{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5358840"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5358840","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η Ψυχική Ανθεκτικότητα Εκπαιδευτικών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Γενικής και Ειδικής Αγωγής","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τη σχέση μεταξύ ψυχικής ανθεκτικότητας και επαγγελματικής εξουθένωσης στον πληθυσμό των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με έμφαση στο πώς οι ατομικοί και οι εργασιακοί πόροι μπορούν να λειτουργούν προστατευτικά ή/και να αλληλεπιδρούν με τις απαιτήσεις του σχολικού πλαισίου. Η ανθεκτικότητα προσεγγίζεται ως δυναμική διαδικασία προσαρμογής που επηρεάζεται από προσωπικούς παράγοντες (π.χ. ικανότητες ρύθμισης συναισθήματος, αυτοαποτελεσματικότητα, νοηματοδότηση δυσκολιών) αλλά και από συστημικούς παράγοντες (π.χ. υποστήριξη από συναδέλφους/ηγεσία, οργάνωση εργασίας, κλίμα σχολείου). Παράλληλα, η εξουθένωση εξετάζεται ως πολυδιάστατο σύνδρομο, με βασικές εκφάνσεις τη συναισθηματική εξάντληση, την αποπροσωποποίηση και την αίσθηση μειωμένης προσωπικής επίτευξης, που συνδέεται με χρόνιο εργασιακό στρες και παρατεταμένη αναντιστοιχία απαιτήσεων–πόρων. Η μελέτη υλοποιήθηκε με ποσοτικό, συσχετιστικό σχεδιασμό σε δείγμα 90 εκπαιδευτικών (80% γυναίκες, 20% άνδρες), κυρίως από τη γενική δευτεροβάθμια εκπαίδευση (90%) και δευτερευόντως από την ειδική εκπαίδευση (10%). Οι συμμετέχοντες είχαν μέση ηλικία 43,1±13,4 έτη και μέση προϋπηρεσία 12,3±10,4 έτη. Για τη συλλογή δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν δημογραφικό ερωτηματολόγιο, η κλίμακα Connor–Davidson Resilience Scale (CD-RISC) για την αποτίμηση της ψυχικής ανθεκτικότητας και το Maslach Burnout Inventory (MBI) για την αποτίμηση των διαστάσεων της επαγγελματικής εξουθένωσης. Τα ευρήματα έδειξαν ότι η συνολική βαθμολογία ψυχικής ανθεκτικότητας (CD-RISC) ήταν 68,3±13,4. Παρατηρήθηκαν διαφοροποιήσεις κατά φύλο: οι άνδρες εμφάνισαν υψηλότερη μέση ανθεκτικότητα (74,6±14,9) έναντι των γυναικών (66,7±12,7). Ως προς την εξουθένωση, οι γυναίκες εμφάνισαν υψηλότερη συναισθηματική εξάντληση (29,5±11,2) σε σχέση με τους άνδρες (25,9±9,6), ενώ οι άνδρες εμφάνισαν υψηλότερη αποπροσωποποίηση (17,6±8,5) σε σχέση με τις γυναίκες (16,1±6,1). Η συσχετιστική ανάλυση ανέδειξε στατιστικά σημαντικές αλλά χαμηλές έως μέτριες συσχετίσεις μεταξύ ανθεκτικότητας (CD-RISC) και διαστάσεων του MBI: CD-RISC με συναισθηματική εξάντληση (r=0,221, p=0,037), CD-RISC με αποπροσωποποίηση (r=0,334, p=0,001) και CD-RISC με προσωπική επίτευξη (r=0,246, p=0,020). Επιπλέον, κατά φύλο παρατηρήθηκε ότι η σχέση ανθεκτικότητας–αποπροσωποποίησης ήταν στατιστικά σημαντική στους άνδρες (r=0,517, p=0,028). Συνοψίζοντας, η ψυχική ανθεκτικότητα συνδέεται με δείκτες επαγγελματικής επιβάρυνσης, ωστόσο οι σχέσεις δεν είναι απλές ούτε ομοιόμορφες και απαιτούν προσεκτική ερμηνεία σε συνάρτηση με τα χαρακτηριστικά του δείγματος και τον τρόπο μέτρησης των διαστάσεων της εξουθένωσης. Η πρακτική αξιοποίηση των ευρημάτων υποδεικνύει την ανάγκη για πολυεπίπεδες παρεμβάσεις: (α) ατομική ενδυνάμωση (δεξιότητες διαχείρισης άγχους, αυτορρύθμιση, αναστοχασμός, υγιείς στρατηγικές αντιμετώπισης) και (β) οργανωσιακές/σχολικές παρεμβάσεις (mentoring, υποστηρικτική ηγεσία, ενίσχυση συνεργατικών δομών, δικαιότερη κατανομή απαιτήσεων και πρόσβαση σε συμβουλευτική), με στόχο την πρόληψη της εξουθένωσης και την ενίσχυση μιας βιώσιμης επαγγελματικής ταυτότητας.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τη σχέση μεταξύ ψυχικής ανθεκτικότητας και επαγγελματικής εξουθένωσης στον πληθυσμό των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με έμφαση στο πώς οι ατομικοί και οι εργασιακοί πόροι μπορούν να λειτουργούν προστατευτικά ή/και να αλληλεπιδρούν με τις απαιτήσεις του σχολικού πλαισίου. Η ανθεκτικότητα προσεγγίζεται ως δυναμική διαδικασία προσαρμογής που επηρεάζεται από προσωπικούς παράγοντες (π.χ. ικανότητες ρύθμισης συναισθήματος, αυτοαποτελεσματικότητα, νοηματοδότηση δυσκολιών) αλλά και από συστημικούς παράγοντες (π.χ. υποστήριξη από συναδέλφους/ηγεσία, οργάνωση εργασίας, κλίμα σχολείου). Παράλληλα, η εξουθένωση εξετάζεται ως πολυδιάστατο σύνδρομο, με βασικές εκφάνσεις τη συναισθηματική εξάντληση, την αποπροσωποποίηση και την αίσθηση μειωμένης προσωπικής επίτευξης, που συνδέεται με χρόνιο εργασιακό στρες και παρατεταμένη αναντιστοιχία απαιτήσεων–πόρων. Η μελέτη υλοποιήθηκε με ποσοτικό, συσχετιστικό σχεδιασμό σε δείγμα 90 εκπαιδευτικών (80% γυναίκες, 20% άνδρες), κυρίως από τη γενική δευτεροβάθμια εκπαίδευση (90%) και δευτερευόντως από την ειδική εκπαίδευση (10%). Οι συμμετέχοντες είχαν μέση ηλικία 43,1±13,4 έτη και μέση προϋπηρεσία 12,3±10,4 έτη. Για τη συλλογή δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν δημογραφικό ερωτηματολόγιο, η κλίμακα Connor–Davidson Resilience Scale (CD-RISC) για την αποτίμηση της ψυχικής ανθεκτικότητας και το Maslach Burnout Inventory (MBI) για την αποτίμηση των διαστάσεων της επαγγελματικής εξουθένωσης. Τα ευρήματα έδειξαν ότι η συνολική βαθμολογία ψυχικής ανθεκτικότητας (CD-RISC) ήταν 68,3±13,4. Παρατηρήθηκαν διαφοροποιήσεις κατά φύλο: οι άνδρες εμφάνισαν υψηλότερη μέση ανθεκτικότητα (74,6±14,9) έναντι των γυναικών (66,7±12,7). Ως προς την εξουθένωση, οι γυναίκες εμφάνισαν υψηλότερη συναισθηματική εξάντληση (29,5±11,2) σε σχέση με τους άνδρες (25,9±9,6), ενώ οι άνδρες εμφάνισαν υψηλότερη αποπροσωποποίηση (17,6±8,5) σε σχέση με τις γυναίκες (16,1±6,1). Η συσχετιστική ανάλυση ανέδειξε στατιστικά σημαντικές αλλά χαμηλές έως μέτριες συσχετίσεις μεταξύ ανθεκτικότητας (CD-RISC) και διαστάσεων του MBI: CD-RISC με συναισθηματική εξάντληση (r=0,221, p=0,037), CD-RISC με αποπροσωποποίηση (r=0,334, p=0,001) και CD-RISC με προσωπική επίτευξη (r=0,246, p=0,020). Επιπλέον, κατά φύλο παρατηρήθηκε ότι η σχέση ανθεκτικότητας–αποπροσωποποίησης ήταν στατιστικά σημαντική στους άνδρες (r=0,517, p=0,028). Συνοψίζοντας, η ψυχική ανθεκτικότητα συνδέεται με δείκτες επαγγελματικής επιβάρυνσης, ωστόσο οι σχέσεις δεν είναι απλές ούτε ομοιόμορφες και απαιτούν προσεκτική ερμηνεία σε συνάρτηση με τα χαρακτηριστικά του δείγματος και τον τρόπο μέτρησης των διαστάσεων της εξουθένωσης. Η πρακτική αξιοποίηση των ευρημάτων υποδεικνύει την ανάγκη για πολυεπίπεδες παρεμβάσεις: (α) ατομική ενδυνάμωση (δεξιότητες διαχείρισης άγχους, αυτορρύθμιση, αναστοχασμός, υγιείς στρατηγικές αντιμετώπισης) και (β) οργανωσιακές/σχολικές παρεμβάσεις (mentoring, υποστηρικτική ηγεσία, ενίσχυση συνεργατικών δομών, δικαιότερη κατανομή απαιτήσεων και πρόσβαση σε συμβουλευτική), με στόχο την πρόληψη της εξουθένωσης και την ενίσχυση μιας βιώσιμης επαγγελματικής ταυτότητας.","abstract_has_math":false,"creators":["Καραμάνη Πολύμνια","Karamani Polymnia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:01:49Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek","English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5358840"],"render_values":[{"text":"uoadl:5358840","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5358840","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καραμάνη Πολύμνια","Karamani Polymnia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek","English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5358840","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5358840"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τη σχέση μεταξύ ψυχικής ανθεκτικότητας και επαγγελματικής εξουθένωσης στον πληθυσμό των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με έμφαση στο πώς οι ατομικοί και οι εργασιακοί πόροι μπορούν να λειτουργούν προστατευτικά ή/και να αλληλεπιδρούν με τις απαιτήσεις του σχολικού πλαισίου. Η ανθεκτικότητα προσεγγίζεται ως δυναμική διαδικασία προσαρμογής που επηρεάζεται από προσωπικούς παράγοντες (π.χ. ικανότητες ρύθμισης συναισθήματος, αυτοαποτελεσματικότητα, νοηματοδότηση δυσκολιών) αλλά και από συστημικούς παράγοντες (π.χ. υποστήριξη από συναδέλφους/ηγεσία, οργάνωση εργασίας, κλίμα σχολείου). Παράλληλα, η εξουθένωση εξετάζεται ως πολυδιάστατο σύνδρομο, με βασικές εκφάνσεις τη συναισθηματική εξάντληση, την αποπροσωποποίηση και την αίσθηση μειωμένης προσωπικής επίτευξης, που συνδέεται με χρόνιο εργασιακό στρες και παρατεταμένη αναντιστοιχία απαιτήσεων–πόρων. Η μελέτη υλοποιήθηκε με ποσοτικό, συσχετιστικό σχεδιασμό σε δείγμα 90 εκπαιδευτικών (80% γυναίκες, 20% άνδρες), κυρίως από τη γενική δευτεροβάθμια εκπαίδευση (90%) και δευτερευόντως από την ειδική εκπαίδευση (10%). Οι συμμετέχοντες είχαν μέση ηλικία 43,1±13,4 έτη και μέση προϋπηρεσία 12,3±10,4 έτη. Για τη συλλογή δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν δημογραφικό ερωτηματολόγιο, η κλίμακα Connor–Davidson Resilience Scale (CD-RISC) για την αποτίμηση της ψυχικής ανθεκτικότητας και το Maslach Burnout Inventory (MBI) για την αποτίμηση των διαστάσεων της επαγγελματικής εξουθένωσης. Τα ευρήματα έδειξαν ότι η συνολική βαθμολογία ψυχικής ανθεκτικότητας (CD-RISC) ήταν 68,3±13,4. Παρατηρήθηκαν διαφοροποιήσεις κατά φύλο: οι άνδρες εμφάνισαν υψηλότερη μέση ανθεκτικότητα (74,6±14,9) έναντι των γυναικών (66,7±12,7). Ως προς την εξουθένωση, οι γυναίκες εμφάνισαν υψηλότερη συναισθηματική εξάντληση (29,5±11,2) σε σχέση με τους άνδρες (25,9±9,6), ενώ οι άνδρες εμφάνισαν υψηλότερη αποπροσωποποίηση (17,6±8,5) σε σχέση με τις γυναίκες (16,1±6,1). Η συσχετιστική ανάλυση ανέδειξε στατιστικά σημαντικές αλλά χαμηλές έως μέτριες συσχετίσεις μεταξύ ανθεκτικότητας (CD-RISC) και διαστάσεων του MBI: CD-RISC με συναισθηματική εξάντληση (r=0,221, p=0,037), CD-RISC με αποπροσωποποίηση (r=0,334, p=0,001) και CD-RISC με προσωπική επίτευξη (r=0,246, p=0,020). Επιπλέον, κατά φύλο παρατηρήθηκε ότι η σχέση ανθεκτικότητας–αποπροσωποποίησης ήταν στατιστικά σημαντική στους άνδρες (r=0,517, p=0,028). Συνοψίζοντας, η ψυχική ανθεκτικότητα συνδέεται με δείκτες επαγγελματικής επιβάρυνσης, ωστόσο οι σχέσεις δεν είναι απλές ούτε ομοιόμορφες και απαιτούν προσεκτική ερμηνεία σε συνάρτηση με τα χαρακτηριστικά του δείγματος και τον τρόπο μέτρησης των διαστάσεων της εξουθένωσης. Η πρακτική αξιοποίηση των ευρημάτων υποδεικνύει την ανάγκη για πολυεπίπεδες παρεμβάσεις: (α) ατομική ενδυνάμωση (δεξιότητες διαχείρισης άγχους, αυτορρύθμιση, αναστοχασμός, υγιείς στρατηγικές αντιμετώπισης) και (β) οργανωσιακές/σχολικές παρεμβάσεις (mentoring, υποστηρικτική ηγεσία, ενίσχυση συνεργατικών δομών, δικαιότερη κατανομή απαιτήσεων και πρόσβαση σε συμβουλευτική), με στόχο την πρόληψη της εξουθένωσης και την ενίσχυση μιας βιώσιμης επαγγελματικής ταυτότητας.","Abstract This dissertation investigates the relationship between psychological resilience and occupational burnout among secondary school teachers, with particular attention to how individual and contextual resources interact with the demands of the school environment. Resilience is conceptualized as a dynamic adaptive process rather than a fixed trait; it is shaped by personal capacities (e.g., emotion regulation, coping efficacy, meaning-making) as well as systemic conditions (e.g., collegial support, leadership, workload organization, and school climate). Burnout is examined as a multidimensional syndrome typically expressed through emotional exhaustion, depersonalization, and reduced personal accomplishment, and is understood as an outcome of chronic work stress and sustained mismatch between job demands and available resources. A quantitative correlational design was employed with a sample of 90 teachers (80% women, 20% men), predominantly from general secondary education (90%) and, to a lesser extent, special education (10%). Participants’ mean age was 43.1±13.4 years and mean teaching experience was 12.3±10.4 years. Data were collected using a demographic questionnaire, the Connor–Davidson Resilience Scale (CD-RISC) to assess resilience, and the Maslach Burnout Inventory (MBI) to assess burnout dimensions. Findings indicated a mean overall CD-RISC score of 68.3±13.4. Gender differences were observed in resilience, with men reporting higher average resilience (74.6±14.9) than women (66.7±12.7). With regard to burnout indicators, women reported higher emotional exhaustion (29.5±11.2) compared with men (25.9±9.6), whereas men reported higher depersonalization (17.6±8.5) compared with women (16.1±6.1). Correlation analyses showed statistically significant, low-to-moderate associations between resilience (CD-RISC total) and MBI dimensions: CD-RISC with emotional exhaustion (r=0.221, p=0.037), CD-RISC with depersonalization (r=0.334, p=0.001), and CD-RISC with personal accomplishment (r=0.246, p=0.020). When stratified by gender, the association between resilience and depersonalization was statistically significant among men (r=0.517, p=0.028). These results suggest that the resilience–burnout link may not be uniform across subgroups and that potential moderators (e.g., role expectations, coping profiles, work contexts) should be examined more explicitly. Overall, resilience and burnout are empirically connected within teachers’ working lives, yet the observed relationships warrant careful interpretation in light of measurement characteristics and sample composition. From an applied perspective, the findings support multi-level prevention and support strategies. At the individual level, interventions can focus on strengthening evidence-based stress-management skills, self-regulation, reflective practice, and adaptive coping. At the organizational level, schools can enhance protective resources through structured mentoring, supportive leadership, improved collaboration mechanisms, fairer distribution of demands, and access to counseling or professional support services. Such combined approaches are likely to contribute to burnout prevention, greater professional sustainability, and the development of a more resilient teaching workforce."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η Ψυχική Ανθεκτικότητα Εκπαιδευτικών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Γενικής και Ειδικής Αγωγής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καραμάνη Πολύμνια","Karamani Polymnia"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τη σχέση μεταξύ ψυχικής ανθεκτικότητας και επαγγελματικής εξουθένωσης στον πληθυσμό των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με έμφαση στο πώς οι ατομικοί και οι εργασιακοί πόροι μπορούν να λειτουργούν προστατευτικά ή/και να αλληλεπιδρούν με τις απαιτήσεις του σχολικού πλαισίου. Η ανθεκτικότητα προσεγγίζεται ως δυναμική διαδικασία προσαρμογής που επηρεάζεται από προσωπικούς παράγοντες (π.χ. ικανότητες ρύθμισης συναισθήματος, αυτοαποτελεσματικότητα, νοηματοδότηση δυσκολιών) αλλά και από συστημικούς παράγοντες (π.χ. υποστήριξη από συναδέλφους/ηγεσία, οργάνωση εργασίας, κλίμα σχολείου). Παράλληλα, η εξουθένωση εξετάζεται ως πολυδιάστατο σύνδρομο, με βασικές εκφάνσεις τη συναισθηματική εξάντληση, την αποπροσωποποίηση και την αίσθηση μειωμένης προσωπικής επίτευξης, που συνδέεται με χρόνιο εργασιακό στρες και παρατεταμένη αναντιστοιχία απαιτήσεων–πόρων. Η μελέτη υλοποιήθηκε με ποσοτικό, συσχετιστικό σχεδιασμό σε δείγμα 90 εκπαιδευτικών (80% γυναίκες, 20% άνδρες), κυρίως από τη γενική δευτεροβάθμια εκπαίδευση (90%) και δευτερευόντως από την ειδική εκπαίδευση (10%). Οι συμμετέχοντες είχαν μέση ηλικία 43,1±13,4 έτη και μέση προϋπηρεσία 12,3±10,4 έτη. Για τη συλλογή δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν δημογραφικό ερωτηματολόγιο, η κλίμακα Connor–Davidson Resilience Scale (CD-RISC) για την αποτίμηση της ψυχικής ανθεκτικότητας και το Maslach Burnout Inventory (MBI) για την αποτίμηση των διαστάσεων της επαγγελματικής εξουθένωσης. Τα ευρήματα έδειξαν ότι η συνολική βαθμολογία ψυχικής ανθεκτικότητας (CD-RISC) ήταν 68,3±13,4. Παρατηρήθηκαν διαφοροποιήσεις κατά φύλο: οι άνδρες εμφάνισαν υψηλότερη μέση ανθεκτικότητα (74,6±14,9) έναντι των γυναικών (66,7±12,7). Ως προς την εξουθένωση, οι γυναίκες εμφάνισαν υψηλότερη συναισθηματική εξάντληση (29,5±11,2) σε σχέση με τους άνδρες (25,9±9,6), ενώ οι άνδρες εμφάνισαν υψηλότερη αποπροσωποποίηση (17,6±8,5) σε σχέση με τις γυναίκες (16,1±6,1). Η συσχετιστική ανάλυση ανέδειξε στατιστικά σημαντικές αλλά χαμηλές έως μέτριες συσχετίσεις μεταξύ ανθεκτικότητας (CD-RISC) και διαστάσεων του MBI: CD-RISC με συναισθηματική εξάντληση (r=0,221, p=0,037), CD-RISC με αποπροσωποποίηση (r=0,334, p=0,001) και CD-RISC με προσωπική επίτευξη (r=0,246, p=0,020). Επιπλέον, κατά φύλο παρατηρήθηκε ότι η σχέση ανθεκτικότητας–αποπροσωποποίησης ήταν στατιστικά σημαντική στους άνδρες (r=0,517, p=0,028). Συνοψίζοντας, η ψυχική ανθεκτικότητα συνδέεται με δείκτες επαγγελματικής επιβάρυνσης, ωστόσο οι σχέσεις δεν είναι απλές ούτε ομοιόμορφες και απαιτούν προσεκτική ερμηνεία σε συνάρτηση με τα χαρακτηριστικά του δείγματος και τον τρόπο μέτρησης των διαστάσεων της εξουθένωσης. Η πρακτική αξιοποίηση των ευρημάτων υποδεικνύει την ανάγκη για πολυεπίπεδες παρεμβάσεις: (α) ατομική ενδυνάμωση (δεξιότητες διαχείρισης άγχους, αυτορρύθμιση, αναστοχασμός, υγιείς στρατηγικές αντιμετώπισης) και (β) οργανωσιακές/σχολικές παρεμβάσεις (mentoring, υποστηρικτική ηγεσία, ενίσχυση συνεργατικών δομών, δικαιότερη κατανομή απαιτήσεων και πρόσβαση σε συμβουλευτική), με στόχο την πρόληψη της εξουθένωσης και την ενίσχυση μιας βιώσιμης επαγγελματικής ταυτότητας.","Abstract This dissertation investigates the relationship between psychological resilience and occupational burnout among secondary school teachers, with particular attention to how individual and contextual resources interact with the demands of the school environment. Resilience is conceptualized as a dynamic adaptive process rather than a fixed trait; it is shaped by personal capacities (e.g., emotion regulation, coping efficacy, meaning-making) as well as systemic conditions (e.g., collegial support, leadership, workload organization, and school climate). Burnout is examined as a multidimensional syndrome typically expressed through emotional exhaustion, depersonalization, and reduced personal accomplishment, and is understood as an outcome of chronic work stress and sustained mismatch between job demands and available resources. A quantitative correlational design was employed with a sample of 90 teachers (80% women, 20% men), predominantly from general secondary education (90%) and, to a lesser extent, special education (10%). Participants’ mean age was 43.1±13.4 years and mean teaching experience was 12.3±10.4 years. Data were collected using a demographic questionnaire, the Connor–Davidson Resilience Scale (CD-RISC) to assess resilience, and the Maslach Burnout Inventory (MBI) to assess burnout dimensions. Findings indicated a mean overall CD-RISC score of 68.3±13.4. Gender differences were observed in resilience, with men reporting higher average resilience (74.6±14.9) than women (66.7±12.7). With regard to burnout indicators, women reported higher emotional exhaustion (29.5±11.2) compared with men (25.9±9.6), whereas men reported higher depersonalization (17.6±8.5) compared with women (16.1±6.1). Correlation analyses showed statistically significant, low-to-moderate associations between resilience (CD-RISC total) and MBI dimensions: CD-RISC with emotional exhaustion (r=0.221, p=0.037), CD-RISC with depersonalization (r=0.334, p=0.001), and CD-RISC with personal accomplishment (r=0.246, p=0.020). When stratified by gender, the association between resilience and depersonalization was statistically significant among men (r=0.517, p=0.028). These results suggest that the resilience–burnout link may not be uniform across subgroups and that potential moderators (e.g., role expectations, coping profiles, work contexts) should be examined more explicitly. Overall, resilience and burnout are empirically connected within teachers’ working lives, yet the observed relationships warrant careful interpretation in light of measurement characteristics and sample composition. From an applied perspective, the findings support multi-level prevention and support strategies. At the individual level, interventions can focus on strengthening evidence-based stress-management skills, self-regulation, reflective practice, and adaptive coping. At the organizational level, schools can enhance protective resources through structured mentoring, supportive leadership, improved collaboration mechanisms, fairer distribution of demands, and access to counseling or professional support services. Such combined approaches are likely to contribute to burnout prevention, greater professional sustainability, and the development of a more resilient teaching workforce."],"dc:identifier":["uoadl:5358840","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5358840"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek","English"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Η Ψυχική Ανθεκτικότητα Εκπαιδευτικών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Γενικής και Ειδικής Αγωγής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:01:49Z"}