{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5327709"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5327709","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Automated Aesthetics: The Artist in the Age of AI","abstract":"Τα τελευταία χρόνια, η “AI τέχνη’’ (AI art), δηλαδή η τέχνη που παράγεται από τεχνητή νοημοσύνη, έχει εμφανιστεί στον κόσμο της τέχνης, δημιουργώντας πολλές πολιτιστικές προκλήσεις. Οι υπολογιστικοί πόροι και οι ψηφιακές υποδομές που απαιτούνται για την ανάπτυξη ενός μοντέλου ΑΙ ικανό να παράγει τέχνη διατίθενται μόνο σε λίγες μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες. Ως εκ τούτου, αυτές καθορίζουν τόσο το σχεδιασμό όσο και τον σκοπό των συστημάτων. Η τέχνη που παράγεται από αυτά τα μοντέλα δεν αποτελεί μόνο τεχνολογική πρόοδο, αλλά παράγει επίσης μια αυτοματοποιημένη αισθητική. Εδώ, θα διερευνήσω αυτήν τη νέα αισθητική, η οποία, όπως θα υποστηρίξω, λειτουργεί ως η πολιτιστική λογική του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού των πλατφορμών. Θα αναλογιστώ τι σημαίνει η αυτοματοποίηση της πολιτιστικής παραγωγής για την τέχνη, τους καλλιτέχνες και τον πολιτισμό. Για αυτό, θα αντλήσω από τους κλάδους της αισθητικής, της φιλοσοφίας της τεχνολογίας και των σπουδών επιστήμης και τεχνολογίας (STS). Σε ό,τι έπεται, θα διαγνώσω τις αισθητικές, κοινωνικές και πολιτιστικές συνέπειες που φέρνει αυτό το νέο αισθητικό καθεστώς, το οποίο βελτιστοποιεί την τέχνη προς την αυτοματοποίηση. Πιο συγκεκριμένα, θα διερευνήσω πώς οι κοινωνικο‑οικονομικές επιταγές διαμορφώνουν τόσο τις τεχνικές διαδικασίες όσο και τη μορφή της πολιτιστικής παραγωγής, πώς τα μοντέλα AI, ενσωματωμένα σε ψηφιακές δομές εξουσίας, επαναπροσδιορίζουν το εργασιακό δυναμικό, την αξία και την πρακτική των καλλιτεχνών, καθώς και πού η καλλιτεχνική πρακτική παραμένει, υποχωρεί ή επανεμφανίζεται μέσω πράξεων επανοικειοποίησης. Μετά από μια σύντομη εισαγωγή, στην οποία θα θεμελιώσω το πολιτιστικό, θεωρητικό και τεχνικό πλαίσιο (πρώτο τμήμα), θα εξηγήσω γιατί η αισθητική της AI τέχνης δεν μπορεί να διαχωριστεί από το υλικό υπόστρωμα του πολιτισμού (δεύτερο τμήμα). Πιο συγκεκριμένα, θα ακολουθήσω ένα κοινωνικο‑τεχνικό νήμα από τη νεοφιλελεύθερη επιταγή της βελτιστοποίησης μέχρι τα αισθητικά αποτελέσματα των παραγωγικών μοντέλων AI. Με αυτόν τον τρόπο, θα θεμελιώσω την “αυτοματοποιημένη αισθητική”, η οποία είναι μια ομαλή, χωρίς βάθος και ανοίκεια αισθητική, ενταγμένη στις υλικές πραγματικότητες της εταιρικής εξουσίας και των ψηφιακών πρακτικών εξαγωγής πληροφοριών. Στη συνέχεια, θα διερευνήσω τις υλικές βλάβες που επιφέρει στην καλλιτεχνική κοινότητα. Θα παρουσιάσω τις ευρύτερες επιπτώσεις αυτών των βλαβών στον πολιτισμό (τρίτο τμήμα). Αντιμέτωποι με σοβαρές πολιτιστικές συνέπειες, θα αναλύσω πώς οι καλλιτέχνες μπορούν να επανοικειοποιήσουν το AI, μετατρέποντάς την από ένα ολοκληρωτικά αυτοματοποιητικό όργανο σε ένα μέσο ποιητικής αποκάλυψης (τέταρτο τμήμα). Τέλος, θα συμπεράνω ότι η καλλιτεχνική πρακτική, για την οποία η αυτοματοποίηση δεν αποτελεί φανταστική υπόθεση ,είναι ο μόνος τομέας ικανός να αποκαλύψει ένα διαφορετικό Όν μέσω των τεχνολογιών ΑΙ (πέμπτο τμήμα).","abstract_html":"Τα τελευταία χρόνια, η “AI τέχνη’’ (AI art), δηλαδή η τέχνη που παράγεται από τεχνητή νοημοσύνη, έχει εμφανιστεί στον κόσμο της τέχνης, δημιουργώντας πολλές πολιτιστικές προκλήσεις. Οι υπολογιστικοί πόροι και οι ψηφιακές υποδομές που απαιτούνται για την ανάπτυξη ενός μοντέλου ΑΙ ικανό να παράγει τέχνη διατίθενται μόνο σε λίγες μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες. Ως εκ τούτου, αυτές καθορίζουν τόσο το σχεδιασμό όσο και τον σκοπό των συστημάτων. Η τέχνη που παράγεται από αυτά τα μοντέλα δεν αποτελεί μόνο τεχνολογική πρόοδο, αλλά παράγει επίσης μια αυτοματοποιημένη αισθητική. Εδώ, θα διερευνήσω αυτήν τη νέα αισθητική, η οποία, όπως θα υποστηρίξω, λειτουργεί ως η πολιτιστική λογική του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού των πλατφορμών. Θα αναλογιστώ τι σημαίνει η αυτοματοποίηση της πολιτιστικής παραγωγής για την τέχνη, τους καλλιτέχνες και τον πολιτισμό. Για αυτό, θα αντλήσω από τους κλάδους της αισθητικής, της φιλοσοφίας της τεχνολογίας και των σπουδών επιστήμης και τεχνολογίας (STS). Σε ό,τι έπεται, θα διαγνώσω τις αισθητικές, κοινωνικές και πολιτιστικές συνέπειες που φέρνει αυτό το νέο αισθητικό καθεστώς, το οποίο βελτιστοποιεί την τέχνη προς την αυτοματοποίηση. Πιο συγκεκριμένα, θα διερευνήσω πώς οι κοινωνικο‑οικονομικές επιταγές διαμορφώνουν τόσο τις τεχνικές διαδικασίες όσο και τη μορφή της πολιτιστικής παραγωγής, πώς τα μοντέλα AI, ενσωματωμένα σε ψηφιακές δομές εξουσίας, επαναπροσδιορίζουν το εργασιακό δυναμικό, την αξία και την πρακτική των καλλιτεχνών, καθώς και πού η καλλιτεχνική πρακτική παραμένει, υποχωρεί ή επανεμφανίζεται μέσω πράξεων επανοικειοποίησης. Μετά από μια σύντομη εισαγωγή, στην οποία θα θεμελιώσω το πολιτιστικό, θεωρητικό και τεχνικό πλαίσιο (πρώτο τμήμα), θα εξηγήσω γιατί η αισθητική της AI τέχνης δεν μπορεί να διαχωριστεί από το υλικό υπόστρωμα του πολιτισμού (δεύτερο τμήμα). Πιο συγκεκριμένα, θα ακολουθήσω ένα κοινωνικο‑τεχνικό νήμα από τη νεοφιλελεύθερη επιταγή της βελτιστοποίησης μέχρι τα αισθητικά αποτελέσματα των παραγωγικών μοντέλων AI. Με αυτόν τον τρόπο, θα θεμελιώσω την “αυτοματοποιημένη αισθητική”, η οποία είναι μια ομαλή, χωρίς βάθος και ανοίκεια αισθητική, ενταγμένη στις υλικές πραγματικότητες της εταιρικής εξουσίας και των ψηφιακών πρακτικών εξαγωγής πληροφοριών. Στη συνέχεια, θα διερευνήσω τις υλικές βλάβες που επιφέρει στην καλλιτεχνική κοινότητα. Θα παρουσιάσω τις ευρύτερες επιπτώσεις αυτών των βλαβών στον πολιτισμό (τρίτο τμήμα). Αντιμέτωποι με σοβαρές πολιτιστικές συνέπειες, θα αναλύσω πώς οι καλλιτέχνες μπορούν να επανοικειοποιήσουν το AI, μετατρέποντάς την από ένα ολοκληρωτικά αυτοματοποιητικό όργανο σε ένα μέσο ποιητικής αποκάλυψης (τέταρτο τμήμα). Τέλος, θα συμπεράνω ότι η καλλιτεχνική πρακτική, για την οποία η αυτοματοποίηση δεν αποτελεί φανταστική υπόθεση ,είναι ο μόνος τομέας ικανός να αποκαλύψει ένα διαφορετικό Όν μέσω των τεχνολογιών ΑΙ (πέμπτο τμήμα).","abstract_has_math":false,"creators":["ΝΤΡΑΓΚΟΙ ΙΝΤΡΙ","DRAGOJ INDRI"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:01:44Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5327709"],"render_values":[{"text":"uoadl:5327709","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5327709","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΝΤΡΑΓΚΟΙ ΙΝΤΡΙ","DRAGOJ INDRI"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5327709","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5327709"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα τελευταία χρόνια, η “AI τέχνη’’ (AI art), δηλαδή η τέχνη που παράγεται από τεχνητή νοημοσύνη, έχει εμφανιστεί στον κόσμο της τέχνης, δημιουργώντας πολλές πολιτιστικές προκλήσεις. Οι υπολογιστικοί πόροι και οι ψηφιακές υποδομές που απαιτούνται για την ανάπτυξη ενός μοντέλου ΑΙ ικανό να παράγει τέχνη διατίθενται μόνο σε λίγες μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες. Ως εκ τούτου, αυτές καθορίζουν τόσο το σχεδιασμό όσο και τον σκοπό των συστημάτων. Η τέχνη που παράγεται από αυτά τα μοντέλα δεν αποτελεί μόνο τεχνολογική πρόοδο, αλλά παράγει επίσης μια αυτοματοποιημένη αισθητική. Εδώ, θα διερευνήσω αυτήν τη νέα αισθητική, η οποία, όπως θα υποστηρίξω, λειτουργεί ως η πολιτιστική λογική του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού των πλατφορμών. Θα αναλογιστώ τι σημαίνει η αυτοματοποίηση της πολιτιστικής παραγωγής για την τέχνη, τους καλλιτέχνες και τον πολιτισμό. Για αυτό, θα αντλήσω από τους κλάδους της αισθητικής, της φιλοσοφίας της τεχνολογίας και των σπουδών επιστήμης και τεχνολογίας (STS). Σε ό,τι έπεται, θα διαγνώσω τις αισθητικές, κοινωνικές και πολιτιστικές συνέπειες που φέρνει αυτό το νέο αισθητικό καθεστώς, το οποίο βελτιστοποιεί την τέχνη προς την αυτοματοποίηση. Πιο συγκεκριμένα, θα διερευνήσω πώς οι κοινωνικο‑οικονομικές επιταγές διαμορφώνουν τόσο τις τεχνικές διαδικασίες όσο και τη μορφή της πολιτιστικής παραγωγής, πώς τα μοντέλα AI, ενσωματωμένα σε ψηφιακές δομές εξουσίας, επαναπροσδιορίζουν το εργασιακό δυναμικό, την αξία και την πρακτική των καλλιτεχνών, καθώς και πού η καλλιτεχνική πρακτική παραμένει, υποχωρεί ή επανεμφανίζεται μέσω πράξεων επανοικειοποίησης. Μετά από μια σύντομη εισαγωγή, στην οποία θα θεμελιώσω το πολιτιστικό, θεωρητικό και τεχνικό πλαίσιο (πρώτο τμήμα), θα εξηγήσω γιατί η αισθητική της AI τέχνης δεν μπορεί να διαχωριστεί από το υλικό υπόστρωμα του πολιτισμού (δεύτερο τμήμα). Πιο συγκεκριμένα, θα ακολουθήσω ένα κοινωνικο‑τεχνικό νήμα από τη νεοφιλελεύθερη επιταγή της βελτιστοποίησης μέχρι τα αισθητικά αποτελέσματα των παραγωγικών μοντέλων AI. Με αυτόν τον τρόπο, θα θεμελιώσω την “αυτοματοποιημένη αισθητική”, η οποία είναι μια ομαλή, χωρίς βάθος και ανοίκεια αισθητική, ενταγμένη στις υλικές πραγματικότητες της εταιρικής εξουσίας και των ψηφιακών πρακτικών εξαγωγής πληροφοριών. Στη συνέχεια, θα διερευνήσω τις υλικές βλάβες που επιφέρει στην καλλιτεχνική κοινότητα. Θα παρουσιάσω τις ευρύτερες επιπτώσεις αυτών των βλαβών στον πολιτισμό (τρίτο τμήμα). Αντιμέτωποι με σοβαρές πολιτιστικές συνέπειες, θα αναλύσω πώς οι καλλιτέχνες μπορούν να επανοικειοποιήσουν το AI, μετατρέποντάς την από ένα ολοκληρωτικά αυτοματοποιητικό όργανο σε ένα μέσο ποιητικής αποκάλυψης (τέταρτο τμήμα). Τέλος, θα συμπεράνω ότι η καλλιτεχνική πρακτική, για την οποία η αυτοματοποίηση δεν αποτελεί φανταστική υπόθεση ,είναι ο μόνος τομέας ικανός να αποκαλύψει ένα διαφορετικό Όν μέσω των τεχνολογιών ΑΙ (πέμπτο τμήμα).","In recent years, ‘‘AI art’’, i.e., art produced by artificial intelligence, has made its appearance in the art world, raising several cultural issues. The computational resources and the digital infrastructure needed to make an AI model capable of generating art are available only to a few major tech companies. As such, they dictate both design and purpose. The art produced by these models is not only a technological advancement but also gives rise to a new automated aesthetic. Here, I shall inquire into this new aesthetic, which, as I will argue, functions as the cultural logic of neoliberal platform capitalism. I shall reflect on what the automation of cultural production means for art, artists, and culture. For that, I will draw from the disciplines of aesthetics, philosophy of technology, and STS. In what follows, I shall diagnose the aesthetic, social, and cultural consequences brought by this new aesthetic regime that optimizes art for automation. More precisely, I will investigate how socio-economic imperatives shape both technical processes and cultural form, how AI models, embedded within digital power structures, reconfigure labour, value, and agency of artists, and also where their agency persists, recedes, and re-emerges through acts of reappropriation. After a brief introduction in which I will establish the cultural, theoretical, and technical framework (first section), I shall explain why the aesthetic of AI art cannot be disentangled from the material substrate of culture (second section). More precisely, I will trace a socio-technic thread from the neoliberal mandate of optimization to the aesthetic outputs of generative AI models. In doing so, I will ground automated aesthetics, which is a smooth, depthless, and uncanny aesthetic, in the materialities of corporate power and digital extraction. Then, I shall investigate the material harms inflicted upon the artistic community. I will present the broader repercussions these harms have for culture (third section). Faced with serious cultural consequences, I shall analyse how artists can reclaim AI by transforming it from a totalizing apparatus of automation to a medium of poetic revelation (fourth section). Finally, I shall conclude that the artistic practice, in which automation is not a speculative fiction, is the only domain capable of revealing a different Being with AI technologies (fifth section)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Automated Aesthetics: The Artist in the Age of AI"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΝΤΡΑΓΚΟΙ ΙΝΤΡΙ","DRAGOJ INDRI"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Τα τελευταία χρόνια, η “AI τέχνη’’ (AI art), δηλαδή η τέχνη που παράγεται από τεχνητή νοημοσύνη, έχει εμφανιστεί στον κόσμο της τέχνης, δημιουργώντας πολλές πολιτιστικές προκλήσεις. Οι υπολογιστικοί πόροι και οι ψηφιακές υποδομές που απαιτούνται για την ανάπτυξη ενός μοντέλου ΑΙ ικανό να παράγει τέχνη διατίθενται μόνο σε λίγες μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες. Ως εκ τούτου, αυτές καθορίζουν τόσο το σχεδιασμό όσο και τον σκοπό των συστημάτων. Η τέχνη που παράγεται από αυτά τα μοντέλα δεν αποτελεί μόνο τεχνολογική πρόοδο, αλλά παράγει επίσης μια αυτοματοποιημένη αισθητική. Εδώ, θα διερευνήσω αυτήν τη νέα αισθητική, η οποία, όπως θα υποστηρίξω, λειτουργεί ως η πολιτιστική λογική του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού των πλατφορμών. Θα αναλογιστώ τι σημαίνει η αυτοματοποίηση της πολιτιστικής παραγωγής για την τέχνη, τους καλλιτέχνες και τον πολιτισμό. Για αυτό, θα αντλήσω από τους κλάδους της αισθητικής, της φιλοσοφίας της τεχνολογίας και των σπουδών επιστήμης και τεχνολογίας (STS). Σε ό,τι έπεται, θα διαγνώσω τις αισθητικές, κοινωνικές και πολιτιστικές συνέπειες που φέρνει αυτό το νέο αισθητικό καθεστώς, το οποίο βελτιστοποιεί την τέχνη προς την αυτοματοποίηση. Πιο συγκεκριμένα, θα διερευνήσω πώς οι κοινωνικο‑οικονομικές επιταγές διαμορφώνουν τόσο τις τεχνικές διαδικασίες όσο και τη μορφή της πολιτιστικής παραγωγής, πώς τα μοντέλα AI, ενσωματωμένα σε ψηφιακές δομές εξουσίας, επαναπροσδιορίζουν το εργασιακό δυναμικό, την αξία και την πρακτική των καλλιτεχνών, καθώς και πού η καλλιτεχνική πρακτική παραμένει, υποχωρεί ή επανεμφανίζεται μέσω πράξεων επανοικειοποίησης. Μετά από μια σύντομη εισαγωγή, στην οποία θα θεμελιώσω το πολιτιστικό, θεωρητικό και τεχνικό πλαίσιο (πρώτο τμήμα), θα εξηγήσω γιατί η αισθητική της AI τέχνης δεν μπορεί να διαχωριστεί από το υλικό υπόστρωμα του πολιτισμού (δεύτερο τμήμα). Πιο συγκεκριμένα, θα ακολουθήσω ένα κοινωνικο‑τεχνικό νήμα από τη νεοφιλελεύθερη επιταγή της βελτιστοποίησης μέχρι τα αισθητικά αποτελέσματα των παραγωγικών μοντέλων AI. Με αυτόν τον τρόπο, θα θεμελιώσω την “αυτοματοποιημένη αισθητική”, η οποία είναι μια ομαλή, χωρίς βάθος και ανοίκεια αισθητική, ενταγμένη στις υλικές πραγματικότητες της εταιρικής εξουσίας και των ψηφιακών πρακτικών εξαγωγής πληροφοριών. Στη συνέχεια, θα διερευνήσω τις υλικές βλάβες που επιφέρει στην καλλιτεχνική κοινότητα. Θα παρουσιάσω τις ευρύτερες επιπτώσεις αυτών των βλαβών στον πολιτισμό (τρίτο τμήμα). Αντιμέτωποι με σοβαρές πολιτιστικές συνέπειες, θα αναλύσω πώς οι καλλιτέχνες μπορούν να επανοικειοποιήσουν το AI, μετατρέποντάς την από ένα ολοκληρωτικά αυτοματοποιητικό όργανο σε ένα μέσο ποιητικής αποκάλυψης (τέταρτο τμήμα). Τέλος, θα συμπεράνω ότι η καλλιτεχνική πρακτική, για την οποία η αυτοματοποίηση δεν αποτελεί φανταστική υπόθεση ,είναι ο μόνος τομέας ικανός να αποκαλύψει ένα διαφορετικό Όν μέσω των τεχνολογιών ΑΙ (πέμπτο τμήμα).","In recent years, ‘‘AI art’’, i.e., art produced by artificial intelligence, has made its appearance in the art world, raising several cultural issues. The computational resources and the digital infrastructure needed to make an AI model capable of generating art are available only to a few major tech companies. As such, they dictate both design and purpose. The art produced by these models is not only a technological advancement but also gives rise to a new automated aesthetic. Here, I shall inquire into this new aesthetic, which, as I will argue, functions as the cultural logic of neoliberal platform capitalism. I shall reflect on what the automation of cultural production means for art, artists, and culture. For that, I will draw from the disciplines of aesthetics, philosophy of technology, and STS. In what follows, I shall diagnose the aesthetic, social, and cultural consequences brought by this new aesthetic regime that optimizes art for automation. More precisely, I will investigate how socio-economic imperatives shape both technical processes and cultural form, how AI models, embedded within digital power structures, reconfigure labour, value, and agency of artists, and also where their agency persists, recedes, and re-emerges through acts of reappropriation. After a brief introduction in which I will establish the cultural, theoretical, and technical framework (first section), I shall explain why the aesthetic of AI art cannot be disentangled from the material substrate of culture (second section). More precisely, I will trace a socio-technic thread from the neoliberal mandate of optimization to the aesthetic outputs of generative AI models. In doing so, I will ground automated aesthetics, which is a smooth, depthless, and uncanny aesthetic, in the materialities of corporate power and digital extraction. Then, I shall investigate the material harms inflicted upon the artistic community. I will present the broader repercussions these harms have for culture (third section). Faced with serious cultural consequences, I shall analyse how artists can reclaim AI by transforming it from a totalizing apparatus of automation to a medium of poetic revelation (fourth section). Finally, I shall conclude that the artistic practice, in which automation is not a speculative fiction, is the only domain capable of revealing a different Being with AI technologies (fifth section)."],"dc:identifier":["uoadl:5327709","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5327709"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Automated Aesthetics: The Artist in the Age of AI"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:01:44Z"}