκλου που έχει συχνά σημειωθεί αλλά δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως: τον επιστημολογικό χαρακτήρα του κακού. Ο Πρόκλος περιγράφει επανειλημμένα το κακό ως άγνοια, αδυναμία ή λήθη και επιμένει ότι όλες οι πράξεις αναλαμβάνονται για χάρη του καλού, ακόμη και όταν ξεστρατίζουν. Αυτή η γλώσσα υποδηλώνει ότι το κακό γίνεται καλύτερα κατανοητό όχι απλώς ως στέρηση της ύπαρξης αλλά ως στέρηση της γνώσης. Για να τεκμηριωθεί αυτό το επιχείρημα, απαιτείται η τοποθέτηση της DMS στο ευρύτερο μεταφυσικό σύστημα του Πρόκλου, ιδιαίτερα στο δόγμα του ότι η ύπαρξη, η ζωή και η διάνοια είναι αχώριστα και ότι η άγνοια είναι οντολογική υποβάθμιση. Η διατριβή χρησιμοποιεί επίσης μια συγκριτική προοπτική, βασιζόμενη επιλεκτικά στην κλασική ινδική φιλοσοφική σχολή (darśana) της Advaita Vedānta. Η Advaitic διδασκαλία ότι η πραγματικότητα είναι sat-cit-ānanda (είναι-συνείδηση-ευδαιμονία), σύμφωνα με την οποία η ύπαρξη και η γνώση είναι τελικά ένα και ότι η άγνοια (avidyā) είναι η ρίζα της δουλείας, προσφέρει ένα συγκριτικό πρίσμα - και μια οριακή περίπτωση - μέσω της οποίας μπορεί να ερμηνευτεί η αφήγηση του Πρόκλου.4 Και στις δύο παραδόσεις, η άγνοια δεν είναι απλώς γνωστικό σφάλμα, αλλά μια οντολογική ανεπάρκεια που στηρίζει αυτό που, με τους όρους του Πρόκλου, φαίνεται ως κακό. Ο στόχος δεν είναι να εξισωθούν τα δύο συστήματα, αλλά να διευκρινιστεί το δικό του Πρόκλου, τοποθετώντας το σε συνομιλία με μια άλλη παράδοση που αντιμετωπίζει την άγνοια ως οντολογική και παρασιτική. Το αποτέλεσμα, ελπίζω, είναι μια ανάγνωση της DMS που όχι μόνο φωτίζει τη μεταφυσική του Πρόκλου, αλλά δείχνει και τη συνεχή φιλοσοφική της σημασία. Το να αντιμετωπίζουμε το κακό ως οντολογική άγνοια δεν σημαίνει ότι το βλέπουμε ούτε ως αντίπαλη αρχή του καλού, ούτε ως απλή αφαίρεση, αλλά ως τη βιωμένη εμπειρία της περατότητας: τύφλωση, σφάλμα και παραπλάνηση.","This dissertation explores the problem of evil in Proclus’ De malorum subsistentia (On the Existence of Evils), a short but conceptually rich treatise in which the Neoplatonic philosopher seeks to explain how evil can be said to exist without compromising the primacy of the Good. The text is concerned with questions that remain pressing: does evil exist? if so, what is its locus? what are its causes, and how is it integrated into providence? These issues are addressed systematically by Proclus in sixty-one short sections which proceed by refuting rival positions and then articulating his own. The project is not, however, a purely historical commentary. It seeks to draw out a dimension of Proclus’ theory that has often been noted but not fully developed: the epistemological character of evil. Proclus repeatedly describes evil as ignorance, weakness, or forgetfulness, and insists that all actions are undertaken for the sake of the good, even when they go astray. This language suggests that evil is best understood not simply as a privation of being but as a privation of knowing. To make this case requires situating DMS within Proclus’ wider metaphysical system, particularly his doctrine that being, life, and intellect are inseparable, and that ignorance is ontological diminishment. The dissertation also employs a comparative perspective, drawing selectively on the classical Indian philosophical school (darśana) of Advaita Vedānta. The Advaitic doctrine that reality is sat–cit–ānanda (being–consciousness–bliss), according to which being and knowing are ultimately one, and that ignorance (avidyā) is the root of bondage, offers a comparative lens – and a limiting case – through which to interpret Proclus’ account.4 In both traditions, ignorance is not merely cognitive error but an ontological deficiency that grounds what, in Proclus’ terms, appears as evil. The aim is not to equate the two systems but to clarify Proclus’ own by placing it in conversation with another tradition that treats ignorance as ontological and parasitic. The result, I hope, is a reading of DMS that not only illuminates Proclus’ metaphysics but also shows its continuing philosophical relevance. To treat evil as ontological ignorance is to see it as neither a rival principle to the good, nor a mere abstraction, but as the lived experience of finitude: blindness, error, and misdirection."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Evil as Ontological Ignorance: Reframing Proclus' De malorum subsistentia"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["RASHID NAYIM"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Αυτή η διατριβή διερευνά το πρόβλημα του κακού στο De malorum subsistentia (Περί της Ύπαρξης των Κακών) του Πρόκλου, μια σύντομη αλλά πλούσια σε εννοιολογικά στοιχεία πραγματεία στην οποία ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος επιδιώκει να εξηγήσει πώς μπορεί να θεωρηθεί ότι το κακό υπάρχει χωρίς να διακυβεύεται η πρωτοκαθεδρία του Καλού. Το κείμενο ασχολείται με ερωτήματα που παραμένουν πιεστικά: υπάρχει το κακό; αν ναι, ποιος είναι ο τόπος του; ποιες είναι οι αιτίες του και πώς ενσωματώνεται στην πρόνοια; Αυτά τα ζητήματα αντιμετωπίζονται συστηματικά από τον Πρόκλο σε εξήντα ένα σύντομα τμήματα που προχωρούν αντικρούοντας αντίπαλες θέσεις και στη συνέχεια διατυπώνοντας τις δικές του. Το έργο δεν είναι, ωστόσο, ένα καθαρά ιστορικό σχόλιο. Επιδιώκει να αναδείξει μια διάσταση της θεωρίας του Πρόκλου που έχει συχνά σημειωθεί αλλά δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως: τον επιστημολογικό χαρακτήρα του κακού. Ο Πρόκλος περιγράφει επανειλημμένα το κακό ως άγνοια, αδυναμία ή λήθη και επιμένει ότι όλες οι πράξεις αναλαμβάνονται για χάρη του καλού, ακόμη και όταν ξεστρατίζουν. Αυτή η γλώσσα υποδηλώνει ότι το κακό γίνεται καλύτερα κατανοητό όχι απλώς ως στέρηση της ύπαρξης αλλά ως στέρηση της γνώσης. Για να τεκμηριωθεί αυτό το επιχείρημα, απαιτείται η τοποθέτηση της DMS στο ευρύτερο μεταφυσικό σύστημα του Πρόκλου, ιδιαίτερα στο δόγμα του ότι η ύπαρξη, η ζωή και η διάνοια είναι αχώριστα και ότι η άγνοια είναι οντολογική υποβάθμιση. Η διατριβή χρησιμοποιεί επίσης μια συγκριτική προοπτική, βασιζόμενη επιλεκτικά στην κλασική ινδική φιλοσοφική σχολή (darśana) της Advaita Vedānta. Η Advaitic διδασκαλία ότι η πραγματικότητα είναι sat-cit-ānanda (είναι-συνείδηση-ευδαιμονία), σύμφωνα με την οποία η ύπαρξη και η γνώση είναι τελικά ένα και ότι η άγνοια (avidyā) είναι η ρίζα της δουλείας, προσφέρει ένα συγκριτικό πρίσμα - και μια οριακή περίπτωση - μέσω της οποίας μπορεί να ερμηνευτεί η αφήγηση του Πρόκλου.4 Και στις δύο παραδόσεις, η άγνοια δεν είναι απλώς γνωστικό σφάλμα, αλλά μια οντολογική ανεπάρκεια που στηρίζει αυτό που, με τους όρους του Πρόκλου, φαίνεται ως κακό. Ο στόχος δεν είναι να εξισωθούν τα δύο συστήματα, αλλά να διευκρινιστεί το δικό του Πρόκλου, τοποθετώντας το σε συνομιλία με μια άλλη παράδοση που αντιμετωπίζει την άγνοια ως οντολογική και παρασιτική. Το αποτέλεσμα, ελπίζω, είναι μια ανάγνωση της DMS που όχι μόνο φωτίζει τη μεταφυσική του Πρόκλου, αλλά δείχνει και τη συνεχή φιλοσοφική της σημασία. Το να αντιμετωπίζουμε το κακό ως οντολογική άγνοια δεν σημαίνει ότι το βλέπουμε ούτε ως αντίπαλη αρχή του καλού, ούτε ως απλή αφαίρεση, αλλά ως τη βιωμένη εμπειρία της περατότητας: τύφλωση, σφάλμα και παραπλάνηση.","This dissertation explores the problem of evil in Proclus’ De malorum subsistentia (On the Existence of Evils), a short but conceptually rich treatise in which the Neoplatonic philosopher seeks to explain how evil can be said to exist without compromising the primacy of the Good. The text is concerned with questions that remain pressing: does evil exist? if so, what is its locus? what are its causes, and how is it integrated into providence? These issues are addressed systematically by Proclus in sixty-one short sections which proceed by refuting rival positions and then articulating his own. The project is not, however, a purely historical commentary. It seeks to draw out a dimension of Proclus’ theory that has often been noted but not fully developed: the epistemological character of evil. Proclus repeatedly describes evil as ignorance, weakness, or forgetfulness, and insists that all actions are undertaken for the sake of the good, even when they go astray. This language suggests that evil is best understood not simply as a privation of being but as a privation of knowing. To make this case requires situating DMS within Proclus’ wider metaphysical system, particularly his doctrine that being, life, and intellect are inseparable, and that ignorance is ontological diminishment. The dissertation also employs a comparative perspective, drawing selectively on the classical Indian philosophical school (darśana) of Advaita Vedānta. The Advaitic doctrine that reality is sat–cit–ānanda (being–consciousness–bliss), according to which being and knowing are ultimately one, and that ignorance (avidyā) is the root of bondage, offers a comparative lens – and a limiting case – through which to interpret Proclus’ account.4 In both traditions, ignorance is not merely cognitive error but an ontological deficiency that grounds what, in Proclus’ terms, appears as evil. The aim is not to equate the two systems but to clarify Proclus’ own by placing it in conversation with another tradition that treats ignorance as ontological and parasitic. The result, I hope, is a reading of DMS that not only illuminates Proclus’ metaphysics but also shows its continuing philosophical relevance. To treat evil as ontological ignorance is to see it as neither a rival principle to the good, nor a mere abstraction, but as the lived experience of finitude: blindness, error, and misdirection."],"dc:identifier":["uoadl:5369070","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5369070"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Evil as Ontological Ignorance: Reframing Proclus' De malorum subsistentia"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:06Z"}