{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5367907"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5367907","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη των τελικών προϊόντων προηγμένης γλυκοζυλίωσης (AGEs) σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 μικρής διάρκειας με επιπλοκές","abstract":"Εισαγωγή: Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 (ΣΔτ2) συνδέεται στενά με την ανάπτυξη οξειδωτικού στρες και τη συσσώρευση τελικών προϊόντων προηγμένης γλυκοζυλίωσης (Advanced Glycation End-products, AGEs), μηχανισμοί που συμβάλλουν καθοριστικά στην παθογένεση μικροαγγειακών και μακροαγγειακών επιπλοκών. Σκοπός: Η διερεύνηση των επιπέδων AGEs και δεικτών οξειδωτικού στρες σε άτομα με ΣΔτ2 διαφορετικής διάρκειας, καθώς και η αξιολόγηση της συσχέτισής τους με τη διάρκεια και τις επιπλοκές του διαβήτη. Μεθοδολογία: Στη μελέτη συμμετείχαν 73 ενήλικες ασθενείς με ΣΔτ2, οι οποίοι κατανεμήθηκαν σε δύο ομάδες ανάλογα με τη διάρκεια της νόσου (≤10 έτη και >10 έτη). Πραγματοποιήθηκε καταγραφή δημογραφικών και κλινικών χαρακτηριστικών, φυσική εξέταση και εργαστηριακές αναλύσεις. Τα επίπεδα των AGEs στο δέρμα και στον οφθαλμό αξιολογήθηκαν μέσω της τεχνικής του αυτοφθορισμού, ενώ τα AGEs στον ορό και οι δείκτες οξειδωτικού στρες ποσοτικοποιήθηκαν μέσω ανοσοενζυμικής μεθόδου (enzyme-linked immunosorbent assay - ELISA). Αποτελέσματα: Η μέση τιμή HbA1c ήταν 7,1% (6,4–10,0) στην Ομάδα 1 (ΣΔτ2 ≤10 έτη) και 7,9% (7,1–11,9) στην Ομάδα 2 (ΣΔτ2 >10 έτη), με στατιστικά σημαντική διαφορά (p=0,013). Τα αποτελέσματα ανέδειξαν μη στατιστικά σημαντικές διαφορές στα επίπεδα AGEs (82,3 έναντι 126,4 ng/ml, p=0,270) και sRAGE (864 έναντι 900 pg/ml, p=0,370) στον ορό μεταξύ των δύο ομάδων. Αντίθετα, οι τιμές ROS ήταν σημαντικά αυξημένες στους ασθενείς με μεγαλύτερη διάρκεια ΣΔτ2 (85,8 έναντι 67,5 μmol/l, p=0,003), υποδηλώνοντας εντονότερη οξειδωτική επιβάρυνση. Επιπλέον, παρατηρήθηκαν σημαντικά υψηλότερες τιμές AGEs στο δέρμα (6,2 έναντι 3,4 AU, p<0,001) και στον φακό του οφθαλμού (0,29 έναντι 0,26 AU, p=0,028) στην ομάδα με διάρκεια νόσου >10 έτη, γεγονός που καταδεικνύει αυξημένη ιστική συσσώρευση AGEs με την πάροδο του χρόνου. Συμπεράσματα: Η μεγαλύτερη διάρκεια ΣΔτ2 σχετίζεται με αυξημένο οξειδωτικό στρες και αυξημένη ιστική συσσώρευση AGEs. Τα ευρήματα αναδεικνύουν τη σημασία της διάρκειας της νόσου στη γλυκοξειδωτική επιβάρυνση και υποστηρίζουν τη χρησιμότητα μη επεμβατικών μεθόδων εκτίμησης AGEs ως πιθανών βιοδεικτών κινδύνου επιπλοκών.","abstract_html":"Εισαγωγή: Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 (ΣΔτ2) συνδέεται στενά με την ανάπτυξη οξειδωτικού στρες και τη συσσώρευση τελικών προϊόντων προηγμένης γλυκοζυλίωσης (Advanced Glycation End-products, AGEs), μηχανισμοί που συμβάλλουν καθοριστικά στην παθογένεση μικροαγγειακών και μακροαγγειακών επιπλοκών. Σκοπός: Η διερεύνηση των επιπέδων AGEs και δεικτών οξειδωτικού στρες σε άτομα με ΣΔτ2 διαφορετικής διάρκειας, καθώς και η αξιολόγηση της συσχέτισής τους με τη διάρκεια και τις επιπλοκές του διαβήτη. Μεθοδολογία: Στη μελέτη συμμετείχαν 73 ενήλικες ασθενείς με ΣΔτ2, οι οποίοι κατανεμήθηκαν σε δύο ομάδες ανάλογα με τη διάρκεια της νόσου (≤10 έτη και >10 έτη). Πραγματοποιήθηκε καταγραφή δημογραφικών και κλινικών χαρακτηριστικών, φυσική εξέταση και εργαστηριακές αναλύσεις. Τα επίπεδα των AGEs στο δέρμα και στον οφθαλμό αξιολογήθηκαν μέσω της τεχνικής του αυτοφθορισμού, ενώ τα AGEs στον ορό και οι δείκτες οξειδωτικού στρες ποσοτικοποιήθηκαν μέσω ανοσοενζυμικής μεθόδου (enzyme-linked immunosorbent assay - ELISA). Αποτελέσματα: Η μέση τιμή HbA1c ήταν 7,1% (6,4–10,0) στην Ομάδα 1 (ΣΔτ2 ≤10 έτη) και 7,9% (7,1–11,9) στην Ομάδα 2 (ΣΔτ2 >10 έτη), με στατιστικά σημαντική διαφορά (p=0,013). Τα αποτελέσματα ανέδειξαν μη στατιστικά σημαντικές διαφορές στα επίπεδα AGEs (82,3 έναντι 126,4 ng/ml, p=0,270) και sRAGE (864 έναντι 900 pg/ml, p=0,370) στον ορό μεταξύ των δύο ομάδων. Αντίθετα, οι τιμές ROS ήταν σημαντικά αυξημένες στους ασθενείς με μεγαλύτερη διάρκεια ΣΔτ2 (85,8 έναντι 67,5 μmol/l, p=0,003), υποδηλώνοντας εντονότερη οξειδωτική επιβάρυνση. Επιπλέον, παρατηρήθηκαν σημαντικά υψηλότερες τιμές AGEs στο δέρμα (6,2 έναντι 3,4 AU, p<0,001) και στον φακό του οφθαλμού (0,29 έναντι 0,26 AU, p=0,028) στην ομάδα με διάρκεια νόσου >10 έτη, γεγονός που καταδεικνύει αυξημένη ιστική συσσώρευση AGEs με την πάροδο του χρόνου. Συμπεράσματα: Η μεγαλύτερη διάρκεια ΣΔτ2 σχετίζεται με αυξημένο οξειδωτικό στρες και αυξημένη ιστική συσσώρευση AGEs. Τα ευρήματα αναδεικνύουν τη σημασία της διάρκειας της νόσου στη γλυκοξειδωτική επιβάρυνση και υποστηρίζουν τη χρησιμότητα μη επεμβατικών μεθόδων εκτίμησης AGEs ως πιθανών βιοδεικτών κινδύνου επιπλοκών.","abstract_has_math":false,"creators":["Θεοδωρακοπούλου Αικατερίνη","Theodorakopoulou Aikaterini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:02Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5367907"],"render_values":[{"text":"uoadl:5367907","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5367907","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Θεοδωρακοπούλου Αικατερίνη","Theodorakopoulou Aikaterini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5367907","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5367907"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 (ΣΔτ2) συνδέεται στενά με την ανάπτυξη οξειδωτικού στρες και τη συσσώρευση τελικών προϊόντων προηγμένης γλυκοζυλίωσης (Advanced Glycation End-products, AGEs), μηχανισμοί που συμβάλλουν καθοριστικά στην παθογένεση μικροαγγειακών και μακροαγγειακών επιπλοκών. Σκοπός: Η διερεύνηση των επιπέδων AGEs και δεικτών οξειδωτικού στρες σε άτομα με ΣΔτ2 διαφορετικής διάρκειας, καθώς και η αξιολόγηση της συσχέτισής τους με τη διάρκεια και τις επιπλοκές του διαβήτη. Μεθοδολογία: Στη μελέτη συμμετείχαν 73 ενήλικες ασθενείς με ΣΔτ2, οι οποίοι κατανεμήθηκαν σε δύο ομάδες ανάλογα με τη διάρκεια της νόσου (≤10 έτη και >10 έτη). Πραγματοποιήθηκε καταγραφή δημογραφικών και κλινικών χαρακτηριστικών, φυσική εξέταση και εργαστηριακές αναλύσεις. Τα επίπεδα των AGEs στο δέρμα και στον οφθαλμό αξιολογήθηκαν μέσω της τεχνικής του αυτοφθορισμού, ενώ τα AGEs στον ορό και οι δείκτες οξειδωτικού στρες ποσοτικοποιήθηκαν μέσω ανοσοενζυμικής μεθόδου (enzyme-linked immunosorbent assay - ELISA). Αποτελέσματα: Η μέση τιμή HbA1c ήταν 7,1% (6,4–10,0) στην Ομάδα 1 (ΣΔτ2 ≤10 έτη) και 7,9% (7,1–11,9) στην Ομάδα 2 (ΣΔτ2 >10 έτη), με στατιστικά σημαντική διαφορά (p=0,013). Τα αποτελέσματα ανέδειξαν μη στατιστικά σημαντικές διαφορές στα επίπεδα AGEs (82,3 έναντι 126,4 ng/ml, p=0,270) και sRAGE (864 έναντι 900 pg/ml, p=0,370) στον ορό μεταξύ των δύο ομάδων. Αντίθετα, οι τιμές ROS ήταν σημαντικά αυξημένες στους ασθενείς με μεγαλύτερη διάρκεια ΣΔτ2 (85,8 έναντι 67,5 μmol/l, p=0,003), υποδηλώνοντας εντονότερη οξειδωτική επιβάρυνση. Επιπλέον, παρατηρήθηκαν σημαντικά υψηλότερες τιμές AGEs στο δέρμα (6,2 έναντι 3,4 AU, p<0,001) και στον φακό του οφθαλμού (0,29 έναντι 0,26 AU, p=0,028) στην ομάδα με διάρκεια νόσου >10 έτη, γεγονός που καταδεικνύει αυξημένη ιστική συσσώρευση AGEs με την πάροδο του χρόνου. Συμπεράσματα: Η μεγαλύτερη διάρκεια ΣΔτ2 σχετίζεται με αυξημένο οξειδωτικό στρες και αυξημένη ιστική συσσώρευση AGEs. Τα ευρήματα αναδεικνύουν τη σημασία της διάρκειας της νόσου στη γλυκοξειδωτική επιβάρυνση και υποστηρίζουν τη χρησιμότητα μη επεμβατικών μεθόδων εκτίμησης AGEs ως πιθανών βιοδεικτών κινδύνου επιπλοκών.","Introduction: Type 2 diabetes mellitus (T2DM) is closely associated with the development of oxidative stress and the accumulation of Advanced Glycation End products (AGEs), mechanisms that play a central role in the pathogenesis of microvascular and macrovascular complications. Aim: To investigate AGEs levels and markers of oxidative stress in individuals with T2DM of varying duration, and to evaluate their association with diabetes duration and complications. Methods: The study included 73 adult patients with T2DM, allocated into two groups according to disease duration (≤10 years and >10 years). Demographic and clinical characteristics were recorded, and participants underwent physical examination and laboratory analyses. AGEs levels in the skin and the eye were assessed using the autofluorescence technique, while serum AGEs and oxidative stress markers were quantified using the enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA). Results: Mean HbA1c was 7.1% (6.4–10.0) in Group 1 (T2DM ≤10 years) and 7.9% (7.1-11.9) in Group 2 (T2DM >10 years), with a statistically significant difference (p=0.013). No statistically significant differences were observed in serum AGEs levels (82.3 vs 126.4 ng/ml, p=0.270) or sRAGE levels (864 vs 900 pg/ml, p=0.370) between the two groups. In contrast, ROS values were significantly higher in patients with longer T2DM duration (85.8 vs 67.5 μmol/l, p=0.003), indicating a greater oxidative burden. Furthermore, significantly higher AGEs levels were detected in the skin (6.2 vs 3.4 AU, p<0.001) and in the lens of the eye (0.29 vs 0.26 AU, p=0.028) in Group 2, suggesting increased tissue accumulation of AGEs over time. Conclusions: Longer T2DM duration is associated with increased oxidative stress and enhanced tissue accumulation of AGEs. These findings highlight the importance of disease duration in glyco-oxidative burden and support the potential utility of non-invasive AGEs assessment methods as biomarkers of complication risk."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη των τελικών προϊόντων προηγμένης γλυκοζυλίωσης (AGEs) σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 μικρής διάρκειας με επιπλοκές"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Θεοδωρακοπούλου Αικατερίνη","Theodorakopoulou Aikaterini"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή: Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 (ΣΔτ2) συνδέεται στενά με την ανάπτυξη οξειδωτικού στρες και τη συσσώρευση τελικών προϊόντων προηγμένης γλυκοζυλίωσης (Advanced Glycation End-products, AGEs), μηχανισμοί που συμβάλλουν καθοριστικά στην παθογένεση μικροαγγειακών και μακροαγγειακών επιπλοκών. Σκοπός: Η διερεύνηση των επιπέδων AGEs και δεικτών οξειδωτικού στρες σε άτομα με ΣΔτ2 διαφορετικής διάρκειας, καθώς και η αξιολόγηση της συσχέτισής τους με τη διάρκεια και τις επιπλοκές του διαβήτη. Μεθοδολογία: Στη μελέτη συμμετείχαν 73 ενήλικες ασθενείς με ΣΔτ2, οι οποίοι κατανεμήθηκαν σε δύο ομάδες ανάλογα με τη διάρκεια της νόσου (≤10 έτη και >10 έτη). Πραγματοποιήθηκε καταγραφή δημογραφικών και κλινικών χαρακτηριστικών, φυσική εξέταση και εργαστηριακές αναλύσεις. Τα επίπεδα των AGEs στο δέρμα και στον οφθαλμό αξιολογήθηκαν μέσω της τεχνικής του αυτοφθορισμού, ενώ τα AGEs στον ορό και οι δείκτες οξειδωτικού στρες ποσοτικοποιήθηκαν μέσω ανοσοενζυμικής μεθόδου (enzyme-linked immunosorbent assay - ELISA). Αποτελέσματα: Η μέση τιμή HbA1c ήταν 7,1% (6,4–10,0) στην Ομάδα 1 (ΣΔτ2 ≤10 έτη) και 7,9% (7,1–11,9) στην Ομάδα 2 (ΣΔτ2 >10 έτη), με στατιστικά σημαντική διαφορά (p=0,013). Τα αποτελέσματα ανέδειξαν μη στατιστικά σημαντικές διαφορές στα επίπεδα AGEs (82,3 έναντι 126,4 ng/ml, p=0,270) και sRAGE (864 έναντι 900 pg/ml, p=0,370) στον ορό μεταξύ των δύο ομάδων. Αντίθετα, οι τιμές ROS ήταν σημαντικά αυξημένες στους ασθενείς με μεγαλύτερη διάρκεια ΣΔτ2 (85,8 έναντι 67,5 μmol/l, p=0,003), υποδηλώνοντας εντονότερη οξειδωτική επιβάρυνση. Επιπλέον, παρατηρήθηκαν σημαντικά υψηλότερες τιμές AGEs στο δέρμα (6,2 έναντι 3,4 AU, p<0,001) και στον φακό του οφθαλμού (0,29 έναντι 0,26 AU, p=0,028) στην ομάδα με διάρκεια νόσου >10 έτη, γεγονός που καταδεικνύει αυξημένη ιστική συσσώρευση AGEs με την πάροδο του χρόνου. Συμπεράσματα: Η μεγαλύτερη διάρκεια ΣΔτ2 σχετίζεται με αυξημένο οξειδωτικό στρες και αυξημένη ιστική συσσώρευση AGEs. Τα ευρήματα αναδεικνύουν τη σημασία της διάρκειας της νόσου στη γλυκοξειδωτική επιβάρυνση και υποστηρίζουν τη χρησιμότητα μη επεμβατικών μεθόδων εκτίμησης AGEs ως πιθανών βιοδεικτών κινδύνου επιπλοκών.","Introduction: Type 2 diabetes mellitus (T2DM) is closely associated with the development of oxidative stress and the accumulation of Advanced Glycation End products (AGEs), mechanisms that play a central role in the pathogenesis of microvascular and macrovascular complications. Aim: To investigate AGEs levels and markers of oxidative stress in individuals with T2DM of varying duration, and to evaluate their association with diabetes duration and complications. Methods: The study included 73 adult patients with T2DM, allocated into two groups according to disease duration (≤10 years and >10 years). Demographic and clinical characteristics were recorded, and participants underwent physical examination and laboratory analyses. AGEs levels in the skin and the eye were assessed using the autofluorescence technique, while serum AGEs and oxidative stress markers were quantified using the enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA). Results: Mean HbA1c was 7.1% (6.4–10.0) in Group 1 (T2DM ≤10 years) and 7.9% (7.1-11.9) in Group 2 (T2DM >10 years), with a statistically significant difference (p=0.013). No statistically significant differences were observed in serum AGEs levels (82.3 vs 126.4 ng/ml, p=0.270) or sRAGE levels (864 vs 900 pg/ml, p=0.370) between the two groups. In contrast, ROS values were significantly higher in patients with longer T2DM duration (85.8 vs 67.5 μmol/l, p=0.003), indicating a greater oxidative burden. Furthermore, significantly higher AGEs levels were detected in the skin (6.2 vs 3.4 AU, p<0.001) and in the lens of the eye (0.29 vs 0.26 AU, p=0.028) in Group 2, suggesting increased tissue accumulation of AGEs over time. Conclusions: Longer T2DM duration is associated with increased oxidative stress and enhanced tissue accumulation of AGEs. These findings highlight the importance of disease duration in glyco-oxidative burden and support the potential utility of non-invasive AGEs assessment methods as biomarkers of complication risk."],"dc:identifier":["uoadl:5367907","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5367907"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μελέτη των τελικών προϊόντων προηγμένης γλυκοζυλίωσης (AGEs) σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 μικρής διάρκειας με επιπλοκές"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:02Z"}