{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5367866"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5367866","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διατήρηση της γονιμότητας στον καρκίνο των ωοθηκών","abstract":"Η διατήρηση της γονιμότητας σε ασθενείς με καρκίνο των ωοθηκών αποτελεί ένα σύνθετο πρόβλημα που απαιτεί εξατομικευμένη αντιμετώπιση και διεπιστημονική συνεργασία. Αυτό οφείλεται στο ότι η νόσος συχνά διαγιγνώσκεται σε προχωρημένο στάδιο, ενώ πολλές ασθενείς βρίσκονται σε αναπαραγωγική ηλικία και επιθυμούν μελλοντική τεκνοποίηση. Οι απαιτούμενες χειρουργικές και φαρμακευτικές θεραπείες μπορεί να επηρεάσουν σοβαρά τη γονιμότητα, μειώνοντας το ωοθηκικό απόθεμα και προκαλώντας πρώιμη ωοθηκική ανεπάρκεια. Ως εκ τούτου, είναι κρίσιμη η έγκαιρη ενσωμάτωση της διατήρησης γονιμότητας στον ογκολογικό σχεδιασμό, με πλήρη ενημέρωση και παραπομπή των ασθενών σε εξειδικευμένες υπηρεσίες αναπαραγωγικής ιατρικής. Στόχος της παρούσας εργασίας είναι να παρουσιάσει τις κυριότερες διαθέσιμες μεθόδους διατήρησης της γονιμότητας σε περιπτώσεις καρκίνου των ωοθηκών και να αξιολογήσει την αποτελεσματικότητά τους βάσει της σύγχρονης βιβλιογραφίας και των διεθνών κατευθυντήριων οδηγιών. Οι κύριες στρατηγικές που εξετάζονται περιλαμβάνουν τη χειρουργική διατήρηση (συντηρητική χειρουργική με διατήρηση της μήτρας και μίας ωοθήκης, όπου ενδείκνυται), τις μεθόδους υποβοηθούμενης αναπαραγωγής (εξωσωματική γονιμοποίηση και προληπτική κρυοσυντήρηση ωαρίων ή/και εμβρύων πριν από την έναρξη της αντικαρκινικής θεραπείας), τη φαρμακευτική προστασία των ωοθηκών με συγχορήγηση αναλόγων GnRH κατά τη χημειοθεραπεία, καθώς και νεότερες πειραματικές τεχνικές όπως η in vitro ωρίμανση ωαρίων και η κρυοσυντήρηση ωοθηκικού ιστού. Η συντηρητική χειρουργική εφαρμόζεται κυρίως σε πρώιμα στάδια και σε επιλεγμένους ιστολογικούς τύπους, προσφέροντας τη δυνατότητα μελλοντικής φυσιολογικής κύησης, αλλά δεν ενδείκνυται σε προχωρημένη νόσο λόγω αυξημένου κινδύνου υποτροπής. Η προληπτική κρυοσυντήρηση ωαρίων/εμβρύων θεωρείται θεμελιώδης πρακτική διατήρησης γονιμότητας, επιτρέποντας τη διαφύλαξη του γενετικού υλικού πριν από τη γοναδοτοξική θεραπεία· οι σύγχρονες τεχνικές υαλοποίησης έχουν αυξήσει σημαντικά τα ποσοστά επιτυχούς κύησης και γέννησης. Η συγχορήγηση αναλόγων της GnRH κατά τη χημειοθεραπεία έχει μελετηθεί ως μέσο περιορισμού της ωοθηκικής βλάβης, όμως τα ερευνητικά αποτελέσματα είναι αντιφατικά και τα GnRH ανάλογα δεν αποτελούν αυτόνομη μέθοδο, αλλά δυνητικά συμπληρωματική προσέγγιση. Επιπλέον, η in vitro ωρίμανση ωοκυττάρων και η κρυοσυντήρηση ωοθηκικού ιστού προσφέρουν εναλλακτικές λύσεις σε ειδικές περιπτώσεις, όπως όταν απαιτείται άμεση έναρξη θεραπείας ή σε προεφηβικές ασθενείς, παρουσιάζοντας ενθαρρυντικά αποτελέσματα (π.χ. τεκμηριωμένες γεννήσεις από επανεμφύτευση ωοθηκικού ιστού) παρά τον ακόμη πειραματικό χαρακτήρα τους. Ιδιαίτερη σημασία έχει και η ανάδειξη των μελλοντικών προοπτικών. Νεότερες ερευνητικές κατευθύνσεις, όπως η βελτίωση της in vitro ωρίμανσης ωοκυττάρων, η ανάπτυξη βιοτεχνητών ωοθηκών και η αξιοποίηση μοριακών δεικτών για την εξατομίκευση των παρεμβάσεων, αναμένεται να διευρύνουν σημαντικά τις διαθέσιμες επιλογές. Παράλληλα, η διερεύνηση των ψυχοκοινωνικών και ηθικών διαστάσεων της διατήρησης γονιμότητας υπογραμμίζει την ανάγκη μιας ολοκληρωμένης, διεπιστημονικής προσέγγισης. Συμπερασματικά, η διατήρηση της γονιμότητας σε ασθενείς με καρκίνο ωοθηκών είναι εφικτή χωρίς να διακυβεύεται η επιβίωση, υπό την προϋπόθεση της κατάλληλης επιλογής περιστατικών και του σχολαστικού σχεδιασμού. Ο βέλτιστος σχεδιασμός περιλαμβάνει συχνά συνδυασμό τεχνικών και πρέπει να εξατομικεύεται βάσει του σταδίου και του ιστολογικού τύπου του όγκου, της ηλικίας και της επιθυμίας τεκνοποίησης της ασθενούς, σύμφωνα με τις διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες. Η διεπιστημονική συνεργασία μεταξύ γυναικολόγων- ογκολόγων και ειδικών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, καθώς και η έγκαιρη ενημέρωση των ασθενών, αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για την επιτυχή εφαρμογή των παρεμβάσεων. Οι συνεχιζόμενες εξελίξεις, όπως η βελτίωση των τεχνικών κρυοσυντήρησης, αναμένεται να διευρύνουν περαιτέρω τις δυνατότητες διατήρησης της γονιμότητας στο μέλλον.","abstract_html":"Η διατήρηση της γονιμότητας σε ασθενείς με καρκίνο των ωοθηκών αποτελεί ένα σύνθετο πρόβλημα που απαιτεί εξατομικευμένη αντιμετώπιση και διεπιστημονική συνεργασία. Αυτό οφείλεται στο ότι η νόσος συχνά διαγιγνώσκεται σε προχωρημένο στάδιο, ενώ πολλές ασθενείς βρίσκονται σε αναπαραγωγική ηλικία και επιθυμούν μελλοντική τεκνοποίηση. Οι απαιτούμενες χειρουργικές και φαρμακευτικές θεραπείες μπορεί να επηρεάσουν σοβαρά τη γονιμότητα, μειώνοντας το ωοθηκικό απόθεμα και προκαλώντας πρώιμη ωοθηκική ανεπάρκεια. Ως εκ τούτου, είναι κρίσιμη η έγκαιρη ενσωμάτωση της διατήρησης γονιμότητας στον ογκολογικό σχεδιασμό, με πλήρη ενημέρωση και παραπομπή των ασθενών σε εξειδικευμένες υπηρεσίες αναπαραγωγικής ιατρικής. Στόχος της παρούσας εργασίας είναι να παρουσιάσει τις κυριότερες διαθέσιμες μεθόδους διατήρησης της γονιμότητας σε περιπτώσεις καρκίνου των ωοθηκών και να αξιολογήσει την αποτελεσματικότητά τους βάσει της σύγχρονης βιβλιογραφίας και των διεθνών κατευθυντήριων οδηγιών. Οι κύριες στρατηγικές που εξετάζονται περιλαμβάνουν τη χειρουργική διατήρηση (συντηρητική χειρουργική με διατήρηση της μήτρας και μίας ωοθήκης, όπου ενδείκνυται), τις μεθόδους υποβοηθούμενης αναπαραγωγής (εξωσωματική γονιμοποίηση και προληπτική κρυοσυντήρηση ωαρίων ή/και εμβρύων πριν από την έναρξη της αντικαρκινικής θεραπείας), τη φαρμακευτική προστασία των ωοθηκών με συγχορήγηση αναλόγων GnRH κατά τη χημειοθεραπεία, καθώς και νεότερες πειραματικές τεχνικές όπως η in vitro ωρίμανση ωαρίων και η κρυοσυντήρηση ωοθηκικού ιστού. Η συντηρητική χειρουργική εφαρμόζεται κυρίως σε πρώιμα στάδια και σε επιλεγμένους ιστολογικούς τύπους, προσφέροντας τη δυνατότητα μελλοντικής φυσιολογικής κύησης, αλλά δεν ενδείκνυται σε προχωρημένη νόσο λόγω αυξημένου κινδύνου υποτροπής. Η προληπτική κρυοσυντήρηση ωαρίων/εμβρύων θεωρείται θεμελιώδης πρακτική διατήρησης γονιμότητας, επιτρέποντας τη διαφύλαξη του γενετικού υλικού πριν από τη γοναδοτοξική θεραπεία· οι σύγχρονες τεχνικές υαλοποίησης έχουν αυξήσει σημαντικά τα ποσοστά επιτυχούς κύησης και γέννησης. Η συγχορήγηση αναλόγων της GnRH κατά τη χημειοθεραπεία έχει μελετηθεί ως μέσο περιορισμού της ωοθηκικής βλάβης, όμως τα ερευνητικά αποτελέσματα είναι αντιφατικά και τα GnRH ανάλογα δεν αποτελούν αυτόνομη μέθοδο, αλλά δυνητικά συμπληρωματική προσέγγιση. Επιπλέον, η in vitro ωρίμανση ωοκυττάρων και η κρυοσυντήρηση ωοθηκικού ιστού προσφέρουν εναλλακτικές λύσεις σε ειδικές περιπτώσεις, όπως όταν απαιτείται άμεση έναρξη θεραπείας ή σε προεφηβικές ασθενείς, παρουσιάζοντας ενθαρρυντικά αποτελέσματα (π.χ. τεκμηριωμένες γεννήσεις από επανεμφύτευση ωοθηκικού ιστού) παρά τον ακόμη πειραματικό χαρακτήρα τους. Ιδιαίτερη σημασία έχει και η ανάδειξη των μελλοντικών προοπτικών. Νεότερες ερευνητικές κατευθύνσεις, όπως η βελτίωση της in vitro ωρίμανσης ωοκυττάρων, η ανάπτυξη βιοτεχνητών ωοθηκών και η αξιοποίηση μοριακών δεικτών για την εξατομίκευση των παρεμβάσεων, αναμένεται να διευρύνουν σημαντικά τις διαθέσιμες επιλογές. Παράλληλα, η διερεύνηση των ψυχοκοινωνικών και ηθικών διαστάσεων της διατήρησης γονιμότητας υπογραμμίζει την ανάγκη μιας ολοκληρωμένης, διεπιστημονικής προσέγγισης. Συμπερασματικά, η διατήρηση της γονιμότητας σε ασθενείς με καρκίνο ωοθηκών είναι εφικτή χωρίς να διακυβεύεται η επιβίωση, υπό την προϋπόθεση της κατάλληλης επιλογής περιστατικών και του σχολαστικού σχεδιασμού. Ο βέλτιστος σχεδιασμός περιλαμβάνει συχνά συνδυασμό τεχνικών και πρέπει να εξατομικεύεται βάσει του σταδίου και του ιστολογικού τύπου του όγκου, της ηλικίας και της επιθυμίας τεκνοποίησης της ασθενούς, σύμφωνα με τις διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες. Η διεπιστημονική συνεργασία μεταξύ γυναικολόγων- ογκολόγων και ειδικών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, καθώς και η έγκαιρη ενημέρωση των ασθενών, αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για την επιτυχή εφαρμογή των παρεμβάσεων. Οι συνεχιζόμενες εξελίξεις, όπως η βελτίωση των τεχνικών κρυοσυντήρησης, αναμένεται να διευρύνουν περαιτέρω τις δυνατότητες διατήρησης της γονιμότητας στο μέλλον.","abstract_has_math":false,"creators":["Πανιοπούλου Ευριδίκη-Χριστίνα","Paniopoulou Evridiki-Christina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:02:02Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5367866"],"render_values":[{"text":"uoadl:5367866","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5367866","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πανιοπούλου Ευριδίκη-Χριστίνα","Paniopoulou Evridiki-Christina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5367866","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5367866"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η διατήρηση της γονιμότητας σε ασθενείς με καρκίνο των ωοθηκών αποτελεί ένα σύνθετο πρόβλημα που απαιτεί εξατομικευμένη αντιμετώπιση και διεπιστημονική συνεργασία. Αυτό οφείλεται στο ότι η νόσος συχνά διαγιγνώσκεται σε προχωρημένο στάδιο, ενώ πολλές ασθενείς βρίσκονται σε αναπαραγωγική ηλικία και επιθυμούν μελλοντική τεκνοποίηση. Οι απαιτούμενες χειρουργικές και φαρμακευτικές θεραπείες μπορεί να επηρεάσουν σοβαρά τη γονιμότητα, μειώνοντας το ωοθηκικό απόθεμα και προκαλώντας πρώιμη ωοθηκική ανεπάρκεια. Ως εκ τούτου, είναι κρίσιμη η έγκαιρη ενσωμάτωση της διατήρησης γονιμότητας στον ογκολογικό σχεδιασμό, με πλήρη ενημέρωση και παραπομπή των ασθενών σε εξειδικευμένες υπηρεσίες αναπαραγωγικής ιατρικής. Στόχος της παρούσας εργασίας είναι να παρουσιάσει τις κυριότερες διαθέσιμες μεθόδους διατήρησης της γονιμότητας σε περιπτώσεις καρκίνου των ωοθηκών και να αξιολογήσει την αποτελεσματικότητά τους βάσει της σύγχρονης βιβλιογραφίας και των διεθνών κατευθυντήριων οδηγιών. Οι κύριες στρατηγικές που εξετάζονται περιλαμβάνουν τη χειρουργική διατήρηση (συντηρητική χειρουργική με διατήρηση της μήτρας και μίας ωοθήκης, όπου ενδείκνυται), τις μεθόδους υποβοηθούμενης αναπαραγωγής (εξωσωματική γονιμοποίηση και προληπτική κρυοσυντήρηση ωαρίων ή/και εμβρύων πριν από την έναρξη της αντικαρκινικής θεραπείας), τη φαρμακευτική προστασία των ωοθηκών με συγχορήγηση αναλόγων GnRH κατά τη χημειοθεραπεία, καθώς και νεότερες πειραματικές τεχνικές όπως η in vitro ωρίμανση ωαρίων και η κρυοσυντήρηση ωοθηκικού ιστού. Η συντηρητική χειρουργική εφαρμόζεται κυρίως σε πρώιμα στάδια και σε επιλεγμένους ιστολογικούς τύπους, προσφέροντας τη δυνατότητα μελλοντικής φυσιολογικής κύησης, αλλά δεν ενδείκνυται σε προχωρημένη νόσο λόγω αυξημένου κινδύνου υποτροπής. Η προληπτική κρυοσυντήρηση ωαρίων/εμβρύων θεωρείται θεμελιώδης πρακτική διατήρησης γονιμότητας, επιτρέποντας τη διαφύλαξη του γενετικού υλικού πριν από τη γοναδοτοξική θεραπεία· οι σύγχρονες τεχνικές υαλοποίησης έχουν αυξήσει σημαντικά τα ποσοστά επιτυχούς κύησης και γέννησης. Η συγχορήγηση αναλόγων της GnRH κατά τη χημειοθεραπεία έχει μελετηθεί ως μέσο περιορισμού της ωοθηκικής βλάβης, όμως τα ερευνητικά αποτελέσματα είναι αντιφατικά και τα GnRH ανάλογα δεν αποτελούν αυτόνομη μέθοδο, αλλά δυνητικά συμπληρωματική προσέγγιση. Επιπλέον, η in vitro ωρίμανση ωοκυττάρων και η κρυοσυντήρηση ωοθηκικού ιστού προσφέρουν εναλλακτικές λύσεις σε ειδικές περιπτώσεις, όπως όταν απαιτείται άμεση έναρξη θεραπείας ή σε προεφηβικές ασθενείς, παρουσιάζοντας ενθαρρυντικά αποτελέσματα (π.χ. τεκμηριωμένες γεννήσεις από επανεμφύτευση ωοθηκικού ιστού) παρά τον ακόμη πειραματικό χαρακτήρα τους. Ιδιαίτερη σημασία έχει και η ανάδειξη των μελλοντικών προοπτικών. Νεότερες ερευνητικές κατευθύνσεις, όπως η βελτίωση της in vitro ωρίμανσης ωοκυττάρων, η ανάπτυξη βιοτεχνητών ωοθηκών και η αξιοποίηση μοριακών δεικτών για την εξατομίκευση των παρεμβάσεων, αναμένεται να διευρύνουν σημαντικά τις διαθέσιμες επιλογές. Παράλληλα, η διερεύνηση των ψυχοκοινωνικών και ηθικών διαστάσεων της διατήρησης γονιμότητας υπογραμμίζει την ανάγκη μιας ολοκληρωμένης, διεπιστημονικής προσέγγισης. Συμπερασματικά, η διατήρηση της γονιμότητας σε ασθενείς με καρκίνο ωοθηκών είναι εφικτή χωρίς να διακυβεύεται η επιβίωση, υπό την προϋπόθεση της κατάλληλης επιλογής περιστατικών και του σχολαστικού σχεδιασμού. Ο βέλτιστος σχεδιασμός περιλαμβάνει συχνά συνδυασμό τεχνικών και πρέπει να εξατομικεύεται βάσει του σταδίου και του ιστολογικού τύπου του όγκου, της ηλικίας και της επιθυμίας τεκνοποίησης της ασθενούς, σύμφωνα με τις διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες. Η διεπιστημονική συνεργασία μεταξύ γυναικολόγων- ογκολόγων και ειδικών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, καθώς και η έγκαιρη ενημέρωση των ασθενών, αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για την επιτυχή εφαρμογή των παρεμβάσεων. Οι συνεχιζόμενες εξελίξεις, όπως η βελτίωση των τεχνικών κρυοσυντήρησης, αναμένεται να διευρύνουν περαιτέρω τις δυνατότητες διατήρησης της γονιμότητας στο μέλλον.","Preserving fertility in patients with ovarian cancer is a complex challenge that requires an individualized approach and interdisciplinary collaboration. This is because the disease is often diagnosed at an advanced stage, while many patients are of reproductive age and wish to have children in the future. The necessary surgical and systemic treatments (e.g., chemotherapy) can severely affect fertility by reducing ovarian reserve and causing premature ovarian failure. Therefore, the early integration of fertility preservation into oncologic planning is crucial, including thorough patient counseling and referral to specialized reproductive medicine services. The aim of this thesis is to present the main available methods for fertility preservation in cases of ovarian cancer and to evaluate their effectiveness based on current literature and international guidelines. The main strategies examined include surgical fertility preservation (conservative surgery retaining the uterus and one ovary, where appropriate), assisted reproduction methods (in vitro fertilization with cryopreservation of oocytes and/or embryos prior to the initiation of anticancer therapy), pharmacological ovarian protection with co-administration of GnRH analogs during chemotherapy, as well as newer experimental techniques such as in vitro oocyte maturation and ovarian tissue cryopreservation. Conservative surgery is mainly applied in early-stage disease and selected histological types, offering the possibility of future natural pregnancy, but is not indicated in advanced disease due to the increased risk of recurrence. Pre- treatment cryopreservation of oocytes or embryos is considered a fundamental fertility preservation practice, allowing genetic material to be safeguarded before gonadotoxic therapy; modern vitrification techniques have significantly improved the rates of successful pregnancies and live births. The co-administration of GnRH analogs during chemotherapy has been studied as a means to limit ovarian damage; however, research results are conflicting, and GnRH analogs are not a standalone method but rather a potentially supplementary approach. Additionally, in vitro maturation of oocytes and ovarian tissue cryopreservation offer alternative solutions in special cases (such as when immediate initiation of cancer treatment is required or in prepubertal patients), showing encouraging outcomes (e.g., documented live births from reimplanted ovarian tissue) despite their still experimental nature. Particular emphasis should also be placed on future perspectives. Emerging research directions, including the refinement of in vitro oocyte maturation, the development of bioengineered ovaries, and the use of molecular biomarkers for individualized interventions, are expected to expand the available options. At the same time, the exploration of psychosocial and ethical aspects of fertility preservation highlights the necessity of a comprehensive, multidisciplinary approach. In conclusion, fertility preservation in ovarian cancer patients is feasible without compromising survival, provided that patients are appropriately selected and planning is meticulous. The optimal plan often involves a combination of techniques and must be individualized based on the stage and histological type of the tumor, the patient’s age, and desire for future childbearing, in accordance with international guidelines. Interdisciplinary collaboration between gynecologic oncologists and assisted reproduction specialists, as well as timely patient counseling, are fundamental prerequisites for the successful implementation of these interventions. Ongoing advances, such as improvements in cryopreservation techniques, are expected to further expand the possibilities for fertility preservation in the future."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διατήρηση της γονιμότητας στον καρκίνο των ωοθηκών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πανιοπούλου Ευριδίκη-Χριστίνα","Paniopoulou Evridiki-Christina"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η διατήρηση της γονιμότητας σε ασθενείς με καρκίνο των ωοθηκών αποτελεί ένα σύνθετο πρόβλημα που απαιτεί εξατομικευμένη αντιμετώπιση και διεπιστημονική συνεργασία. Αυτό οφείλεται στο ότι η νόσος συχνά διαγιγνώσκεται σε προχωρημένο στάδιο, ενώ πολλές ασθενείς βρίσκονται σε αναπαραγωγική ηλικία και επιθυμούν μελλοντική τεκνοποίηση. Οι απαιτούμενες χειρουργικές και φαρμακευτικές θεραπείες μπορεί να επηρεάσουν σοβαρά τη γονιμότητα, μειώνοντας το ωοθηκικό απόθεμα και προκαλώντας πρώιμη ωοθηκική ανεπάρκεια. Ως εκ τούτου, είναι κρίσιμη η έγκαιρη ενσωμάτωση της διατήρησης γονιμότητας στον ογκολογικό σχεδιασμό, με πλήρη ενημέρωση και παραπομπή των ασθενών σε εξειδικευμένες υπηρεσίες αναπαραγωγικής ιατρικής. Στόχος της παρούσας εργασίας είναι να παρουσιάσει τις κυριότερες διαθέσιμες μεθόδους διατήρησης της γονιμότητας σε περιπτώσεις καρκίνου των ωοθηκών και να αξιολογήσει την αποτελεσματικότητά τους βάσει της σύγχρονης βιβλιογραφίας και των διεθνών κατευθυντήριων οδηγιών. Οι κύριες στρατηγικές που εξετάζονται περιλαμβάνουν τη χειρουργική διατήρηση (συντηρητική χειρουργική με διατήρηση της μήτρας και μίας ωοθήκης, όπου ενδείκνυται), τις μεθόδους υποβοηθούμενης αναπαραγωγής (εξωσωματική γονιμοποίηση και προληπτική κρυοσυντήρηση ωαρίων ή/και εμβρύων πριν από την έναρξη της αντικαρκινικής θεραπείας), τη φαρμακευτική προστασία των ωοθηκών με συγχορήγηση αναλόγων GnRH κατά τη χημειοθεραπεία, καθώς και νεότερες πειραματικές τεχνικές όπως η in vitro ωρίμανση ωαρίων και η κρυοσυντήρηση ωοθηκικού ιστού. Η συντηρητική χειρουργική εφαρμόζεται κυρίως σε πρώιμα στάδια και σε επιλεγμένους ιστολογικούς τύπους, προσφέροντας τη δυνατότητα μελλοντικής φυσιολογικής κύησης, αλλά δεν ενδείκνυται σε προχωρημένη νόσο λόγω αυξημένου κινδύνου υποτροπής. Η προληπτική κρυοσυντήρηση ωαρίων/εμβρύων θεωρείται θεμελιώδης πρακτική διατήρησης γονιμότητας, επιτρέποντας τη διαφύλαξη του γενετικού υλικού πριν από τη γοναδοτοξική θεραπεία· οι σύγχρονες τεχνικές υαλοποίησης έχουν αυξήσει σημαντικά τα ποσοστά επιτυχούς κύησης και γέννησης. Η συγχορήγηση αναλόγων της GnRH κατά τη χημειοθεραπεία έχει μελετηθεί ως μέσο περιορισμού της ωοθηκικής βλάβης, όμως τα ερευνητικά αποτελέσματα είναι αντιφατικά και τα GnRH ανάλογα δεν αποτελούν αυτόνομη μέθοδο, αλλά δυνητικά συμπληρωματική προσέγγιση. Επιπλέον, η in vitro ωρίμανση ωοκυττάρων και η κρυοσυντήρηση ωοθηκικού ιστού προσφέρουν εναλλακτικές λύσεις σε ειδικές περιπτώσεις, όπως όταν απαιτείται άμεση έναρξη θεραπείας ή σε προεφηβικές ασθενείς, παρουσιάζοντας ενθαρρυντικά αποτελέσματα (π.χ. τεκμηριωμένες γεννήσεις από επανεμφύτευση ωοθηκικού ιστού) παρά τον ακόμη πειραματικό χαρακτήρα τους. Ιδιαίτερη σημασία έχει και η ανάδειξη των μελλοντικών προοπτικών. Νεότερες ερευνητικές κατευθύνσεις, όπως η βελτίωση της in vitro ωρίμανσης ωοκυττάρων, η ανάπτυξη βιοτεχνητών ωοθηκών και η αξιοποίηση μοριακών δεικτών για την εξατομίκευση των παρεμβάσεων, αναμένεται να διευρύνουν σημαντικά τις διαθέσιμες επιλογές. Παράλληλα, η διερεύνηση των ψυχοκοινωνικών και ηθικών διαστάσεων της διατήρησης γονιμότητας υπογραμμίζει την ανάγκη μιας ολοκληρωμένης, διεπιστημονικής προσέγγισης. Συμπερασματικά, η διατήρηση της γονιμότητας σε ασθενείς με καρκίνο ωοθηκών είναι εφικτή χωρίς να διακυβεύεται η επιβίωση, υπό την προϋπόθεση της κατάλληλης επιλογής περιστατικών και του σχολαστικού σχεδιασμού. Ο βέλτιστος σχεδιασμός περιλαμβάνει συχνά συνδυασμό τεχνικών και πρέπει να εξατομικεύεται βάσει του σταδίου και του ιστολογικού τύπου του όγκου, της ηλικίας και της επιθυμίας τεκνοποίησης της ασθενούς, σύμφωνα με τις διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες. Η διεπιστημονική συνεργασία μεταξύ γυναικολόγων- ογκολόγων και ειδικών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, καθώς και η έγκαιρη ενημέρωση των ασθενών, αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για την επιτυχή εφαρμογή των παρεμβάσεων. Οι συνεχιζόμενες εξελίξεις, όπως η βελτίωση των τεχνικών κρυοσυντήρησης, αναμένεται να διευρύνουν περαιτέρω τις δυνατότητες διατήρησης της γονιμότητας στο μέλλον.","Preserving fertility in patients with ovarian cancer is a complex challenge that requires an individualized approach and interdisciplinary collaboration. This is because the disease is often diagnosed at an advanced stage, while many patients are of reproductive age and wish to have children in the future. The necessary surgical and systemic treatments (e.g., chemotherapy) can severely affect fertility by reducing ovarian reserve and causing premature ovarian failure. Therefore, the early integration of fertility preservation into oncologic planning is crucial, including thorough patient counseling and referral to specialized reproductive medicine services. The aim of this thesis is to present the main available methods for fertility preservation in cases of ovarian cancer and to evaluate their effectiveness based on current literature and international guidelines. The main strategies examined include surgical fertility preservation (conservative surgery retaining the uterus and one ovary, where appropriate), assisted reproduction methods (in vitro fertilization with cryopreservation of oocytes and/or embryos prior to the initiation of anticancer therapy), pharmacological ovarian protection with co-administration of GnRH analogs during chemotherapy, as well as newer experimental techniques such as in vitro oocyte maturation and ovarian tissue cryopreservation. Conservative surgery is mainly applied in early-stage disease and selected histological types, offering the possibility of future natural pregnancy, but is not indicated in advanced disease due to the increased risk of recurrence. Pre- treatment cryopreservation of oocytes or embryos is considered a fundamental fertility preservation practice, allowing genetic material to be safeguarded before gonadotoxic therapy; modern vitrification techniques have significantly improved the rates of successful pregnancies and live births. The co-administration of GnRH analogs during chemotherapy has been studied as a means to limit ovarian damage; however, research results are conflicting, and GnRH analogs are not a standalone method but rather a potentially supplementary approach. Additionally, in vitro maturation of oocytes and ovarian tissue cryopreservation offer alternative solutions in special cases (such as when immediate initiation of cancer treatment is required or in prepubertal patients), showing encouraging outcomes (e.g., documented live births from reimplanted ovarian tissue) despite their still experimental nature. Particular emphasis should also be placed on future perspectives. Emerging research directions, including the refinement of in vitro oocyte maturation, the development of bioengineered ovaries, and the use of molecular biomarkers for individualized interventions, are expected to expand the available options. At the same time, the exploration of psychosocial and ethical aspects of fertility preservation highlights the necessity of a comprehensive, multidisciplinary approach. In conclusion, fertility preservation in ovarian cancer patients is feasible without compromising survival, provided that patients are appropriately selected and planning is meticulous. The optimal plan often involves a combination of techniques and must be individualized based on the stage and histological type of the tumor, the patient’s age, and desire for future childbearing, in accordance with international guidelines. Interdisciplinary collaboration between gynecologic oncologists and assisted reproduction specialists, as well as timely patient counseling, are fundamental prerequisites for the successful implementation of these interventions. Ongoing advances, such as improvements in cryopreservation techniques, are expected to further expand the possibilities for fertility preservation in the future."],"dc:identifier":["uoadl:5367866","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5367866"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διατήρηση της γονιμότητας στον καρκίνο των ωοθηκών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:02:02Z"}