{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5361941"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5361941","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση της συσχέτισης μεταξύ συνδρόμου αποφρακτικής άπνοιας ύπνου και εμβοών: βιβλιογραφική ανασκόπηση","abstract":"Εισαγωγή: Το σύνδρομο αποφρακτικής άπνοιας ύπνου αποτελεί μία από τις συχνότερες χρόνιες διαταραχές του ύπνου και χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενα επεισόδια μερικής ή πλήρους απόφραξης του ανώτερου αεραγωγού κατά τη διάρκεια του ύπνου. Τα επεισόδια αυτά οδηγούν σε διαλείπουσα υποξαιμία, μικροαφυπνίσεις και κατακερματισμό της αρχιτεκτονικής του ύπνου. Πέραν των αναπνευστικών εκδηλώσεων, το ΣΑΑΥ αναγνωρίζεται πλέον ως συστηματική νόσος με εκτεταμένες καρδιαγγειακές και νευρολογικές επιπτώσεις, οι οποίες αποδίδονται σε μηχανισμούς όπως το οξειδωτικό στρες, η χρόνια φλεγμονή, η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία και η παρατεταμένη παθολογική ενεργοποίηση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος. Οι εμβοές αποτελούν σύνθετο νευροωτολογικό σύμπτωμα πολυπαραγοντικής αιτιολογίας, με σημαντική επίδραση στην ποιότητα ζωής, στον ύπνο και στη γνωσιακή λειτουργία και συναισθηματική αυτορρύθμιση των ασθενών. Η σύγχρονη παθοφυσιολογική προσέγγιση των εμβοών περιλαμβάνει τόσο περιφερικούς μηχανισμούς, όπως η κοχλιακή δυσλειτουργία και η διαταραχή της μικροκυκλοφορίας του έσω ωτός, όσο και κεντρικούς μηχανισμούς που σχετίζονται με δυσλειτουργική νευροπλαστικότητα και απορρύθμιση του μηχανισμού της κεντρικής ακουστικής ενίσχυσης. Η πιθανή συσχέτιση μεταξύ ΣΑΑΥ και εμβοών είναι θεωρητικά εύλογη, ωστόσο η υπάρχουσα βιβλιογραφία παραμένει ετερογενής. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η εκτενής και κριτική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σχετικά με τη συσχέτιση μεταξύ συνδρόμου αποφρακτικής άπνοιας ύπνου και εμβοών, με έμφαση στους νευροωτολογικούς παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς και δευτερευόντως στην ανάδειξη των μεθοδολογικών περιορισμών των διαθέσιμων μελετών. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε δομημένη αφηγηματική βιβλιογραφική ανασκόπηση. Η κύρια βιβλιογραφική αναζήτηση διεξήχθη στη βάση δεδομένων PubMed, ενώ συμπληρωματικά χρησιμοποιήθηκαν η Cochrane Library και επιλεγμένες διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες στον τομέα της ιατρικής του ύπνου και της ωτορινολαρυγγολογίας. Συμπεριλήφθηκαν μελέτες σε ενήλικο πληθυσμό που διερευνούσαν άμεσα τη σχέση ΣΑΑΥ–εμβοών ή παρείχαν δεδομένα σχετικά με κοινούς παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς. Η σύνθεση των δεδομένων πραγματοποιήθηκε ποιοτικά, με (α) διαγνωστικά κριτήρια και δείκτες βαρύτητας του συνδρόμου αποφρακτικής άπνοιας ύπνου (δείκτης άπνοιας–υπόπνοιας έναντι μετρήσεων που αποτυπώνουν το υποξαιμικό φορτίο), (β) αξιολόγηση των εμβοών (αυτοαναφορά έναντι επικυρωμένων εργαλείων, όπως ο δείκτης επιβάρυνσης εμβοών – Tinnitus Handicap Index (THI)), (γ) έλεγχος βασικών συγχυτικών παραγόντων (βαρηκοΐα, συμπεριλαμβανομένων ελλειμμάτων στις υψηλές συχνότητες, έκθεση σε θόρυβο, ηλικία, φύλο, δείκτης μάζας σώματος, καρδιαγγειακές συννοσηρότητες και μεταβλητές ψυχικής υγείας), και (δ) επάρκεια της στατιστικής ανάλυσης. Αποτελέσματα: Η πλειονότητα των μελετών παρατήρησης αναφέρει αυξημένο επιπολασμό εμβοών σε ασθενείς με ΣΑΑΥ σε σύγκριση με άτομα χωρίς διαταραχές ύπνου. Τα αποτελέσματα παρουσιάζουν σημαντική ετερογένεια ως προς τον σχεδιασμό των μελετών, τον ορισμό και τη μέτρηση των εμβοών και τη στατιστική προσαρμογή για συγχυτικούς παράγοντες. Παθοφυσιολογικά δεδομένα υποστηρίζουν ότι η διαλείπουσα υποξία και η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία δύνανται να επηρεάσουν τη μικροκυκλοφορία του κοχλία και τη λειτουργία της αγγειώδους ταινίας, ενώ παράλληλα κεντρικοί μηχανισμοί σχετιζόμενοι με τη διαταραχή του ύπνου ενδέχεται να συμβάλλουν σε απορρύθμιση του μηχανισμού της κεντρικής ακουστικής ενίσχυσης. Επιπλέον, η κριτική ανάλυση της βιβλιογραφίας ανέδειξε ότι η πλειονότητα των διαθέσιμων δεδομένων προέρχεται από παρατηρητικές μελέτες, γεγονός που περιορίζει τη δυνατότητα αιτιολογικής ερμηνείας. Η απουσία μακροπρόθεσμης επανεκτίμησης, καθώς και η περιορισμένη ενσωμάτωση αντικειμενικών ακοολογικών παραμέτρων και δεικτών υποξαιμικού φορτίου, αποτελούν ουσιώδεις αδυναμίες που επηρεάζουν τη γενικευσιμότητα των ευρημάτων. Συμπεράσματα: Η διαθέσιμη βιβλιογραφία υποστηρίζει την ύπαρξη συσχέτισης μεταξύ ΣΑΑΥ και εμβοών. Η ενσωμάτωση της διάστασης του ύπνου στη νευροωτολογική αξιολόγηση ασθενών με εμβοές είναι κλινικά εύλογη και αναδεικνύεται η ανάγκη για μελλοντικές μελέτες υψηλότερης μεθοδολογικής ποιότητας.","abstract_html":"Εισαγωγή: Το σύνδρομο αποφρακτικής άπνοιας ύπνου αποτελεί μία από τις συχνότερες χρόνιες διαταραχές του ύπνου και χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενα επεισόδια μερικής ή πλήρους απόφραξης του ανώτερου αεραγωγού κατά τη διάρκεια του ύπνου. Τα επεισόδια αυτά οδηγούν σε διαλείπουσα υποξαιμία, μικροαφυπνίσεις και κατακερματισμό της αρχιτεκτονικής του ύπνου. Πέραν των αναπνευστικών εκδηλώσεων, το ΣΑΑΥ αναγνωρίζεται πλέον ως συστηματική νόσος με εκτεταμένες καρδιαγγειακές και νευρολογικές επιπτώσεις, οι οποίες αποδίδονται σε μηχανισμούς όπως το οξειδωτικό στρες, η χρόνια φλεγμονή, η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία και η παρατεταμένη παθολογική ενεργοποίηση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος. Οι εμβοές αποτελούν σύνθετο νευροωτολογικό σύμπτωμα πολυπαραγοντικής αιτιολογίας, με σημαντική επίδραση στην ποιότητα ζωής, στον ύπνο και στη γνωσιακή λειτουργία και συναισθηματική αυτορρύθμιση των ασθενών. Η σύγχρονη παθοφυσιολογική προσέγγιση των εμβοών περιλαμβάνει τόσο περιφερικούς μηχανισμούς, όπως η κοχλιακή δυσλειτουργία και η διαταραχή της μικροκυκλοφορίας του έσω ωτός, όσο και κεντρικούς μηχανισμούς που σχετίζονται με δυσλειτουργική νευροπλαστικότητα και απορρύθμιση του μηχανισμού της κεντρικής ακουστικής ενίσχυσης. Η πιθανή συσχέτιση μεταξύ ΣΑΑΥ και εμβοών είναι θεωρητικά εύλογη, ωστόσο η υπάρχουσα βιβλιογραφία παραμένει ετερογενής. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η εκτενής και κριτική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σχετικά με τη συσχέτιση μεταξύ συνδρόμου αποφρακτικής άπνοιας ύπνου και εμβοών, με έμφαση στους νευροωτολογικούς παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς και δευτερευόντως στην ανάδειξη των μεθοδολογικών περιορισμών των διαθέσιμων μελετών. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε δομημένη αφηγηματική βιβλιογραφική ανασκόπηση. Η κύρια βιβλιογραφική αναζήτηση διεξήχθη στη βάση δεδομένων PubMed, ενώ συμπληρωματικά χρησιμοποιήθηκαν η Cochrane Library και επιλεγμένες διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες στον τομέα της ιατρικής του ύπνου και της ωτορινολαρυγγολογίας. Συμπεριλήφθηκαν μελέτες σε ενήλικο πληθυσμό που διερευνούσαν άμεσα τη σχέση ΣΑΑΥ–εμβοών ή παρείχαν δεδομένα σχετικά με κοινούς παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς. Η σύνθεση των δεδομένων πραγματοποιήθηκε ποιοτικά, με (α) διαγνωστικά κριτήρια και δείκτες βαρύτητας του συνδρόμου αποφρακτικής άπνοιας ύπνου (δείκτης άπνοιας–υπόπνοιας έναντι μετρήσεων που αποτυπώνουν το υποξαιμικό φορτίο), (β) αξιολόγηση των εμβοών (αυτοαναφορά έναντι επικυρωμένων εργαλείων, όπως ο δείκτης επιβάρυνσης εμβοών – Tinnitus Handicap Index (THI)), (γ) έλεγχος βασικών συγχυτικών παραγόντων (βαρηκοΐα, συμπεριλαμβανομένων ελλειμμάτων στις υψηλές συχνότητες, έκθεση σε θόρυβο, ηλικία, φύλο, δείκτης μάζας σώματος, καρδιαγγειακές συννοσηρότητες και μεταβλητές ψυχικής υγείας), και (δ) επάρκεια της στατιστικής ανάλυσης. Αποτελέσματα: Η πλειονότητα των μελετών παρατήρησης αναφέρει αυξημένο επιπολασμό εμβοών σε ασθενείς με ΣΑΑΥ σε σύγκριση με άτομα χωρίς διαταραχές ύπνου. Τα αποτελέσματα παρουσιάζουν σημαντική ετερογένεια ως προς τον σχεδιασμό των μελετών, τον ορισμό και τη μέτρηση των εμβοών και τη στατιστική προσαρμογή για συγχυτικούς παράγοντες. Παθοφυσιολογικά δεδομένα υποστηρίζουν ότι η διαλείπουσα υποξία και η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία δύνανται να επηρεάσουν τη μικροκυκλοφορία του κοχλία και τη λειτουργία της αγγειώδους ταινίας, ενώ παράλληλα κεντρικοί μηχανισμοί σχετιζόμενοι με τη διαταραχή του ύπνου ενδέχεται να συμβάλλουν σε απορρύθμιση του μηχανισμού της κεντρικής ακουστικής ενίσχυσης. Επιπλέον, η κριτική ανάλυση της βιβλιογραφίας ανέδειξε ότι η πλειονότητα των διαθέσιμων δεδομένων προέρχεται από παρατηρητικές μελέτες, γεγονός που περιορίζει τη δυνατότητα αιτιολογικής ερμηνείας. Η απουσία μακροπρόθεσμης επανεκτίμησης, καθώς και η περιορισμένη ενσωμάτωση αντικειμενικών ακοολογικών παραμέτρων και δεικτών υποξαιμικού φορτίου, αποτελούν ουσιώδεις αδυναμίες που επηρεάζουν τη γενικευσιμότητα των ευρημάτων. Συμπεράσματα: Η διαθέσιμη βιβλιογραφία υποστηρίζει την ύπαρξη συσχέτισης μεταξύ ΣΑΑΥ και εμβοών. Η ενσωμάτωση της διάστασης του ύπνου στη νευροωτολογική αξιολόγηση ασθενών με εμβοές είναι κλινικά εύλογη και αναδεικνύεται η ανάγκη για μελλοντικές μελέτες υψηλότερης μεθοδολογικής ποιότητας.","abstract_has_math":false,"creators":["Καραγιάννη Μύριαμ","Karagianni Myriam"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:01:56Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5361941"],"render_values":[{"text":"uoadl:5361941","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5361941","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καραγιάννη Μύριαμ","Karagianni Myriam"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5361941","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5361941"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Το σύνδρομο αποφρακτικής άπνοιας ύπνου αποτελεί μία από τις συχνότερες χρόνιες διαταραχές του ύπνου και χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενα επεισόδια μερικής ή πλήρους απόφραξης του ανώτερου αεραγωγού κατά τη διάρκεια του ύπνου. Τα επεισόδια αυτά οδηγούν σε διαλείπουσα υποξαιμία, μικροαφυπνίσεις και κατακερματισμό της αρχιτεκτονικής του ύπνου. Πέραν των αναπνευστικών εκδηλώσεων, το ΣΑΑΥ αναγνωρίζεται πλέον ως συστηματική νόσος με εκτεταμένες καρδιαγγειακές και νευρολογικές επιπτώσεις, οι οποίες αποδίδονται σε μηχανισμούς όπως το οξειδωτικό στρες, η χρόνια φλεγμονή, η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία και η παρατεταμένη παθολογική ενεργοποίηση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος. Οι εμβοές αποτελούν σύνθετο νευροωτολογικό σύμπτωμα πολυπαραγοντικής αιτιολογίας, με σημαντική επίδραση στην ποιότητα ζωής, στον ύπνο και στη γνωσιακή λειτουργία και συναισθηματική αυτορρύθμιση των ασθενών. Η σύγχρονη παθοφυσιολογική προσέγγιση των εμβοών περιλαμβάνει τόσο περιφερικούς μηχανισμούς, όπως η κοχλιακή δυσλειτουργία και η διαταραχή της μικροκυκλοφορίας του έσω ωτός, όσο και κεντρικούς μηχανισμούς που σχετίζονται με δυσλειτουργική νευροπλαστικότητα και απορρύθμιση του μηχανισμού της κεντρικής ακουστικής ενίσχυσης. Η πιθανή συσχέτιση μεταξύ ΣΑΑΥ και εμβοών είναι θεωρητικά εύλογη, ωστόσο η υπάρχουσα βιβλιογραφία παραμένει ετερογενής. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η εκτενής και κριτική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σχετικά με τη συσχέτιση μεταξύ συνδρόμου αποφρακτικής άπνοιας ύπνου και εμβοών, με έμφαση στους νευροωτολογικούς παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς και δευτερευόντως στην ανάδειξη των μεθοδολογικών περιορισμών των διαθέσιμων μελετών. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε δομημένη αφηγηματική βιβλιογραφική ανασκόπηση. Η κύρια βιβλιογραφική αναζήτηση διεξήχθη στη βάση δεδομένων PubMed, ενώ συμπληρωματικά χρησιμοποιήθηκαν η Cochrane Library και επιλεγμένες διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες στον τομέα της ιατρικής του ύπνου και της ωτορινολαρυγγολογίας. Συμπεριλήφθηκαν μελέτες σε ενήλικο πληθυσμό που διερευνούσαν άμεσα τη σχέση ΣΑΑΥ–εμβοών ή παρείχαν δεδομένα σχετικά με κοινούς παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς. Η σύνθεση των δεδομένων πραγματοποιήθηκε ποιοτικά, με (α) διαγνωστικά κριτήρια και δείκτες βαρύτητας του συνδρόμου αποφρακτικής άπνοιας ύπνου (δείκτης άπνοιας–υπόπνοιας έναντι μετρήσεων που αποτυπώνουν το υποξαιμικό φορτίο), (β) αξιολόγηση των εμβοών (αυτοαναφορά έναντι επικυρωμένων εργαλείων, όπως ο δείκτης επιβάρυνσης εμβοών – Tinnitus Handicap Index (THI)), (γ) έλεγχος βασικών συγχυτικών παραγόντων (βαρηκοΐα, συμπεριλαμβανομένων ελλειμμάτων στις υψηλές συχνότητες, έκθεση σε θόρυβο, ηλικία, φύλο, δείκτης μάζας σώματος, καρδιαγγειακές συννοσηρότητες και μεταβλητές ψυχικής υγείας), και (δ) επάρκεια της στατιστικής ανάλυσης. Αποτελέσματα: Η πλειονότητα των μελετών παρατήρησης αναφέρει αυξημένο επιπολασμό εμβοών σε ασθενείς με ΣΑΑΥ σε σύγκριση με άτομα χωρίς διαταραχές ύπνου. Τα αποτελέσματα παρουσιάζουν σημαντική ετερογένεια ως προς τον σχεδιασμό των μελετών, τον ορισμό και τη μέτρηση των εμβοών και τη στατιστική προσαρμογή για συγχυτικούς παράγοντες. Παθοφυσιολογικά δεδομένα υποστηρίζουν ότι η διαλείπουσα υποξία και η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία δύνανται να επηρεάσουν τη μικροκυκλοφορία του κοχλία και τη λειτουργία της αγγειώδους ταινίας, ενώ παράλληλα κεντρικοί μηχανισμοί σχετιζόμενοι με τη διαταραχή του ύπνου ενδέχεται να συμβάλλουν σε απορρύθμιση του μηχανισμού της κεντρικής ακουστικής ενίσχυσης. Επιπλέον, η κριτική ανάλυση της βιβλιογραφίας ανέδειξε ότι η πλειονότητα των διαθέσιμων δεδομένων προέρχεται από παρατηρητικές μελέτες, γεγονός που περιορίζει τη δυνατότητα αιτιολογικής ερμηνείας. Η απουσία μακροπρόθεσμης επανεκτίμησης, καθώς και η περιορισμένη ενσωμάτωση αντικειμενικών ακοολογικών παραμέτρων και δεικτών υποξαιμικού φορτίου, αποτελούν ουσιώδεις αδυναμίες που επηρεάζουν τη γενικευσιμότητα των ευρημάτων. Συμπεράσματα: Η διαθέσιμη βιβλιογραφία υποστηρίζει την ύπαρξη συσχέτισης μεταξύ ΣΑΑΥ και εμβοών. Η ενσωμάτωση της διάστασης του ύπνου στη νευροωτολογική αξιολόγηση ασθενών με εμβοές είναι κλινικά εύλογη και αναδεικνύεται η ανάγκη για μελλοντικές μελέτες υψηλότερης μεθοδολογικής ποιότητας.","Introduction: Obstructive sleep apnea (OSA) is characterized by recurrent episodes of partial or complete upper airway obstruction during sleep, leading to intermittent hypoxia, repetitive arousals, and sleep fragmentation. Beyond respiratory symptoms, OSA is increasingly recognized as a systemic disorder with cardiovascular and neurological sequelae mediated by oxidative stress, inflammatory activation, endothelial dysfunction, and sustained sympathetic overactivity. Tinnitus is a complex neurotological symptom with multifactorial etiology and substantial impact on quality of life, sleep, and cognitive and emotional functioning. Contemporary concepts view tinnitus as emerging from the interaction between peripheral auditory dysfunction and central mechanisms, including maladaptive neuroplasticity and dysregulation of central auditory gain. A potential association between OSA and tinnitus is theoretically plausible, particularly through effects on cochlear microcirculation and stria vascularis function, as well as through central consequences of chronic sleep disruption; however, clinical evidence remains heterogeneous. Objective: This thesis aimed to provide an extensive and critical synthesis of the literature addressing the association between OSA and tinnitus, with emphasis on neurotological mechanisms and on methodological issues that shape the interpretation of reported associations. Methods: A structured narrative review was performed. PubMed served as the primary database, supplemented by the Cochrane Library and selected international clinical practice guidelines in sleep medicine and otolaryngology. Adult studies that directly examined the OSA–tinnitus relationship or reported relevant pathophysiological data were included. Qualitative synthesis was guided by systematic critical appraisal of: (a) OSA diagnostic criteria and severity metrics (AHI versus measures capturing hypoxic burden), (b) tinnitus assessment (self-report versus validated instruments such as the Tinnitus Handicap Index (THI)), (c) control of key confounders (hearing loss including high-frequency deficits, noise exposure, age, sex, BMI, cardiovascular comorbidities, and mental health variables), and (d) adequacy of statistical adjustment. Results: Most observational studies reported a higher prevalence of tinnitus among patients with OSA compared with individuals without sleep-disordered breathing. Across studies, major limitations included frequent absence of comprehensive audiological phenotyping, heterogeneity in tinnitus definition and measurement, and inadequate adjustment for critical confounders. Pathophysiological mechanisms suggest that intermittent hypoxia and endothelial dysfunction may compromise cochlear microcirculation and stria vascularis function. Chronic sleep fragmentation and neurovascular stress may facilitate dysregulation of central auditory gain and maladaptive cortical plasticity, contributing to tinnitus persistence. Furthermore, critical appraisal of the available literature revealed that most evidence derives from cross-sectional study designs, which inherently limits causal inference. The frequent lack of longitudinal follow-up, insufficient incorporation of objective audiological measures, and limited use of hypoxic burden indices represent important methodological weaknesses that constrain the interpretability and generalizability of reported associations. Conclusions: Current evidence supports an association between OSA and tinnitus. The strong pathophysiological rationale supports incorporating sleep-related factors into the neurotological evaluation of patients with tinnitus, while underscoring the need for future studies with improved methodological rigor, comprehensive audiological characterization, and robust confounder control."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση της συσχέτισης μεταξύ συνδρόμου αποφρακτικής άπνοιας ύπνου και εμβοών: βιβλιογραφική ανασκόπηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καραγιάννη Μύριαμ","Karagianni Myriam"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή: Το σύνδρομο αποφρακτικής άπνοιας ύπνου αποτελεί μία από τις συχνότερες χρόνιες διαταραχές του ύπνου και χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενα επεισόδια μερικής ή πλήρους απόφραξης του ανώτερου αεραγωγού κατά τη διάρκεια του ύπνου. Τα επεισόδια αυτά οδηγούν σε διαλείπουσα υποξαιμία, μικροαφυπνίσεις και κατακερματισμό της αρχιτεκτονικής του ύπνου. Πέραν των αναπνευστικών εκδηλώσεων, το ΣΑΑΥ αναγνωρίζεται πλέον ως συστηματική νόσος με εκτεταμένες καρδιαγγειακές και νευρολογικές επιπτώσεις, οι οποίες αποδίδονται σε μηχανισμούς όπως το οξειδωτικό στρες, η χρόνια φλεγμονή, η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία και η παρατεταμένη παθολογική ενεργοποίηση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος. Οι εμβοές αποτελούν σύνθετο νευροωτολογικό σύμπτωμα πολυπαραγοντικής αιτιολογίας, με σημαντική επίδραση στην ποιότητα ζωής, στον ύπνο και στη γνωσιακή λειτουργία και συναισθηματική αυτορρύθμιση των ασθενών. Η σύγχρονη παθοφυσιολογική προσέγγιση των εμβοών περιλαμβάνει τόσο περιφερικούς μηχανισμούς, όπως η κοχλιακή δυσλειτουργία και η διαταραχή της μικροκυκλοφορίας του έσω ωτός, όσο και κεντρικούς μηχανισμούς που σχετίζονται με δυσλειτουργική νευροπλαστικότητα και απορρύθμιση του μηχανισμού της κεντρικής ακουστικής ενίσχυσης. Η πιθανή συσχέτιση μεταξύ ΣΑΑΥ και εμβοών είναι θεωρητικά εύλογη, ωστόσο η υπάρχουσα βιβλιογραφία παραμένει ετερογενής. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η εκτενής και κριτική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σχετικά με τη συσχέτιση μεταξύ συνδρόμου αποφρακτικής άπνοιας ύπνου και εμβοών, με έμφαση στους νευροωτολογικούς παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς και δευτερευόντως στην ανάδειξη των μεθοδολογικών περιορισμών των διαθέσιμων μελετών. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε δομημένη αφηγηματική βιβλιογραφική ανασκόπηση. Η κύρια βιβλιογραφική αναζήτηση διεξήχθη στη βάση δεδομένων PubMed, ενώ συμπληρωματικά χρησιμοποιήθηκαν η Cochrane Library και επιλεγμένες διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες στον τομέα της ιατρικής του ύπνου και της ωτορινολαρυγγολογίας. Συμπεριλήφθηκαν μελέτες σε ενήλικο πληθυσμό που διερευνούσαν άμεσα τη σχέση ΣΑΑΥ–εμβοών ή παρείχαν δεδομένα σχετικά με κοινούς παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς. Η σύνθεση των δεδομένων πραγματοποιήθηκε ποιοτικά, με (α) διαγνωστικά κριτήρια και δείκτες βαρύτητας του συνδρόμου αποφρακτικής άπνοιας ύπνου (δείκτης άπνοιας–υπόπνοιας έναντι μετρήσεων που αποτυπώνουν το υποξαιμικό φορτίο), (β) αξιολόγηση των εμβοών (αυτοαναφορά έναντι επικυρωμένων εργαλείων, όπως ο δείκτης επιβάρυνσης εμβοών – Tinnitus Handicap Index (THI)), (γ) έλεγχος βασικών συγχυτικών παραγόντων (βαρηκοΐα, συμπεριλαμβανομένων ελλειμμάτων στις υψηλές συχνότητες, έκθεση σε θόρυβο, ηλικία, φύλο, δείκτης μάζας σώματος, καρδιαγγειακές συννοσηρότητες και μεταβλητές ψυχικής υγείας), και (δ) επάρκεια της στατιστικής ανάλυσης. Αποτελέσματα: Η πλειονότητα των μελετών παρατήρησης αναφέρει αυξημένο επιπολασμό εμβοών σε ασθενείς με ΣΑΑΥ σε σύγκριση με άτομα χωρίς διαταραχές ύπνου. Τα αποτελέσματα παρουσιάζουν σημαντική ετερογένεια ως προς τον σχεδιασμό των μελετών, τον ορισμό και τη μέτρηση των εμβοών και τη στατιστική προσαρμογή για συγχυτικούς παράγοντες. Παθοφυσιολογικά δεδομένα υποστηρίζουν ότι η διαλείπουσα υποξία και η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία δύνανται να επηρεάσουν τη μικροκυκλοφορία του κοχλία και τη λειτουργία της αγγειώδους ταινίας, ενώ παράλληλα κεντρικοί μηχανισμοί σχετιζόμενοι με τη διαταραχή του ύπνου ενδέχεται να συμβάλλουν σε απορρύθμιση του μηχανισμού της κεντρικής ακουστικής ενίσχυσης. Επιπλέον, η κριτική ανάλυση της βιβλιογραφίας ανέδειξε ότι η πλειονότητα των διαθέσιμων δεδομένων προέρχεται από παρατηρητικές μελέτες, γεγονός που περιορίζει τη δυνατότητα αιτιολογικής ερμηνείας. Η απουσία μακροπρόθεσμης επανεκτίμησης, καθώς και η περιορισμένη ενσωμάτωση αντικειμενικών ακοολογικών παραμέτρων και δεικτών υποξαιμικού φορτίου, αποτελούν ουσιώδεις αδυναμίες που επηρεάζουν τη γενικευσιμότητα των ευρημάτων. Συμπεράσματα: Η διαθέσιμη βιβλιογραφία υποστηρίζει την ύπαρξη συσχέτισης μεταξύ ΣΑΑΥ και εμβοών. Η ενσωμάτωση της διάστασης του ύπνου στη νευροωτολογική αξιολόγηση ασθενών με εμβοές είναι κλινικά εύλογη και αναδεικνύεται η ανάγκη για μελλοντικές μελέτες υψηλότερης μεθοδολογικής ποιότητας.","Introduction: Obstructive sleep apnea (OSA) is characterized by recurrent episodes of partial or complete upper airway obstruction during sleep, leading to intermittent hypoxia, repetitive arousals, and sleep fragmentation. Beyond respiratory symptoms, OSA is increasingly recognized as a systemic disorder with cardiovascular and neurological sequelae mediated by oxidative stress, inflammatory activation, endothelial dysfunction, and sustained sympathetic overactivity. Tinnitus is a complex neurotological symptom with multifactorial etiology and substantial impact on quality of life, sleep, and cognitive and emotional functioning. Contemporary concepts view tinnitus as emerging from the interaction between peripheral auditory dysfunction and central mechanisms, including maladaptive neuroplasticity and dysregulation of central auditory gain. A potential association between OSA and tinnitus is theoretically plausible, particularly through effects on cochlear microcirculation and stria vascularis function, as well as through central consequences of chronic sleep disruption; however, clinical evidence remains heterogeneous. Objective: This thesis aimed to provide an extensive and critical synthesis of the literature addressing the association between OSA and tinnitus, with emphasis on neurotological mechanisms and on methodological issues that shape the interpretation of reported associations. Methods: A structured narrative review was performed. PubMed served as the primary database, supplemented by the Cochrane Library and selected international clinical practice guidelines in sleep medicine and otolaryngology. Adult studies that directly examined the OSA–tinnitus relationship or reported relevant pathophysiological data were included. Qualitative synthesis was guided by systematic critical appraisal of: (a) OSA diagnostic criteria and severity metrics (AHI versus measures capturing hypoxic burden), (b) tinnitus assessment (self-report versus validated instruments such as the Tinnitus Handicap Index (THI)), (c) control of key confounders (hearing loss including high-frequency deficits, noise exposure, age, sex, BMI, cardiovascular comorbidities, and mental health variables), and (d) adequacy of statistical adjustment. Results: Most observational studies reported a higher prevalence of tinnitus among patients with OSA compared with individuals without sleep-disordered breathing. Across studies, major limitations included frequent absence of comprehensive audiological phenotyping, heterogeneity in tinnitus definition and measurement, and inadequate adjustment for critical confounders. Pathophysiological mechanisms suggest that intermittent hypoxia and endothelial dysfunction may compromise cochlear microcirculation and stria vascularis function. Chronic sleep fragmentation and neurovascular stress may facilitate dysregulation of central auditory gain and maladaptive cortical plasticity, contributing to tinnitus persistence. Furthermore, critical appraisal of the available literature revealed that most evidence derives from cross-sectional study designs, which inherently limits causal inference. The frequent lack of longitudinal follow-up, insufficient incorporation of objective audiological measures, and limited use of hypoxic burden indices represent important methodological weaknesses that constrain the interpretability and generalizability of reported associations. Conclusions: Current evidence supports an association between OSA and tinnitus. The strong pathophysiological rationale supports incorporating sleep-related factors into the neurotological evaluation of patients with tinnitus, while underscoring the need for future studies with improved methodological rigor, comprehensive audiological characterization, and robust confounder control."],"dc:identifier":["uoadl:5361941","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5361941"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διερεύνηση της συσχέτισης μεταξύ συνδρόμου αποφρακτικής άπνοιας ύπνου και εμβοών: βιβλιογραφική ανασκόπηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:01:56Z"}