{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5368985"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5368985","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"O αντιφυματικός αγώνας μέσα από την ιστορική πορεία και λειτουργία του νοσοκομείου «Σωτηρία»","abstract":"Στις αρχές του 20ού αιώνα, μέσα σε μια Ελλάδα πληγωμένη από πολέμους, προσφυγιά και φτώχεια, η φυματίωση εγκαταστάθηκε ως σιωπηλή και επίμονη μάστιγα. Τα σώματα των ανθρώπων έφεραν τα ίχνη της κοινωνικής εξαθλίωσης και η ανάγκη για οργανωμένη περίθαλψη κατέστη επιτακτική. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ιδρύθηκε το σανατόριο «Σωτηρία», αρχικά ως ένας λιτός χώρος περίθαλψης που επεκτάθηκε σταδιακά με την προσθήκη περιπτέρων, χάρη σε ιδιωτικές πρωτοβουλίες και πράξεις αλληλεγγύης. Ανάμεσα στο φως και στον καθαρό αέρα, ενσάρκωνε την ελπίδα της εποχής ότι η φύση και η πειθαρχημένη φροντίδα μπορούσαν να αναχαιτίσουν τη νόσο. Το ίδρυμα πέρασε περιόδους δοκιμασίας: ραγδαία αύξηση νοσηλευόμενων, ελλείψεις, τις συνέπειες των Βαλκανικών Πολέμων, της Μικρασιατικής Καταστροφής, της Γερμανικής Κατοχής και του Εμφυλίου Πολέμου. Η «Σωτηρία» υπήρξε τόπος αγώνα- όχι μόνο ιατρικού, αλλά κοινωνικού. Σταδιακά όμως μετασχηματίστηκε: ενσωμάτωσε νέες θεραπευτικές μεθόδους, οργανώθηκε θεσμικά και, με την έλευση των αντιφυματικών φαρμάκων, πέρασε από την εποχή της απομόνωσης στη σύγχρονη πνευμονολογική ιατρική. Η ιστορική της πορεία δεν έμεινε κλεισμένη στο παρελθόν. Κατά την πρόσφατη πανδημία COVID 19, το νοσοκομείο κλήθηκε εκ νέου να προσαρμοστεί στις ανάγκες μιας παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης. Οι χώροι του τροποποιήθηκαν, οι λειτουργίες του αναδιαρθρώθηκαν και το προσωπικό του βρέθηκε πάλι στην πρώτη γραμμή, αποδεικνύοντας ότι οι θεσμοί που γεννιούνται μέσα σε περιόδους κρίσης διατηρούν ζωντανή τη μνήμη της αποστολής τους. Έτσι, η «Σωτηρία» συνδέει δύο εποχές δοκιμασίας: από τη φυματίωση του 20ού αιώνα έως την πανδημία του 21ου. Η ιστορία της αναδεικνύει ότι οι υγειονομικές κρίσεις μεταβάλλουν τις κοινωνίες, αλλά και ότι οι κοινωνίες, μέσα από την εμπειρία τους, μαθαίνουν να οργανώνονται, να προσαρμόζονται και να ελπίζουν. Ο αντιφυματικός αγώνας και η σύγχρονη πανδημική εμπειρία συγκλίνουν σε ένα κοινό συμπέρασμα: η δημόσια υγεία δεν είναι μόνο επιστημονικό επίτευγμα, αλλά διαρκής δοκιμασία συλλογικής αντοχής και ευθύνης.","abstract_html":"Στις αρχές του 20ού αιώνα, μέσα σε μια Ελλάδα πληγωμένη από πολέμους, προσφυγιά και φτώχεια, η φυματίωση εγκαταστάθηκε ως σιωπηλή και επίμονη μάστιγα. Τα σώματα των ανθρώπων έφεραν τα ίχνη της κοινωνικής εξαθλίωσης και η ανάγκη για οργανωμένη περίθαλψη κατέστη επιτακτική. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ιδρύθηκε το σανατόριο «Σωτηρία», αρχικά ως ένας λιτός χώρος περίθαλψης που επεκτάθηκε σταδιακά με την προσθήκη περιπτέρων, χάρη σε ιδιωτικές πρωτοβουλίες και πράξεις αλληλεγγύης. Ανάμεσα στο φως και στον καθαρό αέρα, ενσάρκωνε την ελπίδα της εποχής ότι η φύση και η πειθαρχημένη φροντίδα μπορούσαν να αναχαιτίσουν τη νόσο. Το ίδρυμα πέρασε περιόδους δοκιμασίας: ραγδαία αύξηση νοσηλευόμενων, ελλείψεις, τις συνέπειες των Βαλκανικών Πολέμων, της Μικρασιατικής Καταστροφής, της Γερμανικής Κατοχής και του Εμφυλίου Πολέμου. Η «Σωτηρία» υπήρξε τόπος αγώνα- όχι μόνο ιατρικού, αλλά κοινωνικού. Σταδιακά όμως μετασχηματίστηκε: ενσωμάτωσε νέες θεραπευτικές μεθόδους, οργανώθηκε θεσμικά και, με την έλευση των αντιφυματικών φαρμάκων, πέρασε από την εποχή της απομόνωσης στη σύγχρονη πνευμονολογική ιατρική. Η ιστορική της πορεία δεν έμεινε κλεισμένη στο παρελθόν. Κατά την πρόσφατη πανδημία COVID 19, το νοσοκομείο κλήθηκε εκ νέου να προσαρμοστεί στις ανάγκες μιας παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης. Οι χώροι του τροποποιήθηκαν, οι λειτουργίες του αναδιαρθρώθηκαν και το προσωπικό του βρέθηκε πάλι στην πρώτη γραμμή, αποδεικνύοντας ότι οι θεσμοί που γεννιούνται μέσα σε περιόδους κρίσης διατηρούν ζωντανή τη μνήμη της αποστολής τους. Έτσι, η «Σωτηρία» συνδέει δύο εποχές δοκιμασίας: από τη φυματίωση του 20ού αιώνα έως την πανδημία του 21ου. Η ιστορία της αναδεικνύει ότι οι υγειονομικές κρίσεις μεταβάλλουν τις κοινωνίες, αλλά και ότι οι κοινωνίες, μέσα από την εμπειρία τους, μαθαίνουν να οργανώνονται, να προσαρμόζονται και να ελπίζουν. Ο αντιφυματικός αγώνας και η σύγχρονη πανδημική εμπειρία συγκλίνουν σε ένα κοινό συμπέρασμα: η δημόσια υγεία δεν είναι μόνο επιστημονικό επίτευγμα, αλλά διαρκής δοκιμασία συλλογικής αντοχής και ευθύνης.","abstract_has_math":false,"creators":["Δρακωτού Ελευθερία-Μαρία","Drakotou Eleftheria-Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:06Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5368985"],"render_values":[{"text":"uoadl:5368985","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5368985","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δρακωτού Ελευθερία-Μαρία","Drakotou Eleftheria-Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5368985","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5368985"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στις αρχές του 20ού αιώνα, μέσα σε μια Ελλάδα πληγωμένη από πολέμους, προσφυγιά και φτώχεια, η φυματίωση εγκαταστάθηκε ως σιωπηλή και επίμονη μάστιγα. Τα σώματα των ανθρώπων έφεραν τα ίχνη της κοινωνικής εξαθλίωσης και η ανάγκη για οργανωμένη περίθαλψη κατέστη επιτακτική. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ιδρύθηκε το σανατόριο «Σωτηρία», αρχικά ως ένας λιτός χώρος περίθαλψης που επεκτάθηκε σταδιακά με την προσθήκη περιπτέρων, χάρη σε ιδιωτικές πρωτοβουλίες και πράξεις αλληλεγγύης. Ανάμεσα στο φως και στον καθαρό αέρα, ενσάρκωνε την ελπίδα της εποχής ότι η φύση και η πειθαρχημένη φροντίδα μπορούσαν να αναχαιτίσουν τη νόσο. Το ίδρυμα πέρασε περιόδους δοκιμασίας: ραγδαία αύξηση νοσηλευόμενων, ελλείψεις, τις συνέπειες των Βαλκανικών Πολέμων, της Μικρασιατικής Καταστροφής, της Γερμανικής Κατοχής και του Εμφυλίου Πολέμου. Η «Σωτηρία» υπήρξε τόπος αγώνα- όχι μόνο ιατρικού, αλλά κοινωνικού. Σταδιακά όμως μετασχηματίστηκε: ενσωμάτωσε νέες θεραπευτικές μεθόδους, οργανώθηκε θεσμικά και, με την έλευση των αντιφυματικών φαρμάκων, πέρασε από την εποχή της απομόνωσης στη σύγχρονη πνευμονολογική ιατρική. Η ιστορική της πορεία δεν έμεινε κλεισμένη στο παρελθόν. Κατά την πρόσφατη πανδημία COVID 19, το νοσοκομείο κλήθηκε εκ νέου να προσαρμοστεί στις ανάγκες μιας παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης. Οι χώροι του τροποποιήθηκαν, οι λειτουργίες του αναδιαρθρώθηκαν και το προσωπικό του βρέθηκε πάλι στην πρώτη γραμμή, αποδεικνύοντας ότι οι θεσμοί που γεννιούνται μέσα σε περιόδους κρίσης διατηρούν ζωντανή τη μνήμη της αποστολής τους. Έτσι, η «Σωτηρία» συνδέει δύο εποχές δοκιμασίας: από τη φυματίωση του 20ού αιώνα έως την πανδημία του 21ου. Η ιστορία της αναδεικνύει ότι οι υγειονομικές κρίσεις μεταβάλλουν τις κοινωνίες, αλλά και ότι οι κοινωνίες, μέσα από την εμπειρία τους, μαθαίνουν να οργανώνονται, να προσαρμόζονται και να ελπίζουν. Ο αντιφυματικός αγώνας και η σύγχρονη πανδημική εμπειρία συγκλίνουν σε ένα κοινό συμπέρασμα: η δημόσια υγεία δεν είναι μόνο επιστημονικό επίτευγμα, αλλά διαρκής δοκιμασία συλλογικής αντοχής και ευθύνης.","At the beginning of the 20th century, in a Greece wounded by wars, refugee movements, and poverty, tuberculosis became a silent and persistent scourge. People’s bodies bore the marks of social deprivation, and the need for organized medical care became urgent. Within this context, the “Sotiria” Sanatorium was founded, initially as a modest healthcare facility that gradually expanded with the addition of pavilions, thanks to private initiatives and acts of solidarity. Open to sunlight and fresh air, it embodied the hope that nature and disciplined care could slow the progress of the disease. The institution went through difficult periods: overcrowding, shortages, and the consequences of the Balkan Wars, the Asia Minor Catastrophe, and the German Occupation. “Sotiria” became a place of struggle—not only medical, but also social. Gradually, however, it was transformed: new therapeutic methods were adopted, the hospital became institutionally organized, and, with the arrival of anti-tuberculosis drugs, moved from the era of isolation to modern pulmonary medicine. Its historical course did not remain confined to the past. During the recent COVID-19 pandemic, the hospital was once again called to adapt to the needs of a global health crisis. Its spaces were modified, its functions reorganized, and its staff stood once more on the front line, proving that institutions born in times of crisis preserve the memory of their mission. Thus, “Sotiria” connects two periods of hardship: from tuberculosis in the 20th century to the pandemic of the 21st century. Its history shows that health crises transform societies, but also that societies, through experience, learn to organize, adapt, and hope. The anti-tuberculosis struggle and the modern pandemic experience lead to a common conclusion: public health is not only a scientific achievement, but also a continuous test of collective resilience and responsibility."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["O αντιφυματικός αγώνας μέσα από την ιστορική πορεία και λειτουργία του νοσοκομείου «Σωτηρία»"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δρακωτού Ελευθερία-Μαρία","Drakotou Eleftheria-Maria"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Στις αρχές του 20ού αιώνα, μέσα σε μια Ελλάδα πληγωμένη από πολέμους, προσφυγιά και φτώχεια, η φυματίωση εγκαταστάθηκε ως σιωπηλή και επίμονη μάστιγα. Τα σώματα των ανθρώπων έφεραν τα ίχνη της κοινωνικής εξαθλίωσης και η ανάγκη για οργανωμένη περίθαλψη κατέστη επιτακτική. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ιδρύθηκε το σανατόριο «Σωτηρία», αρχικά ως ένας λιτός χώρος περίθαλψης που επεκτάθηκε σταδιακά με την προσθήκη περιπτέρων, χάρη σε ιδιωτικές πρωτοβουλίες και πράξεις αλληλεγγύης. Ανάμεσα στο φως και στον καθαρό αέρα, ενσάρκωνε την ελπίδα της εποχής ότι η φύση και η πειθαρχημένη φροντίδα μπορούσαν να αναχαιτίσουν τη νόσο. Το ίδρυμα πέρασε περιόδους δοκιμασίας: ραγδαία αύξηση νοσηλευόμενων, ελλείψεις, τις συνέπειες των Βαλκανικών Πολέμων, της Μικρασιατικής Καταστροφής, της Γερμανικής Κατοχής και του Εμφυλίου Πολέμου. Η «Σωτηρία» υπήρξε τόπος αγώνα- όχι μόνο ιατρικού, αλλά κοινωνικού. Σταδιακά όμως μετασχηματίστηκε: ενσωμάτωσε νέες θεραπευτικές μεθόδους, οργανώθηκε θεσμικά και, με την έλευση των αντιφυματικών φαρμάκων, πέρασε από την εποχή της απομόνωσης στη σύγχρονη πνευμονολογική ιατρική. Η ιστορική της πορεία δεν έμεινε κλεισμένη στο παρελθόν. Κατά την πρόσφατη πανδημία COVID 19, το νοσοκομείο κλήθηκε εκ νέου να προσαρμοστεί στις ανάγκες μιας παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης. Οι χώροι του τροποποιήθηκαν, οι λειτουργίες του αναδιαρθρώθηκαν και το προσωπικό του βρέθηκε πάλι στην πρώτη γραμμή, αποδεικνύοντας ότι οι θεσμοί που γεννιούνται μέσα σε περιόδους κρίσης διατηρούν ζωντανή τη μνήμη της αποστολής τους. Έτσι, η «Σωτηρία» συνδέει δύο εποχές δοκιμασίας: από τη φυματίωση του 20ού αιώνα έως την πανδημία του 21ου. Η ιστορία της αναδεικνύει ότι οι υγειονομικές κρίσεις μεταβάλλουν τις κοινωνίες, αλλά και ότι οι κοινωνίες, μέσα από την εμπειρία τους, μαθαίνουν να οργανώνονται, να προσαρμόζονται και να ελπίζουν. Ο αντιφυματικός αγώνας και η σύγχρονη πανδημική εμπειρία συγκλίνουν σε ένα κοινό συμπέρασμα: η δημόσια υγεία δεν είναι μόνο επιστημονικό επίτευγμα, αλλά διαρκής δοκιμασία συλλογικής αντοχής και ευθύνης.","At the beginning of the 20th century, in a Greece wounded by wars, refugee movements, and poverty, tuberculosis became a silent and persistent scourge. People’s bodies bore the marks of social deprivation, and the need for organized medical care became urgent. Within this context, the “Sotiria” Sanatorium was founded, initially as a modest healthcare facility that gradually expanded with the addition of pavilions, thanks to private initiatives and acts of solidarity. Open to sunlight and fresh air, it embodied the hope that nature and disciplined care could slow the progress of the disease. The institution went through difficult periods: overcrowding, shortages, and the consequences of the Balkan Wars, the Asia Minor Catastrophe, and the German Occupation. “Sotiria” became a place of struggle—not only medical, but also social. Gradually, however, it was transformed: new therapeutic methods were adopted, the hospital became institutionally organized, and, with the arrival of anti-tuberculosis drugs, moved from the era of isolation to modern pulmonary medicine. Its historical course did not remain confined to the past. During the recent COVID-19 pandemic, the hospital was once again called to adapt to the needs of a global health crisis. Its spaces were modified, its functions reorganized, and its staff stood once more on the front line, proving that institutions born in times of crisis preserve the memory of their mission. Thus, “Sotiria” connects two periods of hardship: from tuberculosis in the 20th century to the pandemic of the 21st century. Its history shows that health crises transform societies, but also that societies, through experience, learn to organize, adapt, and hope. The anti-tuberculosis struggle and the modern pandemic experience lead to a common conclusion: public health is not only a scientific achievement, but also a continuous test of collective resilience and responsibility."],"dc:identifier":["uoadl:5368985","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5368985"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["O αντιφυματικός αγώνας μέσα από την ιστορική πορεία και λειτουργία του νοσοκομείου «Σωτηρία»"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:06Z"}