{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5360792"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5360792","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εκπαιδευτική Αξιολόγηση και Ψηφιακές Τεχνολογίες: Η Πρόκληση της Τεχνητής Νοημοσύνης","abstract":"Καθώς επιτυγχάνεται σταδιακά η μετάβαση των παραδοσιακών εργαλείων μάθησης σε πιο αυτοματοποιημένες διαδικασίες, που δεν εξαρτώνται πάντα από τον ανθρώπινο παράγοντα (και για αυτό μοιάζουν λιγότερο επιρρεπείς στα λάθη και περισσότερο αποτελεσματικές), η εκπαιδευτική κοινότητα δεν οφείλει μόνο να επαγρυπνεί, αλλά και να μαθαίνει να διαχειρίζεται την Τεχνητή Νοημοσύνη ως απαραίτητη συνθήκη της εκπαιδευτικής διαδικασίας, εφόσον η σύγχρονη η μάθηση προκύπτει ως μια πολυσύνθετη συνισταμένη και άλλων παραγόντων. Όσο βέβαια οι αυτοματισμοί και η τεχνολογία προχωρούν στο δικό τους μονοπάτι ανάπτυξης, ο άνθρωπος παραμένει στο κέντρο ερμηνείας των δεδομένων που παράγουν οι μηχανές. Για αυτό και η διδακτική πράξη, ακόμα και με τη μεσολάβηση νέων τεχνολογιών, θεωρείται πως θα είναι πάντα το πρότυπο ανθρώπινης επικοινωνίας που έχει ανάγκη από ένα σύνολο διευρυμένων πομπών και εξίσου ευρύτερων δεκτών, ώστε να εξακολουθεί να παραμένει η ραχοκοκαλιά αυτού που αντιλαμβάνεται το σύνολο ως κοινωνική εκπαίδευση, με αιχμή του δόρατος τη συνοχή και την προσφορά εκπαίδευσης από τον άνθρωπο προς τον άνθρωπο. Όπως καταδεικνύουν οι έρευνες της παρούσας διπλωματικής εργασίας, τα συστήματα της Τεχνητής Νοημοσύνης ισορροπούν ανάμεσα στη δυνατότητα να πολλαπλασιάσουν το αποτύπωμα του εκπαιδευτικού έργου και στον βάσιμο κίνδυνο να κλονίσουν την εμπιστοσύνη στον ανθρώπινο χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Στη ζυγαριά μπαίνουν αναπόφευκτα οι νέες ευκαιρίες για εκτόξευση της αποτελεσματικότητας στην εκπαίδευση με την υπονόμευση της αυτονομίας των μαθητών και των εκπαιδευτικών. Οι αντιφάσεις αυτές αίρονται, μονάχα όταν ενισχυθεί το πλαίσιο που προβάλλει την Τεχνητή Νοημοσύνη ως υποστηρικτικό εργαλείο και εδραιώνει τον άνθρωπο ως τον υπεύθυνο της λήψης αποφάσεων και της ηθικής λογοδοσίας. Για να επιτευχθεί αυτό, οι εκπαιδευτικοί, οι μαθητές και το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας πρέπει να αποτελέσουν μέρη μιας σύνθετης και δυναμικής εκπαιδευτικής πολιτικής που θέτει στο κέντρο της στοχοθεσίας της την αξιοποίηση της Τεχνητής Νοημοσύνης, χωρίς όμως εκπτώσεις στους δεοντολογικούς κανόνες και την κριτική σκέψη.","abstract_html":"Καθώς επιτυγχάνεται σταδιακά η μετάβαση των παραδοσιακών εργαλείων μάθησης σε πιο αυτοματοποιημένες διαδικασίες, που δεν εξαρτώνται πάντα από τον ανθρώπινο παράγοντα (και για αυτό μοιάζουν λιγότερο επιρρεπείς στα λάθη και περισσότερο αποτελεσματικές), η εκπαιδευτική κοινότητα δεν οφείλει μόνο να επαγρυπνεί, αλλά και να μαθαίνει να διαχειρίζεται την Τεχνητή Νοημοσύνη ως απαραίτητη συνθήκη της εκπαιδευτικής διαδικασίας, εφόσον η σύγχρονη η μάθηση προκύπτει ως μια πολυσύνθετη συνισταμένη και άλλων παραγόντων. Όσο βέβαια οι αυτοματισμοί και η τεχνολογία προχωρούν στο δικό τους μονοπάτι ανάπτυξης, ο άνθρωπος παραμένει στο κέντρο ερμηνείας των δεδομένων που παράγουν οι μηχανές. Για αυτό και η διδακτική πράξη, ακόμα και με τη μεσολάβηση νέων τεχνολογιών, θεωρείται πως θα είναι πάντα το πρότυπο ανθρώπινης επικοινωνίας που έχει ανάγκη από ένα σύνολο διευρυμένων πομπών και εξίσου ευρύτερων δεκτών, ώστε να εξακολουθεί να παραμένει η ραχοκοκαλιά αυτού που αντιλαμβάνεται το σύνολο ως κοινωνική εκπαίδευση, με αιχμή του δόρατος τη συνοχή και την προσφορά εκπαίδευσης από τον άνθρωπο προς τον άνθρωπο. Όπως καταδεικνύουν οι έρευνες της παρούσας διπλωματικής εργασίας, τα συστήματα της Τεχνητής Νοημοσύνης ισορροπούν ανάμεσα στη δυνατότητα να πολλαπλασιάσουν το αποτύπωμα του εκπαιδευτικού έργου και στον βάσιμο κίνδυνο να κλονίσουν την εμπιστοσύνη στον ανθρώπινο χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Στη ζυγαριά μπαίνουν αναπόφευκτα οι νέες ευκαιρίες για εκτόξευση της αποτελεσματικότητας στην εκπαίδευση με την υπονόμευση της αυτονομίας των μαθητών και των εκπαιδευτικών. Οι αντιφάσεις αυτές αίρονται, μονάχα όταν ενισχυθεί το πλαίσιο που προβάλλει την Τεχνητή Νοημοσύνη ως υποστηρικτικό εργαλείο και εδραιώνει τον άνθρωπο ως τον υπεύθυνο της λήψης αποφάσεων και της ηθικής λογοδοσίας. Για να επιτευχθεί αυτό, οι εκπαιδευτικοί, οι μαθητές και το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας πρέπει να αποτελέσουν μέρη μιας σύνθετης και δυναμικής εκπαιδευτικής πολιτικής που θέτει στο κέντρο της στοχοθεσίας της την αξιοποίηση της Τεχνητής Νοημοσύνης, χωρίς όμως εκπτώσεις στους δεοντολογικούς κανόνες και την κριτική σκέψη.","abstract_has_math":false,"creators":["Παναγοπούλου Αγγελική","Panagopoulou Angeliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:01:53Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5360792"],"render_values":[{"text":"uoadl:5360792","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5360792","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παναγοπούλου Αγγελική","Panagopoulou Angeliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5360792","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5360792"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Καθώς επιτυγχάνεται σταδιακά η μετάβαση των παραδοσιακών εργαλείων μάθησης σε πιο αυτοματοποιημένες διαδικασίες, που δεν εξαρτώνται πάντα από τον ανθρώπινο παράγοντα (και για αυτό μοιάζουν λιγότερο επιρρεπείς στα λάθη και περισσότερο αποτελεσματικές), η εκπαιδευτική κοινότητα δεν οφείλει μόνο να επαγρυπνεί, αλλά και να μαθαίνει να διαχειρίζεται την Τεχνητή Νοημοσύνη ως απαραίτητη συνθήκη της εκπαιδευτικής διαδικασίας, εφόσον η σύγχρονη η μάθηση προκύπτει ως μια πολυσύνθετη συνισταμένη και άλλων παραγόντων. Όσο βέβαια οι αυτοματισμοί και η τεχνολογία προχωρούν στο δικό τους μονοπάτι ανάπτυξης, ο άνθρωπος παραμένει στο κέντρο ερμηνείας των δεδομένων που παράγουν οι μηχανές. Για αυτό και η διδακτική πράξη, ακόμα και με τη μεσολάβηση νέων τεχνολογιών, θεωρείται πως θα είναι πάντα το πρότυπο ανθρώπινης επικοινωνίας που έχει ανάγκη από ένα σύνολο διευρυμένων πομπών και εξίσου ευρύτερων δεκτών, ώστε να εξακολουθεί να παραμένει η ραχοκοκαλιά αυτού που αντιλαμβάνεται το σύνολο ως κοινωνική εκπαίδευση, με αιχμή του δόρατος τη συνοχή και την προσφορά εκπαίδευσης από τον άνθρωπο προς τον άνθρωπο. Όπως καταδεικνύουν οι έρευνες της παρούσας διπλωματικής εργασίας, τα συστήματα της Τεχνητής Νοημοσύνης ισορροπούν ανάμεσα στη δυνατότητα να πολλαπλασιάσουν το αποτύπωμα του εκπαιδευτικού έργου και στον βάσιμο κίνδυνο να κλονίσουν την εμπιστοσύνη στον ανθρώπινο χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Στη ζυγαριά μπαίνουν αναπόφευκτα οι νέες ευκαιρίες για εκτόξευση της αποτελεσματικότητας στην εκπαίδευση με την υπονόμευση της αυτονομίας των μαθητών και των εκπαιδευτικών. Οι αντιφάσεις αυτές αίρονται, μονάχα όταν ενισχυθεί το πλαίσιο που προβάλλει την Τεχνητή Νοημοσύνη ως υποστηρικτικό εργαλείο και εδραιώνει τον άνθρωπο ως τον υπεύθυνο της λήψης αποφάσεων και της ηθικής λογοδοσίας. Για να επιτευχθεί αυτό, οι εκπαιδευτικοί, οι μαθητές και το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας πρέπει να αποτελέσουν μέρη μιας σύνθετης και δυναμικής εκπαιδευτικής πολιτικής που θέτει στο κέντρο της στοχοθεσίας της την αξιοποίηση της Τεχνητής Νοημοσύνης, χωρίς όμως εκπτώσεις στους δεοντολογικούς κανόνες και την κριτική σκέψη.","As the transition from traditional learning tools to more automated processes—which do not always depend on the human factor and thus appear less prone to error and more effective—gradually takes place, the educational community must not only remain vigilant but also learn to manage Artificial Intelligence as an essential condition of the educational process, since modern learning emerges as a complex resultant of various factors. Αs automation and technology advance along their own developmental path, humans remain at the center of interpreting the data produced by machines. For this reason, teaching practice, even with the mediation of new technologies, is considered to always be the standard of human communication required by a set of expanded transmitters and equally broad receivers, so that it continues to remain the backbone of what society perceives as social education, with its spearhead being cohesion and the provision of education from human to human. As the research of this thesis demonstrates, artificial intelligence systems balance between the potential to multiply the impact of educational work and the valid risk of undermining trust in the human character of education. New opportunities to skyrocket educational effectiveness are inevitably weighed against the subversion of student and teacher autonomy. These contradictions can only be resolved when the framework promoting artificial intelligence as a supportive tool is strengthened and humans are established as those responsible for decision-making and ethical accountability. To achieve this, teachers, students, and the entire educational community must be parts of a complex and dynamic educational policy that places the utilization of Artificial Intelligence at the core of its objectives, without, however, compromising ethical rules and critical thinking."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εκπαιδευτική Αξιολόγηση και Ψηφιακές Τεχνολογίες: Η Πρόκληση της Τεχνητής Νοημοσύνης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παναγοπούλου Αγγελική","Panagopoulou Angeliki"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Καθώς επιτυγχάνεται σταδιακά η μετάβαση των παραδοσιακών εργαλείων μάθησης σε πιο αυτοματοποιημένες διαδικασίες, που δεν εξαρτώνται πάντα από τον ανθρώπινο παράγοντα (και για αυτό μοιάζουν λιγότερο επιρρεπείς στα λάθη και περισσότερο αποτελεσματικές), η εκπαιδευτική κοινότητα δεν οφείλει μόνο να επαγρυπνεί, αλλά και να μαθαίνει να διαχειρίζεται την Τεχνητή Νοημοσύνη ως απαραίτητη συνθήκη της εκπαιδευτικής διαδικασίας, εφόσον η σύγχρονη η μάθηση προκύπτει ως μια πολυσύνθετη συνισταμένη και άλλων παραγόντων. Όσο βέβαια οι αυτοματισμοί και η τεχνολογία προχωρούν στο δικό τους μονοπάτι ανάπτυξης, ο άνθρωπος παραμένει στο κέντρο ερμηνείας των δεδομένων που παράγουν οι μηχανές. Για αυτό και η διδακτική πράξη, ακόμα και με τη μεσολάβηση νέων τεχνολογιών, θεωρείται πως θα είναι πάντα το πρότυπο ανθρώπινης επικοινωνίας που έχει ανάγκη από ένα σύνολο διευρυμένων πομπών και εξίσου ευρύτερων δεκτών, ώστε να εξακολουθεί να παραμένει η ραχοκοκαλιά αυτού που αντιλαμβάνεται το σύνολο ως κοινωνική εκπαίδευση, με αιχμή του δόρατος τη συνοχή και την προσφορά εκπαίδευσης από τον άνθρωπο προς τον άνθρωπο. Όπως καταδεικνύουν οι έρευνες της παρούσας διπλωματικής εργασίας, τα συστήματα της Τεχνητής Νοημοσύνης ισορροπούν ανάμεσα στη δυνατότητα να πολλαπλασιάσουν το αποτύπωμα του εκπαιδευτικού έργου και στον βάσιμο κίνδυνο να κλονίσουν την εμπιστοσύνη στον ανθρώπινο χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Στη ζυγαριά μπαίνουν αναπόφευκτα οι νέες ευκαιρίες για εκτόξευση της αποτελεσματικότητας στην εκπαίδευση με την υπονόμευση της αυτονομίας των μαθητών και των εκπαιδευτικών. Οι αντιφάσεις αυτές αίρονται, μονάχα όταν ενισχυθεί το πλαίσιο που προβάλλει την Τεχνητή Νοημοσύνη ως υποστηρικτικό εργαλείο και εδραιώνει τον άνθρωπο ως τον υπεύθυνο της λήψης αποφάσεων και της ηθικής λογοδοσίας. Για να επιτευχθεί αυτό, οι εκπαιδευτικοί, οι μαθητές και το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας πρέπει να αποτελέσουν μέρη μιας σύνθετης και δυναμικής εκπαιδευτικής πολιτικής που θέτει στο κέντρο της στοχοθεσίας της την αξιοποίηση της Τεχνητής Νοημοσύνης, χωρίς όμως εκπτώσεις στους δεοντολογικούς κανόνες και την κριτική σκέψη.","As the transition from traditional learning tools to more automated processes—which do not always depend on the human factor and thus appear less prone to error and more effective—gradually takes place, the educational community must not only remain vigilant but also learn to manage Artificial Intelligence as an essential condition of the educational process, since modern learning emerges as a complex resultant of various factors. Αs automation and technology advance along their own developmental path, humans remain at the center of interpreting the data produced by machines. For this reason, teaching practice, even with the mediation of new technologies, is considered to always be the standard of human communication required by a set of expanded transmitters and equally broad receivers, so that it continues to remain the backbone of what society perceives as social education, with its spearhead being cohesion and the provision of education from human to human. As the research of this thesis demonstrates, artificial intelligence systems balance between the potential to multiply the impact of educational work and the valid risk of undermining trust in the human character of education. New opportunities to skyrocket educational effectiveness are inevitably weighed against the subversion of student and teacher autonomy. These contradictions can only be resolved when the framework promoting artificial intelligence as a supportive tool is strengthened and humans are established as those responsible for decision-making and ethical accountability. To achieve this, teachers, students, and the entire educational community must be parts of a complex and dynamic educational policy that places the utilization of Artificial Intelligence at the core of its objectives, without, however, compromising ethical rules and critical thinking."],"dc:identifier":["uoadl:5360792","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5360792"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Εκπαιδευτική Αξιολόγηση και Ψηφιακές Τεχνολογίες: Η Πρόκληση της Τεχνητής Νοημοσύνης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:01:53Z"}